De neoliberale kerk kan het niet meer aanzien

Griekse bevolking eeuwig op de pijnbank?

De crisis in Griekenland beroert de gemoederen. Alle paradigma's - dat zijn theorieën met een abonnement op de VIP lounge bij voetbalclub Anderlecht - worden vandaag voor een serieuze test geplaatst. De theorie dat de kapitalistische vrije markt veruit het beste is wat ons sinds de uitvinding van stromend water, de piramides in Egypte, het Romeinse wiel, het weerbericht door Frank Deboosere, en roze krasbiljetten is overkomen, staat vandaag ernstig op de tocht.

Decennialang hebben de hoeders van de neoliberale kerk ons wijsgemaakt dat de voortgebrachte goederen en diensten het makkelijkst op hun gewenste bestemming terechtkomen als je alle obstakels voor de winstmaximalisatie opheft. Die obstakels bestonden uit: normale lonen, veel te gewone, door syndicale strijd afgedwongen werkzekerheid (het leven hoort voor managementtypes en andere Bengaalse tijgers een beetje geriskeerd en spannend te zijn), overdreven efficiënte publieke gezondheidszorg, bussen die nog rijden na 11 uur 's avonds (pure decadentie, en een uitwas van de rondhangcultuur van de welvaartstaat - om 11 uur horen arbeidskrachten soezend in bed te liggen),... Enzovoort, enzoverder.

Maar toen werd het voor de elitair feestende menigte 2008. De financiële crisis sloeg in alle hevigheid toe. En de bankencrisis. En de werkgelegenheidscrisis. Als bankier was een uitkering krijgen plots niet meer verdacht. Van dit soort overheidsinmenging in de falende markt kon je volgens de heersende elites niet genoeg hebben. Subsidies voor de winsten van de banken. Belastinggeld waarmee breed grijnzende beurscriminelen een recidivistisch feestje, rijkelijk besprenkeld met uitzinnige toplonen en dito bonussen, in elkaar mochten flansen. Op onze kosten - maar dat vonden de heren en dames normaal. Geld en macht zijn hun eigen rechtvaardiging, ook al gok je de hele maatschappij naar de verdoemenis. Sociaal gemarineerd met Mariani!

De crisis van 2008 hoorde volgens de schema's van de zieners van het kapitaal niet op die schaal plaats te grijpen. Hadden ze niet de mantra van de zelfregulering gepredikt? Zou een occasionele crisis niet zichzelf oplossen? En nu stond het seniele kapitalisme plots klappertandend op overheidskrukken. Om een rerun van de jaren '30 nog even te vermijden.

Een beetje burgerlijke econoom of journalist-bij-de-beursberichten is dus al een paar keer van zijn geloof gevallen, nog voor deze heren en dames het drama - letterlijk dan - in het actuele Griekenland moesten verduren. Neem nu het artikel met de verbijsterende titel "Griekse gek doet iedereen pijn" dat, na de Griekse verkiezingen en de overwinning van het linkse Syriza met kopstuk Alexis Tsipras, door journalist/rijksagitator Jan Reyns in de kolommen van Het Nieuwsblad/De Standaard werd gekwakt. Reyns leek er in functie van zijn opwaarts mobiele carrièrevooruitzichten, en de intellectuele herfstmode van enkele jaren geleden toch al, heilig van overtuigd dat je wel klinisch "gek" moest zijn om je tegen eeuwig durende besparingen en massale collectieve verarming te verzetten. De gefingeerde verontwaardiging van de rijksagitator was aandoenlijk. Aan het koffieapparaat van de Coreliokranten is het overjaarse yuppiedom - op z'n minst in de ideologisch streng-doctrinaire afdeling Economie - schijnbaar nog steeds bon ton. Als je als aanstormende reactionair ouderdomsdeken en geheide cijferbureaucraat Guy Tegenbos moet voorbijsteken - hoe begin je daaraan? Met expansieve klassenstrijd aan het koffieapparaat: een verongelijkte pose, in tijden van theoretische doffe ellende, intellectuele schaarste en politieke stuurloosheid.

Wel het is dat, of onze vriend had zijn beursaandelen die dag kletterend naar beneden zien tuimelen. Desgevallend zijn wij geneigd om daar een postmodern "lol" aan toe te voegen. En wij haten de postmoderniteit! We haten het! Altijd gedaan... Enkel liefhebbers van slechte opera kunnen het zich permitteren om ironisch in de klassenstrijd te staan. Cynisme als schijnbaar superieure levenshouding? Het betaalt de rekeningen niet.

Het drama, vergis u niet, bestond hier dus niet uit Griekse gepensioneerden die tot de wanhoop - niet zelden zelfdoding - worden gedreven, omdat ze hun pensioen - met dank aan de Trojka, die moderne Spaanse Inquisitie - gedecimeerd zagen. Het drama bestond voor Reyns ook niet uit de kinderen die op school flauwvallen omdat ze niet genoeg te eten krijgen thuis. Waar gaan we naartoe als een beurscommentator van een burgerlijke krant zich door dergelijke kleinigheden zou laten leiden? Noch was deze mens geroerd door de angstwekkende groei van de dakloosheid in Griekenland, de massaal geruïneerde middenklasse, of lonen van pakweg 600 à 700 euro netto per maand. Met de 50% werkloze jongeren (!) en het totale gebrek aan perspectief voor deze jongere generatie moesten ze de beursberichtenschrijver ook niet komen lastig vallen. Neen, wat bij onze pennelikker van De Standaard pas echt het bloed deed koken was de weigering van Syrizakopman Tsipras om de door de Kapitalistische Inquisitie geëiste besparingen zonder verpinken verder door te voeren. Dit in een zeldzaam, maar volgens de zeloten van de EU en de ECB leerrijk experiment van sociale marteling van een volledige bevolking!

Kortom, duidelijk nog herstellende van de schok dat werkende mensen en jongeren een stem voor verdergaande politieke zelfverminking liever afwijzen, kreeg je middels dit artikel de indruk dat de Syrizaspreekbuis, met enige voorsprong, de slechtste mens was die ooit een voet op deze planeet had gezet. Op zijn eentje in staat om het wereldwijde beurskaartenhuisje de fatale slag toe te brengen. Geen mens, werkelijk geen mens, die zich leek af te vragen hoe het ooit zover kon komen! En dan schrijven we nog over iemand die zich simpelweg verzet tegen verdere besparingen. Helaas zonder vooralsnog een duidelijk alternatief op het kapitalisme naar voren te schuiven. Je kan alleen maar hopen dat ze bij Het Nieuwsblad/De Standaard, dat eerbiedwaardige koppel vol burgerfatsoen - zolang er nergens een staking losbreekt, op een zonnige dag niet over de wederom opstomende erfgenamen van Marx, Lenin, en de heroïsche Rosa Luxemburg zullen moeten gaan schrijven. Het zou, effectief, het koffieapparaat geen goed doen.

(pd)

De kapitalistische ideologie verdampt - maar wat is het alternatief?

In Frankrijk behaalt de linkse kandidaat Mélenchon - die kritiek levert op het kapitalisme, verwijst naar de Franse revolutionaire traditie en als slogan "de macht grijpen" gebruikt - 14% in de opiniepeilingen. Een steile opgang die zelfs het extreemrechtse FN parten speelt. De meeste presidentskandidaten in Frankrijk hebben plots de fabrieken en de jobverliezen ontdekt. Zelfs de onder brede lagen onpopulaire president Sarkozy durft er - geflankeerd door een legertje veiligheidsagenten - wel eens zijn opwachting maken.

Maar er is niet enkel Frankrijk. In Griekenland scoren de partijen links van de regerende - en radicaal besparende - Pasok (sociaaldemocratie) hoog in de peilingen. Als voor de verkiezingen de stalinistische KKE en het linkse Syriza een strijdbare alliantie zouden vormen - wat ondanks de druk van de bewegingen op straat niet lijkt te zullen gebeuren, gezien de afzijdige houding van de KKE en de politieke onduidelijkheid bij de Syrizaleiding - dan zou "radicaal-links" de belangrijkste politieke factor kunnen worden. Een onvermogen om een sterke linkse pool uit te bouwen zou, net als met LO en LCR in Frankrijk begin de jaren 2000, tot ontgoocheling kunnen leiden en een terugval in de steun voor deze krachten.

In Nederland neemt de antineoliberale Socialistische Partij dan weer een hoge vlucht, surfend op het ongenoegen over de massieve besparingen van een diepblauwe coalitie met parlementaire steun van de rechtse populist Wilders. De SP heeft een ex-maoïstische achtergrond, maar is niet duidelijk over het afwijzen van coalities met delen van het neoliberale establishment (o.a met de Nederlandse PvdA). Ze staat vandaag wellicht rechtser dan de radicale linkerzijde in Griekenland, of het Front de Gauche van Mélenchon.

Dan is er ook Ierland. In dit land zou, volgens de wensdromen van de burgerlijke media, moeten blijken hoe je hard kan besparen en toch op weinig tegenstand stoten. Dat heeft dan meer te maken met de fatalistische en inadequate houding van de in het overlegmodel vastgeroeste vakbondsleiding. Vandaag ontwikkelt, mede daardoor, het massaverzet op een andere manier: via een brede campagne van burgerlijke ongehoorzaamheid tegen de nieuwe household tax. Op zaterdag 24 maart kwamen er 3000 activisten samen in Dublin - mede geleid door de Socialist Party, de zusterorganisatie van de LSP in Ierland - om de tactieken, structuren en het programma van de beweging te bespreken. Tienduizenden kwamen op straat om hun woede tegenover deze maatregel, en het hele besparingsbeleid, te laten blijken.

Op 31 maart had slechts iets meer dan de helft van de huishoudens zich laten registreren voor deze taks. Een nederlaag rond dit thema kan de bredere besparingsagenda van de regering - opgelegd door de EU - in het gedrang brengen, zoals ook door de Financial Times - het interne bulletin van de burgerij - werd opgemerkt. Het is een indicatie van wat zou mogelijk zijn met een partij, een leiding, tactieken en eisen die tegemoet komen aan de bereidheid bij werkende mensen om tegen de besparingspletwals in te gaan.

In België titelde de krant De Morgen enkele weken geleden op haar voorpagina: "Adam Smith en de kapitalisten hebben hun beste tijd gehad". Voor de crisis, ingezet in 2008, zou zo'n titel onmogelijk zijn geweest. Het toont de impasse van de burgerlijke ideologie aan, ook onder een laag van kleinburgerlijke intellectuelen. Deze lagen staan niet los van de maatschappij, kunnen vanop hun Olympische berg geen mythische onafhankelijke rol spelen en worden door de crisis gedwongen om te kiezen tussen een van de doorslaggevende klassen in de maatschappij: de werkende meerderheidsklasse of de kapitalistische minderheidsklasse. In het bijhorende artikel wordt verwezen naar de toenemende rol van de overheid in de economie, daar waar de vrije markt tekortschiet. De echte tegenstelling, echter, is niet die tussen keynesiaanse staatsinterventie om de banken recht te houden en harde bespaarders (dikwijls wordt overigens een mix van beiden gebruikt). De ware tegenstelling is die tussen voor- en tegenstanders van het kapitalistische winstsysteem.

Verder zien we nog de grotere openheid in de media voor een partij als de PVDA, de goede verkoop van het boek van spreekbuis Peter Mertens,... Dit boek geeft een goed beeld van wat er fout loopt in dit systeem, maar is helaas kort van stof over het socialistische alternatief. De PVDA geeft ook niet het beeld van een partij die bereid is het vrije debat rond ideeën en een alternatief met verschillende stromingen en individuen in haar rangen toe te laten. Voornamelijk omdat ze zelf niet klaar is over haar stalinistische verleden (of haar steun aan het huidige Chinese regime). Eens actie de boventoon voert, zal er echter meer nodig zijn dan een linkse stem in de verkiezingen of het bewust vermijden van kritiek op de vakbondsleiding.

Hier is er een rol voor een nieuwe, brede, strijdbare arbeiderspartij weggelegd. Vandaar allicht ook de oproep van verschillende syndicale ABVV-delegaties aan ABVV-kopman Rudy De Leeuw, gestart vanuit de Antwerpse chemie maar nu ook aangevuld met ondertekenaars uit andere sectoren, om niet alleen volledig te breken met de SP.a, maar ook om een stap verder te gaan: om als vakbondsmilitanten bij te dragen tot een bredere linkse eenheid tussen de linkse organisaties, strijdbare vakbondsdelegaties en -militanten,... maar dan los van de besparingspartijen SP.a en Groen.

Een brede pluralistische partij, gestart vanuit een belangrijke laag van vakbondsmilitanten, liefst vanuit beide grote vakbonden, zou een enthousiasme kunnen creëren over hoe de strijd te voeren tegen de besparingsregering Di Rupo, en de regionale en lokale varianten, in het oneindige tijdperk van kapitalistische besparingen. Het zou ook de oppositie niet langer enkel overlaten aan rechts (NVA, Vlaams Belang) of door het establishment binnengehaald links (Groen).

Nieuwe linkse formaties - oude reformistische beperkingen?

Wat opvalt als je nieuwe linkse formaties in Europa bekijkt - de SP in Nederland, Syriza in Griekenland, het Links Blok in Portugal, Die Linke in Duitsland, de NPA tot voor haar interne crisis in Frankrijk - is dat er een hunkering is naar het herinstellen van de sociale verworvenheden van vlak na Wereldoorlog 2, maar een ontbreken van een duidelijk pleidooi en eisen die breken met het kapitalisme. De materiële basis voor de welvaartstaat en de sociale zekerheid is sinds de crisis van de jaren '70 stelselmatig ondermijnd. Het kapitalisme is vandaag onverenigbaar met het voortbestaan van een degelijke sociale zekerheid, goede lonen, werkzekerheid, etc.

Van Die Linke kan je nog zeggen dat de leiding daar wordt gedomineerd door gewezen sociaaldemocratische krachten die niet uit een antikapitalistische traditie komen. Maar ook bij die bredere formaties die door gewezen radicaal-linkse groepen werden gelanceerd, ontbreekt dikwijls een offensieve houding om het socialisme en democratische planning van de economie te koppelen aan directe eisen zoals niet-afbetaling van de schuld aan de banken, een verdediging van onze jobs, koopkracht, sociale rechten, enz.

De nieuwe linkse formaties gaan gebukt onder de erfenis en de ideologische effecten van de val van het stalinisme. Op een moment dat de zwaarste crisis in 70 jaar het kapitalisme treft, zijn ze gezwicht onder de druk van de burgerlijke idee dat een socialistisch alternatief niet werkbaar, mogelijk of haalbaar zou zijn. Ondanks het feit dat Mélenchon in Frankrijk los van de radicale taal soms weinig concrete voorstellen doet, is het positief dat hij in sommige interviews een pleidooi lijkt te houden voor "economische planning", als alternatief voor de chaos en achteruitgang van het mislukkende kapitalisme. Maar afhankelijk van zijn publiek geeft hij nu eens een quasi-revolutionaire en dan weer een reformistische invulling aan zijn pleidooi voor "ecologische planning".

In een interview met de Belgische PVDA lardeert Mélenchon verwijzingen naar deze "ecologische planning" met het rondstrooien van de naam van Marx en lijkt hij een fundamentele verwerping van het kapitalisme voor te staan. In een interview met het Franse zakenblad Les Echos klinkt het al helemaal anders. Daarin krijgt de "ecologische planning" een bedrijfsvriendelijk en zuiver reformistisch jasje aangemeten: "De ecologische planning is een wetenschappelijke en technische uitdaging voor onze gehele industrie. Ze geeft haar een te volgen lijn. ... Laat ons een groene regel toepassen die eruit bestaat al onze krachten te mobiliseren voor het uitzuiveren van onze ecologische schuld. De investeerders hebben geen enkele reden om schrik te hebben." (Les Echos, 16/3/2012) Niet bepaald de taal van een gezworen tegenstander van het establishment, de staat en haar lakeien. Mélenchon weet hoe hij de radicalen gunstig kan stemmen, zonder de deuren voor het kapitaal dicht te slaan. Toch kan een actieve en, bovenal, democratisch georganiseerde basis dit soort links-populistische tendenzen, onder impuls van de aanvallen van het kapitaal, verder naar links duwen dan ze zelf voor ogen of zelfs voor wenselijk hielden.

De campagne van Mélenchon kan een nieuwe eenmakende focus bieden voor het broeiende vakbondsverzet in Frankrijk in tal van bedrijven. Maar om meer te doen dan te enthousiasmeren met retoriek - om daadwerkelijk de macht van het getal en gezamenlijke strijd te laten doorwegen - is een massale, democratisch werkende arbeiderspartij nodig.

Verbaal radicalisme en maximumeisen als vervangmiddel voor actievoorstellen, directe eisen en een concreet perspectief?

In Griekenland gebruikt de KKE "revolutionaire" slogans om niet te spreken over hoe we van hier een stap verder zullen zetten. Verbaal radicalisme en een verdelende houding tegenover andere linkse krachten moeten het probleem omzeilen van het overtuigen van de nog niet-overtuigden onder de werkenden en de jeugd. Via een ultra-linkse omweg beland men op die manier, helaas, bij een afwijzing om de concrete problemen van vandaag adequaat te beantwoorden met eisen, een programma, tactieken en een strategie voor de arbeidersbeweging.

De campagne van Mélenchon in Frankrijk zet links weer op de kaart, maar stelt de vraag naar welk type van eisen, slogans en programma er nodig zijn om bewegingen een te maken en het socialistische bewustzijn aan te scherpen en opnieuw op te bouwen. Het is positief om een verhoging van het minimumloon te bepleiten zoals Mélenchon doet. Er zijn vandaag ook investeringen, en massale investeringen, nodig in het onderwijs en de publieke sector in het algemeen. De privatisering van voormalige nutsbedrijven moet via een brede vakbonds- en politieke campagne worden teruggeschroefd. Maar al die pogingen botsen op de verhoogde concurrentiestrijd in tijden van crisis en het keurslijf van de EU en haar fiscaal pact. Bovendien zou het willekeurig bijdrukken van geld om sociaal te investeren op kapitalistische basis - net als eind jaren '70 - leiden tot prijsstijgingen en inflatie. Keynesianisme om de vraag te stimuleren is net zomin een oplossing als harde neoliberale besparingen.

Algemene stakingen, breed verzet en de rol van slogans en programma

Bij een aantal linkse stromingen zie je een kloof tussen de directe eisen en het maximumprogramma van socialisme en een andere maatschappij. In de dagelijkse propaganda probeert men zich te beperken tot "realistische eisen" die - ook een terugkerend fenomeen - zo weinig mogelijk kiezers voor het hoofd moeten stoten. Dit weerspiegelt enerzijds de terugval van een breder socialistisch bewustzijn na de val van het stalinisme. Het wijst ook op een gebrek aan vertrouwen om op basis van een overgangsbenadering ook meer radicale eisen te stellen. Maar partijen die hun taal naar buitenuit hoofdzakelijk beperken tot terechte minimumeisen - voor de verdediging van openbare diensten, voor investeringen in die publieke diensten, voor een vermogensbelasting, een minimumloon,... - en dit niet koppelen aan socialistische eisen rond controle van de werkende klasse over de bedrijven, de nood van democratische economische planning en arbeidersdemocratie, zullen in actie botsen op de beperkingen van een zuiver reformistische benadering om onze jobs en diensten te redden.

Een schijnbare minimumeis als het behoud van onze openbare diensten botst vandaag op de nood om de staatsschuld terug te dringen en de eurocrisis het hoofd te bieden. De eis van een degelijk minimumloon botst op de algemene race naar de bodem om investeerders aan te trekken via extreem lage lonen en hoge flexibiliteit. In een periode van structurele kapitalistische crisis wordt elke directe eis meer en meer een eis die botst op wat haalbaar is binnen het kapitalisme. Dit is wat Trotski ook al vaststelde in zijn Overgangsprogramma van 1938.

Wat te doen als het kapitaal simpelweg wegvlucht eens een ernstige vermogensbelasting wordt opgelegd? Dit stelt de kwestie van controle op de boekhouding door vertegenwoordigers van de werknemers en het openen van de boeken. Niet door burgerlijke politici die de bedrijven toch niet willen laten betalen, maar door democratisch verkozen comités van de werknemers, de arbeidersbeweging en een arbeidersregering.

De periode die we ingaan zal toelaten om directe eisen te verbinden met eisen die de logica van het kapitalisme doorbreken, maar door brede lagen als noodzakelijk zullen worden aangevoeld. In Spanje was er op donderdag 29 maart een massieve algemene staking met 10 miljoen deelnemers tegen de hervorming van de arbeidsmarkt. In Portugal en Griekenland zal massastrijd, met periodes van opgang en neergang, de enige manier zijn om te vermijden dat de meerderheid van de bevolking in de armoede terechtkomt. In India was er op 28 februari een historisch grote staking met meer dan 100 miljoen deelnemers.

Ook in de noordelijke Europese landen zal het tijdperk van "oneindige kapitalistische besparingen" en achteruitgang het besef doen groeien dat volgehouden actie en meer radicale eisen nodig zijn om jobverliezen, dalende koopkracht en de afbraak van openbare diensten tegen te houden.

Qua het behoud van jobs moeten eisen voor degelijke minimumlonen en werkzekerheid worden gekoppeld aan de eis van een arbeidsherverdeling met loonbehoud - betaald door de bonussen van de managers en een herverdeling van de winsten ten gunste van de 99%. Linkse vakbondsmilitanten zouden zich kunnen aaneensluiten, in een syndicale linkervleugel en een strijdbare, brede arbeiderspartij, om de eis te populariseren van de nationalisatie van bedrijven die de crisis afwentelen op de werkers door massa-ontslagen aan te kondigen. Die eis niet naar voren brengen, zou betekenen dat de arbeidersbeweging meegaat in de afbraak van onze levens- en werkcondities.

Een vermogensbelasting kan enkel efficiënt worden doorgevoerd op basis van een opening van de boeken en controle van de werkende bevolking op de banksector. Deze probeert de maatschappij, op straffe van een nieuwe bankencrisis die de rest van de economie de dieperik in dreigt te sleuren, te laten opdraaien voor haar eigen gokschulden. Bankiers die na 2008 bleven gokken zouden eerder voor de rechtbank dienen te verschijnen, dan ze verder te pamperen met overheidssteun. Geld dat de doorsnee belastingbetaler zal moeten ophoesten! De volledige bankensector dient in gemeenschapsbezit te komen onder de democratische controle van het personeel, vertegenwoordigers van de werkende klasse uit de sector, en een regering die echt in dienst staat van de meerderheid, de arbeidersklasse.

Socialistische democratie is geen hersenspinsel maar vloeit voort uit de strijdorganen die de werkende klasse en de jongeren spontaan opwerpen in hun verzet tegen het systeem. Rationele collectieve planning, het democratiseren van de economische sfeer, is het enige logische antwoord op het vandaag destructieve karakter - voor mens en milieu - van private productie voor de winst van de 1%. In elke beweging die een zekere omvang en diepte aannam, werd overgegaan tot de oprichting van democratisch verkozen comités op basis van massale vergaderingen op de werkplaatsen, in de scholen, de wijken,... (Parijse Commune, Russische revolutie, elementen daarvan in mei '68, de Portugese Anjerrevolutie,...). Een aaneensluiten van dit soort organen - flexibel, permanent afzetbaar en verantwoordelijk, onderhevig aan een maximale loonspanning (maar in een situatie van algemene stijging van de levensstandaard en -kwaliteit), met verschillende partijen die de massa's vertegenwoordigen - zou vele malen democratischer en rationeler zijn dan de huidige afgrond van kapitalistisch wanbeheer. Strijd voeren voor socialisme en een democratische planning van de economie is ook de enige manier om een terugkeer naar de levenscondities en de politieke conflicten van de jaren '30 uit de vorige eeuw te vermijden.

(pd)

Lachen en huilen met de antistakingshetze

Liberale "indignado" blijkt "anarcho-kapitalist"

Op de website van Knack verscheen op 26 januari een Vrije Tribune van de hand van Nick Roskams, die "in naam van de jongere generatie reageert op de open brief van vakbondsleider Rudy De Leeuw". Op het eerste gezicht denk je te maken te hebben met een zich als "onafhankelijke" opstellend student. Het gaat van "onze generatie" hier (telt Roskams daar ook de pleinbezettende antikapitalistische jeugd bij, of de Occupiers?) en het plechtige, hoogdravend aangeheven "wij" ginder. Driewerf helaas voor de antistakersbrigade!

Knack werd door Roskams lichtelijk op het verkeerde been gezet: hij is reeds jarenlang lid van Jong VLD - zo ongeveer sinds hij kon fietsen, als het al niet vroeger was - en werd ideologisch geschoold - of op een ijlend dwaalspoor gezet, 't is maar hoe je het sinds de financiële crisis bekijkt - in de ultraliberale studentenclub LVSV. Kortom: je had evengoed "mededeling van de regering" boven de Vrije Tribune kunnen plaatsen. Van een politiek-onbevangen en onafhankelijke "jongere" is hier nauwelijks sprake.

Een kleine zoektocht langs extreem liberale internetblogs en traktaten leert ons bovendien dat Nick enkele jaren geleden, naar eigen zeggen, het "anarcho-kapitalisme" omarmde. We mogen de hooggestemde LVSV'er dus met recht en reden de Anonymous-tendens van het kapitaal noemen, naarstig houwend en "hackend" in de sociale zekerheid. Zijn politieke afkomst achter een waas van hoogdravende zinnen en minstens even diepe bijzinnen verhullend, hebben we hier met een zwijmelende fan van neoliberale extremisten als Milton Friedman te maken. Een ideologische zwever, die er nog niet helemaal uit is of men "wegen en zeeën" ook aan de vrije markt en de winstmaximalisatie moet blootstellen! Dient men de aanleg van straten, pleinen, riolering, verkeersborden, openbare toiletten,... ook aan de vrije concurrentie en het privé-initiatief prijs te geven? Het is zo ongeveer het enige waar deze Liberty lover voor het slapen gaan, op zijn met stars and stripes-vlag omgeven hoofdkussen, nog van wakker pleegt te liggen. In twee woorden: compleet kookoo, om het met de in libertaire kringen zo populaire Engelse taal van de "vrijheid" te zeggen.

Nick Roskams rekent ons voor dat de verhouding gepensioneerden versus werkenden onhoudbaar wordt. Allereerst, de rijkdom in België is sinds de jaren '80 dik meer dan verdubbeld (+140%), terwijl - zo zal hij weten - de bevolking in ons land niet met meer dan 10% is gestegen. Waar is al dat geld naartoe, als ook het aantal armen officieel verdriedubbelde naar 1,6 miljoen en gewone gezinnen twee lonen nodig hebben om rond te komen, in de plaats van een? Naar een stinkend rijke elite en de spreekwoordelijke 1%? Het moet zijn dat libertaire liberalen zich meer artistieke vrijheid met economische statistieken veroorloven dan gewone stervelingen. In ieder geval: ze horen het gewoontegetrouw in Keulen donderen.

Op de tweede plaats, de Belgische werknemer is zeer productief en flexibel (nachtwerk, ploegenwerk,...). Het is dan ook niet meer dan logisch dat volgens een enquête van de Europese Commissie - geen bolsjevistische lobby, Nick - bij 1000 Belgen de arbeiders menen slechts tot 58 jaar te kunnen werken, op een behoorlijke manier, en de bedienden gemiddeld tot 60 jaar. En waarom niet, als je daarmee een dreigende poel van jongerenwerkloosheid en onzekerheid kan bestrijden?

Langs de andere kant: het is juist dat het kapitalisme zich geen degelijke sociale zekerheid kan permitteren, ondanks de overvloedige middelen die in de zakken van de grote aandeelhouders en de banken verdwijnen. De schuld daarvoor ligt echter niet bij de zaken die Roskams aanhaalt in zijn stuk: "excessen in de sociale zekerheid"; het "rigide karakter van de arbeidsregulering" (onze "onbevangen" maar patronaal gezinde jongere wil jong en oud gemakkelijker ontslaan); de "hoge loonlasten" (lagere lonen voor jong en oud, of minder sociale zekerheid); de "indexering van de lonen" (waar Nick reeds vanaf hij pap kon zeggen een gloeiende hekel aan heeft); en - als kers op de neoliberaal mislukte taart - het vermaledijde "collectieve stelsel van de pensioenen".

Dat laatste wil de met Milton Friedman dwepende zwever vervangen door een individueel kapitalisatiestelsel, alsjeblief. Om onze pensioenen op de beurzen te laten vergokken. Na de financiële crisis van 2008 rapporteerden private pensioenfondsen soms verliezen van meer dan 20%. Het is toch niet omdat ze zich daar via een nieuwe, door schulden aangedreven zeepbel tijdelijk wat van hebben hersteld, dat wij onze pensioenen - uitgesteld loon, folks - aan zo'n lekkend, schokkend, en finaal kapseizend, kapitalistisch casino moeten toevertrouwen? Of wel? Maar Nick vindt dus effectief dat we een beursgokje moeten laten wagen met onze oude dag... En hij haalt "Chili" aan, een van de meest ongelijke landen in Latijns Amerika waar de jonge generatie (yep) vandaag stormloopt tegen het private onderwijs dat hen financieel nekt, als het na te volgen voorbeeld! Dienen we te vermelden dat de dictatuur van Pinochet in Chili destijds het laboratorium was van de Chicago boys, onder leiding van Milton Friedman, waar Nick zo gretig zijn economische mosterd haalt? "Wij kiezen zelf", Nick? Juist. Zijn economische leermeesters wisten blijkbaar ook wel hoe je met de vakbonden en democratisch kiesrecht in het algemeen moest omgaan. Liberty voor het kapitaal, een stevige laars voor de werkende meerderheid van de bevolking - jong en oud.

Als de sociale zekerheid dreigt onbetaalbaar te worden, dan is dat een gevolg van een maatschappij die enkel voor de winst van een kleine elite produceert, kampt met dalende winstgevendheid in de reële economie, en de oorspronkelijke problemen met haar "oplossingen" enkel verergert door neoliberale afbraak en een groeiende kloof tussen arm en rijk. Wat leidt tot sneller opeenvolgende, en ergere, economische crisissen en een sociale spiraal naar de bodem. Dank u wel Karl Marx, zeer vooruitziend - maar wat baten kaars en bril, als de "anarcho-kapitalist" niet zien wil?

De libertair-liberale ideologie is een utopische poging om de problemen van het kapitalisme te ontkennen. Ze wint, niet toevallig, sinds de crisis van 2008 wat meer aan aanhang: ontkennen dat het kapitalisme en de vrije markt voor deze crisis verantwoordelijk zijn, is immers de boodschap. In de VS belichaamt de Republikein Ron Paul deze strekking: we leven niet onder een echt vrije markt maar een systeem dat door de overheid wordt gefnuikt, elke collectieve voorziening moet worden overgedragen naar de markt (ook het onderwijs), etc. De toepassing van dit "anarcho-kapitalisme" zou ons nog sneller naar de jaren '30 terugvoeren dan het systeem zelf dreigt te doen. Het zegt veel dat dit soort intellectuele space cake voor gevorderden het antistakingsrumoer onder het valse voorwendsel van "onpartijdige analyse" moet aanzwengelen. Veel steekhoudende argumenten om de kapitalistische markt te blijven verdedigen, na 30 jaar van neoliberaal wanbeleid, zijn er nochtans niet. Het systeemdebat is hoedanook weer geopend.

(pd)

Eindejaarskwis: dat was 2011

2011 sleept zich moeizaam naar zijn einde, terwijl 2012 zich weer als stormachtig aankondigt! Wie was er "hot" en wie "not", wie liet zich opmerken en wie stond erbij en keek ernaar, tijdens het afgelopen jaar? Wat is er beter om een jaar van revoluties en massabewegingen af te sluiten dan met een eindejaarskwis van en voor de 99%?

Champagne - nu het nog kan!

1/ Van welke internationale organisatie waren zowel Ben Ali als Hosni Moebarak, de door revoluties weggejaagde ex-dictators uit Tunesië en Egypte, tot begin dit jaar lid?

a) de Bond van Martelende Dictators in Dienst van het Imperialisme

b) de Internationale Brailleliga

c) de sociaaldemocratische Tweede Internationale (naast de kleine en "grote" Tobback, Patrick Janssens en - lang geleden - Sigfried Bracke)

d) de Internationale Liga voor Vreugde en Bezinning door Volgehouden Gevangenisbezoek

Antwoord: c)

2/ Niet verbonden met de vorige vraag. Welke "socialist" beweerde over de internationale protestbeweging van jongeren (de indignado's) - die zich verzet tegen de groeiende kloof tussen arm en rijk, jongerenwerkloosheid zoals in Spanje van meer dan 40% en het onderdrukkende kapitalisme - dat hij ze "niet begrijpt" en dat ze "protesteren van 9 tot 5, maar in het weekend heen en terug gaan op citytrip"

a) Hosni Moebarak

b) Louis Tobback

c) Ben Ali

d) Tony "ik werd ingehuurd als PR-consultant voor de dictatuur in Kazachstan en ben nog wel lid van de Tweede Internationale, zelfs na de bloedige repressie in dat land" Blair

Antwoord: b)

3/ Welk fenomeen wordt sinds kort aangeduid met de term "Merkozy?

a) de letterlijke kruising tussen een Franse poedel en een Duitse herder

b) een nieuwe, geruchtmakende travestieact in de Moulin Rouge in Parijs, met een als harde neoliberale tante verklede dubbelganger van Angela Merkel, inclusief knallende zweep, in de hoofdrol

c) een seksueel onduidelijk neefje van het schaap Dolly

d) de politieke tandem tussen de staatshoofden Nicolas Sarkozy (Frankrijk) en Angela Merkel (Duitsland), die sinds de eurocrisis overuren moet maken om de kapitalistische barak overeind te houden

Antwoord: d)

4/ Over welke "bonden" sprak Bruno Tobback (SP.a) toen hij de volgende gevleugelde woorden ten berde bracht: "De bonden moeten niet met de mensen hun voeten rammelen"?

a) over het verbond van internationale gokzieke bankiers, die ons vervolgens de rekening laten betalen

b) over het Verbond van Belgische Ondernemingen, dat de index in vraag stelt en onze levensstandaard zo nog verder wil ondermijnen

c) over de instellingen achter de financiële markten en hoe die hun antisociale dictatuur proberen op te leggen

d) over de Belgische vakbonden die de staking in de openbare diensten organiseerden, tegen de verlaging van de pensioenen, het langer werken voor minder geld, en de ondermijning van de overheidsdiensten

Antwoord: d)

5/ De idee van een onafhankelijke pers maakte het afgelopen jaar opnieuw geen goede beurt. Hoe heette het schandaalblad dat door de mediamagnaat Rupert Murdoch werd opgedoekt, nadat duidelijk werd dat het blad zich aan stelselmatige afluisterpraktijken, in samenwerking met het politieapparaat, had schuldig gemaakt?

a) Het Laatste Nieuws uit de Diepste Riool die we konden Vinden

b) Hello Everybody (Dag Allemaal)

c) News of the World

d) Lekker Gortig Nieuws uit het Afvoerputje omdat we het kunnen

Antwoord: c)

6/ Hoeveel dagen zat België zonder een federale regering?

a) langer dan Sigfried Bracke zich kan herinneren (dat hij ooit nog bij de SP.a had gesolliciteerd was ook slechts een vage herinnering)

b) net zo lang tot men de Waalse haan tot drie keer kon horen kraaien, ten teken van het verraad van de PS aan de klasse: de klasse op zich - Daerden - en de arbeidersklasse

c) precies zolang tot de financiële markten hun neoliberale dictatuur begonnen op te leggen, waarop alles in een wip en een gauw in kannen en kruiken was (de werkenden doen bloeden, de winstzucht van de patroons op alles voorrang geven)

d) bijna zo lang als de tijd die koningin Paola nodig heeft om een paar schoenen uit te kiezen

Antwoord: c)

7/ Waarom is er volgens de traditionele media geen alternatief op nog eens een ronde harde besparingen, terwijl het neoliberalisme ons al 30 jaar het "licht aan het einde van de tunnel belooft"?

a) omdat iets wat 30 jaar niet werkt en tot verarming heeft geleid morgen misschien wel ineens kan werken

b) omdat we realistisch moeten zijn en de ratingbureaus en het financiekapitaal, net als voor het uitbreken van de crisis, in dat nuchtere realisme de meest betrouwbare gidsen zijn

c) omdat de media in handen zijn van zij die de crisis hebben veroorzaakt en we dus hoofdzakelijk de gefaalde oplossingen van de 1% op ons bord krijgen

d) om een Grieks scenario van bankroet en ineenstorting van de lonen en sociale zekerheid te vermijden, zijn diepgaande maatregelen vereist (we moeten de sociale zekerheid dringend afbreken voor "de markten" het doen!)

Antwoord: c)

8/ Noem 2 NVA-leden die niet Bart De Wever heten.

a) In Bart De Wever kunnen fysiek 2 andere NVA'ers, telt dat ook?

b) Sigfried Bracke en, allez, shit

c) Margaret Thatcher en Ronald Reagan (erelid omdat zij fysiek stakingen braken: daar krijgt De Wever natte dromen van, ook al durft hij het zelf voorlopig niet - liever een grote mond dan stemmen verliezen)

d) Jan Weyts en Ben Jambon, nee???

e) Geert Bourgeois, maar ze zijn daar allemaal bourgeois zeker

Antwoord: e)

9/ Wie werd door het weekblad Time tot "persoon van het jaar" bekroond?

a) Bart De Wever (NVA), voor het wereldrecord regeringsvorming zonder een regering te vormen

b) Ben Bernanke, voorzitter van de Federal Reserve in de VS, omdat die met zijn voortdurende bailouts van de banken - al dan niet in de schaduw - de nakende ineenstorting van het kapitalisme weer met een jaartje heeft uitgesteld - oef en tof!

c) de demonstrant (in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, van Occupy Wall Street tot Rusland)

d) Angela Merkel, de kapitalistische travestieact uit de Moulin Rouge, occasioneel met zwarte laarzen en zweep de eurozone op de pijnbank van de neoliberale Inquisitie leggend, met de Europese Commissie, het IMF en de ECB als nieuwe Heilige Drievuldigheid

Antwoord: c)

10/ Wat mogen we, alles welbeschouwd, verwachten in 2012?

a) steeds minder, op basis van het kapitalisme

b) de nieuwe IPhone (die iets beter zal zijn dan de vorige maar niet zo goed als hij zou kunnen zijn, omdat zelfs de Apple-erfgenamen van de "halve heilige" Steve Jobs geld uit onze zakken moeten blijven slaan - waar blijft die democratisch geplande economie?)

c) dat de banken ons opnieuw de rekening voor hun goklust zullen presenteren

d) een nieuwe arbeiderspartij die groeit uit het vakbondsverzet tegen de besparingen van de regering van Elio Di Rupo

Antwoord: van a) en b) zijn we quasi zeker, c) is meer dan waarschijnlijk en d) zal er uiteindelijk van moeten komen, willen we ons lot in eigen handen nemen en een goede discussie beginnen over socialisme in onze tijd - wat zullen onze kinderen en kleinkinderen trots op ons zijn, als we hen voor dat nare kapitalisme hebben behoed!

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

Burgerlijke economen verklaren de crisis - “Het is uiteindelijk maar geld”

De eurocrisis en de groeiende kritiek op het kapitalisme als systeem zijn een aantal oude zekerheden en schijnbare evidenties in een snel tempo aan het opzij schuiven. Wat gisteren schier onmogelijk leek en enkel door partijen als LSP als perspectief werd vooropgesteld – het op termijn uiteenvallen van de eurozone – is nu een ernstig gespreksonderwerp onder “ernstige” economen en burgerlijke politici. Na Griekenland is nu ook Italië beginnen te schuiven, met mogelijk dramatische gevolgen voor de bankwereld en de staatsfinanciën van vele Europese landen.

De overheidsschuld van Italië - 1900 miljard euro, waarvan meer dan 300 miljard het komende jaar af te betalen - is veel groter dan het noodfonds waarmee de Europese leiders de paniek op de beurzen proberen te bezweren. In België was de dreiging van de “financiële markten”, de aasgieren van het speculatiekapitaal, voldoende om een nieuwe besparingsregering op de been te krijgen. De manische op- en neergang op de beurzen weerspiegelt de enorme massa kapitaal die naar speculatieve winst zoekt en de onderliggende instabiliteit van de wereldeconomie.

Waar we voor staan is een nieuwe recessie in Europa, een nieuwe en massieve bankencrisis en het failliet van de illusie van een eengemaakt Europa op kapitalistische basis. Een uiteenvallen van de eurozone, waarvan het precieze tempo nu nog moeilijk kan worden ingeschat, zou een belangrijke ideologische nederlaag zijn voor de burgerij. Het zou vergelijkbaar zijn met de effecten van de val van de Berlijnse Muur voor het vermeende “reëel bestaande socialisme” (wat geen democratisch socialisme was, maar een bureaucratische dictatuur onder leiding van een stalinistische elite).

Het uiteenvallen van het europroject zou vele - of zelfs de meeste - Europese landen in een diepe recessie storten. Het zou enorme gevolgen hebben voor de levensstandaard en de rechten van de meerderheid van de bevolking. In het zakenblad De Tijd mochten onze Belgische patroons recent hun licht laten schijnen over de nood aan een meer dictatoriaal systeem, in tijden van “eurocrisis”. De schroom daaromtrent was zeer beperkt. Wat nog maar eens de marxistische stelling bevestigt dat enkel de arbeidersklasse voor “echte democratie” – uiteindelijk arbeidersdemocratie in een socialistische samenleving – kan staan.

Geconfronteerd met een kapitalistische klasse die niet uit haar economische problemen geraakt, begint er ook bij de ideologische steunpilaren van het systeem vanalles te morrelen. Zo verscheen er enkele weken geleden een stuk van de econoom Koen Schoors, in De Morgen, dat in vele opzichten opmerkelijk is.

De "topeconoom" Schoors meent dat “op de lange termijn” alles wel goedkomt. De meer hervormingsgezinde kapitalistische econoom Keynes merkte ooit op dat we “op de lange termijn allemaal dood zijn”. De katholieke kerk houdt gelovigen voor dat ze “op de lange termijn” in de hemel belanden. De economische hogepriesters van het kapitalisme hebben daar nu hun eigen variant op bedacht. Tussen een nieuwe fase van groei en voorgaande systeemcrisissen lagen in het verleden zaken die commentatoren als Schoors, in hun vermeende "langetermijnanalyse", schijnbaar vergeten zijn: wereldoorlogen, de noodzakelijk “zelfreinigende” vernietiging van kapitaal op massale schaal en andere sociale catastrofes. Maar dat mag voor de zelfbenoemde zieners van het kapitalisme “op de lange termijn” de pret niet drukken.

Schoors blijft in zijn stuk de oude zekerheden van de klassieke burgerlijke “evenwichtseconomie” herhalen. Import moet gelijk zijn aan export, anders krijg je onevenwichten tussen munten en economieën. Het aanbod (verkoop) moet gelijk zijn aan de vraag (koop). Of nog, de veeleer raadselachtige stelling, in tijden van overcapaciteit (de VS-economie produceert momenteel meer dan 20% onder haar capaciteit) en gigantische ophoping van kapitaal bij de rijken: “de welvaart wordt bepaald door wat wij allen kunnen produceren”.

Afgezien van de weinig opmerkelijke vaststelling dat je eerst moet produceren vooraleer je kan verdelen, lijkt deze uitspraak weinig te verklaren omtrent reële ontwikkelingen in de productie en de verdeling van de welvaart. De hoeveelheid welvaart (alle inkomens samen) wordt bepaald door de geproduceerde hoeveelheid rijkdom... Die uitspraak is zo algemeen dat ze de specifieke verschillen niet meer ziet: dat de verdeling van de maatschappij in klassen - een uitgebuite en een uitbuitende klasse - mee "de welvaart" - het zou meer correct zijn te spreken van de welvaart van de heersende klasse en die van de werkende klasse - bepaalt. Deze stelling is ook een als geloofsartikel geponeerde herformulering van de idee dat elk aanbod zijn eigen vraag zal creëren. De ketting die productie omzet in welvaart kan in dit ideale en theoretische universum, typisch het soort universum waar professoren als Schoors zich veilig in bewegen, enkel door tijdelijke of ondergeschikte fenomenen worden verstoord.

Als zodanig wenst onze professor van een vergoddelijkt en - als je de ogen dichtknijpt - "probleemvrij" kapitalisme geen rekening te houden met permanente verstoring en fundamentele onevenwichten in de relatie tussen vraag en aanbod. De trend van langer uitgesponnen crisissen en kortere en meer en meer kunstmatige - op schulden gebaseerde - groeiperiodes had hem nochtans naar enkele empirische vaststellingen kunnen leiden! Sommigen beweren, verkeerdelijk, dat het marxisme "dogmatisch" is. Hoe moet je de redeneringen van de burgerlijke "evenwichtseconomie" dan noemen, wat het negeren van de feiten aangaat?

Volgens Schoors is een verstoring van de relatie tussen vraag en aanbod enkel een gevolg van “ruis”. Of ook: van “coördinatieproblemen” binnen het systeem. En verder is er, nog een klassieker in de burgerlijke jukebox met krakende platen, een probleem van "irrationele angst”. De crisis is niet objectief en ze zit niet in het systeem - wat de linkse socialisten zouden beweren. Ze zit - de stap van burgerlijke economie naar zelfhulppsychologie is dikwijls klein - tussen onze oren. Maar is dat ook zo?

De evenwichtseconomie op zijn kop – kortere booms, langere recessies of crisissen

Volgens de economische theorie die professor Schoors aanhangt, kunnen er geen fundamentele crisissen plaatsvinden binnen het kapitalisme. Elk aanbod creëert zijn eigen vraag, en uiteindelijk kunnen crisissen slechts een tijdelijke verstoring zijn van het min of meer “natuurlijke evenwicht” tussen vraag en aanbod. Prijsbewegingen - hoogstens verstoord door occasionele “ruis” – helpen aanbod en vraag op elkaar af te stemmen. De geïsoleerde “productiefactoren” (alsof “arbeid” losstaat van “kapitaal” en er niet - in de vorm van onbetaalde arbeid - de innerlijke essentie van is) vinden op die manier “op de meest efficiënte wijze” hun plaats. En dat binnen wat in essentie - of “op de lange termijn”, voor wie in een burgerlijk hiernamaals gelooft - een economie zonder fundamentele onevenwichten hoort te zijn.

Helaas is voor onze kapitalistische analisten de realiteit anders. Het is interessant om te vernemen dat economen zich, betaald door de gemeenschap, bezighouden met de wetenschappelijke studie van “ruis”. De vraag is alleen: waarom treden die ruis of die schijnbaar toevallige “coördinatieproblemen” nu opeens op? Waarom nu en in deze mate en niet op dezelfde ingrijpende schaal 25 jaar geleden? Of pakweg tijdens de jaren 1960, toen het kapitalisme nog in een wereldwijde groeifase zat? Waar zat de ruis toen, als die er al was? Wat doet de “coördinatieproblemen” nu in een systeemcrisis vastlopen, terwijl dat in de periode voor het neoliberale type van kapitaalaccumulatie - beter: het dichtslibbende gebrek aan kapitaalaccumulatie (in de vorm van tastbare fabrieken en bedrijven) - veel minder het geval was?

Met theorieën van de ruis, coördinatieproblemen, of irrationale angst komen we niet ver als we de huidige crisis willen verklaren. Desondanks weigeren onze burgerlijke economen, en de politici en intellectuelen die hen achterna lopen, een andere plaat op te zetten. Ze zijn vastbesloten een nieuw persoonlijk “evenwicht” tussen yin en yang (tussen vraag en aanbod?) te bereiken, steunend op de miserie van de werkende meerderheid, van jongeren, gepensioneerden, enz.

Ligt het fundamentele probleem bij de schulden?

Linkse socialisten zouden zeggen: de opeenhoping van schulden bij bedrijven, overheden en gezinnen heeft een hele periode toegelaten dat het kapitalisme haar fundamentele problemen voor zich uit kon schuiven. Als alle regeringen in de westerse wereld in dezelfde periode – samenvallend met het begin van het neoliberale crisismanagement - de groei van kredieten in de economie veel sterker begonnen te stimuleren, vanaf de jaren '80, dan kunnen we moeilijk spreken van toeval. De historisch gegroeide schuldenberg - niet alleen bij de overheid maar ook bij bedrijven, banken en gezinnen - in de ontwikkelde landen is geen accident. Dit fenomeen is een rechtstreeks gevolg van de crisispolitiek sinds de jaren '80.

De groeiende problemen van het kapitalisme, sinds vooral de jaren '70, waren te vinden in: een dalende tendens van de winstvoet in de basisindustrieën (door een snellere groei van investeringen in machines en ander “constant kapitaal” dan in arbeidskracht: deze loonarbeid is als “variabel kapitaal” de enige consistente basis voor de omzetting van waarde in meerwaarde, en dus winst). En hiermee samenhangend - deels omwille van het beperkt blijvende herstel van de winstmarges, sinds de jaren '80, deels omwille van een besparingspolitiek die de markten ondermijnde - een tragere accumulatiegraad van kapitaal. Nieuw geïnvesteerd kapitaal stelde in verhouding tot het geïnvesteerde kapitaal van een jaar eerder een aanzienlijk verzwakte groei voor, in vergelijking met de naoorlogse expansie van het kapitalisme. De tragere accumulatiegraad, de terugval van de groei van de investeringen, droeg bij tot een structureel hogere werkloosheid sinds de jaren '70, in vergelijking met de periode voordien.

Voor de VS-economie volgde de accumulatie van kapitaal op vrij nauwkeurige wijze de verzwakking van de winstvoet (de winst per geïnvesteerde eenheid kapitaal) in de reële economie. Beiden liggen in belangrijke mate onder de winstvoeten en de gemiddelde accumulatiegraad tijdens de naoorlogse expansie van het kapitalisme. Dat wil zeggen: de motor van het kapitalisme is al sinds de jaren '70 aan het sputteren, en sindsdien heeft men enkel geprobeerd om de onderliggende tegenstellingen toe te dekken met lapmiddelen die de crisis vandaag potentieel vele malen erger zullen maken.

Hoe langer zo'n systeem kunstmatig functioneert, hoe harder de klap eens de limieten van zo'n scheefgegroeid model, drijvend op schulden, verhoogde uitbuiting en financiële tovenarij, wordt bereikt. De banken dienden een hele periode – via leningen – de kloof tussen productie en consumptie (de ondermijnde koopkracht van de werkenden, de gepensioneerden en werklozen, omwille van de neoliberale politiek) goed te maken. Ze leenden op brede schaal aan overheden, bedrijven en uiteindelijk ook gezinnen. Ze speculeerden zelf op massieve schaal met geleend geld op de financiële markten.

De goed verdienende politici van de burgerij knepen graag een oogje toe: hun kermis leek te blijven draaien, terwijl de enige zichtbare concurrenten - de stalinistische dictaturen - overal failliet gingen. Trouwens, precies op de wijze die marxisten reeds als mogelijk perspectief voorop hadden gesteld: niet door een politieke revolutie om echte arbeidersdemocratie in te stellen, helaas. Wel door een omvorming van de stalinistische heersende kaste in een nieuwe - zij het zwakke en corrupte - kapitalistische klasse.

Door de aangroei van de schulden kwamen de beurswaarden los te staan van de groei- en winstverwachtingen in de reële economie. Multinationals maakten dikwijls meer winst door te gokken op de beurzen dan te investeren in nieuwe productie. Kortom: de groei van het financiële systeem en de explosie van de winsten in deze sector, grotendeels gebaseerd op wat Marx "fictief kapitaal" noemde (steunend op schulden en niet op waarde gecreëerd in echte fabrieken of bedrijven), was een parasitaire uitwas op de beperkte winstgevendheid in de productieve sector - de sector die echte waarden creëert, op basis van het arbeidsproces - en de toenemende ongelijkheid in de maatschappij.

Dat is ook de reden waarom enkel uitvaren tegen "de banken, de speculanten en de ratingbureaus" - waartoe sommigen in de vakbondsleiding zich beperken - niet volstaat als kritiek. Wat we meemaken is een crisis van het kapitalisme zelf, omdat het kapitalisme is: het zijn de onvermijdelijke - reeds door Marx en anderen geanalyseerde - ontwikkelingswetten en -tendenzen van dit systeem die tot crisis leiden.

Sinds de jaren '70 vertoont het kapitalisme een neiging tot overproductie of de capaciteit daartoe. En dit omwille van het feit dat de werkende klasse meer waarde voortbrengt dan ze zelf terugkrijgt in de vorm van een loon, en het ongeplande en inefficiënte karakter van de productie en consumptie binnen dit systeem. Daarnaast was er de "dalende tendens van de winstvoet" sinds de jaren '60 al: de neiging om meer te investeren in machines dan in arbeidskracht, terwijl enkel uit de arbeidskracht meerwaarde of uiteindelijk winst wordt gepuurd. Marx noemde deze laatste wet de "belangrijkste wet in de politieke economie". Bedrijven moeten - als ze al gedwongen worden om te investeren op de huidige, snel verzadigde markten - meer kapitaal inzetten, omwille van de technologische vooruitgang, om een kleinere winst per product te realiseren.

Zeggen dat enkel de hoge schulden het fundamentele probleem zijn, laat de vraag onbeantwoord waarom die schuldenberg nodig was. Het gaat voorbij aan de rol die die schulden noodzakelijk speelden om de diepere problemen toe te dekken:

1/ de slechts gedeeltelijk herstelde winstmarges in de reële economie sinds de jaren '80, '90 en 2000, de daardoor grotere stimulans om onder meer via schuldcreatie te gokken op de beurzen

2/ de nood om via schuldopbouw de consumptie op peil te houden na de neoliberale aanvallen op de koopkracht van de werkende bevolking

Deze neoliberale aanvallen waren ook weer niet toevallig en getuigden ook niet enkel van "slechte wil". Ze vloeiden voort uit de objectieve noodzaak om de gedaalde winstmarges - sinds vooral de jaren '70, toen het systeem ook met overproductie begon te kampen - terug te herstellen. Wat uiteindelijk deels is gelukt in het neoliberale tijdperk beginnend met Reagan, Thatcher, de regering Martens-Verhofstadt in België...

Ligt het kapitalistische kalf gebonden door het "gebrek aan regels" in de financiële sector?

Ook dit is slechts een halve redenering. Deregulering van de financiële sector was niet enkel gemotiveerd door blinde hebzucht. Er was de onderliggende problematiek van lagere winstgevendheid in de industrie. De creatie van een meer op diensten gerichte economie, ook sinds de jaren '80, vormde slechts een tijdelijk lapmiddel om de economische activiteit nieuw leven in te blazen. De keten van arbeidsactiviteiten en dus ook van "toegevoegde arbeid" en, essentieel, onbetaalde arbeid of nieuwe uitbuiting is in de dienstensector kleiner dan in de meer uitgebreide sociale ketting van een sterk industrieel kapitalisme.

De industriële basis deels verleggen naar lageloonlanden in Azië of Oost-Europa (of Mexico in het geval van de VS) kan tijdelijk de winstgevendheid optrekken maar ondermijnt de effectieve vraag in de sterke ontwikkelde landen, door hoger betaalde en door relatief sterke vakbonden verdedigde jobs in de industrie te vervangen door lager betaalde, harder uitgebuite arbeidskracht in een vernieuwde dienstensector in deze landen. Ondertussen hebben de nieuw ontwikkelende landen - zoals China - een te kleine afzetmarkt om de crisis in de ontwikkelde landen (in Europa, de VS en Japan) op te vangen. China is voor 40% van zijn economie afhankelijk van de export: het zal mee naar beneden worden getrokken eens de groei in de VS en Europa stokt.

Linkse socialisten of marxisten zijn niet tegen meer regels: bedrijven als Electrabel profiteren van hun dominante positie om woekerwinsten te boeken. Het reguleren van de prijzen kan een opstap zijn naar nationalisatie en controle van de werkende bevolking op de rijkdom. Maar denken dat strengere regels omtrent de verhouding van schulden van banken tegenover het kapitaal waarmee ze werken het onderliggende probleem van tragere groei, tragere accumulatie, beperkte winstmarges in de industrie, en groeiende overproductie en overproductiecapaciteit had opgelost, is hardop dromen.

"Socialisme of barbarij"

Professor Schoors bezweert ons in zijn artikel dat alles wel op zijn pootjes terechtkomt met dit systeem, en dat we vooral dienen te blijven consumeren, op restaurant gaan, de aankopen zeker niet uitstellen, want - zo predikt de economiespecialist - "het is uiteindelijk maar geld". Daar hebben we het dan. Het is uiteindelijk maar geld! Voor een professor is dat misschien zo, voor werkende mensen klinkt zo'n uitspraak wereldvreemd in de oren. Als kapitalistische economen zo beginnen te spreken over geld en prijzen, de centrale fetisjobjecten van hun onderzoeksveld, wees dan maar zeker dat het systeem dat ze verdedigen er zeer slecht voorstaat.

De keuze is er de komende 10 jaar niet een tussen een hard of een iets minder hard kapitalisme. De vandaag opgroeiende generatie zal door dit systeem weinig of geen kansen worden geboden. De werkloosheidspercentages onder jongeren in Spanje en Griekenland - +40% - zijn een waarschuwing en indicatie in welke richting we ook in de sterkere landen kunnen ontwikkelen. De aanvallen op de ambtenaren in Griekenland - loondalingen van 40% - geven aan dat de burgerlijke politici (die van de sociaaldemocratie inbegrepen) en de patroons voor niets zullen terugdeinzen - niet voor sociale afbraak en desintegratie, niet voor poelen van armoede en blinde miserie onder arbeidersgezinnen, niet voor de nodige repressie als ze daartoe de kans krijgen - om hun eigen positie te redden.

De enige "verantwoordelijkheid" die de arbeiders en de gewone bedienden hebben, is die tegenover hun eigen klasse: de werkende klasse, haar belangen, organisatie en levensstandaard. Dit is de grote meerderheid in de maatschappij. Maar ook die lagen die zich traditioneel minder op collectieve strijd richten - kleine handelaars, intellectuelen, kaders en technici - zullen voor de keuze worden geplaatst: de progressieve klasse volgen - de werkende klasse die collectief vecht voor een democratische, socialistische samenleving - of de vandaag historisch overbodige en enkel nog schadelijke kapitalistische klasse volgen, die desnoods de hele maatschappij in haar neergang en vermogen tot afbraak en sociale ellende zal meetrekken, om haar winsten, posities en privileges veilig te stellen.

(pd)

Gehaaid durfkapitalisme: van Knokke tot Oostende?

Beste vrienden, kameraden, 99%'ers aller landen, voor de Belgische kust is een reuzenhaai gesignaleerd! Het specimen was een evidente vertegenwoordiger van de 1% en vertoonde een frappante gelijkenis - kijk maar eens goed, maar niet voederen alsjeblief - met grootbelegger Albert Frère. Het persagentschap Belga, voor de gelegenheid uitgerust met snorkel, veiligheidsvest en duikfles, interpelleerde de reuzenhaai, of Speculantus Maximus, vanop een rots in Oostende naar de reden voor zijn onverwachte komst. Daar moest de schrik der zeeën en oceanen niet lang over nadenken. De afzichtelijke kolos - die een regelmatig nazicht door fiscus en tandarts reeds lang had opgegeven - verklaarde in onze wateren aanwezig te zijn omdat hij "geld had geroken".

Tevens had de 1%'er via de pers vernomen dat de Belgische regering-in-lopende-zaken "graag geld uitdeelt aan financiële haaien die het zeebankwezen domineren, terwijl de middelen voor openbare diensten aan werkenden en jongeren daar vanzelfsprekend voor moeten opdraaien." De reuzenhaai was op zijn rechtervin - waar andere vissen hartjes laten tatoeëren, of "I hate de vismijn" - voorzien van het logo van Goldman Sachs, de zakenbank van Amerikaanse origine. Het financiële roofdier stond erop om "persoonlijk het geld van de Belgische belastingbetaler te komen halen". En onze pensioenen, die konden we volgens de "trotse 1%'er" nu wel vergeten, eens Dexia en dus de Belgische en Franse regering "die tientallen miljarden aan Goldman Sachs en Morgan Stanley hebben terugbetaald." "Uw sociale systeem", oreerde de reuzenhaai met slecht onderhouden gebit, opzwaaiende vinnetjes, en een kapitalistensigaar vervaarlijk bengelend in een mondhoek, "werd vergokt op de beurzen. Wees blij dat je er nu zelf voor mag betalen."

De reuzenhaai, met hoge bankiershoed, hield ook vol ontstemd te zijn over de massale Occupy-acties van plankton voor de Belgische kust. Volgens de heftig met de tanden klapperende zeebarbaar ging het om "aan lager wal geraakt ongedierte. Die oproerkraaiers koesteren een misprijzen voor de gewone vis, zoals u en ik." En verder, weer geërgerd met de vinnen flapperend, met ijzige blik een toefje rook in het gezicht van de reporter uitblazend: "Ik zie echt geen lijn in die eisen. Wat een luidruchtig, kwebbelend allegaartje. Vroeger wou links mij tenminste nog onteigenen. Dat was verdorie duidelijk. Maar nu? Djeezus! Ik krijg er kop noch staart aan, wat in mijn geval toch iets wil zeggen." Het protesterende plankton, dat iets verder voor de vredige kust van het mondaine Knokke collectief enkele zeebanken bezet hield (#Occupy Zeeb@nk), geloofde volgens de 1%'er "in complottheorieën als het dacht dat Boer en Tuinder, De Standaard, Guy Tegenbos, en andere vismijnen, volledig in de netten van het grootkapitaal verstrikt zaten".

De reuzenhaai viel het massaal de zeebanken bezettende plankton aan op hun nochtans klassieke verschijning, alsook op hun vermeende gebrek aan programma: "Die zeebanken zijn van mij! Van mij alleen. 't Is te zeggen: van de 1% en ons nageslacht - de kleine, lieve, schattige reuzenhaaitjes! Dat dat bezettende plankton zich eerst eens gaat wassen, stelletje langharige en voor een denkbeeldige wereldvrede opkomende hippies. Trouwens, alle zeebanken hier aan de Belgische kust - tot in de Straat van Gibraltar, een belastingparadijs jawel - zijn van de reuzenhaaien. De groten eten de kleintjes op, da's de gewoonste zaak van de wereld. Je kan van een geldwolf nu eenmaal geen lammetje maken." En met sterke nadruk en stemverheffing in de digitale recorder blaffend: "Zoek eens een echte job, in de plaats van hier wat rond te hangen op mijn zeebank, belachelijk stuk plankton. Is het dat wat jullie doen, de hele dag? Een beetje rondhangen?! Huh?"

Daar had het plankton, inmiddels live de aanval van de oprukkende reuzenhaai over het hele internet rondtwitterend, even niet van terug. De planktonblogs konden de spannende opeenvolging van gebeurtenissen niet meer bijhouden, en een contestant had ondertussen een video met plankton dat vernuftig een anti-reuzenhaaienfuik in mekaar aan het draaien was op You Tube gepost. Een geanimeerd verlopende volksvergadering op de top van hun bezette zeebank bracht raad: Occupy Zeeb@nk zou "niet wijken voor het slechte gebit der reuzenhaaien" en hun graaicultuur in troebele wateren. Het zou collectief de tegenaanval inzetten "om niet enkel de zandkorreltjes op te eisen, maar de hele reeks van zee- en zandbanken die onze rijkdom uitmaken. En dit onder controle van het plankton aan de basis, in een socialistisch geplande economie! Occupy de Wereld op 11 november!"

Beste 99%'ers, mens of dier, we hebben enkel onze boeien te verliezen, en een wereld te winnen.

(pd)

Paupers en gepamper in de Wetstraat

Vrienden, kameraden, lezers van De Tijd, de afgelopen weken speelde zich in dit bizarre koninkrijk een waar koningsdrama af. Neen, neen. We hebben het niet over de laatste plotwending in de regeringsvorming, die wij in de plaats van de burgerij eerlijk gezegd zouden opgeven. Op een kapotte fiets rijden doet alleen maar pijn. Dat wisten de Romeinen al. Zelfs de breedste tandpastaglimlach van Herman De Croo kan die veerkrachtige levenswijsheid niet toedekken. Daarenboven, echte bevrediging verwachten wij enkel van een arbeidersregering.

Neen, de koning in deze heet Sven Gatz (Open VLD), en het drama zijn uittredingsvergoeding. 300.000 euro! Vers aan de haak. Niets in de zakken, niets in de mouwen. Stappen wij ergens op uit vrije wil, dan krijgen we niets. Verandert een politicus van job dan heet die 300.000 euro een "sociale uitkering". Sociaal! Toegegeven, wij zijn hier doorgaans de eersten om neoliberale politici op tal van vlakken als emotioneel en anderszins "gehandicapt" te beschouwen. Je kan er eigenlijk nergens mee komen. Ze breken alles af. Onze openbare diensten, onze koopkracht, onze statuten, de plantenbak, moesten ze eraan kunnen.

Het zijn trieste verschoppelingen, deze neoliberale behoeftigen, die voortdurend hun kromme besparingslogica met nieuwe drogredenen, mentale vliegkunsten en een zelfbedienend cynisme dienen te omzwachtelen. Het moet een van de moeilijkste beroepen ooit zijn: constant een systeem verdedigen waarin de meerderheid achteruitgaat, financieel en sociaal. En dat met de ogen open en een houding alsof men zopas het warm water alsook de ruimtevaart heeft uitgevonden.

"Aan allen die de voorbije dagen op een gratuite, betweterige of soms zelfs aggressieve manier hebben gemeend mij de les te moeten spellen vraag ik: was uw boodschap ingegeven door een superieur moreel besef of door afgunst?" Aldus onze liberale Hamlet. Pal na zo'n hooggestemd pleidooi, ben je geneigd te zeggen: afgunst, zeker? Naast een functie als directeur van de Unie van de Belgische Brouwers - wat ongetwijfeld ook veel pathos van een mens vergt - heeft de liberale gazelle, zo lijkt het, ook een roeping als acteur gemist.

De tragiek in de Wetstraat ligt er soms vingerdik op. Gatz, in het verleden actief met vruchteloze voorstellen om de uitzinnige vergoedingen van politici aan banden te leggen, vond aanvankelijk dat hij - nu het zijn tijd was om langs de kassa te passeren - niet als enige, godbetert, de barmhartige Samaritaan kon gaan uithangen. Als de rest het mocht, waarom hijzelf dan niet, met al dat acteertalent in dienst van de gemeenschap?

Onze Hamlet roept het uit: "En zou u de uittredingsvergoeding op basis van een parlementair reglement zonder meer aan u laten voorbijgaan hebben?" Absoluut. Maar wij zijn dan ook voor politici aan het loon van een geschoolde arbeider, en geen gepamperde liberale cry baby's. Waarop de liberale gazelle vervolgt: "99,9% van de parlementsleden deden het in elk geval niet, ongeacht of hun politiek vertrek gedwongen dan wel vrijwillig was." Als zij het mogen, waarom het Gatzje dan niet? Snuif, snuif, snotter, snotter.

En het politieke testament van de aspirant-bierbrouwer gaat gloedvol verder: "Ik ben geen heilige" (als neoliberale afbreker zou dat effectief moeilijk zijn - pd), "(al had ik de eer een staande ovatie bij mijn parlementair afscheid te krijgen, wat mij zeer veel plezier deed) (eh natuurlijk, ze zitten allemaal in de trog) en ook geen duivel (mmm, ook geen toneelduivel?) (al word ik nu stevig aan de schandpaal genageld, wat mij raakt aangezien ik niet van ijzer gemaakt ben) (Snotter, snotter, nee Gatzje, van kapitalistisch linnen dan? Was Open VLD niet voor de beperking van de werkloosheid in de tijd, loonmatiging voor de werkende meerderheid en verdere privatiseringen? Dus diep van binnen toch ergens van ijzer?). Ik ben een mens met kwaliteiten en gebreken." Woehaa! Moeder, moedertje lief! Waar is onze zakdoek in dit koningsdrama? Wel, nu we de laatste traan hebben weggepinkt, met die edelmoedige zielsexpressie gaan we akkoord: kwaliteiten voor het kapitaal, gebrekkig en hard als ijzer voor de werkende klasse.

Maar het Gatzje is in zijn ga... zijn aanzien gebeten. En aangezien hij een matig acteur, een nog matiger psycholoog, en een ex-politicus is, geeft hij als uitsmijter mee: "Ik zoek naar de reden waarom kiezers die in veel gevallen hun eigen menselijke onvolkomenheden onder de mat vegen van hun volksvertegenwoordigers een leven eisen dat van een hogere morele orde dient te zijn." Eerlijk, wij vragen ons af hoe deze kloefkapper ooit "de gemeenschap" kwam te vertegenwoordigen. Je ontvangt een loon dat het veelvoud is van werkende mensen, waarvan je vindt dat ze hun loon moeten matigen, je hakt hele gaten in de financiering van scholen, gezondheidszorg, uitkeringen en pensioenen. Je pampert de banken die ons in een economisch zwart gat dreigen te sleuren. Je geeft cadeaus aan de rijken en laat enkel de werkende klasse nog belastingen betalen, de grote bedrijven amper. En dan verwacht je aan het einde van die maffe, brokken makende rit een huis te mogen opstrijken, omdat ze het "allemaal" doen en iedereen wel eens een dondervlieg heeft omvergelopen? Zoals de bekende Manuel ooit zei: que?

En ja, aangezien ook sprookjes een begin en een einde dienen te kennen: "Ik heb altijd een gelukkige en een vrije mens willen zijn en worden. Ik geef toe dat ik, zelfs als ervaren politicus, deze situatie niet correct ingeschat heb en het heeft me wat tijd gekost om tot het besef te komen dat ik met minder geld een vrijere mens zal zijn." Woehaaa! Hahahahahaha! En zoiets wordt nuchter in de pers weergegeven, zonder omver te rollen van het lachen en het gieren om zoveel larmoyante onzin? Ze zijn daar helaas ook door en door burgerlijk, maar toch: als dit geen eerste klas comedy casino - zonder jackpot uiteindelijk - is, dan weten wij het ook niet meer.

Als het bij de kapitalistische bierbrouwers niet lukt, kan Sven Gatz misschien nog in Lourdes aan de slag, als stand-in voor het geslagen hertejong, trouwe bondgenoot en toeverlaat van de heilige Bernadette.

(pd)

Overzomeren met haatmail

Als men later op de natte zomer van 2011 terugkijkt, zullen enkele nieuwe begrippen komen bovendrijven: de flash mob-rel (door gsm en sociale netwerksites gedreven destructie - zie de vandaag trieste metropool Londen), de lone wolf-extremist (vergeet even de downsizende topmanager of mega-in-de-openbare diensten-hakkende neoliberale politicus, we hebben het wel degelijk over Anders Breivik en zijn terreur in het Noorse Utoya), en... - tromgeroffel weerklinkt over 's lands akkers en velden - het concept haatmail.

Je moet maar Bart Peeters heten en opkomen voor een "federale kieskring" (toch nog een eind weg van een radenrepubliek) om het nationalistische spek aan je been te hebben. Peeters deed zijn oproep in een radioprogramma van de VRT en mocht maar liefst 800 (jawel, achthonderd!) van deze van haat en andere vormen van misnoegdheid schuin en scheef - vooral scheef - staande onheilsberichten ontvangen.

Dat is, u zal met ons akkoord zijn, veel haat voor een mens om zich - temidden van enkele sympathiek aangeheven gitaarakkoorden - zomaar eventjes door te worstelen.

Vrienden, kameraden, een haatbrief (of -mail in zijn hedendaagse variant) opstellen en versturen, is niet niks. Een mens de dood, stekende rugpijn, voetblaren of erger toewensen en je daarvoor in je meest verbitterde en kreupele Nederlands uitdrukken... Het is een vorm van hulpeloos pestgedrag die best een psychologische analyse waard is - iets waar deze links-socialistische blogspot, zo wil nu het geval, zeer sterk in is. In het bijzonder als de haatmail uit Vlaamsnationale hoek komt, waar gevoelens van benepen wrok, ingehouden (nuja...) woede, en een passioneel ten berde gebracht "pas op of mijn Duitse scheper trekt uw snor uit" - het schrijnende collaboratieverleden is nooit ver weg - wel eens de boventoon voeren.

Wat voor mens schrijft een haatmail? Welk persoonlijkheidstype verlaagt zich tot een dergelijke, belachelijke uitspatting? En welke types orkestreren, want hoe noem je zo'n literaire pogrom anders, achthonderd (acht-hon-derd!) haatmails? Alleen maar mensen die nooit de kracht van een collectieve massabeweging zullen voelen, en zich bijgevolg met het keyboard in de aanslag als pester - als mislukte cyberbully, zeg maar - op de vrijplaats van de politieke meningen opstellen.

Volgens de zanger Milow, die in de voetsporen van David Attenborough de Vlaamse natuur in trok, zijn veel van de briefschrijvers NVA-verkozenen op gemeentelijk niveau. Een om den brode zelfverheerlijkend leger lagere kaders - boekhouders, fitnessbegeleiders, kruideniers, griffiers van de correctionele rechtbank, verkoopsmanagers, assistenten staatsrecht, wellness stylistes en gepensioneerde leraars met een voorliefde voor het interbellum - dat zijn 15 minuten faam heeft geroken, en er met de voeten vooruit is ingesprongen.

Kan een klassebewuste arbeider zich kwaad maken en vloeken? Liefst. Maar voor socialisten is de kritiek en polemiek nooit een vervangmiddel voor argumenten. De kapitalisten en hun ideologische steunpilaren een verzameling potverterende en omhooggevallen idioten noemen, is uiteindelijk slechts polemische versiering voor een goed onderbouwde economische, politieke en sociale analyse. Het bestrijdt de verveling, zet de zaken op scherp, en toont de onverzoenlijkheid der klassebelangen aan. Weg van de vrome maar valse beleefdheidsformules van het establishment, dat in zijn neoliberale aanvallen nooit met twee woorden heeft gesproken.

Waar linkse socialisten een onderbouwde argumentatie hebben, een huizenhoge batterij aan data en cijfers, en het perspectief om door massastrijd een krachtsverhouding op te bouwen, die de maatschappij in sociale zin kan veranderen, daar teert de kleinburgerlijke nationalist meer op het motto: "aan zij die al hebben - wijzelf, denken we - moet gegeven worden".

Het NVA-kader en zijn Facebookvrienden hangt een vrijemarktideologie aan die in crisis zit. Het heeft geen sociaal programma om een meerderheid in Vlaanderen aan te spreken, moesten ze voluit aan het bewind komen: Bart De Wever is een oppositionele zeepbel. Voorts worstelt het Vlaamsnationalisme van de harde vleugel met revanchisme tegenover een Belgische staat die ze enkel in periodes van Duitse bezetting voluit mee wilden beheren.

Meng kleinburgerlijke arrogantie, opgezweept door zeer tijdelijk electoraal testosteron, met de falende missie van het kapitalisme, uitsluiting door een financieel bankroet Belgisch establishment dat ze zelf hopen te vervangen door een eigen, bankroet establishment, voeg er een flinke dosis historisch gegroeide wrok bij vanwege een pseudo-elite die halfweg is blijven steken, en het besef dat je als rechtse neoliberaal een meerderheid nooit in actie gaat overtuigen van een positief sociaal programma, en je hebt alle elementen tesamen gebracht voor gefrustreerd bullygedrag en steriel gedaas op een lege Vlaamse heide.

Waar De Wever zelf slim genoeg is om subtiel te provoceren, valt die behendigheid bij de achterban snel weg. Wat je overhoudt, is een bataljon driftig vittende, maar dikwijls reeds gepensioneerde herauten van de Vlaamse strijd, die vanop hun splinternieuwe IPad of Apple Mac het politieke debat proberen droog te leggen. Of zoals Peter De Roover van de Vlaamse Volksbeweging suste: de verstuurknop is soms snel ingedrukt. Ja hallo? Multimediale beschermers van het imago van voorman De Wever, die zelf werd groot gemaakt via de media. En wiens mediapersoonlijkheid nu tegen de geringste kritiek moet worden verdedigd, via een Vlaamsnationale gang bang van iedereen die aan dat beeld - een zorgvuldig gecultiveerde, oppositionele zeepbel - zelfs maar een twijgje tracht te tornen.

(pd)

Bart De Wever en de NVA: de nieuwe verkiezingscampagne unplugged

Wie dacht dat Bart De Wever en zijn partij, de NVA, staan te popelen om in een regering het grootste besparingsplan sinds mensenheugenis door te voeren, is eraan voor de moeite. Links-socialisme.blogspot.com, deze dierbare website, kon de hand leggen op de verkiezingsaffiches waarmee de NVA naar de volgende verkiezingen wil trekken - wanneer die ook vallen! Als er immers iets is wat de Vlaamsnationale partij zeker kan, dan is het verkiezingen winnen. En deze pareltjes van nationalistische marketing doen vermoeden dat de NVA het ook bij de volgende, euh, verkiezingen menens is. Kijk en geniet! De arbeidersklasse - en dat zijn de meesten onder ons, folks - is gewaarschuwd!! En een gewaarschuwd man, is er - zoals Bart zelf - 3 waard.

Hier volgt ook de splinternieuwe NVA-affiche rond "regionalisering" van vanalles en nog wat, maar vooral de sociale zekerheid. Er staat zelfs tekst op, beste mensen. Wij missen nu al de koppen van al die politici.

Geregionaliseerd onderwijs: beste bewijs waarom we de hele sociale zekerheid moeten regionaliseren 

- Overvolle klassen! Dicht bijeen is het warm.

- Gebouwen op instorten! Industriële archeologie? Nu ook op de speelplaats. Geen schooluitstappen meer nodig!

- Containerklassen! Omdat uw kind niet zo bijzonder is...

- Kamperen voor de schoolpoort! Spannend, en niet zo duur als die vakantie in Marbella.

Steun de nieuwe NVA-petitie: wij willen niet enkel kamperen voor onze schoolpoorten. Regionaliseer de gezondheidszorg, pensioenen, uitkeringen,... Met minder middelen, zoals in het onderwijs, net zoals de NVA en Bart De Wever het eisen.

Wij willen ook kamperen voor: 

- ziekenhuizen

- rusthuizen

- een Vlaamse RVA

- NMBS-stations

- De Post

Enkel nog subsidies voor neoliberale kampeertenten! Teken nu de petitie. Wat we zelf doen, doen we minder. Leve de Nieuwe Vlaamse Rijken Armoede.  

Naam     Vrij beroep     Aandelenfonds    SM-club     Handtekening

..................................................................................

..................................................................................     

Verkiezingsaffiche nummer 2, beste vrienden en kameraden: brutaal in al zijn eerlijkheid! Binnenkort ook paginabreed in het familieblad Dag Allemaal te bewonderen. Want bij de NVA staan ze misschien dicht bij de patroons, maar nog veel dichter bij het volk. Zolang het Vlaams geworteld blijft en niet in opstand komt tegen het kapitaal. Altijd eerst de bijsluiter lezen, beste vrienden. Ook bij, ahum, nieuwe verkiezingen, wanneer die er ook aankomen. 

Nog niet arm? De NVA zegt: u kan het nog altijd worden! Splits de sociale zekerheid, verdeel de arbeidersbeweging, en laat de Duitse 1-eurojobs maar komen... 1 euro voor elk gewerkt uur bovenop uw uitkering. Omdat niet alleen een Duitse kapitalist ze graag verdient! Stem NVA - uw regionale onzekerheid! Maak het leven weer spannend, wie geeft er om de hypotheek?

Of het met die toekomstige NVA-verkiezingscampagne snor zit, moet u maar aan het ratingbureau Standard & Poor's vragen. LSP daarentegen zegt: geen Vlaamse staat, geen Belgische staat, maar een democratische arbeidersstaat, met respect voor de nationale rechten van elke bevolkingsgroep en verdediging van de rechten van minderheden. 

Bart De Wever vindt klassestrijd ouderwets, maar hoopt zelf de werkenden en hun gezinnen met grote besparingen op te zadelen, terwijl de banken en grote aandeelhouders vrij spel krijgen. Pfew, hoe doorzichtig! 

Bart De Wever en de NVA? Zouden ze morgen mogen splitsen, door een algemene staking, zoals in Griekenland.

Doe de grote aandeelhouders en banken de crisis betalen. Voor een nieuwe, brede arbeiderspartij, links van SP.a-PS en de Groenen.

(pd)

Eindejaarskwis: ja, dat was 2010!

2010 sleept zich, net als de regeringsonderhandelingen, moeizaam naar de eindstreep, onszelf een weg baggerend door wegsmeltende sneeuw, copieuze jaaroverzichten en dito eettafels. Wat was er hot en wat not in 2010? Staat het u nog springlevend voor de geest, of kan onze eindejaarskwis u hier, gedienstig als altijd, opnieuw zijn nut bewijzen? Voorwaarts!

1/ Hoe karakteriseerde Bart de Wever "België" in een geruchtmakend interview met het weekblad Der Spiegel?

a) Die Konstruktion von Dreck

b) Erger dan de Berlijnse Muur - die was tenminste gevallen

c) Een wingewest voor patronale junkies (notionele intrestaftrek = verslavender dan coke)

d) De zieke man van Europa

e) Het terminale broertje van de mei '68-permissiviteit

f) Niet wat nazicollaborateurs zoals zijn halve familie - en enkele aangetrouwde neven en nichten - ervan hadden verwacht

Antwoord: d

2/ Wie mag er schulden maken en wordt altijd gered door de overheid?

a) Frituur 't Vliegend Puntzakske

b) Schoenmaker "too big to fail" Eddy, Kessel-Lo

c) de banken

d) de werkende klasse

e) De Ploeg van 't Stad

Antwoord: c

3/ Welk lid van het Vlaams Belang werd nog NIET uit de partij gezet?

a) Adolf Hitler

b) Hermann Göring

c) Dokter Mengele

d) Eugène Terreblanche zaliger

e) Karel Dillen, nog zaliger

f) Alexandra "op hete" Colen (zij doet het licht uit)

Antwoord: f

4/ Welk ratingbureau dreigde de status van België recent te veranderen van "stabiel" naar "negatief"

a) de FIFA

b) de Flair (in het intrigerende coverstuk "10 manieren om de spanning erin te houden")

c) Standard & Poor's

d) Standard & Filthy Rich

e) Super Rich Bastards Unlimited

Antwoord: c

5/ Wat is, volgens de SP.a, een "progressieve staatshervorming"?

a) Een waarbij zij zelf op hun stoel mogen blijven zitten en naar hun marktwaarde worden betaald

b) Een waarbij woorden en daden slechts moeizaam overeen stemmen

c) Een waarbij Frank Vandenbroucke meer bespaart dan de rechtse concurrentie: op naar de 22 miljard, go Franky go

d) Een waarbij Frank VDB in de pers - nog steeds de Betere Mop van het Millennium - als "de slimste van de klas" wordt gepresenteerd (eens je een slechte reputatie hebt, raak je er moeilijk vanaf)

e) een waarbij de werkenden, de gepensioneerden en armen progressief meer worden gestroopt dan de rijken

Antwoord: a, b, c, d, e

6/ Wat noemde kardinaal Léonard een vorm van "immanente gerechtigheid"?

a) Het verdwijnen van de boerenstand

b) De nederlaag van Athene tegen Sparta (in 404 voor Christus, wat wil je?)

c) De sluipende verschuiving van nieuwsgaring naar infotainment

d) AIDS voor homoseksuelen

e) Dat de goddeloze beurzen, de banken en het IMF roemloos in elkaar zouden storten

Antwoord: d

7/ Van welk boek zijn volgens een recent artikel in De Standaard, sectie Economie, de analyses helemaal juist, maar de conclusies radicaal verkeerd?

a) "SOS Piet 4" - van TV-kok Piet Huysentruyt

b) "Het Oude Testament" - diverse medewerkers

c) "Het Kapitaal" - Karl Marx

d) "Een geschiedenis van België" - Marc Reynebeau

Antwoord: c

8/ Hoe heet de nieuwe rechtse beweging in de VS die pleit voor minder overheid en veel meer vrije markt?

a) The Rockefeller Foundation

b) The Please Kick Us in the Nuts, Again, We Like It Movement

c) The Tea Party Movement

d) The Return of Milton Friedman and his Gory Zombie Slayers

Antwoord: c

9/ Bestaat er nog een toekomst voor de kapitalistische vrije markt?

a) Nee, haar toekomst ligt in het verleden

b) Ja hallo! Waar blijft die democratisch geplande economie?

c) Alleen in het hoofd van Bart De Wever, Frank Vandenbroucke en Boudewijn Bouckaert (waarom vormen ze niet één partij - de Nieuwe Vlaamse Patroons?)

d) Dat zal van de arbeiders en hun gezinnen afhangen

Antwoord: Strikvraag, wij weten niet alles, zelfs niet op voorhand. Maar er wordt aan gewerkt.

10/ Hoeveel kilo zal Bart De Wever nog wegen op het moment dat er een regering wordt gevormd, dat de eerste grote besparingspakketten worden doorgevoerd en hij zijn eerste algemene stakingen in gemeenschappelijk vakbondsfront, onder druk van een ontketende basis, mag verwelkomen (als het een hulp kan zijn: gewogen in zijn zéér ruime en separatistische grootvaderonderbroek)?

a) De helft van vandaag, en dus nog altijd meer dan Sigfried Bracke en het voltallige meisjeskoor K3 samen

b) Het dubbele van vandaag, de verkoop van aardappelen, frieten, berepoten en mayonaise zal in België tegen alle economische trends ingaan

c) Bart De Wever zal in 2011 spontaan in een Belgische friet veranderen, en men zal hem niet meer kunnen splitsen

d) Bart De Wever zal in 2011 nog sneller barsten dan het koninkrijk dat hij geleidelijk weg wil hervormen

Antwoord: volg het op de voet op de LSP-site, ook in 2011!!

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

Rijken geven geld weg - waarom niet een handje helpen?

Vrienden, kameraden, ja zelfs leden van de NVA: rijk zijn is niet gemakkelijk. Het moet zijn dat u de afgelopen maanden voltijds op een badhanddoek lag op de Balearen, op een geestesverruimende trektocht bent vertrokken richting zuidelijke Alpen, of wekenlang in een blakende hitte Bart De Wever-bieten (binnenkort te koop via deze website, in madeirasaus) kweekte in uw dierbaar moestuintje,... Maar voorts zijn er geen aanvaardbare excuses om het belangwekkendste nieuws van deze zomer te hebben gemist. En dat was: de rijken zien het niet meer zitten. En geven daarom de helft van hun geld weg!

Waar hebben we het over, vraagt u zich inmiddels wederom af. Wel vrienden, kameraden en al dan niet kortgerokte - of is het gerookte? (sorry!) - leden van de NVA, dit: in navolging van toprijkaard Warren Buffett (buffet, wat een naam voor een rijke - sorry!) en Bill Gates ("gates", "hekken", wat een naam voor een... euh, sorry), in navolging van Die Twee dus hebben reeds 30 (DERTIG) miljardairs in hoofdzakelijk de VS beslist dat ze de mensonterende luxe, de voluptueuze vliegdekschepen, de in champagne gedrenkte tuinfeesten en met goud belegde tandenstokers niet meer aankunnen en - desgevolg - bereid zijn om de helft van hun zuur verdiende rijkdom zonder een revolutie weg te geven. Aan liefdadigheid!

Vrienden, kameraden, kortgerookte Kim Geybels: dit is wraakroepend, neem het van ons aan. Eerst zoveel moeite doen om het van de werkende klasse af te pakken; neoliberale partijen, politici, rechters, drugstrafikanten en Yves "iedereen zal een beetje moeten verarmen" Desmet voor je kar spannen; jarenlang via je beroepsorganisaties smeken, huilen, bidden en stampen om deregulering, privatisering, private pensioenfondsen en loonmatiging voor u en ik... En dan durven vertellen dat het allemaal maar "om te lachen was" en dat ze toch niet meer weten WAT ZE ERMEE KUNNEN DOEN. Moeten ze er de zesendertigste Maserati mee kopen of het honderdvierenzestigste zwembad met ingebouwde wellness coach? Wel, guess what klojo's: wij, die er tenslotte voor hebben gewerkt - voor jullie dividenden - weten dat wel.

In een eerste reactie op de Oproep van Buffet en Hekken (hacken?) waren onze intenties nobel en, zoals steeds, licht satirisch. Fantastisch, dachten wij. Geweldig. Die site - The Giving Pledge heet het ding - gaan we nu eens hacken. In naam van Christian Van Thillo, de rijke Belg, zouden wij - o joy - al onze zonden erop opbiechten in een charmant, licht gebroken Engels. Vervolgens zouden wij de arbeidersklasse bedanken voor de volgehouden inzet om hem en zijn klasse te verrijken, spijt betuigen voor de licht neoliberale en zelfs communautaire inslag van al zijn media-initiatieven om finaal met groot vertoon minstens 99,6% van Van Thillo's vergaarde rijkdom zonder kassaticket, en dus niet aftrekbaar van de belastingen, weg te geven aan de volgende, euh, liefdadigheidsinitiatieven:

"- de Progressive Workers' Federation of Pakistan (51%)
- de kleermakersvakbonden from Bangladesj (33%)
- de ondergrondse vakbond van Guandong in het grote China (10%)
- de bovengrondse vakbond van De Morgen voor als deze jongen er weer personeel gaat ontslaan (0,0000000011%)
- de Jongerenmarsen voor Werk in Belgium, want op mijn jacht vraag ik mij soms ook af hoe het komt dat er nog zoveel jongeren werken, nadat ik met mijn rekenmachine ben langsgeweest (de Rest)"

Vrienden, kameraden, NVA-sympathisanten, laten we de rijken niet langer lijden onder de kwellende gedachte niet te kunnen kiezen uit de rekken van de Colruyt en de Carrefour. Onteigen de hele boel, voor ze hun en dus ons geld - onbetaalde arbeid! - in de oceanen werpen. Laten we de bron van hun ellende, het privébezit van de productiemiddelen, afschaffen en overgaan tot een eerlijke verdeling van de rijkdommen, een democratisch geplande economie.

En o ja, The Giving Pledge, is enkel "een morele belofte" lezen wij in de Financial Times! Ze aanvaarden zelf geen geld. Dat doet voor ons de deur dicht. Nu zit er echt niets anders meer op dan die Europese 24- dan wel 48-urenstaking te organiseren, massaal en feestelijk de straat op te gaan, de bedrijven te bezetten en het socialisme, uiteindelijk wereldwijd, in te voeren. Tenzij u de morele beloften van VBO, Voka en andere Buffetten achter Hekken gelooft natuurlijk.

(pd)

Politieke soap: ook na 13 juni?

De verkiezingscampagne heeft elke dag een beetje meer weg van een slecht geschreven en geregisseerde soap. De traditionele politici lijken met hun opzienbarend nietszeggende slogans vooral op de life style-goeroes en andere platgeföhnde marketeers onder ons in te spelen. Die beroepsgroepen vormen voorlopig nog geen meerderheid in het land. Enkel de LSP, krijgen wij de indruk, wil met haar affiche en slogans niet met alle mogelijke middelen de intelligentie van de kiezer beledigen. Intussen benadert de vaderlandse politiek naar inhoud en vorm steeds meer een doordeweekse aflevering van Thuis: bordkartonnen karakters, een middelmatige plot maar steeds met dramatische gevolgen...

Ten Huize Bart De Wever:

Mevrouw De Wever: "Schat! Julie en onze François hebben weer eens ruzie gemaakt."

Bart: "Dat het kletterde? Ik heb altijd gezegd dat het met die Julie troubles zou worden voor onze Cisse. Die komt van over het water. Volledig langs de andere kant van de Maas. Waar wij nog met onze kruiwagens naartoe zijn gereden. En dan heb ik het niet over de Duitsers, hé schat. Die Julie, het spijt me dat te moeten vaststellen, belichaamt zowat alle slechte aspecten van de Franstalige én Latijnse cultuur. En haar konijn met pruimen trok ook op niks. Dat ze ons en de kinderen dat vorige zondag zonder verpinken durfde voorschotelen!"

Mevrouw De Wever: "Je hebt gelijk Bart. Groot gelijk. Onze François moet durven veranderen. Niet van regering maar van vrouw."

Bart: "Nu zeg ik! Nu durven veranderen. Konijn met pruimen? Een dooie rat in het vriesvak met bedorven mertillekes is er niets tegen. Amai amai."

Mevrouw De Wever: "Het verschil tussen Julie en onze François... Weet je wat dat is, Bart? Het verschil tussen revolutie en evolutie. Die Julie wil met haar wuft kookgedoe 100 kilometer per uur te snel gaan voor onze François. Gewoon te snel! Net als de arbeidersmassa's in mei '68. (Bart deinst verschrikt achteruit) Ik ken mijn broer toch hé, Bart. Ik ken hem al veel langer dan die Franse madam. Met meer dan stoofvlees en frieten moet je bij onze François toch niet afkomen. Allé!"

Bart: "Ik stel vast dat uw broer wordt gegijzeld door een Franstalig front. In zijn eigen huis nog wel. Ik stel verder vast dat onderhandelen met dit front niet veel zal opleveren. Scheiding van de bevoegdheden in een confederaal model dringt zich bijgevolg op, schat. Met zoveel mogelijk middelen voor de Vlaming, de Cisse, maar dan rechtstreeks beheerd door de patroons van VOKA en Unizo. Door een Vlaamse elite. Want de Cisse is niet van de snuggersten, zoals uit zijn huwelijkskeuze blijkt. En als het even kan zonder sociale zekerheid voor die Latijnse furie, die haar geld toch maar in slecht gebakken konijnen steekt."

Mevrouw De Wever: "Separatisme, Bart? Is het dat wat je zegt?"

Bart: "Separa-wat? Begint de botanische tuin van de buren weer over onze haag te hangen? Nu bel ik echt de politie, hé schat. Nu gaan ze te ver. Da's onze grond hé! Aha, je bedoelt een radicale scheiding van uw broer en Julie. Euh, ik ben natuurlijk een voorstander van het klassieke huwelijk, hoe slecht dat konijn ook mocht zijn. En dus lijkt me in de gegeven situatie een ruim opgevat confederaal model meer aangewezen. Gaan we slapen?"

Intussen in de woonst van Alexander De Croo:

Het vrouwtje van Alexander: "Alexander, waar ga je naartoe? Naar je werk? Je bent de baby vergeten?!"

Alexander (kijkt gehaast in zijn aktentas, scharrelt een beetje rond): "De baby? Mmm. Ah, daar in zijn box, zijn belastingvrije zone. Kom hier ventje! Euh, of was het een vrouwtje? (plots gevoelig) Liefje, ik doe dit allemaal voor onze kinderen. Voor dit kleine grut en al de rest dat nog zal volgen. Vandaar dat ik ook eis te weten hoeveel mijn rivalen zullen besparen! Onze plannen zijn duidelijk: het onderwijs, de sociale zekerheid, zelfs de pensioenen van ons nageslacht zullen tot schroot worden herleid, als het van mij afhangt. Ik eis te weten, ja ja zeker liefje - dit is een eis, in welke mate de andere politici dit land tot schroot zullen herleiden. Meer platgewalst schroot dan dat van Open VLD? Euh schat, een vraagje: heeft papa zijn testament nu al ondertekend?"

Het vrouwtje: "Zijn testament? Ochgottekestoch... De mens kan amper fatsoenlijk spreken, laat staan dat hij iets verstaanbaars op papier krijgt. Oh Alexander! Ik ben zo wanhopig!"

Alexander: "Hmm. Liefje... Laat ons rationeel nadenken, in de stijl van de Verlichting en de Familie Verhofstadt. Die erfenis zal toch van pas komen voor ons en onze bloedjes. Het zou een nieuwe start zijn in dit politieke circus, waar ik desalniettemin nooit in wil opgeven. Want de De Croo's 1st. We moeten weer vooruit: je weet dat ik veel kinderen nodig heb voor al die covers op de boekjes. Het zijn er ook steeds meer en de eisen van het vak worden steeds harder."

Het vrouwtje: "Oh!"

Alexander: "Zeker als ik binnenkort als Eerste Minister 5% minder ga verdienen met al die begrotingstekorten. Staat in ons programma."

Het vrouwtje: "5%! 5%!? Maar dat is onze volledige derde pensioenpijler, Alexander! En je gaat op de eerste pensioenpijler flink besnoeien, heb ik je gisteren nog tegen de buurman horen zeggen."

Alexander: "Ja ja sorry schat. Sorry zeg ik!! Ik zal papa bellen... (slaat met de vuist op tafel) Dat we duidelijke engagementen en een tijdschema eisen, net als met de staatshervorming."

Nee, gemakkelijk zal het niet worden in het stemhokje op 13 juni. Op 14 juni gaan wij gewoon klassenstrijd voeren. Noem het een doorstart.


(pd)