2011 sleept zich moeizaam naar zijn einde, terwijl 2012 zich weer als stormachtig aankondigt! Wie was er "hot" en wie "not", wie liet zich opmerken en wie stond erbij en keek ernaar, tijdens het afgelopen jaar? Wat is er beter om een jaar van revoluties en massabewegingen af te sluiten dan met een eindejaarskwis van en voor de 99%?
Champagne - nu het nog kan!
1/ Van welke internationale organisatie waren zowel Ben Ali als Hosni Moebarak, de door revoluties weggejaagde ex-dictators uit Tunesië en Egypte, tot begin dit jaar lid?
a) de Bond van Martelende Dictators in Dienst van het Imperialisme
b) de Internationale Brailleliga
c) de sociaaldemocratische Tweede Internationale (naast de kleine en "grote" Tobback, Patrick Janssens en - lang geleden - Sigfried Bracke)
d) de Internationale Liga voor Vreugde en Bezinning door Volgehouden Gevangenisbezoek
Antwoord: c)
2/ Niet verbonden met de vorige vraag. Welke "socialist" beweerde over de internationale protestbeweging van jongeren (de indignado's) - die zich verzet tegen de groeiende kloof tussen arm en rijk, jongerenwerkloosheid zoals in Spanje van meer dan 40% en het onderdrukkende kapitalisme - dat hij ze "niet begrijpt" en dat ze "protesteren van 9 tot 5, maar in het weekend heen en terug gaan op citytrip"
a) Hosni Moebarak
b) Louis Tobback
c) Ben Ali
d) Tony "ik werd ingehuurd als PR-consultant voor de dictatuur in Kazachstan en ben nog wel lid van de Tweede Internationale, zelfs na de bloedige repressie in dat land" Blair
Antwoord: b)
3/ Welk fenomeen wordt sinds kort aangeduid met de term "Merkozy?
a) de letterlijke kruising tussen een Franse poedel en een Duitse herder
b) een nieuwe, geruchtmakende travestieact in de Moulin Rouge in Parijs, met een als harde neoliberale tante verklede dubbelganger van Angela Merkel, inclusief knallende zweep, in de hoofdrol
c) een seksueel onduidelijk neefje van het schaap Dolly
d) de politieke tandem tussen de staatshoofden Nicolas Sarkozy (Frankrijk) en Angela Merkel (Duitsland), die sinds de eurocrisis overuren moet maken om de kapitalistische barak overeind te houden
Antwoord: d)
4/ Over welke "bonden" sprak Bruno Tobback (SP.a) toen hij de volgende gevleugelde woorden ten berde bracht: "De bonden moeten niet met de mensen hun voeten rammelen"?
a) over het verbond van internationale gokzieke bankiers, die ons vervolgens de rekening laten betalen
b) over het Verbond van Belgische Ondernemingen, dat de index in vraag stelt en onze levensstandaard zo nog verder wil ondermijnen
c) over de instellingen achter de financiële markten en hoe die hun antisociale dictatuur proberen op te leggen
d) over de Belgische vakbonden die de staking in de openbare diensten organiseerden, tegen de verlaging van de pensioenen, het langer werken voor minder geld, en de ondermijning van de overheidsdiensten
Antwoord: d)
5/ De idee van een onafhankelijke pers maakte het afgelopen jaar opnieuw geen goede beurt. Hoe heette het schandaalblad dat door de mediamagnaat Rupert Murdoch werd opgedoekt, nadat duidelijk werd dat het blad zich aan stelselmatige afluisterpraktijken, in samenwerking met het politieapparaat, had schuldig gemaakt?
a) Het Laatste Nieuws uit de Diepste Riool die we konden Vinden
b) Hello Everybody (Dag Allemaal)
c) News of the World
d) Lekker Gortig Nieuws uit het Afvoerputje omdat we het kunnen
Antwoord: c)
6/ Hoeveel dagen zat België zonder een federale regering?
a) langer dan Sigfried Bracke zich kan herinneren (dat hij ooit nog bij de SP.a had gesolliciteerd was ook slechts een vage herinnering)
b) net zo lang tot men de Waalse haan tot drie keer kon horen kraaien, ten teken van het verraad van de PS aan de klasse: de klasse op zich - Daerden - en de arbeidersklasse
c) precies zolang tot de financiële markten hun neoliberale dictatuur begonnen op te leggen, waarop alles in een wip en een gauw in kannen en kruiken was (de werkenden doen bloeden, de winstzucht van de patroons op alles voorrang geven)
d) bijna zo lang als de tijd die koningin Paola nodig heeft om een paar schoenen uit te kiezen
Antwoord: c)
7/ Waarom is er volgens de traditionele media geen alternatief op nog eens een ronde harde besparingen, terwijl het neoliberalisme ons al 30 jaar het "licht aan het einde van de tunnel belooft"?
a) omdat iets wat 30 jaar niet werkt en tot verarming heeft geleid morgen misschien wel ineens kan werken
b) omdat we realistisch moeten zijn en de ratingbureaus en het financiekapitaal, net als voor het uitbreken van de crisis, in dat nuchtere realisme de meest betrouwbare gidsen zijn
c) omdat de media in handen zijn van zij die de crisis hebben veroorzaakt en we dus hoofdzakelijk de gefaalde oplossingen van de 1% op ons bord krijgen
d) om een Grieks scenario van bankroet en ineenstorting van de lonen en sociale zekerheid te vermijden, zijn diepgaande maatregelen vereist (we moeten de sociale zekerheid dringend afbreken voor "de markten" het doen!)
Antwoord: c)
8/ Noem 2 NVA-leden die niet Bart De Wever heten.
a) In Bart De Wever kunnen fysiek 2 andere NVA'ers, telt dat ook?
b) Sigfried Bracke en, allez, shit
c) Margaret Thatcher en Ronald Reagan (erelid omdat zij fysiek stakingen braken: daar krijgt De Wever natte dromen van, ook al durft hij het zelf voorlopig niet - liever een grote mond dan stemmen verliezen)
d) Jan Weyts en Ben Jambon, nee???
e) Geert Bourgeois, maar ze zijn daar allemaal bourgeois zeker
Antwoord: e)
9/ Wie werd door het weekblad Time tot "persoon van het jaar" bekroond?
a) Bart De Wever (NVA), voor het wereldrecord regeringsvorming zonder een regering te vormen
b) Ben Bernanke, voorzitter van de Federal Reserve in de VS, omdat die met zijn voortdurende bailouts van de banken - al dan niet in de schaduw - de nakende ineenstorting van het kapitalisme weer met een jaartje heeft uitgesteld - oef en tof!
c) de demonstrant (in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, van Occupy Wall Street tot Rusland)
d) Angela Merkel, de kapitalistische travestieact uit de Moulin Rouge, occasioneel met zwarte laarzen en zweep de eurozone op de pijnbank van de neoliberale Inquisitie leggend, met de Europese Commissie, het IMF en de ECB als nieuwe Heilige Drievuldigheid
Antwoord: c)
10/ Wat mogen we, alles welbeschouwd, verwachten in 2012?
a) steeds minder, op basis van het kapitalisme
b) de nieuwe IPhone (die iets beter zal zijn dan de vorige maar niet zo goed als hij zou kunnen zijn, omdat zelfs de Apple-erfgenamen van de "halve heilige" Steve Jobs geld uit onze zakken moeten blijven slaan - waar blijft die democratisch geplande economie?)
c) dat de banken ons opnieuw de rekening voor hun goklust zullen presenteren
d) een nieuwe arbeiderspartij die groeit uit het vakbondsverzet tegen de besparingen van de regering van Elio Di Rupo
Antwoord: van a) en b) zijn we quasi zeker, c) is meer dan waarschijnlijk en d) zal er uiteindelijk van moeten komen, willen we ons lot in eigen handen nemen en een goede discussie beginnen over socialisme in onze tijd - wat zullen onze kinderen en kleinkinderen trots op ons zijn, als we hen voor dat nare kapitalisme hebben behoed!
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
vrijdag, december 30, 2011
zaterdag, december 03, 2011
Burgerlijke economen verklaren de crisis - “Het is uiteindelijk maar geld”
De eurocrisis en de groeiende kritiek op het kapitalisme als systeem zijn een aantal oude zekerheden en schijnbare evidenties in een snel tempo aan het opzij schuiven. Wat gisteren schier onmogelijk leek en enkel door partijen als LSP als perspectief werd vooropgesteld – het op termijn uiteenvallen van de eurozone – is nu een ernstig gespreksonderwerp onder “ernstige” economen en burgerlijke politici. Na Griekenland is nu ook Italië beginnen te schuiven, met mogelijk dramatische gevolgen voor de bankwereld en de staatsfinanciën van vele Europese landen.
De overheidsschuld van Italië - 1900 miljard euro, waarvan meer dan 300 miljard het komende jaar af te betalen - is veel groter dan het noodfonds waarmee de Europese leiders de paniek op de beurzen proberen te bezweren. In België was de dreiging van de “financiële markten”, de aasgieren van het speculatiekapitaal, voldoende om een nieuwe besparingsregering op de been te krijgen. De manische op- en neergang op de beurzen weerspiegelt de enorme massa kapitaal die naar speculatieve winst zoekt en de onderliggende instabiliteit van de wereldeconomie.
Waar we voor staan is een nieuwe recessie in Europa, een nieuwe en massieve bankencrisis en het failliet van de illusie van een eengemaakt Europa op kapitalistische basis. Een uiteenvallen van de eurozone, waarvan het precieze tempo nu nog moeilijk kan worden ingeschat, zou een belangrijke ideologische nederlaag zijn voor de burgerij. Het zou vergelijkbaar zijn met de effecten van de val van de Berlijnse Muur voor het vermeende “reëel bestaande socialisme” (wat geen democratisch socialisme was, maar een bureaucratische dictatuur onder leiding van een stalinistische elite).
Het uiteenvallen van het europroject zou vele - of zelfs de meeste - Europese landen in een diepe recessie storten. Het zou enorme gevolgen hebben voor de levensstandaard en de rechten van de meerderheid van de bevolking. In het zakenblad De Tijd mochten onze Belgische patroons recent hun licht laten schijnen over de nood aan een meer dictatoriaal systeem, in tijden van “eurocrisis”. De schroom daaromtrent was zeer beperkt. Wat nog maar eens de marxistische stelling bevestigt dat enkel de arbeidersklasse voor “echte democratie” – uiteindelijk arbeidersdemocratie in een socialistische samenleving – kan staan.
Geconfronteerd met een kapitalistische klasse die niet uit haar economische problemen geraakt, begint er ook bij de ideologische steunpilaren van het systeem vanalles te morrelen. Zo verscheen er enkele weken geleden een stuk van de econoom Koen Schoors, in De Morgen, dat in vele opzichten opmerkelijk is.
De "topeconoom" Schoors meent dat “op de lange termijn” alles wel goedkomt. De meer hervormingsgezinde kapitalistische econoom Keynes merkte ooit op dat we “op de lange termijn allemaal dood zijn”. De katholieke kerk houdt gelovigen voor dat ze “op de lange termijn” in de hemel belanden. De economische hogepriesters van het kapitalisme hebben daar nu hun eigen variant op bedacht. Tussen een nieuwe fase van groei en voorgaande systeemcrisissen lagen in het verleden zaken die commentatoren als Schoors, in hun vermeende "langetermijnanalyse", schijnbaar vergeten zijn: wereldoorlogen, de noodzakelijk “zelfreinigende” vernietiging van kapitaal op massale schaal en andere sociale catastrofes. Maar dat mag voor de zelfbenoemde zieners van het kapitalisme “op de lange termijn” de pret niet drukken.
Schoors blijft in zijn stuk de oude zekerheden van de klassieke burgerlijke “evenwichtseconomie” herhalen. Import moet gelijk zijn aan export, anders krijg je onevenwichten tussen munten en economieën. Het aanbod (verkoop) moet gelijk zijn aan de vraag (koop). Of nog, de veeleer raadselachtige stelling, in tijden van overcapaciteit (de VS-economie produceert momenteel meer dan 20% onder haar capaciteit) en gigantische ophoping van kapitaal bij de rijken: “de welvaart wordt bepaald door wat wij allen kunnen produceren”.
Afgezien van de weinig opmerkelijke vaststelling dat je eerst moet produceren vooraleer je kan verdelen, lijkt deze uitspraak weinig te verklaren omtrent reële ontwikkelingen in de productie en de verdeling van de welvaart. De hoeveelheid welvaart (alle inkomens samen) wordt bepaald door de geproduceerde hoeveelheid rijkdom... Die uitspraak is zo algemeen dat ze de specifieke verschillen niet meer ziet: dat de verdeling van de maatschappij in klassen - een uitgebuite en een uitbuitende klasse - mee "de welvaart" - het zou meer correct zijn te spreken van de welvaart van de heersende klasse en die van de werkende klasse - bepaalt. Deze stelling is ook een als geloofsartikel geponeerde herformulering van de idee dat elk aanbod zijn eigen vraag zal creëren. De ketting die productie omzet in welvaart kan in dit ideale en theoretische universum, typisch het soort universum waar professoren als Schoors zich veilig in bewegen, enkel door tijdelijke of ondergeschikte fenomenen worden verstoord.
Als zodanig wenst onze professor van een vergoddelijkt en - als je de ogen dichtknijpt - "probleemvrij" kapitalisme geen rekening te houden met permanente verstoring en fundamentele onevenwichten in de relatie tussen vraag en aanbod. De trend van langer uitgesponnen crisissen en kortere en meer en meer kunstmatige - op schulden gebaseerde - groeiperiodes had hem nochtans naar enkele empirische vaststellingen kunnen leiden! Sommigen beweren, verkeerdelijk, dat het marxisme "dogmatisch" is. Hoe moet je de redeneringen van de burgerlijke "evenwichtseconomie" dan noemen, wat het negeren van de feiten aangaat?
Volgens Schoors is een verstoring van de relatie tussen vraag en aanbod enkel een gevolg van “ruis”. Of ook: van “coördinatieproblemen” binnen het systeem. En verder is er, nog een klassieker in de burgerlijke jukebox met krakende platen, een probleem van "irrationele angst”. De crisis is niet objectief en ze zit niet in het systeem - wat de linkse socialisten zouden beweren. Ze zit - de stap van burgerlijke economie naar zelfhulppsychologie is dikwijls klein - tussen onze oren. Maar is dat ook zo?
De evenwichtseconomie op zijn kop – kortere booms, langere recessies of crisissen
Volgens de economische theorie die professor Schoors aanhangt, kunnen er geen fundamentele crisissen plaatsvinden binnen het kapitalisme. Elk aanbod creëert zijn eigen vraag, en uiteindelijk kunnen crisissen slechts een tijdelijke verstoring zijn van het min of meer “natuurlijke evenwicht” tussen vraag en aanbod. Prijsbewegingen - hoogstens verstoord door occasionele “ruis” – helpen aanbod en vraag op elkaar af te stemmen. De geïsoleerde “productiefactoren” (alsof “arbeid” losstaat van “kapitaal” en er niet - in de vorm van onbetaalde arbeid - de innerlijke essentie van is) vinden op die manier “op de meest efficiënte wijze” hun plaats. En dat binnen wat in essentie - of “op de lange termijn”, voor wie in een burgerlijk hiernamaals gelooft - een economie zonder fundamentele onevenwichten hoort te zijn.
Helaas is voor onze kapitalistische analisten de realiteit anders. Het is interessant om te vernemen dat economen zich, betaald door de gemeenschap, bezighouden met de wetenschappelijke studie van “ruis”. De vraag is alleen: waarom treden die ruis of die schijnbaar toevallige “coördinatieproblemen” nu opeens op? Waarom nu en in deze mate en niet op dezelfde ingrijpende schaal 25 jaar geleden? Of pakweg tijdens de jaren 1960, toen het kapitalisme nog in een wereldwijde groeifase zat? Waar zat de ruis toen, als die er al was? Wat doet de “coördinatieproblemen” nu in een systeemcrisis vastlopen, terwijl dat in de periode voor het neoliberale type van kapitaalaccumulatie - beter: het dichtslibbende gebrek aan kapitaalaccumulatie (in de vorm van tastbare fabrieken en bedrijven) - veel minder het geval was?
Met theorieën van de ruis, coördinatieproblemen, of irrationale angst komen we niet ver als we de huidige crisis willen verklaren. Desondanks weigeren onze burgerlijke economen, en de politici en intellectuelen die hen achterna lopen, een andere plaat op te zetten. Ze zijn vastbesloten een nieuw persoonlijk “evenwicht” tussen yin en yang (tussen vraag en aanbod?) te bereiken, steunend op de miserie van de werkende meerderheid, van jongeren, gepensioneerden, enz.
Ligt het fundamentele probleem bij de schulden?
Linkse socialisten zouden zeggen: de opeenhoping van schulden bij bedrijven, overheden en gezinnen heeft een hele periode toegelaten dat het kapitalisme haar fundamentele problemen voor zich uit kon schuiven. Als alle regeringen in de westerse wereld in dezelfde periode – samenvallend met het begin van het neoliberale crisismanagement - de groei van kredieten in de economie veel sterker begonnen te stimuleren, vanaf de jaren '80, dan kunnen we moeilijk spreken van toeval. De historisch gegroeide schuldenberg - niet alleen bij de overheid maar ook bij bedrijven, banken en gezinnen - in de ontwikkelde landen is geen accident. Dit fenomeen is een rechtstreeks gevolg van de crisispolitiek sinds de jaren '80.
De groeiende problemen van het kapitalisme, sinds vooral de jaren '70, waren te vinden in: een dalende tendens van de winstvoet in de basisindustrieën (door een snellere groei van investeringen in machines en ander “constant kapitaal” dan in arbeidskracht: deze loonarbeid is als “variabel kapitaal” de enige consistente basis voor de omzetting van waarde in meerwaarde, en dus winst). En hiermee samenhangend - deels omwille van het beperkt blijvende herstel van de winstmarges, sinds de jaren '80, deels omwille van een besparingspolitiek die de markten ondermijnde - een tragere accumulatiegraad van kapitaal. Nieuw geïnvesteerd kapitaal stelde in verhouding tot het geïnvesteerde kapitaal van een jaar eerder een aanzienlijk verzwakte groei voor, in vergelijking met de naoorlogse expansie van het kapitalisme. De tragere accumulatiegraad, de terugval van de groei van de investeringen, droeg bij tot een structureel hogere werkloosheid sinds de jaren '70, in vergelijking met de periode voordien.
Voor de VS-economie volgde de accumulatie van kapitaal op vrij nauwkeurige wijze de verzwakking van de winstvoet (de winst per geïnvesteerde eenheid kapitaal) in de reële economie. Beiden liggen in belangrijke mate onder de winstvoeten en de gemiddelde accumulatiegraad tijdens de naoorlogse expansie van het kapitalisme. Dat wil zeggen: de motor van het kapitalisme is al sinds de jaren '70 aan het sputteren, en sindsdien heeft men enkel geprobeerd om de onderliggende tegenstellingen toe te dekken met lapmiddelen die de crisis vandaag potentieel vele malen erger zullen maken.
Hoe langer zo'n systeem kunstmatig functioneert, hoe harder de klap eens de limieten van zo'n scheefgegroeid model, drijvend op schulden, verhoogde uitbuiting en financiële tovenarij, wordt bereikt. De banken dienden een hele periode – via leningen – de kloof tussen productie en consumptie (de ondermijnde koopkracht van de werkenden, de gepensioneerden en werklozen, omwille van de neoliberale politiek) goed te maken. Ze leenden op brede schaal aan overheden, bedrijven en uiteindelijk ook gezinnen. Ze speculeerden zelf op massieve schaal met geleend geld op de financiële markten.
De goed verdienende politici van de burgerij knepen graag een oogje toe: hun kermis leek te blijven draaien, terwijl de enige zichtbare concurrenten - de stalinistische dictaturen - overal failliet gingen. Trouwens, precies op de wijze die marxisten reeds als mogelijk perspectief voorop hadden gesteld: niet door een politieke revolutie om echte arbeidersdemocratie in te stellen, helaas. Wel door een omvorming van de stalinistische heersende kaste in een nieuwe - zij het zwakke en corrupte - kapitalistische klasse.
Door de aangroei van de schulden kwamen de beurswaarden los te staan van de groei- en winstverwachtingen in de reële economie. Multinationals maakten dikwijls meer winst door te gokken op de beurzen dan te investeren in nieuwe productie. Kortom: de groei van het financiële systeem en de explosie van de winsten in deze sector, grotendeels gebaseerd op wat Marx "fictief kapitaal" noemde (steunend op schulden en niet op waarde gecreëerd in echte fabrieken of bedrijven), was een parasitaire uitwas op de beperkte winstgevendheid in de productieve sector - de sector die echte waarden creëert, op basis van het arbeidsproces - en de toenemende ongelijkheid in de maatschappij.
Dat is ook de reden waarom enkel uitvaren tegen "de banken, de speculanten en de ratingbureaus" - waartoe sommigen in de vakbondsleiding zich beperken - niet volstaat als kritiek. Wat we meemaken is een crisis van het kapitalisme zelf, omdat het kapitalisme is: het zijn de onvermijdelijke - reeds door Marx en anderen geanalyseerde - ontwikkelingswetten en -tendenzen van dit systeem die tot crisis leiden.
Sinds de jaren '70 vertoont het kapitalisme een neiging tot overproductie of de capaciteit daartoe. En dit omwille van het feit dat de werkende klasse meer waarde voortbrengt dan ze zelf terugkrijgt in de vorm van een loon, en het ongeplande en inefficiënte karakter van de productie en consumptie binnen dit systeem. Daarnaast was er de "dalende tendens van de winstvoet" sinds de jaren '60 al: de neiging om meer te investeren in machines dan in arbeidskracht, terwijl enkel uit de arbeidskracht meerwaarde of uiteindelijk winst wordt gepuurd. Marx noemde deze laatste wet de "belangrijkste wet in de politieke economie". Bedrijven moeten - als ze al gedwongen worden om te investeren op de huidige, snel verzadigde markten - meer kapitaal inzetten, omwille van de technologische vooruitgang, om een kleinere winst per product te realiseren.
Zeggen dat enkel de hoge schulden het fundamentele probleem zijn, laat de vraag onbeantwoord waarom die schuldenberg nodig was. Het gaat voorbij aan de rol die die schulden noodzakelijk speelden om de diepere problemen toe te dekken:
1/ de slechts gedeeltelijk herstelde winstmarges in de reële economie sinds de jaren '80, '90 en 2000, de daardoor grotere stimulans om onder meer via schuldcreatie te gokken op de beurzen
2/ de nood om via schuldopbouw de consumptie op peil te houden na de neoliberale aanvallen op de koopkracht van de werkende bevolking
Deze neoliberale aanvallen waren ook weer niet toevallig en getuigden ook niet enkel van "slechte wil". Ze vloeiden voort uit de objectieve noodzaak om de gedaalde winstmarges - sinds vooral de jaren '70, toen het systeem ook met overproductie begon te kampen - terug te herstellen. Wat uiteindelijk deels is gelukt in het neoliberale tijdperk beginnend met Reagan, Thatcher, de regering Martens-Verhofstadt in België...
Ligt het kapitalistische kalf gebonden door het "gebrek aan regels" in de financiële sector?
Ook dit is slechts een halve redenering. Deregulering van de financiële sector was niet enkel gemotiveerd door blinde hebzucht. Er was de onderliggende problematiek van lagere winstgevendheid in de industrie. De creatie van een meer op diensten gerichte economie, ook sinds de jaren '80, vormde slechts een tijdelijk lapmiddel om de economische activiteit nieuw leven in te blazen. De keten van arbeidsactiviteiten en dus ook van "toegevoegde arbeid" en, essentieel, onbetaalde arbeid of nieuwe uitbuiting is in de dienstensector kleiner dan in de meer uitgebreide sociale ketting van een sterk industrieel kapitalisme.
De industriële basis deels verleggen naar lageloonlanden in Azië of Oost-Europa (of Mexico in het geval van de VS) kan tijdelijk de winstgevendheid optrekken maar ondermijnt de effectieve vraag in de sterke ontwikkelde landen, door hoger betaalde en door relatief sterke vakbonden verdedigde jobs in de industrie te vervangen door lager betaalde, harder uitgebuite arbeidskracht in een vernieuwde dienstensector in deze landen. Ondertussen hebben de nieuw ontwikkelende landen - zoals China - een te kleine afzetmarkt om de crisis in de ontwikkelde landen (in Europa, de VS en Japan) op te vangen. China is voor 40% van zijn economie afhankelijk van de export: het zal mee naar beneden worden getrokken eens de groei in de VS en Europa stokt.
Linkse socialisten of marxisten zijn niet tegen meer regels: bedrijven als Electrabel profiteren van hun dominante positie om woekerwinsten te boeken. Het reguleren van de prijzen kan een opstap zijn naar nationalisatie en controle van de werkende bevolking op de rijkdom. Maar denken dat strengere regels omtrent de verhouding van schulden van banken tegenover het kapitaal waarmee ze werken het onderliggende probleem van tragere groei, tragere accumulatie, beperkte winstmarges in de industrie, en groeiende overproductie en overproductiecapaciteit had opgelost, is hardop dromen.
"Socialisme of barbarij"
Professor Schoors bezweert ons in zijn artikel dat alles wel op zijn pootjes terechtkomt met dit systeem, en dat we vooral dienen te blijven consumeren, op restaurant gaan, de aankopen zeker niet uitstellen, want - zo predikt de economiespecialist - "het is uiteindelijk maar geld". Daar hebben we het dan. Het is uiteindelijk maar geld! Voor een professor is dat misschien zo, voor werkende mensen klinkt zo'n uitspraak wereldvreemd in de oren. Als kapitalistische economen zo beginnen te spreken over geld en prijzen, de centrale fetisjobjecten van hun onderzoeksveld, wees dan maar zeker dat het systeem dat ze verdedigen er zeer slecht voorstaat.
De keuze is er de komende 10 jaar niet een tussen een hard of een iets minder hard kapitalisme. De vandaag opgroeiende generatie zal door dit systeem weinig of geen kansen worden geboden. De werkloosheidspercentages onder jongeren in Spanje en Griekenland - +40% - zijn een waarschuwing en indicatie in welke richting we ook in de sterkere landen kunnen ontwikkelen. De aanvallen op de ambtenaren in Griekenland - loondalingen van 40% - geven aan dat de burgerlijke politici (die van de sociaaldemocratie inbegrepen) en de patroons voor niets zullen terugdeinzen - niet voor sociale afbraak en desintegratie, niet voor poelen van armoede en blinde miserie onder arbeidersgezinnen, niet voor de nodige repressie als ze daartoe de kans krijgen - om hun eigen positie te redden.
De enige "verantwoordelijkheid" die de arbeiders en de gewone bedienden hebben, is die tegenover hun eigen klasse: de werkende klasse, haar belangen, organisatie en levensstandaard. Dit is de grote meerderheid in de maatschappij. Maar ook die lagen die zich traditioneel minder op collectieve strijd richten - kleine handelaars, intellectuelen, kaders en technici - zullen voor de keuze worden geplaatst: de progressieve klasse volgen - de werkende klasse die collectief vecht voor een democratische, socialistische samenleving - of de vandaag historisch overbodige en enkel nog schadelijke kapitalistische klasse volgen, die desnoods de hele maatschappij in haar neergang en vermogen tot afbraak en sociale ellende zal meetrekken, om haar winsten, posities en privileges veilig te stellen.
(pd)
De overheidsschuld van Italië - 1900 miljard euro, waarvan meer dan 300 miljard het komende jaar af te betalen - is veel groter dan het noodfonds waarmee de Europese leiders de paniek op de beurzen proberen te bezweren. In België was de dreiging van de “financiële markten”, de aasgieren van het speculatiekapitaal, voldoende om een nieuwe besparingsregering op de been te krijgen. De manische op- en neergang op de beurzen weerspiegelt de enorme massa kapitaal die naar speculatieve winst zoekt en de onderliggende instabiliteit van de wereldeconomie.
Waar we voor staan is een nieuwe recessie in Europa, een nieuwe en massieve bankencrisis en het failliet van de illusie van een eengemaakt Europa op kapitalistische basis. Een uiteenvallen van de eurozone, waarvan het precieze tempo nu nog moeilijk kan worden ingeschat, zou een belangrijke ideologische nederlaag zijn voor de burgerij. Het zou vergelijkbaar zijn met de effecten van de val van de Berlijnse Muur voor het vermeende “reëel bestaande socialisme” (wat geen democratisch socialisme was, maar een bureaucratische dictatuur onder leiding van een stalinistische elite).
Het uiteenvallen van het europroject zou vele - of zelfs de meeste - Europese landen in een diepe recessie storten. Het zou enorme gevolgen hebben voor de levensstandaard en de rechten van de meerderheid van de bevolking. In het zakenblad De Tijd mochten onze Belgische patroons recent hun licht laten schijnen over de nood aan een meer dictatoriaal systeem, in tijden van “eurocrisis”. De schroom daaromtrent was zeer beperkt. Wat nog maar eens de marxistische stelling bevestigt dat enkel de arbeidersklasse voor “echte democratie” – uiteindelijk arbeidersdemocratie in een socialistische samenleving – kan staan.
Geconfronteerd met een kapitalistische klasse die niet uit haar economische problemen geraakt, begint er ook bij de ideologische steunpilaren van het systeem vanalles te morrelen. Zo verscheen er enkele weken geleden een stuk van de econoom Koen Schoors, in De Morgen, dat in vele opzichten opmerkelijk is.
De "topeconoom" Schoors meent dat “op de lange termijn” alles wel goedkomt. De meer hervormingsgezinde kapitalistische econoom Keynes merkte ooit op dat we “op de lange termijn allemaal dood zijn”. De katholieke kerk houdt gelovigen voor dat ze “op de lange termijn” in de hemel belanden. De economische hogepriesters van het kapitalisme hebben daar nu hun eigen variant op bedacht. Tussen een nieuwe fase van groei en voorgaande systeemcrisissen lagen in het verleden zaken die commentatoren als Schoors, in hun vermeende "langetermijnanalyse", schijnbaar vergeten zijn: wereldoorlogen, de noodzakelijk “zelfreinigende” vernietiging van kapitaal op massale schaal en andere sociale catastrofes. Maar dat mag voor de zelfbenoemde zieners van het kapitalisme “op de lange termijn” de pret niet drukken.
Schoors blijft in zijn stuk de oude zekerheden van de klassieke burgerlijke “evenwichtseconomie” herhalen. Import moet gelijk zijn aan export, anders krijg je onevenwichten tussen munten en economieën. Het aanbod (verkoop) moet gelijk zijn aan de vraag (koop). Of nog, de veeleer raadselachtige stelling, in tijden van overcapaciteit (de VS-economie produceert momenteel meer dan 20% onder haar capaciteit) en gigantische ophoping van kapitaal bij de rijken: “de welvaart wordt bepaald door wat wij allen kunnen produceren”.
Afgezien van de weinig opmerkelijke vaststelling dat je eerst moet produceren vooraleer je kan verdelen, lijkt deze uitspraak weinig te verklaren omtrent reële ontwikkelingen in de productie en de verdeling van de welvaart. De hoeveelheid welvaart (alle inkomens samen) wordt bepaald door de geproduceerde hoeveelheid rijkdom... Die uitspraak is zo algemeen dat ze de specifieke verschillen niet meer ziet: dat de verdeling van de maatschappij in klassen - een uitgebuite en een uitbuitende klasse - mee "de welvaart" - het zou meer correct zijn te spreken van de welvaart van de heersende klasse en die van de werkende klasse - bepaalt. Deze stelling is ook een als geloofsartikel geponeerde herformulering van de idee dat elk aanbod zijn eigen vraag zal creëren. De ketting die productie omzet in welvaart kan in dit ideale en theoretische universum, typisch het soort universum waar professoren als Schoors zich veilig in bewegen, enkel door tijdelijke of ondergeschikte fenomenen worden verstoord.
Als zodanig wenst onze professor van een vergoddelijkt en - als je de ogen dichtknijpt - "probleemvrij" kapitalisme geen rekening te houden met permanente verstoring en fundamentele onevenwichten in de relatie tussen vraag en aanbod. De trend van langer uitgesponnen crisissen en kortere en meer en meer kunstmatige - op schulden gebaseerde - groeiperiodes had hem nochtans naar enkele empirische vaststellingen kunnen leiden! Sommigen beweren, verkeerdelijk, dat het marxisme "dogmatisch" is. Hoe moet je de redeneringen van de burgerlijke "evenwichtseconomie" dan noemen, wat het negeren van de feiten aangaat?
Volgens Schoors is een verstoring van de relatie tussen vraag en aanbod enkel een gevolg van “ruis”. Of ook: van “coördinatieproblemen” binnen het systeem. En verder is er, nog een klassieker in de burgerlijke jukebox met krakende platen, een probleem van "irrationele angst”. De crisis is niet objectief en ze zit niet in het systeem - wat de linkse socialisten zouden beweren. Ze zit - de stap van burgerlijke economie naar zelfhulppsychologie is dikwijls klein - tussen onze oren. Maar is dat ook zo?
De evenwichtseconomie op zijn kop – kortere booms, langere recessies of crisissen
Volgens de economische theorie die professor Schoors aanhangt, kunnen er geen fundamentele crisissen plaatsvinden binnen het kapitalisme. Elk aanbod creëert zijn eigen vraag, en uiteindelijk kunnen crisissen slechts een tijdelijke verstoring zijn van het min of meer “natuurlijke evenwicht” tussen vraag en aanbod. Prijsbewegingen - hoogstens verstoord door occasionele “ruis” – helpen aanbod en vraag op elkaar af te stemmen. De geïsoleerde “productiefactoren” (alsof “arbeid” losstaat van “kapitaal” en er niet - in de vorm van onbetaalde arbeid - de innerlijke essentie van is) vinden op die manier “op de meest efficiënte wijze” hun plaats. En dat binnen wat in essentie - of “op de lange termijn”, voor wie in een burgerlijk hiernamaals gelooft - een economie zonder fundamentele onevenwichten hoort te zijn.
Helaas is voor onze kapitalistische analisten de realiteit anders. Het is interessant om te vernemen dat economen zich, betaald door de gemeenschap, bezighouden met de wetenschappelijke studie van “ruis”. De vraag is alleen: waarom treden die ruis of die schijnbaar toevallige “coördinatieproblemen” nu opeens op? Waarom nu en in deze mate en niet op dezelfde ingrijpende schaal 25 jaar geleden? Of pakweg tijdens de jaren 1960, toen het kapitalisme nog in een wereldwijde groeifase zat? Waar zat de ruis toen, als die er al was? Wat doet de “coördinatieproblemen” nu in een systeemcrisis vastlopen, terwijl dat in de periode voor het neoliberale type van kapitaalaccumulatie - beter: het dichtslibbende gebrek aan kapitaalaccumulatie (in de vorm van tastbare fabrieken en bedrijven) - veel minder het geval was?
Met theorieën van de ruis, coördinatieproblemen, of irrationale angst komen we niet ver als we de huidige crisis willen verklaren. Desondanks weigeren onze burgerlijke economen, en de politici en intellectuelen die hen achterna lopen, een andere plaat op te zetten. Ze zijn vastbesloten een nieuw persoonlijk “evenwicht” tussen yin en yang (tussen vraag en aanbod?) te bereiken, steunend op de miserie van de werkende meerderheid, van jongeren, gepensioneerden, enz.
Ligt het fundamentele probleem bij de schulden?
Linkse socialisten zouden zeggen: de opeenhoping van schulden bij bedrijven, overheden en gezinnen heeft een hele periode toegelaten dat het kapitalisme haar fundamentele problemen voor zich uit kon schuiven. Als alle regeringen in de westerse wereld in dezelfde periode – samenvallend met het begin van het neoliberale crisismanagement - de groei van kredieten in de economie veel sterker begonnen te stimuleren, vanaf de jaren '80, dan kunnen we moeilijk spreken van toeval. De historisch gegroeide schuldenberg - niet alleen bij de overheid maar ook bij bedrijven, banken en gezinnen - in de ontwikkelde landen is geen accident. Dit fenomeen is een rechtstreeks gevolg van de crisispolitiek sinds de jaren '80.
De groeiende problemen van het kapitalisme, sinds vooral de jaren '70, waren te vinden in: een dalende tendens van de winstvoet in de basisindustrieën (door een snellere groei van investeringen in machines en ander “constant kapitaal” dan in arbeidskracht: deze loonarbeid is als “variabel kapitaal” de enige consistente basis voor de omzetting van waarde in meerwaarde, en dus winst). En hiermee samenhangend - deels omwille van het beperkt blijvende herstel van de winstmarges, sinds de jaren '80, deels omwille van een besparingspolitiek die de markten ondermijnde - een tragere accumulatiegraad van kapitaal. Nieuw geïnvesteerd kapitaal stelde in verhouding tot het geïnvesteerde kapitaal van een jaar eerder een aanzienlijk verzwakte groei voor, in vergelijking met de naoorlogse expansie van het kapitalisme. De tragere accumulatiegraad, de terugval van de groei van de investeringen, droeg bij tot een structureel hogere werkloosheid sinds de jaren '70, in vergelijking met de periode voordien.
Voor de VS-economie volgde de accumulatie van kapitaal op vrij nauwkeurige wijze de verzwakking van de winstvoet (de winst per geïnvesteerde eenheid kapitaal) in de reële economie. Beiden liggen in belangrijke mate onder de winstvoeten en de gemiddelde accumulatiegraad tijdens de naoorlogse expansie van het kapitalisme. Dat wil zeggen: de motor van het kapitalisme is al sinds de jaren '70 aan het sputteren, en sindsdien heeft men enkel geprobeerd om de onderliggende tegenstellingen toe te dekken met lapmiddelen die de crisis vandaag potentieel vele malen erger zullen maken.
Hoe langer zo'n systeem kunstmatig functioneert, hoe harder de klap eens de limieten van zo'n scheefgegroeid model, drijvend op schulden, verhoogde uitbuiting en financiële tovenarij, wordt bereikt. De banken dienden een hele periode – via leningen – de kloof tussen productie en consumptie (de ondermijnde koopkracht van de werkenden, de gepensioneerden en werklozen, omwille van de neoliberale politiek) goed te maken. Ze leenden op brede schaal aan overheden, bedrijven en uiteindelijk ook gezinnen. Ze speculeerden zelf op massieve schaal met geleend geld op de financiële markten.
De goed verdienende politici van de burgerij knepen graag een oogje toe: hun kermis leek te blijven draaien, terwijl de enige zichtbare concurrenten - de stalinistische dictaturen - overal failliet gingen. Trouwens, precies op de wijze die marxisten reeds als mogelijk perspectief voorop hadden gesteld: niet door een politieke revolutie om echte arbeidersdemocratie in te stellen, helaas. Wel door een omvorming van de stalinistische heersende kaste in een nieuwe - zij het zwakke en corrupte - kapitalistische klasse.
Door de aangroei van de schulden kwamen de beurswaarden los te staan van de groei- en winstverwachtingen in de reële economie. Multinationals maakten dikwijls meer winst door te gokken op de beurzen dan te investeren in nieuwe productie. Kortom: de groei van het financiële systeem en de explosie van de winsten in deze sector, grotendeels gebaseerd op wat Marx "fictief kapitaal" noemde (steunend op schulden en niet op waarde gecreëerd in echte fabrieken of bedrijven), was een parasitaire uitwas op de beperkte winstgevendheid in de productieve sector - de sector die echte waarden creëert, op basis van het arbeidsproces - en de toenemende ongelijkheid in de maatschappij.
Dat is ook de reden waarom enkel uitvaren tegen "de banken, de speculanten en de ratingbureaus" - waartoe sommigen in de vakbondsleiding zich beperken - niet volstaat als kritiek. Wat we meemaken is een crisis van het kapitalisme zelf, omdat het kapitalisme is: het zijn de onvermijdelijke - reeds door Marx en anderen geanalyseerde - ontwikkelingswetten en -tendenzen van dit systeem die tot crisis leiden.
Sinds de jaren '70 vertoont het kapitalisme een neiging tot overproductie of de capaciteit daartoe. En dit omwille van het feit dat de werkende klasse meer waarde voortbrengt dan ze zelf terugkrijgt in de vorm van een loon, en het ongeplande en inefficiënte karakter van de productie en consumptie binnen dit systeem. Daarnaast was er de "dalende tendens van de winstvoet" sinds de jaren '60 al: de neiging om meer te investeren in machines dan in arbeidskracht, terwijl enkel uit de arbeidskracht meerwaarde of uiteindelijk winst wordt gepuurd. Marx noemde deze laatste wet de "belangrijkste wet in de politieke economie". Bedrijven moeten - als ze al gedwongen worden om te investeren op de huidige, snel verzadigde markten - meer kapitaal inzetten, omwille van de technologische vooruitgang, om een kleinere winst per product te realiseren.
Zeggen dat enkel de hoge schulden het fundamentele probleem zijn, laat de vraag onbeantwoord waarom die schuldenberg nodig was. Het gaat voorbij aan de rol die die schulden noodzakelijk speelden om de diepere problemen toe te dekken:
1/ de slechts gedeeltelijk herstelde winstmarges in de reële economie sinds de jaren '80, '90 en 2000, de daardoor grotere stimulans om onder meer via schuldcreatie te gokken op de beurzen
2/ de nood om via schuldopbouw de consumptie op peil te houden na de neoliberale aanvallen op de koopkracht van de werkende bevolking
Deze neoliberale aanvallen waren ook weer niet toevallig en getuigden ook niet enkel van "slechte wil". Ze vloeiden voort uit de objectieve noodzaak om de gedaalde winstmarges - sinds vooral de jaren '70, toen het systeem ook met overproductie begon te kampen - terug te herstellen. Wat uiteindelijk deels is gelukt in het neoliberale tijdperk beginnend met Reagan, Thatcher, de regering Martens-Verhofstadt in België...
Ligt het kapitalistische kalf gebonden door het "gebrek aan regels" in de financiële sector?
Ook dit is slechts een halve redenering. Deregulering van de financiële sector was niet enkel gemotiveerd door blinde hebzucht. Er was de onderliggende problematiek van lagere winstgevendheid in de industrie. De creatie van een meer op diensten gerichte economie, ook sinds de jaren '80, vormde slechts een tijdelijk lapmiddel om de economische activiteit nieuw leven in te blazen. De keten van arbeidsactiviteiten en dus ook van "toegevoegde arbeid" en, essentieel, onbetaalde arbeid of nieuwe uitbuiting is in de dienstensector kleiner dan in de meer uitgebreide sociale ketting van een sterk industrieel kapitalisme.
De industriële basis deels verleggen naar lageloonlanden in Azië of Oost-Europa (of Mexico in het geval van de VS) kan tijdelijk de winstgevendheid optrekken maar ondermijnt de effectieve vraag in de sterke ontwikkelde landen, door hoger betaalde en door relatief sterke vakbonden verdedigde jobs in de industrie te vervangen door lager betaalde, harder uitgebuite arbeidskracht in een vernieuwde dienstensector in deze landen. Ondertussen hebben de nieuw ontwikkelende landen - zoals China - een te kleine afzetmarkt om de crisis in de ontwikkelde landen (in Europa, de VS en Japan) op te vangen. China is voor 40% van zijn economie afhankelijk van de export: het zal mee naar beneden worden getrokken eens de groei in de VS en Europa stokt.
Linkse socialisten of marxisten zijn niet tegen meer regels: bedrijven als Electrabel profiteren van hun dominante positie om woekerwinsten te boeken. Het reguleren van de prijzen kan een opstap zijn naar nationalisatie en controle van de werkende bevolking op de rijkdom. Maar denken dat strengere regels omtrent de verhouding van schulden van banken tegenover het kapitaal waarmee ze werken het onderliggende probleem van tragere groei, tragere accumulatie, beperkte winstmarges in de industrie, en groeiende overproductie en overproductiecapaciteit had opgelost, is hardop dromen.
"Socialisme of barbarij"
Professor Schoors bezweert ons in zijn artikel dat alles wel op zijn pootjes terechtkomt met dit systeem, en dat we vooral dienen te blijven consumeren, op restaurant gaan, de aankopen zeker niet uitstellen, want - zo predikt de economiespecialist - "het is uiteindelijk maar geld". Daar hebben we het dan. Het is uiteindelijk maar geld! Voor een professor is dat misschien zo, voor werkende mensen klinkt zo'n uitspraak wereldvreemd in de oren. Als kapitalistische economen zo beginnen te spreken over geld en prijzen, de centrale fetisjobjecten van hun onderzoeksveld, wees dan maar zeker dat het systeem dat ze verdedigen er zeer slecht voorstaat.
De keuze is er de komende 10 jaar niet een tussen een hard of een iets minder hard kapitalisme. De vandaag opgroeiende generatie zal door dit systeem weinig of geen kansen worden geboden. De werkloosheidspercentages onder jongeren in Spanje en Griekenland - +40% - zijn een waarschuwing en indicatie in welke richting we ook in de sterkere landen kunnen ontwikkelen. De aanvallen op de ambtenaren in Griekenland - loondalingen van 40% - geven aan dat de burgerlijke politici (die van de sociaaldemocratie inbegrepen) en de patroons voor niets zullen terugdeinzen - niet voor sociale afbraak en desintegratie, niet voor poelen van armoede en blinde miserie onder arbeidersgezinnen, niet voor de nodige repressie als ze daartoe de kans krijgen - om hun eigen positie te redden.
De enige "verantwoordelijkheid" die de arbeiders en de gewone bedienden hebben, is die tegenover hun eigen klasse: de werkende klasse, haar belangen, organisatie en levensstandaard. Dit is de grote meerderheid in de maatschappij. Maar ook die lagen die zich traditioneel minder op collectieve strijd richten - kleine handelaars, intellectuelen, kaders en technici - zullen voor de keuze worden geplaatst: de progressieve klasse volgen - de werkende klasse die collectief vecht voor een democratische, socialistische samenleving - of de vandaag historisch overbodige en enkel nog schadelijke kapitalistische klasse volgen, die desnoods de hele maatschappij in haar neergang en vermogen tot afbraak en sociale ellende zal meetrekken, om haar winsten, posities en privileges veilig te stellen.
(pd)
woensdag, oktober 26, 2011
Gehaaid durfkapitalisme: van Knokke tot Oostende?
Tevens had de 1%'er via de pers vernomen dat de Belgische regering-in-lopende-zaken "graag geld uitdeelt aan financiële haaien die het zeebankwezen domineren, terwijl de middelen voor openbare diensten aan werkenden en jongeren daar vanzelfsprekend voor moeten opdraaien." De reuzenhaai was op zijn rechtervin - waar andere vissen hartjes laten tatoeëren, of "I hate de vismijn" - voorzien van het logo van Goldman Sachs, de zakenbank van Amerikaanse origine. Het financiële roofdier stond erop om "persoonlijk het geld van de Belgische belastingbetaler te komen halen". En onze pensioenen, die konden we volgens de "trotse 1%'er" nu wel vergeten, eens Dexia en dus de Belgische en Franse regering "die tientallen miljarden aan Goldman Sachs en Morgan Stanley hebben terugbetaald." "Uw sociale systeem", oreerde de reuzenhaai met slecht onderhouden gebit, opzwaaiende vinnetjes, en een kapitalistensigaar vervaarlijk bengelend in een mondhoek, "werd vergokt op de beurzen. Wees blij dat je er nu zelf voor mag betalen."
De reuzenhaai, met hoge bankiershoed, hield ook vol ontstemd te zijn over de massale Occupy-acties van plankton voor de Belgische kust. Volgens de heftig met de tanden klapperende zeebarbaar ging het om "aan lager wal geraakt ongedierte. Die oproerkraaiers koesteren een misprijzen voor de gewone vis, zoals u en ik." En verder, weer geërgerd met de vinnen flapperend, met ijzige blik een toefje rook in het gezicht van de reporter uitblazend: "Ik zie echt geen lijn in die eisen. Wat een luidruchtig, kwebbelend allegaartje. Vroeger wou links mij tenminste nog onteigenen. Dat was verdorie duidelijk. Maar nu? Djeezus! Ik krijg er kop noch staart aan, wat in mijn geval toch iets wil zeggen." Het protesterende plankton, dat iets verder voor de vredige kust van het mondaine Knokke collectief enkele zeebanken bezet hield (#Occupy Zeeb@nk), geloofde volgens de 1%'er "in complottheorieën als het dacht dat Boer en Tuinder, De Standaard, Guy Tegenbos, en andere vismijnen, volledig in de netten van het grootkapitaal verstrikt zaten".
De reuzenhaai viel het massaal de zeebanken bezettende plankton aan op hun nochtans klassieke verschijning, alsook op hun vermeende gebrek aan programma: "Die zeebanken zijn van mij! Van mij alleen. 't Is te zeggen: van de 1% en ons nageslacht - de kleine, lieve, schattige reuzenhaaitjes! Dat dat bezettende plankton zich eerst eens gaat wassen, stelletje langharige en voor een denkbeeldige wereldvrede opkomende hippies. Trouwens, alle zeebanken hier aan de Belgische kust - tot in de Straat van Gibraltar, een belastingparadijs jawel - zijn van de reuzenhaaien. De groten eten de kleintjes op, da's de gewoonste zaak van de wereld. Je kan van een geldwolf nu eenmaal geen lammetje maken." En met sterke nadruk en stemverheffing in de digitale recorder blaffend: "Zoek eens een echte job, in de plaats van hier wat rond te hangen op mijn zeebank, belachelijk stuk plankton. Is het dat wat jullie doen, de hele dag? Een beetje rondhangen?! Huh?"
Daar had het plankton, inmiddels live de aanval van de oprukkende reuzenhaai over het hele internet rondtwitterend, even niet van terug. De planktonblogs konden de spannende opeenvolging van gebeurtenissen niet meer bijhouden, en een contestant had ondertussen een video met plankton dat vernuftig een anti-reuzenhaaienfuik in mekaar aan het draaien was op You Tube gepost. Een geanimeerd verlopende volksvergadering op de top van hun bezette zeebank bracht raad: Occupy Zeeb@nk zou "niet wijken voor het slechte gebit der reuzenhaaien" en hun graaicultuur in troebele wateren. Het zou collectief de tegenaanval inzetten "om niet enkel de zandkorreltjes op te eisen, maar de hele reeks van zee- en zandbanken die onze rijkdom uitmaken. En dit onder controle van het plankton aan de basis, in een socialistisch geplande economie! Occupy de Wereld op 11 november!"
Beste 99%'ers, mens of dier, we hebben enkel onze boeien te verliezen, en een wereld te winnen.
(pd)
vrijdag, september 09, 2011
Paupers en gepamper in de Wetstraat
Vrienden, kameraden, lezers van De Tijd, de afgelopen weken speelde zich in dit bizarre koninkrijk een waar koningsdrama af. Neen, neen. We hebben het niet over de laatste plotwending in de regeringsvorming, die wij in de plaats van de burgerij eerlijk gezegd zouden opgeven. Op een kapotte fiets rijden doet alleen maar pijn. Dat wisten de Romeinen al. Zelfs de breedste tandpastaglimlach van Herman De Croo kan die veerkrachtige levenswijsheid niet toedekken. Daarenboven, echte bevrediging verwachten wij enkel van een arbeidersregering.
Neen, de koning in deze heet Sven Gatz (Open VLD), en het drama zijn uittredingsvergoeding. 300.000 euro! Vers aan de haak. Niets in de zakken, niets in de mouwen. Stappen wij ergens op uit vrije wil, dan krijgen we niets. Verandert een politicus van job dan heet die 300.000 euro een "sociale uitkering". Sociaal! Toegegeven, wij zijn hier doorgaans de eersten om neoliberale politici op tal van vlakken als emotioneel en anderszins "gehandicapt" te beschouwen. Je kan er eigenlijk nergens mee komen. Ze breken alles af. Onze openbare diensten, onze koopkracht, onze statuten, de plantenbak, moesten ze eraan kunnen.
Het zijn trieste verschoppelingen, deze neoliberale behoeftigen, die voortdurend hun kromme besparingslogica met nieuwe drogredenen, mentale vliegkunsten en een zelfbedienend cynisme dienen te omzwachtelen. Het moet een van de moeilijkste beroepen ooit zijn: constant een systeem verdedigen waarin de meerderheid achteruitgaat, financieel en sociaal. En dat met de ogen open en een houding alsof men zopas het warm water alsook de ruimtevaart heeft uitgevonden.
"Aan allen die de voorbije dagen op een gratuite, betweterige of soms zelfs aggressieve manier hebben gemeend mij de les te moeten spellen vraag ik: was uw boodschap ingegeven door een superieur moreel besef of door afgunst?" Aldus onze liberale Hamlet. Pal na zo'n hooggestemd pleidooi, ben je geneigd te zeggen: afgunst, zeker? Naast een functie als directeur van de Unie van de Belgische Brouwers - wat ongetwijfeld ook veel pathos van een mens vergt - heeft de liberale gazelle, zo lijkt het, ook een roeping als acteur gemist.
De tragiek in de Wetstraat ligt er soms vingerdik op. Gatz, in het verleden actief met vruchteloze voorstellen om de uitzinnige vergoedingen van politici aan banden te leggen, vond aanvankelijk dat hij - nu het zijn tijd was om langs de kassa te passeren - niet als enige, godbetert, de barmhartige Samaritaan kon gaan uithangen. Als de rest het mocht, waarom hijzelf dan niet, met al dat acteertalent in dienst van de gemeenschap?
Onze Hamlet roept het uit: "En zou u de uittredingsvergoeding op basis van een parlementair reglement zonder meer aan u laten voorbijgaan hebben?" Absoluut. Maar wij zijn dan ook voor politici aan het loon van een geschoolde arbeider, en geen gepamperde liberale cry baby's. Waarop de liberale gazelle vervolgt: "99,9% van de parlementsleden deden het in elk geval niet, ongeacht of hun politiek vertrek gedwongen dan wel vrijwillig was." Als zij het mogen, waarom het Gatzje dan niet? Snuif, snuif, snotter, snotter.
En het politieke testament van de aspirant-bierbrouwer gaat gloedvol verder: "Ik ben geen heilige" (als neoliberale afbreker zou dat effectief moeilijk zijn - pd), "(al had ik de eer een staande ovatie bij mijn parlementair afscheid te krijgen, wat mij zeer veel plezier deed) (eh natuurlijk, ze zitten allemaal in de trog) en ook geen duivel (mmm, ook geen toneelduivel?) (al word ik nu stevig aan de schandpaal genageld, wat mij raakt aangezien ik niet van ijzer gemaakt ben) (Snotter, snotter, nee Gatzje, van kapitalistisch linnen dan? Was Open VLD niet voor de beperking van de werkloosheid in de tijd, loonmatiging voor de werkende meerderheid en verdere privatiseringen? Dus diep van binnen toch ergens van ijzer?). Ik ben een mens met kwaliteiten en gebreken." Woehaa! Moeder, moedertje lief! Waar is onze zakdoek in dit koningsdrama? Wel, nu we de laatste traan hebben weggepinkt, met die edelmoedige zielsexpressie gaan we akkoord: kwaliteiten voor het kapitaal, gebrekkig en hard als ijzer voor de werkende klasse.
Maar het Gatzje is in zijn ga... zijn aanzien gebeten. En aangezien hij een matig acteur, een nog matiger psycholoog, en een ex-politicus is, geeft hij als uitsmijter mee: "Ik zoek naar de reden waarom kiezers die in veel gevallen hun eigen menselijke onvolkomenheden onder de mat vegen van hun volksvertegenwoordigers een leven eisen dat van een hogere morele orde dient te zijn." Eerlijk, wij vragen ons af hoe deze kloefkapper ooit "de gemeenschap" kwam te vertegenwoordigen. Je ontvangt een loon dat het veelvoud is van werkende mensen, waarvan je vindt dat ze hun loon moeten matigen, je hakt hele gaten in de financiering van scholen, gezondheidszorg, uitkeringen en pensioenen. Je pampert de banken die ons in een economisch zwart gat dreigen te sleuren. Je geeft cadeaus aan de rijken en laat enkel de werkende klasse nog belastingen betalen, de grote bedrijven amper. En dan verwacht je aan het einde van die maffe, brokken makende rit een huis te mogen opstrijken, omdat ze het "allemaal" doen en iedereen wel eens een dondervlieg heeft omvergelopen? Zoals de bekende Manuel ooit zei: que?
En ja, aangezien ook sprookjes een begin en een einde dienen te kennen: "Ik heb altijd een gelukkige en een vrije mens willen zijn en worden. Ik geef toe dat ik, zelfs als ervaren politicus, deze situatie niet correct ingeschat heb en het heeft me wat tijd gekost om tot het besef te komen dat ik met minder geld een vrijere mens zal zijn." Woehaaa! Hahahahahaha! En zoiets wordt nuchter in de pers weergegeven, zonder omver te rollen van het lachen en het gieren om zoveel larmoyante onzin? Ze zijn daar helaas ook door en door burgerlijk, maar toch: als dit geen eerste klas comedy casino - zonder jackpot uiteindelijk - is, dan weten wij het ook niet meer.
Als het bij de kapitalistische bierbrouwers niet lukt, kan Sven Gatz misschien nog in Lourdes aan de slag, als stand-in voor het geslagen hertejong, trouwe bondgenoot en toeverlaat van de heilige Bernadette.
(pd)
Neen, de koning in deze heet Sven Gatz (Open VLD), en het drama zijn uittredingsvergoeding. 300.000 euro! Vers aan de haak. Niets in de zakken, niets in de mouwen. Stappen wij ergens op uit vrije wil, dan krijgen we niets. Verandert een politicus van job dan heet die 300.000 euro een "sociale uitkering". Sociaal! Toegegeven, wij zijn hier doorgaans de eersten om neoliberale politici op tal van vlakken als emotioneel en anderszins "gehandicapt" te beschouwen. Je kan er eigenlijk nergens mee komen. Ze breken alles af. Onze openbare diensten, onze koopkracht, onze statuten, de plantenbak, moesten ze eraan kunnen.
Het zijn trieste verschoppelingen, deze neoliberale behoeftigen, die voortdurend hun kromme besparingslogica met nieuwe drogredenen, mentale vliegkunsten en een zelfbedienend cynisme dienen te omzwachtelen. Het moet een van de moeilijkste beroepen ooit zijn: constant een systeem verdedigen waarin de meerderheid achteruitgaat, financieel en sociaal. En dat met de ogen open en een houding alsof men zopas het warm water alsook de ruimtevaart heeft uitgevonden.
"Aan allen die de voorbije dagen op een gratuite, betweterige of soms zelfs aggressieve manier hebben gemeend mij de les te moeten spellen vraag ik: was uw boodschap ingegeven door een superieur moreel besef of door afgunst?" Aldus onze liberale Hamlet. Pal na zo'n hooggestemd pleidooi, ben je geneigd te zeggen: afgunst, zeker? Naast een functie als directeur van de Unie van de Belgische Brouwers - wat ongetwijfeld ook veel pathos van een mens vergt - heeft de liberale gazelle, zo lijkt het, ook een roeping als acteur gemist.
De tragiek in de Wetstraat ligt er soms vingerdik op. Gatz, in het verleden actief met vruchteloze voorstellen om de uitzinnige vergoedingen van politici aan banden te leggen, vond aanvankelijk dat hij - nu het zijn tijd was om langs de kassa te passeren - niet als enige, godbetert, de barmhartige Samaritaan kon gaan uithangen. Als de rest het mocht, waarom hijzelf dan niet, met al dat acteertalent in dienst van de gemeenschap?
Onze Hamlet roept het uit: "En zou u de uittredingsvergoeding op basis van een parlementair reglement zonder meer aan u laten voorbijgaan hebben?" Absoluut. Maar wij zijn dan ook voor politici aan het loon van een geschoolde arbeider, en geen gepamperde liberale cry baby's. Waarop de liberale gazelle vervolgt: "99,9% van de parlementsleden deden het in elk geval niet, ongeacht of hun politiek vertrek gedwongen dan wel vrijwillig was." Als zij het mogen, waarom het Gatzje dan niet? Snuif, snuif, snotter, snotter.
En het politieke testament van de aspirant-bierbrouwer gaat gloedvol verder: "Ik ben geen heilige" (als neoliberale afbreker zou dat effectief moeilijk zijn - pd), "(al had ik de eer een staande ovatie bij mijn parlementair afscheid te krijgen, wat mij zeer veel plezier deed) (eh natuurlijk, ze zitten allemaal in de trog) en ook geen duivel (mmm, ook geen toneelduivel?) (al word ik nu stevig aan de schandpaal genageld, wat mij raakt aangezien ik niet van ijzer gemaakt ben) (Snotter, snotter, nee Gatzje, van kapitalistisch linnen dan? Was Open VLD niet voor de beperking van de werkloosheid in de tijd, loonmatiging voor de werkende meerderheid en verdere privatiseringen? Dus diep van binnen toch ergens van ijzer?). Ik ben een mens met kwaliteiten en gebreken." Woehaa! Moeder, moedertje lief! Waar is onze zakdoek in dit koningsdrama? Wel, nu we de laatste traan hebben weggepinkt, met die edelmoedige zielsexpressie gaan we akkoord: kwaliteiten voor het kapitaal, gebrekkig en hard als ijzer voor de werkende klasse.
Maar het Gatzje is in zijn ga... zijn aanzien gebeten. En aangezien hij een matig acteur, een nog matiger psycholoog, en een ex-politicus is, geeft hij als uitsmijter mee: "Ik zoek naar de reden waarom kiezers die in veel gevallen hun eigen menselijke onvolkomenheden onder de mat vegen van hun volksvertegenwoordigers een leven eisen dat van een hogere morele orde dient te zijn." Eerlijk, wij vragen ons af hoe deze kloefkapper ooit "de gemeenschap" kwam te vertegenwoordigen. Je ontvangt een loon dat het veelvoud is van werkende mensen, waarvan je vindt dat ze hun loon moeten matigen, je hakt hele gaten in de financiering van scholen, gezondheidszorg, uitkeringen en pensioenen. Je pampert de banken die ons in een economisch zwart gat dreigen te sleuren. Je geeft cadeaus aan de rijken en laat enkel de werkende klasse nog belastingen betalen, de grote bedrijven amper. En dan verwacht je aan het einde van die maffe, brokken makende rit een huis te mogen opstrijken, omdat ze het "allemaal" doen en iedereen wel eens een dondervlieg heeft omvergelopen? Zoals de bekende Manuel ooit zei: que?
En ja, aangezien ook sprookjes een begin en een einde dienen te kennen: "Ik heb altijd een gelukkige en een vrije mens willen zijn en worden. Ik geef toe dat ik, zelfs als ervaren politicus, deze situatie niet correct ingeschat heb en het heeft me wat tijd gekost om tot het besef te komen dat ik met minder geld een vrijere mens zal zijn." Woehaaa! Hahahahahaha! En zoiets wordt nuchter in de pers weergegeven, zonder omver te rollen van het lachen en het gieren om zoveel larmoyante onzin? Ze zijn daar helaas ook door en door burgerlijk, maar toch: als dit geen eerste klas comedy casino - zonder jackpot uiteindelijk - is, dan weten wij het ook niet meer.
Als het bij de kapitalistische bierbrouwers niet lukt, kan Sven Gatz misschien nog in Lourdes aan de slag, als stand-in voor het geslagen hertejong, trouwe bondgenoot en toeverlaat van de heilige Bernadette.
(pd)
vrijdag, augustus 19, 2011
Overzomeren met haatmail
Als men later op de natte zomer van 2011 terugkijkt, zullen enkele nieuwe begrippen komen bovendrijven: de flash mob-rel (door gsm en sociale netwerksites gedreven destructie - zie de vandaag trieste metropool Londen), de lone wolf-extremist (vergeet even de downsizende topmanager of mega-in-de-openbare diensten-hakkende neoliberale politicus, we hebben het wel degelijk over Anders Breivik en zijn terreur in het Noorse Utoya), en... - tromgeroffel weerklinkt over 's lands akkers en velden - het concept haatmail.
Je moet maar Bart Peeters heten en opkomen voor een "federale kieskring" (toch nog een eind weg van een radenrepubliek) om het nationalistische spek aan je been te hebben. Peeters deed zijn oproep in een radioprogramma van de VRT en mocht maar liefst 800 (jawel, achthonderd!) van deze van haat en andere vormen van misnoegdheid schuin en scheef - vooral scheef - staande onheilsberichten ontvangen.
Dat is, u zal met ons akkoord zijn, veel haat voor een mens om zich - temidden van enkele sympathiek aangeheven gitaarakkoorden - zomaar eventjes door te worstelen.
Vrienden, kameraden, een haatbrief (of -mail in zijn hedendaagse variant) opstellen en versturen, is niet niks. Een mens de dood, stekende rugpijn, voetblaren of erger toewensen en je daarvoor in je meest verbitterde en kreupele Nederlands uitdrukken... Het is een vorm van hulpeloos pestgedrag die best een psychologische analyse waard is - iets waar deze links-socialistische blogspot, zo wil nu het geval, zeer sterk in is. In het bijzonder als de haatmail uit Vlaamsnationale hoek komt, waar gevoelens van benepen wrok, ingehouden (nuja...) woede, en een passioneel ten berde gebracht "pas op of mijn Duitse scheper trekt uw snor uit" - het schrijnende collaboratieverleden is nooit ver weg - wel eens de boventoon voeren.
Wat voor mens schrijft een haatmail? Welk persoonlijkheidstype verlaagt zich tot een dergelijke, belachelijke uitspatting? En welke types orkestreren, want hoe noem je zo'n literaire pogrom anders, achthonderd (acht-hon-derd!) haatmails? Alleen maar mensen die nooit de kracht van een collectieve massabeweging zullen voelen, en zich bijgevolg met het keyboard in de aanslag als pester - als mislukte cyberbully, zeg maar - op de vrijplaats van de politieke meningen opstellen.
Volgens de zanger Milow, die in de voetsporen van David Attenborough de Vlaamse natuur in trok, zijn veel van de briefschrijvers NVA-verkozenen op gemeentelijk niveau. Een om den brode zelfverheerlijkend leger lagere kaders - boekhouders, fitnessbegeleiders, kruideniers, griffiers van de correctionele rechtbank, verkoopsmanagers, assistenten staatsrecht, wellness stylistes en gepensioneerde leraars met een voorliefde voor het interbellum - dat zijn 15 minuten faam heeft geroken, en er met de voeten vooruit is ingesprongen.
Kan een klassebewuste arbeider zich kwaad maken en vloeken? Liefst. Maar voor socialisten is de kritiek en polemiek nooit een vervangmiddel voor argumenten. De kapitalisten en hun ideologische steunpilaren een verzameling potverterende en omhooggevallen idioten noemen, is uiteindelijk slechts polemische versiering voor een goed onderbouwde economische, politieke en sociale analyse. Het bestrijdt de verveling, zet de zaken op scherp, en toont de onverzoenlijkheid der klassebelangen aan. Weg van de vrome maar valse beleefdheidsformules van het establishment, dat in zijn neoliberale aanvallen nooit met twee woorden heeft gesproken.
Waar linkse socialisten een onderbouwde argumentatie hebben, een huizenhoge batterij aan data en cijfers, en het perspectief om door massastrijd een krachtsverhouding op te bouwen, die de maatschappij in sociale zin kan veranderen, daar teert de kleinburgerlijke nationalist meer op het motto: "aan zij die al hebben - wijzelf, denken we - moet gegeven worden".
Het NVA-kader en zijn Facebookvrienden hangt een vrijemarktideologie aan die in crisis zit. Het heeft geen sociaal programma om een meerderheid in Vlaanderen aan te spreken, moesten ze voluit aan het bewind komen: Bart De Wever is een oppositionele zeepbel. Voorts worstelt het Vlaamsnationalisme van de harde vleugel met revanchisme tegenover een Belgische staat die ze enkel in periodes van Duitse bezetting voluit mee wilden beheren.
Meng kleinburgerlijke arrogantie, opgezweept door zeer tijdelijk electoraal testosteron, met de falende missie van het kapitalisme, uitsluiting door een financieel bankroet Belgisch establishment dat ze zelf hopen te vervangen door een eigen, bankroet establishment, voeg er een flinke dosis historisch gegroeide wrok bij vanwege een pseudo-elite die halfweg is blijven steken, en het besef dat je als rechtse neoliberaal een meerderheid nooit in actie gaat overtuigen van een positief sociaal programma, en je hebt alle elementen tesamen gebracht voor gefrustreerd bullygedrag en steriel gedaas op een lege Vlaamse heide.
Waar De Wever zelf slim genoeg is om subtiel te provoceren, valt die behendigheid bij de achterban snel weg. Wat je overhoudt, is een bataljon driftig vittende, maar dikwijls reeds gepensioneerde herauten van de Vlaamse strijd, die vanop hun splinternieuwe IPad of Apple Mac het politieke debat proberen droog te leggen. Of zoals Peter De Roover van de Vlaamse Volksbeweging suste: de verstuurknop is soms snel ingedrukt. Ja hallo? Multimediale beschermers van het imago van voorman De Wever, die zelf werd groot gemaakt via de media. En wiens mediapersoonlijkheid nu tegen de geringste kritiek moet worden verdedigd, via een Vlaamsnationale gang bang van iedereen die aan dat beeld - een zorgvuldig gecultiveerde, oppositionele zeepbel - zelfs maar een twijgje tracht te tornen.
(pd)
Je moet maar Bart Peeters heten en opkomen voor een "federale kieskring" (toch nog een eind weg van een radenrepubliek) om het nationalistische spek aan je been te hebben. Peeters deed zijn oproep in een radioprogramma van de VRT en mocht maar liefst 800 (jawel, achthonderd!) van deze van haat en andere vormen van misnoegdheid schuin en scheef - vooral scheef - staande onheilsberichten ontvangen.
Dat is, u zal met ons akkoord zijn, veel haat voor een mens om zich - temidden van enkele sympathiek aangeheven gitaarakkoorden - zomaar eventjes door te worstelen.
Vrienden, kameraden, een haatbrief (of -mail in zijn hedendaagse variant) opstellen en versturen, is niet niks. Een mens de dood, stekende rugpijn, voetblaren of erger toewensen en je daarvoor in je meest verbitterde en kreupele Nederlands uitdrukken... Het is een vorm van hulpeloos pestgedrag die best een psychologische analyse waard is - iets waar deze links-socialistische blogspot, zo wil nu het geval, zeer sterk in is. In het bijzonder als de haatmail uit Vlaamsnationale hoek komt, waar gevoelens van benepen wrok, ingehouden (nuja...) woede, en een passioneel ten berde gebracht "pas op of mijn Duitse scheper trekt uw snor uit" - het schrijnende collaboratieverleden is nooit ver weg - wel eens de boventoon voeren.
Wat voor mens schrijft een haatmail? Welk persoonlijkheidstype verlaagt zich tot een dergelijke, belachelijke uitspatting? En welke types orkestreren, want hoe noem je zo'n literaire pogrom anders, achthonderd (acht-hon-derd!) haatmails? Alleen maar mensen die nooit de kracht van een collectieve massabeweging zullen voelen, en zich bijgevolg met het keyboard in de aanslag als pester - als mislukte cyberbully, zeg maar - op de vrijplaats van de politieke meningen opstellen.
Volgens de zanger Milow, die in de voetsporen van David Attenborough de Vlaamse natuur in trok, zijn veel van de briefschrijvers NVA-verkozenen op gemeentelijk niveau. Een om den brode zelfverheerlijkend leger lagere kaders - boekhouders, fitnessbegeleiders, kruideniers, griffiers van de correctionele rechtbank, verkoopsmanagers, assistenten staatsrecht, wellness stylistes en gepensioneerde leraars met een voorliefde voor het interbellum - dat zijn 15 minuten faam heeft geroken, en er met de voeten vooruit is ingesprongen.
Kan een klassebewuste arbeider zich kwaad maken en vloeken? Liefst. Maar voor socialisten is de kritiek en polemiek nooit een vervangmiddel voor argumenten. De kapitalisten en hun ideologische steunpilaren een verzameling potverterende en omhooggevallen idioten noemen, is uiteindelijk slechts polemische versiering voor een goed onderbouwde economische, politieke en sociale analyse. Het bestrijdt de verveling, zet de zaken op scherp, en toont de onverzoenlijkheid der klassebelangen aan. Weg van de vrome maar valse beleefdheidsformules van het establishment, dat in zijn neoliberale aanvallen nooit met twee woorden heeft gesproken.
Waar linkse socialisten een onderbouwde argumentatie hebben, een huizenhoge batterij aan data en cijfers, en het perspectief om door massastrijd een krachtsverhouding op te bouwen, die de maatschappij in sociale zin kan veranderen, daar teert de kleinburgerlijke nationalist meer op het motto: "aan zij die al hebben - wijzelf, denken we - moet gegeven worden".
Het NVA-kader en zijn Facebookvrienden hangt een vrijemarktideologie aan die in crisis zit. Het heeft geen sociaal programma om een meerderheid in Vlaanderen aan te spreken, moesten ze voluit aan het bewind komen: Bart De Wever is een oppositionele zeepbel. Voorts worstelt het Vlaamsnationalisme van de harde vleugel met revanchisme tegenover een Belgische staat die ze enkel in periodes van Duitse bezetting voluit mee wilden beheren.
Meng kleinburgerlijke arrogantie, opgezweept door zeer tijdelijk electoraal testosteron, met de falende missie van het kapitalisme, uitsluiting door een financieel bankroet Belgisch establishment dat ze zelf hopen te vervangen door een eigen, bankroet establishment, voeg er een flinke dosis historisch gegroeide wrok bij vanwege een pseudo-elite die halfweg is blijven steken, en het besef dat je als rechtse neoliberaal een meerderheid nooit in actie gaat overtuigen van een positief sociaal programma, en je hebt alle elementen tesamen gebracht voor gefrustreerd bullygedrag en steriel gedaas op een lege Vlaamse heide.
Waar De Wever zelf slim genoeg is om subtiel te provoceren, valt die behendigheid bij de achterban snel weg. Wat je overhoudt, is een bataljon driftig vittende, maar dikwijls reeds gepensioneerde herauten van de Vlaamse strijd, die vanop hun splinternieuwe IPad of Apple Mac het politieke debat proberen droog te leggen. Of zoals Peter De Roover van de Vlaamse Volksbeweging suste: de verstuurknop is soms snel ingedrukt. Ja hallo? Multimediale beschermers van het imago van voorman De Wever, die zelf werd groot gemaakt via de media. En wiens mediapersoonlijkheid nu tegen de geringste kritiek moet worden verdedigd, via een Vlaamsnationale gang bang van iedereen die aan dat beeld - een zorgvuldig gecultiveerde, oppositionele zeepbel - zelfs maar een twijgje tracht te tornen.
(pd)
zondag, juni 19, 2011
Bart De Wever en de NVA: de nieuwe verkiezingscampagne unplugged
Wie dacht dat Bart De Wever en zijn partij, de NVA, staan te popelen om in een regering het grootste besparingsplan sinds mensenheugenis door te voeren, is eraan voor de moeite. Links-socialisme.blogspot.com, deze dierbare website, kon de hand leggen op de verkiezingsaffiches waarmee de NVA naar de volgende verkiezingen wil trekken - wanneer die ook vallen! Als er immers iets is wat de Vlaamsnationale partij zeker kan, dan is het verkiezingen winnen. En deze pareltjes van nationalistische marketing doen vermoeden dat de NVA het ook bij de volgende, euh, verkiezingen menens is. Kijk en geniet! De arbeidersklasse - en dat zijn de meesten onder ons, folks - is gewaarschuwd!! En een gewaarschuwd man, is er - zoals Bart zelf - 3 waard.
Hier volgt ook de splinternieuwe NVA-affiche rond "regionalisering" van vanalles en nog wat, maar vooral de sociale zekerheid. Er staat zelfs tekst op, beste mensen. Wij missen nu al de koppen van al die politici.
Geregionaliseerd onderwijs: beste bewijs waarom we de hele sociale zekerheid moeten regionaliseren
- Overvolle klassen! Dicht bijeen is het warm.
- Gebouwen op instorten! Industriële archeologie? Nu ook op de speelplaats. Geen schooluitstappen meer nodig!
- Containerklassen! Omdat uw kind niet zo bijzonder is...
- Kamperen voor de schoolpoort! Spannend, en niet zo duur als die vakantie in Marbella.
Steun de nieuwe NVA-petitie: wij willen niet enkel kamperen voor onze schoolpoorten. Regionaliseer de gezondheidszorg, pensioenen, uitkeringen,... Met minder middelen, zoals in het onderwijs, net zoals de NVA en Bart De Wever het eisen.
Wij willen ook kamperen voor:
- ziekenhuizen
- rusthuizen
- een Vlaamse RVA
- NMBS-stations
- De Post
Enkel nog subsidies voor neoliberale kampeertenten! Teken nu de petitie. Wat we zelf doen, doen we minder. Leve de Nieuwe Vlaamse Rijken Armoede.
Naam Vrij beroep Aandelenfonds SM-club Handtekening
..................................................................................
..................................................................................
Verkiezingsaffiche nummer 2, beste vrienden en kameraden: brutaal in al zijn eerlijkheid! Binnenkort ook paginabreed in het familieblad Dag Allemaal te bewonderen. Want bij de NVA staan ze misschien dicht bij de patroons, maar nog veel dichter bij het volk. Zolang het Vlaams geworteld blijft en niet in opstand komt tegen het kapitaal. Altijd eerst de bijsluiter lezen, beste vrienden. Ook bij, ahum, nieuwe verkiezingen, wanneer die er ook aankomen.
Nog niet arm? De NVA zegt: u kan het nog altijd worden! Splits de sociale zekerheid, verdeel de arbeidersbeweging, en laat de Duitse 1-eurojobs maar komen... 1 euro voor elk gewerkt uur bovenop uw uitkering. Omdat niet alleen een Duitse kapitalist ze graag verdient! Stem NVA - uw regionale onzekerheid! Maak het leven weer spannend, wie geeft er om de hypotheek?
Of het met die toekomstige NVA-verkiezingscampagne snor zit, moet u maar aan het ratingbureau Standard & Poor's vragen. LSP daarentegen zegt: geen Vlaamse staat, geen Belgische staat, maar een democratische arbeidersstaat, met respect voor de nationale rechten van elke bevolkingsgroep en verdediging van de rechten van minderheden.
Bart De Wever vindt klassestrijd ouderwets, maar hoopt zelf de werkenden en hun gezinnen met grote besparingen op te zadelen, terwijl de banken en grote aandeelhouders vrij spel krijgen. Pfew, hoe doorzichtig!
Bart De Wever en de NVA? Zouden ze morgen mogen splitsen, door een algemene staking, zoals in Griekenland.
Doe de grote aandeelhouders en banken de crisis betalen. Voor een nieuwe, brede arbeiderspartij, links van SP.a-PS en de Groenen.
(pd)
donderdag, december 30, 2010
Eindejaarskwis: ja, dat was 2010!
2010 sleept zich, net als de regeringsonderhandelingen, moeizaam naar de eindstreep, onszelf een weg baggerend door wegsmeltende sneeuw, copieuze jaaroverzichten en dito eettafels. Wat was er hot en wat not in 2010? Staat het u nog springlevend voor de geest, of kan onze eindejaarskwis u hier, gedienstig als altijd, opnieuw zijn nut bewijzen? Voorwaarts!
1/ Hoe karakteriseerde Bart de Wever "België" in een geruchtmakend interview met het weekblad Der Spiegel?
a) Die Konstruktion von Dreck
b) Erger dan de Berlijnse Muur - die was tenminste gevallen
c) Een wingewest voor patronale junkies (notionele intrestaftrek = verslavender dan coke)
d) De zieke man van Europa
e) Het terminale broertje van de mei '68-permissiviteit
f) Niet wat nazicollaborateurs zoals zijn halve familie - en enkele aangetrouwde neven en nichten - ervan hadden verwacht
Antwoord: d
2/ Wie mag er schulden maken en wordt altijd gered door de overheid?
a) Frituur 't Vliegend Puntzakske
b) Schoenmaker "too big to fail" Eddy, Kessel-Lo
c) de banken
d) de werkende klasse
e) De Ploeg van 't Stad
Antwoord: c
3/ Welk lid van het Vlaams Belang werd nog NIET uit de partij gezet?
a) Adolf Hitler
b) Hermann Göring
c) Dokter Mengele
d) Eugène Terreblanche zaliger
e) Karel Dillen, nog zaliger
f) Alexandra "op hete" Colen (zij doet het licht uit)
Antwoord: f
4/ Welk ratingbureau dreigde de status van België recent te veranderen van "stabiel" naar "negatief"
a) de FIFA
b) de Flair (in het intrigerende coverstuk "10 manieren om de spanning erin te houden")
c) Standard & Poor's
d) Standard & Filthy Rich
e) Super Rich Bastards Unlimited
Antwoord: c
5/ Wat is, volgens de SP.a, een "progressieve staatshervorming"?
a) Een waarbij zij zelf op hun stoel mogen blijven zitten en naar hun marktwaarde worden betaald
b) Een waarbij woorden en daden slechts moeizaam overeen stemmen
c) Een waarbij Frank Vandenbroucke meer bespaart dan de rechtse concurrentie: op naar de 22 miljard, go Franky go
d) Een waarbij Frank VDB in de pers - nog steeds de Betere Mop van het Millennium - als "de slimste van de klas" wordt gepresenteerd (eens je een slechte reputatie hebt, raak je er moeilijk vanaf)
e) een waarbij de werkenden, de gepensioneerden en armen progressief meer worden gestroopt dan de rijken
Antwoord: a, b, c, d, e
6/ Wat noemde kardinaal Léonard een vorm van "immanente gerechtigheid"?
a) Het verdwijnen van de boerenstand
b) De nederlaag van Athene tegen Sparta (in 404 voor Christus, wat wil je?)
c) De sluipende verschuiving van nieuwsgaring naar infotainment
d) AIDS voor homoseksuelen
e) Dat de goddeloze beurzen, de banken en het IMF roemloos in elkaar zouden storten
Antwoord: d
7/ Van welk boek zijn volgens een recent artikel in De Standaard, sectie Economie, de analyses helemaal juist, maar de conclusies radicaal verkeerd?
a) "SOS Piet 4" - van TV-kok Piet Huysentruyt
b) "Het Oude Testament" - diverse medewerkers
c) "Het Kapitaal" - Karl Marx
d) "Een geschiedenis van België" - Marc Reynebeau
Antwoord: c
8/ Hoe heet de nieuwe rechtse beweging in de VS die pleit voor minder overheid en veel meer vrije markt?
a) The Rockefeller Foundation
b) The Please Kick Us in the Nuts, Again, We Like It Movement
c) The Tea Party Movement
d) The Return of Milton Friedman and his Gory Zombie Slayers
Antwoord: c
9/ Bestaat er nog een toekomst voor de kapitalistische vrije markt?
a) Nee, haar toekomst ligt in het verleden
b) Ja hallo! Waar blijft die democratisch geplande economie?
c) Alleen in het hoofd van Bart De Wever, Frank Vandenbroucke en Boudewijn Bouckaert (waarom vormen ze niet één partij - de Nieuwe Vlaamse Patroons?)
d) Dat zal van de arbeiders en hun gezinnen afhangen
Antwoord: Strikvraag, wij weten niet alles, zelfs niet op voorhand. Maar er wordt aan gewerkt.
10/ Hoeveel kilo zal Bart De Wever nog wegen op het moment dat er een regering wordt gevormd, dat de eerste grote besparingspakketten worden doorgevoerd en hij zijn eerste algemene stakingen in gemeenschappelijk vakbondsfront, onder druk van een ontketende basis, mag verwelkomen (als het een hulp kan zijn: gewogen in zijn zéér ruime en separatistische grootvaderonderbroek)?
a) De helft van vandaag, en dus nog altijd meer dan Sigfried Bracke en het voltallige meisjeskoor K3 samen
b) Het dubbele van vandaag, de verkoop van aardappelen, frieten, berepoten en mayonaise zal in België tegen alle economische trends ingaan
c) Bart De Wever zal in 2011 spontaan in een Belgische friet veranderen, en men zal hem niet meer kunnen splitsen
d) Bart De Wever zal in 2011 nog sneller barsten dan het koninkrijk dat hij geleidelijk weg wil hervormen
Antwoord: volg het op de voet op de LSP-site, ook in 2011!!
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
1/ Hoe karakteriseerde Bart de Wever "België" in een geruchtmakend interview met het weekblad Der Spiegel?
a) Die Konstruktion von Dreck
b) Erger dan de Berlijnse Muur - die was tenminste gevallen
c) Een wingewest voor patronale junkies (notionele intrestaftrek = verslavender dan coke)
d) De zieke man van Europa
e) Het terminale broertje van de mei '68-permissiviteit
f) Niet wat nazicollaborateurs zoals zijn halve familie - en enkele aangetrouwde neven en nichten - ervan hadden verwacht
Antwoord: d
2/ Wie mag er schulden maken en wordt altijd gered door de overheid?
a) Frituur 't Vliegend Puntzakske
b) Schoenmaker "too big to fail" Eddy, Kessel-Lo
c) de banken
d) de werkende klasse
e) De Ploeg van 't Stad
Antwoord: c
3/ Welk lid van het Vlaams Belang werd nog NIET uit de partij gezet?
a) Adolf Hitler
b) Hermann Göring
c) Dokter Mengele
d) Eugène Terreblanche zaliger
e) Karel Dillen, nog zaliger
f) Alexandra "op hete" Colen (zij doet het licht uit)
Antwoord: f
4/ Welk ratingbureau dreigde de status van België recent te veranderen van "stabiel" naar "negatief"
a) de FIFA
b) de Flair (in het intrigerende coverstuk "10 manieren om de spanning erin te houden")
c) Standard & Poor's
d) Standard & Filthy Rich
e) Super Rich Bastards Unlimited
Antwoord: c
5/ Wat is, volgens de SP.a, een "progressieve staatshervorming"?
a) Een waarbij zij zelf op hun stoel mogen blijven zitten en naar hun marktwaarde worden betaald
b) Een waarbij woorden en daden slechts moeizaam overeen stemmen
c) Een waarbij Frank Vandenbroucke meer bespaart dan de rechtse concurrentie: op naar de 22 miljard, go Franky go
d) Een waarbij Frank VDB in de pers - nog steeds de Betere Mop van het Millennium - als "de slimste van de klas" wordt gepresenteerd (eens je een slechte reputatie hebt, raak je er moeilijk vanaf)
e) een waarbij de werkenden, de gepensioneerden en armen progressief meer worden gestroopt dan de rijken
Antwoord: a, b, c, d, e
6/ Wat noemde kardinaal Léonard een vorm van "immanente gerechtigheid"?
a) Het verdwijnen van de boerenstand
b) De nederlaag van Athene tegen Sparta (in 404 voor Christus, wat wil je?)
c) De sluipende verschuiving van nieuwsgaring naar infotainment
d) AIDS voor homoseksuelen
e) Dat de goddeloze beurzen, de banken en het IMF roemloos in elkaar zouden storten
Antwoord: d
7/ Van welk boek zijn volgens een recent artikel in De Standaard, sectie Economie, de analyses helemaal juist, maar de conclusies radicaal verkeerd?
a) "SOS Piet 4" - van TV-kok Piet Huysentruyt
b) "Het Oude Testament" - diverse medewerkers
c) "Het Kapitaal" - Karl Marx
d) "Een geschiedenis van België" - Marc Reynebeau
Antwoord: c
8/ Hoe heet de nieuwe rechtse beweging in de VS die pleit voor minder overheid en veel meer vrije markt?
a) The Rockefeller Foundation
b) The Please Kick Us in the Nuts, Again, We Like It Movement
c) The Tea Party Movement
d) The Return of Milton Friedman and his Gory Zombie Slayers
Antwoord: c
9/ Bestaat er nog een toekomst voor de kapitalistische vrije markt?
a) Nee, haar toekomst ligt in het verleden
b) Ja hallo! Waar blijft die democratisch geplande economie?
c) Alleen in het hoofd van Bart De Wever, Frank Vandenbroucke en Boudewijn Bouckaert (waarom vormen ze niet één partij - de Nieuwe Vlaamse Patroons?)
d) Dat zal van de arbeiders en hun gezinnen afhangen
Antwoord: Strikvraag, wij weten niet alles, zelfs niet op voorhand. Maar er wordt aan gewerkt.
10/ Hoeveel kilo zal Bart De Wever nog wegen op het moment dat er een regering wordt gevormd, dat de eerste grote besparingspakketten worden doorgevoerd en hij zijn eerste algemene stakingen in gemeenschappelijk vakbondsfront, onder druk van een ontketende basis, mag verwelkomen (als het een hulp kan zijn: gewogen in zijn zéér ruime en separatistische grootvaderonderbroek)?
a) De helft van vandaag, en dus nog altijd meer dan Sigfried Bracke en het voltallige meisjeskoor K3 samen
b) Het dubbele van vandaag, de verkoop van aardappelen, frieten, berepoten en mayonaise zal in België tegen alle economische trends ingaan
c) Bart De Wever zal in 2011 spontaan in een Belgische friet veranderen, en men zal hem niet meer kunnen splitsen
d) Bart De Wever zal in 2011 nog sneller barsten dan het koninkrijk dat hij geleidelijk weg wil hervormen
Antwoord: volg het op de voet op de LSP-site, ook in 2011!!
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
zondag, september 05, 2010
Rijken geven geld weg - waarom niet een handje helpen?
Vrienden, kameraden, ja zelfs leden van de NVA: rijk zijn is niet gemakkelijk. Het moet zijn dat u de afgelopen maanden voltijds op een badhanddoek lag op de Balearen, op een geestesverruimende trektocht bent vertrokken richting zuidelijke Alpen, of wekenlang in een blakende hitte Bart De Wever-bieten (binnenkort te koop via deze website, in madeirasaus) kweekte in uw dierbaar moestuintje,... Maar voorts zijn er geen aanvaardbare excuses om het belangwekkendste nieuws van deze zomer te hebben gemist. En dat was: de rijken zien het niet meer zitten. En geven daarom de helft van hun geld weg!
Waar hebben we het over, vraagt u zich inmiddels wederom af. Wel vrienden, kameraden en al dan niet kortgerokte - of is het gerookte? (sorry!) - leden van de NVA, dit: in navolging van toprijkaard Warren Buffett (buffet, wat een naam voor een rijke - sorry!) en Bill Gates ("gates", "hekken", wat een naam voor een... euh, sorry), in navolging van Die Twee dus hebben reeds 30 (DERTIG) miljardairs in hoofdzakelijk de VS beslist dat ze de mensonterende luxe, de voluptueuze vliegdekschepen, de in champagne gedrenkte tuinfeesten en met goud belegde tandenstokers niet meer aankunnen en - desgevolg - bereid zijn om de helft van hun zuur verdiende rijkdom zonder een revolutie weg te geven. Aan liefdadigheid!
Vrienden, kameraden, kortgerookte Kim Geybels: dit is wraakroepend, neem het van ons aan. Eerst zoveel moeite doen om het van de werkende klasse af te pakken; neoliberale partijen, politici, rechters, drugstrafikanten en Yves "iedereen zal een beetje moeten verarmen" Desmet voor je kar spannen; jarenlang via je beroepsorganisaties smeken, huilen, bidden en stampen om deregulering, privatisering, private pensioenfondsen en loonmatiging voor u en ik... En dan durven vertellen dat het allemaal maar "om te lachen was" en dat ze toch niet meer weten WAT ZE ERMEE KUNNEN DOEN. Moeten ze er de zesendertigste Maserati mee kopen of het honderdvierenzestigste zwembad met ingebouwde wellness coach? Wel, guess what klojo's: wij, die er tenslotte voor hebben gewerkt - voor jullie dividenden - weten dat wel.
In een eerste reactie op de Oproep van Buffet en Hekken (hacken?) waren onze intenties nobel en, zoals steeds, licht satirisch. Fantastisch, dachten wij. Geweldig. Die site - The Giving Pledge heet het ding - gaan we nu eens hacken. In naam van Christian Van Thillo, de rijke Belg, zouden wij - o joy - al onze zonden erop opbiechten in een charmant, licht gebroken Engels. Vervolgens zouden wij de arbeidersklasse bedanken voor de volgehouden inzet om hem en zijn klasse te verrijken, spijt betuigen voor de licht neoliberale en zelfs communautaire inslag van al zijn media-initiatieven om finaal met groot vertoon minstens 99,6% van Van Thillo's vergaarde rijkdom zonder kassaticket, en dus niet aftrekbaar van de belastingen, weg te geven aan de volgende, euh, liefdadigheidsinitiatieven:
"- de Progressive Workers' Federation of Pakistan (51%)
- de kleermakersvakbonden from Bangladesj (33%)
- de ondergrondse vakbond van Guandong in het grote China (10%)
- de bovengrondse vakbond van De Morgen voor als deze jongen er weer personeel gaat ontslaan (0,0000000011%)
- de Jongerenmarsen voor Werk in Belgium, want op mijn jacht vraag ik mij soms ook af hoe het komt dat er nog zoveel jongeren werken, nadat ik met mijn rekenmachine ben langsgeweest (de Rest)"
Vrienden, kameraden, NVA-sympathisanten, laten we de rijken niet langer lijden onder de kwellende gedachte niet te kunnen kiezen uit de rekken van de Colruyt en de Carrefour. Onteigen de hele boel, voor ze hun en dus ons geld - onbetaalde arbeid! - in de oceanen werpen. Laten we de bron van hun ellende, het privébezit van de productiemiddelen, afschaffen en overgaan tot een eerlijke verdeling van de rijkdommen, een democratisch geplande economie.
En o ja, The Giving Pledge, is enkel "een morele belofte" lezen wij in de Financial Times! Ze aanvaarden zelf geen geld. Dat doet voor ons de deur dicht. Nu zit er echt niets anders meer op dan die Europese 24- dan wel 48-urenstaking te organiseren, massaal en feestelijk de straat op te gaan, de bedrijven te bezetten en het socialisme, uiteindelijk wereldwijd, in te voeren. Tenzij u de morele beloften van VBO, Voka en andere Buffetten achter Hekken gelooft natuurlijk.
(pd)
Waar hebben we het over, vraagt u zich inmiddels wederom af. Wel vrienden, kameraden en al dan niet kortgerokte - of is het gerookte? (sorry!) - leden van de NVA, dit: in navolging van toprijkaard Warren Buffett (buffet, wat een naam voor een rijke - sorry!) en Bill Gates ("gates", "hekken", wat een naam voor een... euh, sorry), in navolging van Die Twee dus hebben reeds 30 (DERTIG) miljardairs in hoofdzakelijk de VS beslist dat ze de mensonterende luxe, de voluptueuze vliegdekschepen, de in champagne gedrenkte tuinfeesten en met goud belegde tandenstokers niet meer aankunnen en - desgevolg - bereid zijn om de helft van hun zuur verdiende rijkdom zonder een revolutie weg te geven. Aan liefdadigheid!
Vrienden, kameraden, kortgerookte Kim Geybels: dit is wraakroepend, neem het van ons aan. Eerst zoveel moeite doen om het van de werkende klasse af te pakken; neoliberale partijen, politici, rechters, drugstrafikanten en Yves "iedereen zal een beetje moeten verarmen" Desmet voor je kar spannen; jarenlang via je beroepsorganisaties smeken, huilen, bidden en stampen om deregulering, privatisering, private pensioenfondsen en loonmatiging voor u en ik... En dan durven vertellen dat het allemaal maar "om te lachen was" en dat ze toch niet meer weten WAT ZE ERMEE KUNNEN DOEN. Moeten ze er de zesendertigste Maserati mee kopen of het honderdvierenzestigste zwembad met ingebouwde wellness coach? Wel, guess what klojo's: wij, die er tenslotte voor hebben gewerkt - voor jullie dividenden - weten dat wel.
In een eerste reactie op de Oproep van Buffet en Hekken (hacken?) waren onze intenties nobel en, zoals steeds, licht satirisch. Fantastisch, dachten wij. Geweldig. Die site - The Giving Pledge heet het ding - gaan we nu eens hacken. In naam van Christian Van Thillo, de rijke Belg, zouden wij - o joy - al onze zonden erop opbiechten in een charmant, licht gebroken Engels. Vervolgens zouden wij de arbeidersklasse bedanken voor de volgehouden inzet om hem en zijn klasse te verrijken, spijt betuigen voor de licht neoliberale en zelfs communautaire inslag van al zijn media-initiatieven om finaal met groot vertoon minstens 99,6% van Van Thillo's vergaarde rijkdom zonder kassaticket, en dus niet aftrekbaar van de belastingen, weg te geven aan de volgende, euh, liefdadigheidsinitiatieven:
"- de Progressive Workers' Federation of Pakistan (51%)
- de kleermakersvakbonden from Bangladesj (33%)
- de ondergrondse vakbond van Guandong in het grote China (10%)
- de bovengrondse vakbond van De Morgen voor als deze jongen er weer personeel gaat ontslaan (0,0000000011%)
- de Jongerenmarsen voor Werk in Belgium, want op mijn jacht vraag ik mij soms ook af hoe het komt dat er nog zoveel jongeren werken, nadat ik met mijn rekenmachine ben langsgeweest (de Rest)"
Vrienden, kameraden, NVA-sympathisanten, laten we de rijken niet langer lijden onder de kwellende gedachte niet te kunnen kiezen uit de rekken van de Colruyt en de Carrefour. Onteigen de hele boel, voor ze hun en dus ons geld - onbetaalde arbeid! - in de oceanen werpen. Laten we de bron van hun ellende, het privébezit van de productiemiddelen, afschaffen en overgaan tot een eerlijke verdeling van de rijkdommen, een democratisch geplande economie.
En o ja, The Giving Pledge, is enkel "een morele belofte" lezen wij in de Financial Times! Ze aanvaarden zelf geen geld. Dat doet voor ons de deur dicht. Nu zit er echt niets anders meer op dan die Europese 24- dan wel 48-urenstaking te organiseren, massaal en feestelijk de straat op te gaan, de bedrijven te bezetten en het socialisme, uiteindelijk wereldwijd, in te voeren. Tenzij u de morele beloften van VBO, Voka en andere Buffetten achter Hekken gelooft natuurlijk.
(pd)
vrijdag, juni 04, 2010
Politieke soap: ook na 13 juni?
De verkiezingscampagne heeft elke dag een beetje meer weg van een slecht geschreven en geregisseerde soap. De traditionele politici lijken met hun opzienbarend nietszeggende slogans vooral op de life style-goeroes en andere platgeföhnde marketeers onder ons in te spelen. Die beroepsgroepen vormen voorlopig nog geen meerderheid in het land. Enkel de LSP, krijgen wij de indruk, wil met haar affiche en slogans niet met alle mogelijke middelen de intelligentie van de kiezer beledigen. Intussen benadert de vaderlandse politiek naar inhoud en vorm steeds meer een doordeweekse aflevering van Thuis: bordkartonnen karakters, een middelmatige plot maar steeds met dramatische gevolgen...
Ten Huize Bart De Wever:
Mevrouw De Wever: "Schat! Julie en onze François hebben weer eens ruzie gemaakt."
Bart: "Dat het kletterde? Ik heb altijd gezegd dat het met die Julie troubles zou worden voor onze Cisse. Die komt van over het water. Volledig langs de andere kant van de Maas. Waar wij nog met onze kruiwagens naartoe zijn gereden. En dan heb ik het niet over de Duitsers, hé schat. Die Julie, het spijt me dat te moeten vaststellen, belichaamt zowat alle slechte aspecten van de Franstalige én Latijnse cultuur. En haar konijn met pruimen trok ook op niks. Dat ze ons en de kinderen dat vorige zondag zonder verpinken durfde voorschotelen!"
Mevrouw De Wever: "Je hebt gelijk Bart. Groot gelijk. Onze François moet durven veranderen. Niet van regering maar van vrouw."
Bart: "Nu zeg ik! Nu durven veranderen. Konijn met pruimen? Een dooie rat in het vriesvak met bedorven mertillekes is er niets tegen. Amai amai."
Mevrouw De Wever: "Het verschil tussen Julie en onze François... Weet je wat dat is, Bart? Het verschil tussen revolutie en evolutie. Die Julie wil met haar wuft kookgedoe 100 kilometer per uur te snel gaan voor onze François. Gewoon te snel! Net als de arbeidersmassa's in mei '68. (Bart deinst verschrikt achteruit) Ik ken mijn broer toch hé, Bart. Ik ken hem al veel langer dan die Franse madam. Met meer dan stoofvlees en frieten moet je bij onze François toch niet afkomen. Allé!"
Bart: "Ik stel vast dat uw broer wordt gegijzeld door een Franstalig front. In zijn eigen huis nog wel. Ik stel verder vast dat onderhandelen met dit front niet veel zal opleveren. Scheiding van de bevoegdheden in een confederaal model dringt zich bijgevolg op, schat. Met zoveel mogelijk middelen voor de Vlaming, de Cisse, maar dan rechtstreeks beheerd door de patroons van VOKA en Unizo. Door een Vlaamse elite. Want de Cisse is niet van de snuggersten, zoals uit zijn huwelijkskeuze blijkt. En als het even kan zonder sociale zekerheid voor die Latijnse furie, die haar geld toch maar in slecht gebakken konijnen steekt."
Mevrouw De Wever: "Separatisme, Bart? Is het dat wat je zegt?"
Bart: "Separa-wat? Begint de botanische tuin van de buren weer over onze haag te hangen? Nu bel ik echt de politie, hé schat. Nu gaan ze te ver. Da's onze grond hé! Aha, je bedoelt een radicale scheiding van uw broer en Julie. Euh, ik ben natuurlijk een voorstander van het klassieke huwelijk, hoe slecht dat konijn ook mocht zijn. En dus lijkt me in de gegeven situatie een ruim opgevat confederaal model meer aangewezen. Gaan we slapen?"
Intussen in de woonst van Alexander De Croo:
Het vrouwtje van Alexander: "Alexander, waar ga je naartoe? Naar je werk? Je bent de baby vergeten?!"
Alexander (kijkt gehaast in zijn aktentas, scharrelt een beetje rond): "De baby? Mmm. Ah, daar in zijn box, zijn belastingvrije zone. Kom hier ventje! Euh, of was het een vrouwtje? (plots gevoelig) Liefje, ik doe dit allemaal voor onze kinderen. Voor dit kleine grut en al de rest dat nog zal volgen. Vandaar dat ik ook eis te weten hoeveel mijn rivalen zullen besparen! Onze plannen zijn duidelijk: het onderwijs, de sociale zekerheid, zelfs de pensioenen van ons nageslacht zullen tot schroot worden herleid, als het van mij afhangt. Ik eis te weten, ja ja zeker liefje - dit is een eis, in welke mate de andere politici dit land tot schroot zullen herleiden. Meer platgewalst schroot dan dat van Open VLD? Euh schat, een vraagje: heeft papa zijn testament nu al ondertekend?"
Het vrouwtje: "Zijn testament? Ochgottekestoch... De mens kan amper fatsoenlijk spreken, laat staan dat hij iets verstaanbaars op papier krijgt. Oh Alexander! Ik ben zo wanhopig!"
Alexander: "Hmm. Liefje... Laat ons rationeel nadenken, in de stijl van de Verlichting en de Familie Verhofstadt. Die erfenis zal toch van pas komen voor ons en onze bloedjes. Het zou een nieuwe start zijn in dit politieke circus, waar ik desalniettemin nooit in wil opgeven. Want de De Croo's 1st. We moeten weer vooruit: je weet dat ik veel kinderen nodig heb voor al die covers op de boekjes. Het zijn er ook steeds meer en de eisen van het vak worden steeds harder."
Het vrouwtje: "Oh!"
Alexander: "Zeker als ik binnenkort als Eerste Minister 5% minder ga verdienen met al die begrotingstekorten. Staat in ons programma."
Het vrouwtje: "5%! 5%!? Maar dat is onze volledige derde pensioenpijler, Alexander! En je gaat op de eerste pensioenpijler flink besnoeien, heb ik je gisteren nog tegen de buurman horen zeggen."
Alexander: "Ja ja sorry schat. Sorry zeg ik!! Ik zal papa bellen... (slaat met de vuist op tafel) Dat we duidelijke engagementen en een tijdschema eisen, net als met de staatshervorming."
Nee, gemakkelijk zal het niet worden in het stemhokje op 13 juni. Op 14 juni gaan wij gewoon klassenstrijd voeren. Noem het een doorstart.
(pd)
Ten Huize Bart De Wever:
Mevrouw De Wever: "Schat! Julie en onze François hebben weer eens ruzie gemaakt."
Bart: "Dat het kletterde? Ik heb altijd gezegd dat het met die Julie troubles zou worden voor onze Cisse. Die komt van over het water. Volledig langs de andere kant van de Maas. Waar wij nog met onze kruiwagens naartoe zijn gereden. En dan heb ik het niet over de Duitsers, hé schat. Die Julie, het spijt me dat te moeten vaststellen, belichaamt zowat alle slechte aspecten van de Franstalige én Latijnse cultuur. En haar konijn met pruimen trok ook op niks. Dat ze ons en de kinderen dat vorige zondag zonder verpinken durfde voorschotelen!"
Mevrouw De Wever: "Je hebt gelijk Bart. Groot gelijk. Onze François moet durven veranderen. Niet van regering maar van vrouw."
Bart: "Nu zeg ik! Nu durven veranderen. Konijn met pruimen? Een dooie rat in het vriesvak met bedorven mertillekes is er niets tegen. Amai amai."
Mevrouw De Wever: "Het verschil tussen Julie en onze François... Weet je wat dat is, Bart? Het verschil tussen revolutie en evolutie. Die Julie wil met haar wuft kookgedoe 100 kilometer per uur te snel gaan voor onze François. Gewoon te snel! Net als de arbeidersmassa's in mei '68. (Bart deinst verschrikt achteruit) Ik ken mijn broer toch hé, Bart. Ik ken hem al veel langer dan die Franse madam. Met meer dan stoofvlees en frieten moet je bij onze François toch niet afkomen. Allé!"
Bart: "Ik stel vast dat uw broer wordt gegijzeld door een Franstalig front. In zijn eigen huis nog wel. Ik stel verder vast dat onderhandelen met dit front niet veel zal opleveren. Scheiding van de bevoegdheden in een confederaal model dringt zich bijgevolg op, schat. Met zoveel mogelijk middelen voor de Vlaming, de Cisse, maar dan rechtstreeks beheerd door de patroons van VOKA en Unizo. Door een Vlaamse elite. Want de Cisse is niet van de snuggersten, zoals uit zijn huwelijkskeuze blijkt. En als het even kan zonder sociale zekerheid voor die Latijnse furie, die haar geld toch maar in slecht gebakken konijnen steekt."
Mevrouw De Wever: "Separatisme, Bart? Is het dat wat je zegt?"
Bart: "Separa-wat? Begint de botanische tuin van de buren weer over onze haag te hangen? Nu bel ik echt de politie, hé schat. Nu gaan ze te ver. Da's onze grond hé! Aha, je bedoelt een radicale scheiding van uw broer en Julie. Euh, ik ben natuurlijk een voorstander van het klassieke huwelijk, hoe slecht dat konijn ook mocht zijn. En dus lijkt me in de gegeven situatie een ruim opgevat confederaal model meer aangewezen. Gaan we slapen?"
Intussen in de woonst van Alexander De Croo:
Het vrouwtje van Alexander: "Alexander, waar ga je naartoe? Naar je werk? Je bent de baby vergeten?!"
Alexander (kijkt gehaast in zijn aktentas, scharrelt een beetje rond): "De baby? Mmm. Ah, daar in zijn box, zijn belastingvrije zone. Kom hier ventje! Euh, of was het een vrouwtje? (plots gevoelig) Liefje, ik doe dit allemaal voor onze kinderen. Voor dit kleine grut en al de rest dat nog zal volgen. Vandaar dat ik ook eis te weten hoeveel mijn rivalen zullen besparen! Onze plannen zijn duidelijk: het onderwijs, de sociale zekerheid, zelfs de pensioenen van ons nageslacht zullen tot schroot worden herleid, als het van mij afhangt. Ik eis te weten, ja ja zeker liefje - dit is een eis, in welke mate de andere politici dit land tot schroot zullen herleiden. Meer platgewalst schroot dan dat van Open VLD? Euh schat, een vraagje: heeft papa zijn testament nu al ondertekend?"
Het vrouwtje: "Zijn testament? Ochgottekestoch... De mens kan amper fatsoenlijk spreken, laat staan dat hij iets verstaanbaars op papier krijgt. Oh Alexander! Ik ben zo wanhopig!"
Alexander: "Hmm. Liefje... Laat ons rationeel nadenken, in de stijl van de Verlichting en de Familie Verhofstadt. Die erfenis zal toch van pas komen voor ons en onze bloedjes. Het zou een nieuwe start zijn in dit politieke circus, waar ik desalniettemin nooit in wil opgeven. Want de De Croo's 1st. We moeten weer vooruit: je weet dat ik veel kinderen nodig heb voor al die covers op de boekjes. Het zijn er ook steeds meer en de eisen van het vak worden steeds harder."
Het vrouwtje: "Oh!"
Alexander: "Zeker als ik binnenkort als Eerste Minister 5% minder ga verdienen met al die begrotingstekorten. Staat in ons programma."
Het vrouwtje: "5%! 5%!? Maar dat is onze volledige derde pensioenpijler, Alexander! En je gaat op de eerste pensioenpijler flink besnoeien, heb ik je gisteren nog tegen de buurman horen zeggen."
Alexander: "Ja ja sorry schat. Sorry zeg ik!! Ik zal papa bellen... (slaat met de vuist op tafel) Dat we duidelijke engagementen en een tijdschema eisen, net als met de staatshervorming."
Nee, gemakkelijk zal het niet worden in het stemhokje op 13 juni. Op 14 juni gaan wij gewoon klassenstrijd voeren. Noem het een doorstart.
(pd)
woensdag, maart 24, 2010
Pensioen pas na 45 jaar – wie doet beter?
"En daarom bedanken wij Freddy, Lien en Jonas voor 45 jaar trouwe dienst aan het bedrijf. Wat zouden we al die jaren geweest zijn, zonder hun trouwe, steeds op de targets gefocuste en immer opmonterende aanwezigheid...? Zeer weinig! En onze aandeelhouders nog minder. Schol!"
Marianne Thyssen vond het zelf een briljant idee. Geconfronteerd met de ergste crisis in 80 jaar dienen werkende mensen – Willy Claes en zijn zitje in de directie van Carrefour niet meegerekend (Claes is reeds 25 jaar gemummificeerd, moet u weten) - liefst 45 jaar, ja 45 jaar, hun nestel af te draaien voor het kapitaal. Tot je 25e gestudeerd? Dan zal je pas op je 70e levensjaar de deur van je arbeidend bestaan achter jezelf mogen dichtslaan. Met toeters en bellen, hetzij met een vals gebit in de aktentas, dan wel voortdokkerend in een kortademig aangestuurde rolstoel.
Wees dan liefst ook niet enkele jaren werkloos in die blitse en veerkrachtige kapitalistische economie van ons. Of je mag tot je 75e die razend interessante kantoorjob creatief blijven invullen. Of met reuma, bloeduitstortingen in de onderbenen, nu en dan werktuiglijk een Viagrapil achterover drukkend, aan de lopende band van de assemblagefabriek je ding blijven doen.
Enkel een burgerlijk politicus kan op het idee komen om werkende mensen een “carrière” van 45 jaar aan te praten. Toegegeven: Roger Blanpain, professor emeritus in de economische bedpankunde, had het mogelijk ook gekund. Is het u trouwens ook opgevallen dat Blanpain als neoliberale agent-provocateur de laatste maanden concurrentie heeft gekregen? Nog wel van een andere geleerde en gestrikte medemens. Marc De Vos, professor en “algemeen directeur” (niet gelachen!) van het Itinera Institute. Zeg nooit Itinera Instituut tegen het gelijknamige - pruilmondje - Institute. Het betreft hier geen monetaristische kloosterorde. Neen, het gaat om - ga er even voor zitten - een “onafhankelijke denktank en doetank die wegen voor beleidshervorming” - even naar adem happen - “naar duurzame economische groei en sociale bescherming identificeert en promoot”. Vrij vertaald voor de werkmens: deze kinky bastards willen onze sociale zekerheid met alle mogelijke middelen ontmantelen. Kijk uit voor deze Strikmans! Gelooft even hard in de liberale vrije markt als Paus Benedictus – hallelujah - in de Onzichtbare Hand van God. Effectief: 't collectief, laat staan een arbeidersstaat, is voor De Vos Satan.
Wij stellen onze thesis dus bij: enkel burgerlijke politici en intellectueel verdwaalde proffen kunnen verzinnen dat wij ons 45 jaar uit de naad moeten werken voor de knuppels van het kapitaal. Terwijl een politicus dat al na 20 jaar mag! Recht op volledig pensioen. Vanaf 52 jaar, mensen. Het betere brugpensioen, jazeker. Wat ze een levende schande vinden als een doodgewone bandarbeider ervan gebruik maakt. Zo'n hoogbejaarde politicus kan dan eventueel nog wat uitbollen in de beheerraad van Inbev (Dehaene) of Carrefour (waar de Heer Claes spreekwoordelijk langs de kassa passeert). Ziedaar de rood-groene politieke vertegenwoordiging van de arbeidersklasse! Wat een spektakel. Misschien kunnen we het toch beter zelf doen?
't Zou ons niet verwonderen als we binnenkort, als het kapitalisme helemaal op de fles gaat, nog drastischer voorstellen in de maag gesplitst krijgen. Waarom stoppen na 45 jaar als we tot aan onze invaliditeit het winstsysteem kunnen overeind houden? Haal de bedlegerigen uit de homes en rusthuizen. Trommel met klaroengeschal de ouden van dagen op uit hun eenzame eengezinsflats! Drijf de mankenden, de zieken, de ijlenden en dementen samen in hangars om ze tot hun laatste levensadem voor Vadertje Kapitalist en Zijn Politici puntige feesthoedjes te laten plooien. De actieve welvaartstaat: nu ook voor post-gepensioneerden, hinkend, zingend en zwalpend op krukken. Terwijl het legertje jongere werklozen tegelijkertijd maar aangroeit...
Een wonderlijk idee zou het zijn, maar een gouden zaak voor crematoria en andere eeuwige rustplaatsen. Geef ieder kapitalistisch bedrijf of overheidsinstelling zijn geautomatiseerd bedrijfspark, euh, begraafplaats bedoelen we. Een echt kapitalistisch kerkhof. Weg met alle valse symboliek! Geachte Heer Leterme, meneer Verhofstadt en allerbeste Frankie Vandenbroucke: laat dit jullie nieuwe, gloedvolle missie zijn. Loop er niet van weg, zoals die simpele Wouter Bos in Nederland: een man die ellendig verzaakt aan de nobele saneringstaken van de heersende klasse.
Want inderdaad, op die manier hoeven jullie als politici helemaal géén pensioen meer te betalen aan ons – klasse van werkende loonslaven. Een pensioen dat in de tweede en derde pensioenpijler toch wordt vergokt op dementerende beurzen. Vandenbroucke heeft zoals steeds gelijk. Met goedkope praatjes dat de superrijken (die 10% die 50% van alle vermogen slash rijkdom bezit) het gelag zullen moeten betalen, zullen we de maatschappij niet op orde krijgen. Dat klinkt als marxisme en socialisme uit de zeer oude doos – die wij nooit hopen te worden.
Installeer na 45, 50 dan wel 60 jaar labeuren - voor de echte doorbijters - gewoon een modern crematorium, annex stemmig verlicht en ingericht kerkhof, aan de uitgang van elk kapitalistisch bedrijf. En noem het Creatieve Destructie Met een Strikje. Met Marc De Vos als zuinige ceremoniemeester en uitvaartbegeleider, en Adam Smith op de bidprentjes.
Nu nog hopen, vingers kruisen beste mensen, dat de werkende bevolking - zo'n vals gebit komt soms hard aan - tegen dan niet met brede lagen op straat, laat staan in opstand, begint te komen. The times, they are a-changing... Bob Dylan, leeft die nog?
(pd)
zaterdag, januari 23, 2010
Barack Obama: de hotline naar President Haiku Herman
Herman Van Rompuy: wie had ooit gedacht dat “onze Herman” het tot Europees president zou schoppen? De kranten wisten over niets anders meer te schrijven. Hadden zo'n drastische carrièrewending duidelijk niet verwacht. Zelfs in Washington, Londen en Den Haag moesten ze vrede nemen met een grijze, diep-katholieke Belg als vleesgeworden compromis, in het kluwen van de Europese natiestaten. Een Belg! Dat hij een dichter was, in de eerste plaats, kon slechts matig de gemoederen bedaren. Zo was Gezelle ook ooit begonnen.
Als president van de EU verwachten we dat Haiku Herman orde op zaken gaat stellen in Griekenland. Bandietenstaat met verdachte rekeningen. Eens hij dat voor mekaar heeft, staat – wat ons betreft – geheel Oost-Europa op de agenda. Te beginnen met de Baltische staten. Of die nu binnen of buiten de eurozone liggen, zouden we niet meteen kunnen bevestigen. Maar een EU-president moet ambitieus zijn. En wat denkt Haiku Herman te doen aan de 21% jongerenwerkloosheid in de eurozone? Da's een probleem voor overmorgen, mensen, in zijn drukke agenda. Even geduld aub. Morgen eerst, op het “to do”-lijstje: Griekenland en Oost-Europa. De Grieken en hun dubbele boekhouding, tussen 9u en 12u 's ochtends. Dan snel een broodje binnenspelen, de buitenlandse kranten doornemen en ter verpozing een haiku aan de eeuwigheid toevertrouwen. In de namiddag zal de president dan Oost-Europa, in zijn gekende rustige stijl, op orde brengen. En waar lag Haïti ook weer? Google Earth!
Laat ons even terugkeren naar verleden donderdag, even na het middaguur. Penetrante ringtune: het Scalakoor, gedrapeerd op een beat van Milk Inc. De moderne CD&V: burgerlijk-degelijk en toch niet duur. Hemelse gezangen stijgen op uit Van Rompuy's blinkend grijze Nokia. Welke melkproducent zou er nu weer aan de lijn hangen?
(in het Engels)
- “Hallo, met Herman Van Rompyou. Met wie heb ik het genoegen te spreken?”
- “Hi Haiku, geweldig je aan de lijn te hebben. Je praat met Barack Obama, president van de Verenigde Staten. Hoe staan de zaken ervoor, Haiku? Alles okay met de familie en kids? Om meteen ter zake te komen, ha. Heb je even 5 minuten om een aantal dingetjes te overlopen, betreffende onze doorlopende NAVO-samenwerking en de relatie tussen de wereldgemeenschap en China?”
- “Ah, meneer Obama. Maar mijn echte naam is Herman. Herman Van Rompyou. Niet Haiku.”
- “Wat zeg je, mister Van Rompyou? Je echte naam is niet Haiku? Werd er ook met uw geboorteakte geknoeid misschien? (buldert van het lachen) Dan hebben mijn medewerkers weer eens vergeten om de puntjes met elkaar te verbinden. Doet me denken aan die zaak met de Ondergoed Terrorist. Mmm.”
- “Om het op te helderen, meneer president: Haiku is slechts een bijnaam. Hij werd uitgevonden door de pers, aangezien ik mij op onbewaakte momenten wel eens overgeef aan de edele kunst van het dichten. In de Japanse haikuvorm. Haha! Ahum. U mag mij ook Herman noemen.”
- “OK, Herman. Laat ons eens zien... In de bloeiende vallei van ons wederkerig verlangen naar vrede en welvaart voor alle volkeren zou ik de Europese leiders het volgende willen vragen. Laat ons de mogelijkheden die de toekomst biedt niet beperken tot de horizon die we kennen. Als we samen opmarcheren, schouder aan schouder, naar onze duidelijk omlijnde doelstellingen, kunnen we wonderen verrichten. Hoop en sobere rede zijn de solide fundamenten van de menselijke onderneming. Kortom Haiku: ik zou meer troepen nodig hebben in Afghanistan. Wat heeft de EU ons te bieden op dit terrein?”
- “Euh, aha. Meneer de president, daarvoor moet ik eerst even rondbellen, denk ik. Met mevrouw Merkel en meneer Sarkozy. En met Pieter De Crem. We zitten ook met Griekenland... En de Baltische staten.”
- “OK, bedankt. Ik hoop op concrete engagementen, dat zal u begrijpen. Wij zijn reeds strategische partners voor zo lang. Ja, we kunnen het! En verder, meneer president Haiku: in het kader van de goedkope muntpolitiek van China en de verscherpte internationale concurrentie hebben wij beslist om extra belastingen op hun goederen te heffen. Kinderspeelgoed, staalplaten, badeendjes, batterijen, jeansbroeken, namaakeditorialen van Guy Tegenbos, enerverende wekkerradio's,... Krijgen van onze douanediensten allemaal een fikse importheffing, ingaande vanaf maart 2010. Kunnen we rekenen op Europese steun in deze arena, die ons als strategische partners zozeer aanbelangt?”
- “Euh wel. Zeker meneer Obama. Maar wat die wekkerradio's betreft zou ik toch even moeten afchecken met de heer Brown. En met mevrouw Merkel en met de Nicolas en zijn Carla. En ook met de heer Karel De Gucht, van onze Commissie Internationale Handel, die als geen ander de belangen van onze Europese wekkerradio's verdedigt, zij het niet van de arbeiders die hen produceren.”
- “Hahaha! Prettig met je gesproken te hebben, Haiku. Ik hoop dat we de basis kunnen leggen voor een vruchtbare samenwerking in de toekomst. Tot wiens actuele horizon we ons nooit mogen en kunnen limiteren. Ja, we kunnen het!”
- “Hihi. Wijze woorden, meneer de president. Ik zou op onze samenwerking en mijn telefoonrekeningen dan ook een toost willen uitbrengen, evenals een bescheiden haiku ten berde willen brengen:
Onze economie verkleurt in crisis
Heden zwalpen wij op de kapitalistische Titanic
Constructief blijven arbeiders, ik ga even bellen”
(pd)
woensdag, december 30, 2009
Ja, dat was 2009 - eindejaarskwis
2009 was een slecht jaar voor het kapitalisme maar niet voor haar bankiers. Die kregen de miljarden toegestopt waar wij, arbeiders en jongeren, de komende jaren voor zullen moeten gaan opdraaien. Op de valreep van het jaareinde: wat schiet er u nog te binnen, of wat bent u integendeel al glad vergeten, van 2009?
1. Wie kreeg er in 2009 de Nobelprijs voor de Vrede?
a) Ayatollah Khamenei
b) Regi van Milk Inc
c) Barack Obama
d) Rik Torfs en zijn nieuwe partij
Antwoord: c
2. Wie werd er in november van dit jaar president van de Europese Unie?
a) Haiku Herman
b) Wendy Winstbejag
c) Neoliberale Neelie
d) Plezierig Privatiserende en Prima Poenscheppende Philemon
Antwoord: a
3. Hoe heet de nieuwe dichtbundel van Benno Barnard?
a) Waar is de klasseanalyse?
b) Fuck de klasseanalyse
c) Fuck de islam en de klasseanalyse
d) Mijn God, mijn liefde en mijn gebrek aan politieke economie
e) Geen van allen, dit was een strikvraag
Antwoord: e
4. Wat is er 20 jaar na de Val van de Muur verdwenen?
a) onze badkamer
b) de euforie van de kapitalisten
c) een reeks bureaucratisch misvormde arbeidersstaten
d) een tros stalinisten
Antwoord: a, b, c en d
5. Van wie werd in 2009 het volledige oeuvre geremastered en in een luxe-editie heruitgegeven?
a) Louis Tobback
b) Het Centraal Comité van de Chinese KP
c) The Beatles
d) Lady Gaga
Antwoord: c
6. Volgens de beruchte e-mail van Barteld Schutuyser naar Caroline Gennez, SP.a-voorzitster, mocht Frank Vandenbroucke niet vooraan zitten op het laatste SP.a-congres. Waarom niet?
a) Omdat Louis Tobback dan het podium niet zou zien
b) Omdat Vandenbroucke op de eerste rij gezichten zou trekken en het weer geen serieus congres zou worden
c) Omdat Vandenbroucke zo niet zou merken welke Brutus een mes in zijn rug zou planten
d) Omdat het in de media niet goed overkomt om de persoon die je wil uitschakelen op de eerste rij te zetten
Antwoord: d
7. Wat moest er, na het uitbreken van de economische crisis, volgens de halve bolsjeviek Paul De Grauwe (Open VLD) met de banken gebeuren?
a) De regering had ze in de fik moeten steken
b) De regering had de bankiersbonussen moeten uitdelen aan de arbeidersklasse
c) De arbeiders hadden de banken moeten nationaliseren onder arbeiderscontrole, in het kader van een socialistische planeconomie
d) De regering had de banken moeten nationaliseren
Antwoord: d
8. Wat zal er in 2010 volgens de commentatoren in de burgerlijke kranten weer oubollig, niet van deze tijd en contraproductief zijn?
a) De klassenstrijd
b) Een abbonnement op het vernieuwde maandblad van de LSP, nu op 16 pagina's en met de voor- en achterpagina in kleur!
c) Openbare diensten en ambtenaren
d) Stakingen, arbeiderspartijen, marxisme, Céline Dion, en een democratisch geplande economie
Antwoord: alle ballen raak, alle ballen gewonnen
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
1. Wie kreeg er in 2009 de Nobelprijs voor de Vrede?
a) Ayatollah Khamenei
b) Regi van Milk Inc
c) Barack Obama
d) Rik Torfs en zijn nieuwe partij
Antwoord: c
2. Wie werd er in november van dit jaar president van de Europese Unie?
a) Haiku Herman
b) Wendy Winstbejag
c) Neoliberale Neelie
d) Plezierig Privatiserende en Prima Poenscheppende Philemon
Antwoord: a
3. Hoe heet de nieuwe dichtbundel van Benno Barnard?
a) Waar is de klasseanalyse?
b) Fuck de klasseanalyse
c) Fuck de islam en de klasseanalyse
d) Mijn God, mijn liefde en mijn gebrek aan politieke economie
e) Geen van allen, dit was een strikvraag
Antwoord: e
4. Wat is er 20 jaar na de Val van de Muur verdwenen?
a) onze badkamer
b) de euforie van de kapitalisten
c) een reeks bureaucratisch misvormde arbeidersstaten
d) een tros stalinisten
Antwoord: a, b, c en d
5. Van wie werd in 2009 het volledige oeuvre geremastered en in een luxe-editie heruitgegeven?
a) Louis Tobback
b) Het Centraal Comité van de Chinese KP
c) The Beatles
d) Lady Gaga
Antwoord: c
6. Volgens de beruchte e-mail van Barteld Schutuyser naar Caroline Gennez, SP.a-voorzitster, mocht Frank Vandenbroucke niet vooraan zitten op het laatste SP.a-congres. Waarom niet?
a) Omdat Louis Tobback dan het podium niet zou zien
b) Omdat Vandenbroucke op de eerste rij gezichten zou trekken en het weer geen serieus congres zou worden
c) Omdat Vandenbroucke zo niet zou merken welke Brutus een mes in zijn rug zou planten
d) Omdat het in de media niet goed overkomt om de persoon die je wil uitschakelen op de eerste rij te zetten
Antwoord: d
7. Wat moest er, na het uitbreken van de economische crisis, volgens de halve bolsjeviek Paul De Grauwe (Open VLD) met de banken gebeuren?
a) De regering had ze in de fik moeten steken
b) De regering had de bankiersbonussen moeten uitdelen aan de arbeidersklasse
c) De arbeiders hadden de banken moeten nationaliseren onder arbeiderscontrole, in het kader van een socialistische planeconomie
d) De regering had de banken moeten nationaliseren
Antwoord: d
8. Wat zal er in 2010 volgens de commentatoren in de burgerlijke kranten weer oubollig, niet van deze tijd en contraproductief zijn?
a) De klassenstrijd
b) Een abbonnement op het vernieuwde maandblad van de LSP, nu op 16 pagina's en met de voor- en achterpagina in kleur!
c) Openbare diensten en ambtenaren
d) Stakingen, arbeiderspartijen, marxisme, Céline Dion, en een democratisch geplande economie
Antwoord: alle ballen raak, alle ballen gewonnen
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
dinsdag, december 08, 2009
De patronale Osdorp Posse
Het zou een understatement zijn om te beweren dat er weinig sympathie in de media opwelde, de afgelopen weken, voor de vakbondsdelegaties bij Bayer. Hun "misdaad"? Niet bereid zijn om in te leveren op lonen en arbeidsduur, op eenvoudige vraag van de directie. Inmiddels moest de Bayer-directie, voorlopig althans, haar houding herzien. Maar die gebeurtenis kreeg in de krantenkolommen minder weerklank.
Zie hieronder de patronale rap zoals we hem de afgelopen weken tot in den treure te horen kregen. Moet er nog een arbeiderspers zijn?
Patronale rap: zo bad als ze zelf willen zijn
Overal, overal, leveren de arbeiders in
Dat doet ons deugd, dat geeft plezier
O yeah, cool, broeders en zusters,
Geef het kapitaal zijn zin
Inleveren, inleveren! 't Is nooit genoeg
Duizenden ontslagen, families in de goot
Die neerwaartse spiraal,
vinden wij banaal
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard
Ik kruip kwaad in mijn pen
verkoop mijn ziel
Ja, zo is de deal
Aan de mammon, Yves Desmet en 't VBO
En aan die maffe posse
van het UNIZO!
Opgelet, opgelet
Elk stakingspiket geven wij zijn vet
Kijk uit, je kijkt best uit allemaal
Elk stakingspiket geven wij zijn
vet. Vette beat! Vette beat, allemaal!
Komaan allemaal! Laten we het doen,
allemaal!
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard
Van Ford-Genk tot 'n KMO in Jezus-Eik
rappen en reppen wij ons
voor de ijzeren logica van 't profijt
Van Buggenhout tot Begijnendijk
Van de Antwerpse dokken tot Maaseik
Liegen wij mediatiek
voor postmodernisme en villawijk
Top dog! Top dog!
Wij staan aan jouw kant
Bazen! Bling bling!
De werkende klasse verraden,
vinden wij plezant
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard
Bij Bayer springen ze NIET
voor het kapitaal
Hoe kan dat nu? Wat is dat toch?
Waar gaat deze wereld naartoe?
Wat is daar aan de hand?
Wij zijn de Mediatieke Gangsta's,
de MG's in het huis, in het huis!
Wij zijn de bitches
van het kapitaal
Voor winsthonger en massaontslag
altijd en immer: een complete sandaal
Broeders en zusters: onthoud één
ding, allemaal: VERDEELD staan
we sterk! Yeah! Foshizzle!
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard
(pd)
Zie hieronder de patronale rap zoals we hem de afgelopen weken tot in den treure te horen kregen. Moet er nog een arbeiderspers zijn?
Patronale rap: zo bad als ze zelf willen zijn
Overal, overal, leveren de arbeiders in
Dat doet ons deugd, dat geeft plezier
O yeah, cool, broeders en zusters,
Geef het kapitaal zijn zin
Inleveren, inleveren! 't Is nooit genoeg
Duizenden ontslagen, families in de goot
Die neerwaartse spiraal,
vinden wij banaal
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard
Ik kruip kwaad in mijn pen
verkoop mijn ziel
Ja, zo is de deal
Aan de mammon, Yves Desmet en 't VBO
En aan die maffe posse
van het UNIZO!
Opgelet, opgelet
Elk stakingspiket geven wij zijn vet
Kijk uit, je kijkt best uit allemaal
Elk stakingspiket geven wij zijn
vet. Vette beat! Vette beat, allemaal!
Komaan allemaal! Laten we het doen,
allemaal!
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard
Van Ford-Genk tot 'n KMO in Jezus-Eik
rappen en reppen wij ons
voor de ijzeren logica van 't profijt
Van Buggenhout tot Begijnendijk
Van de Antwerpse dokken tot Maaseik
Liegen wij mediatiek
voor postmodernisme en villawijk
Top dog! Top dog!
Wij staan aan jouw kant
Bazen! Bling bling!
De werkende klasse verraden,
vinden wij plezant
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard
Bij Bayer springen ze NIET
voor het kapitaal
Hoe kan dat nu? Wat is dat toch?
Waar gaat deze wereld naartoe?
Wat is daar aan de hand?
Wij zijn de Mediatieke Gangsta's,
de MG's in het huis, in het huis!
Wij zijn de bitches
van het kapitaal
Voor winsthonger en massaontslag
altijd en immer: een complete sandaal
Broeders en zusters: onthoud één
ding, allemaal: VERDEELD staan
we sterk! Yeah! Foshizzle!
(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!
Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)
Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard
(pd)
dinsdag, november 03, 2009
Schutyser en zonen
Het mailverkeer tussen Barteld Schutyser, de nobele onbekende, en Caroline Gennez (SP.a-amazone) over het buitenwerken van Frank Vandenbroucke deed flink wat stof opwaaien. Ai ai, wat een kille toon! Wat een cynisme in de manier waarop er over partijgenoten wordt gesproken. In de krabbenmand die de burgerlijke politiek heet, is een en ander echter meer regel dan uitzondering. Vorm boven inhoud, en allemaal samen voor de postjes. Daar moeten vodden van komen. En jawel...
Werkelijk alle traditionele partijen zijn ziek in het image building-bedje, zo blijkt. Lees mee uit een selectie vertrouwelijke mails die links-socialisme@blogspot.com - volstrekt ongevraagd - kreeg toegestuurd.
L'assassinat de la princesse (Vlaams Belang)
From: Philip Dewinter (zwarte_roerganger@hotmail.com)
To: Den Bokkerijder (de_SA_had_gelijk@gmail.com)
Ciaokes en heil Bokke,
Wanneer krijg ik van u die laatste Blu-ray-schijf over de slag bij Stalingrad terug, vriend? Blijven de Duitsers daarin verliezen? Och ja, haha, voor ik het vergeet: het laatste nieuws over de functie van ondervoorzitter al gehoord? We hebben morelleke het forelleke dan toch moeten voorstellen voor dit symbolisch postje. Neuk! Ik bedoel: zwaar fuck, in beschaafd Nederlands. Anders dreigde Vanhecke ermee om vervroegd op pensioen te gaan. En de partij is tegen vervroegd pensioen. Wij zijn voor een Derde, Vierde en Vijfde Generatiepact. En we hebben het Tweede nog niet gehad... lol. Ik hoop dat de partijraad dat wel gaat stemmen... want l'assassinat de la princesse...
Toedeloe Bokke en houzee,
Jouw Flupke.
Zet Verstrepen niet op de eerste rij, gatsamme! (Lijst Dedecker)
From: Jean-Marie Dedecker (ikbendebaas@yahoo.com)
To: Boudewijn "I love free markets, aha" Bouckaert (slecht_kapsel@adamsmith.uk)
Hé Bouckie,
De Jean-Marie hier. Hoe gaat het nog met onze ideologische denktank, waarvan de naam me nu niet meer te binnen schiet? Wordt er nog wel gedacht binnen deze partij? De islam geeft een hifhroene waas over ons westerse denken helegd, inclusief het mijne. Laat me weten hoe het staat met onze denktank buddy, as soon as possible!
Maar waarover ik je eigenlijk schrijf, Bouckie: na het collectieve opstappen van onze afdelingen in Mechelen, Ertvelde en Groot-Peutie, zijn er nog elders brandgaarden van verzet tegen mijn verlichte persoon? En hoe zit het met die nozem van een Verstrepen in Antwerpen? Heeft hij u de laatste dagen ook constant de oren van de kop gezaagd over zijn nieuwste project? Radio Free Sint-Anneke, puh! En die pipo denkt dat hij daar held voor zal krijgen van ons? Ik los dat op in 15 minuten als ik wil. 15 minuten! Zet hem in ieder geval niet op de eerste rij op het volgende partijbestuur, of ik neem hem in een fatale Ashi Waza. En wie dat niet aanstaat, mag direct vertrekken. Binnen de 10 minuten!
Da's nog voor ik het heb opgelost.
Je Jean-Marie.
Leterme? De vice die geen vice was (CD&V)
From: Herman Van Rompuy (besparingen@socialezekerheid.com)
To: Dehaene, Jean-Luc (goed_verdienen@inbev.be)
Beste Jean-Luc,
Ik zou gaarne bij deze je indringende oordeel vernemen over de heikele kwestie B-H-V, die mijn regering zo diepgaand verdeelt. Geen gemakkelijk issue. Ik weet het, ik weet het, Jean-Luc. Maar bij een koerswending aangaande de basisbeginselen van de sociale zekerheid, noodwendig omwille van de lonkende leegte in de staatskas, hoort vanzelfsprekend een sociale staatshervorming. Maar in dat licht had ik graag eerst de zaak B-H-V in de ijskast gestoken, naast mijn spinazie en koteletten. Alleen, Jean-Luc, krijg ik het vriesvak niet meer open, dat Yves met zijn 5 minuten politieke moed zo vakkundig heeft dichtgetimmerd. Gelukkig zijn er nog mijn gedichten, en het besef van de nietigheid van mezelf, en mijn ego'tje, in het heelal.
Hartelijke groeten van je vriend,
Herman.
Werkelijk alle traditionele partijen zijn ziek in het image building-bedje, zo blijkt. Lees mee uit een selectie vertrouwelijke mails die links-socialisme@blogspot.com - volstrekt ongevraagd - kreeg toegestuurd.
L'assassinat de la princesse (Vlaams Belang)
From: Philip Dewinter (zwarte_roerganger@hotmail.com)
To: Den Bokkerijder (de_SA_had_gelijk@gmail.com)
Ciaokes en heil Bokke,
Wanneer krijg ik van u die laatste Blu-ray-schijf over de slag bij Stalingrad terug, vriend? Blijven de Duitsers daarin verliezen? Och ja, haha, voor ik het vergeet: het laatste nieuws over de functie van ondervoorzitter al gehoord? We hebben morelleke het forelleke dan toch moeten voorstellen voor dit symbolisch postje. Neuk! Ik bedoel: zwaar fuck, in beschaafd Nederlands. Anders dreigde Vanhecke ermee om vervroegd op pensioen te gaan. En de partij is tegen vervroegd pensioen. Wij zijn voor een Derde, Vierde en Vijfde Generatiepact. En we hebben het Tweede nog niet gehad... lol. Ik hoop dat de partijraad dat wel gaat stemmen... want l'assassinat de la princesse...
Toedeloe Bokke en houzee,
Jouw Flupke.
Zet Verstrepen niet op de eerste rij, gatsamme! (Lijst Dedecker)
From: Jean-Marie Dedecker (ikbendebaas@yahoo.com)
To: Boudewijn "I love free markets, aha" Bouckaert (slecht_kapsel@adamsmith.uk)
Hé Bouckie,
De Jean-Marie hier. Hoe gaat het nog met onze ideologische denktank, waarvan de naam me nu niet meer te binnen schiet? Wordt er nog wel gedacht binnen deze partij? De islam geeft een hifhroene waas over ons westerse denken helegd, inclusief het mijne. Laat me weten hoe het staat met onze denktank buddy, as soon as possible!
Maar waarover ik je eigenlijk schrijf, Bouckie: na het collectieve opstappen van onze afdelingen in Mechelen, Ertvelde en Groot-Peutie, zijn er nog elders brandgaarden van verzet tegen mijn verlichte persoon? En hoe zit het met die nozem van een Verstrepen in Antwerpen? Heeft hij u de laatste dagen ook constant de oren van de kop gezaagd over zijn nieuwste project? Radio Free Sint-Anneke, puh! En die pipo denkt dat hij daar held voor zal krijgen van ons? Ik los dat op in 15 minuten als ik wil. 15 minuten! Zet hem in ieder geval niet op de eerste rij op het volgende partijbestuur, of ik neem hem in een fatale Ashi Waza. En wie dat niet aanstaat, mag direct vertrekken. Binnen de 10 minuten!
Da's nog voor ik het heb opgelost.
Je Jean-Marie.
Leterme? De vice die geen vice was (CD&V)
From: Herman Van Rompuy (besparingen@socialezekerheid.com)
To: Dehaene, Jean-Luc (goed_verdienen@inbev.be)
Beste Jean-Luc,
Ik zou gaarne bij deze je indringende oordeel vernemen over de heikele kwestie B-H-V, die mijn regering zo diepgaand verdeelt. Geen gemakkelijk issue. Ik weet het, ik weet het, Jean-Luc. Maar bij een koerswending aangaande de basisbeginselen van de sociale zekerheid, noodwendig omwille van de lonkende leegte in de staatskas, hoort vanzelfsprekend een sociale staatshervorming. Maar in dat licht had ik graag eerst de zaak B-H-V in de ijskast gestoken, naast mijn spinazie en koteletten. Alleen, Jean-Luc, krijg ik het vriesvak niet meer open, dat Yves met zijn 5 minuten politieke moed zo vakkundig heeft dichtgetimmerd. Gelukkig zijn er nog mijn gedichten, en het besef van de nietigheid van mezelf, en mijn ego'tje, in het heelal.
Hartelijke groeten van je vriend,
Herman.
maandag, september 07, 2009
Hoofddoekenverbod: verdeel-en-heers met politiemethodes
De discussie over de hoofddoek aan Antwerpse scholen weerspiegelt een falend onderwijsbeleid, in een falende maatschappij. Jarenlang werd stilzwijgend toegestaan dat scholen - waaronder ook de vrije, katholieke scholen - scholieren mochten weigeren omwille van hun hoofddoek. Deze discriminatie werd in Antwerpen officieel, door ze door te trekken naar een verbod op de hoofddoek aan het stadsloket. Iets wat, voor SP.a-burgemeester Patrick Janssens het doorvoerde, blijkbaar nooit een probleem was. Dezelfde SP.a-burgemeester voert nu "actieverboden" uit om jongeren te verhinderen hun mening te uiten op de openbare weg. Zo hoopt hij een protestbeweging in de kiem te smoren.
Linkse socialisten of marxisten verzetten zich tegen het verplicht opleggen van de hoofddoek door delen van de moslimgemeenschap. De beste manier om die conservatieve druk tegen te gaan is jongeren - moslims en niet-moslims, gelovigen en niet-gelovigen - samen te organiseren in een strijd voor fatsoenlijke scholen en wijken, met kleinere klassen, meer middelen voor het personeel en een verbetering van de schoolinfrastructuur. Wij willen geen verloedering van onze wijken, maar meer middelen voor ontspanning, jeugdcentra die voor iedereen openstaan, gratis sportfaciliteiten, ruimte om in onze wijk aan cultuur te doen! En vooral: jongeren willen een toekomst. Niet de laag betaalde snertjobs die je van de ene interim naar het andere tijdelijke contract loodsen, tot de zoveelste ontslagronde erop volgt. De werkloosheid onder jongeren is het laatste jaar met 25% gestegen! Dit raakt alle jongeren en we moeten samen een strijd voeren tegen de maatschappij, het kapitalisme in crisis, die jonge en oudere arbeiders wegsaneert, in de technische of volledige werkloosheid duwt en de talenten van de opgroeiende generatie weg laat kwijnen door periodes van langdurige werkloosheid.
Veel moslima's zien de hoofddoek als een uiting van hun identiteit. De schooldirecties zeggen dikwijls dat onze scholen de persoonlijkheid en mondigheid van de leerlingen willen ontwikkelen. Ongetwijfeld zetten duizenden leerkrachten zich in om scholieren kritisch te leren denken. Maar die pogingen botsen op een maatschappij die aanpassing aan de heersende normen, onderdrukking van alles wat niet in de pas loopt, actief politiek engagement,... zwart probeert te maken. De directrice van het atheneum in Hoboken zegt: "Ik ben ervan overtuigd dat het schoolbeeld er mettertijd weer anders zal uitzien dankzij het verbod op alle politieke en religieuze tekens." Waarom zouden jongeren geen politieke, of in dit geval religieuze, identiteit mogen hebben? Mag mondigheid alleen maar als het de kapitalistische heilige huisjes bevestigt? Zullen op de Antwerpse scholen nu ook Palestijnse sjaals, rode socialistische speldjes, of Ché T-shirts worden verboden?
"Geen politiek" betekent altijd: enkel de bestaande politiek, zoals die wordt onderwezen in de schoolboeken voor geschiedenis, economie,... Kortom: deze maatregel, naast die in andere scholen, bevestigt dat jongeren wel het slachtoffer mogen zijn van de huidige neoliberale besparingspolitiek en de stijgende werkloosheid, van de "verdeel-en-heers"-spelletjes van directies en politici, maar dat ze daar zelf geen mening over mogen vormen, en hen wordt aangeraden zich niet te organiseren of te protesteren tegen dat beleid. Jongeren worden geacht slaafs de kapitalistische logica te aanvaarden: de elite en Patrick Janssens denken wel voor hen, democratische rechten zijn van geen tel meer.
Het is verwerpelijk dat een sociaaldemocratische burgemeester de politie inzet tegen jonge actievoerders. Is hij de geschiedenis van de arbeidersbeweging vergeten? Weet Patrick Janssens niet meer dat het door de strijd van de arbeiders en vakbonden was dat we democratische rechten als het recht op vrije meningsuiting, op actie voeren en betogen hebben afgedwongen? En het recht op sociale zekerheid, dat zijn partij nu al enkele jaren mee terug aan het afbreken is? Is het om kritische stemmen tegen zijn beleid in de kiem te smoren dat hij mensen die pamfletten uitdelen om vreedzaam en georganiseerd actie te voeren - los van etnische achtergrond, gelovig of niet-gelovig - laat arresteren? Na de politieacties aan stakingspiketten nu ook politie aan onze schoolpoorten?
We moeten ons verzetten tegen geïsoleerde acties, vandalisme zoals in Hoboken gebeurde, intimidatie van leerlingen of leerkrachten,... Dat soort methodes, geboren uit frustratie, speelt enkel in de kaart van discriminerende directies en rechtse politici. Brede acties, strijdbaar maar vreedzaam, en met eisen voor meer middelen voor onze scholen en wijken, voor degelijke jobs, voor een einde aan discriminatie, tegen de neoliberale afbraakpolitiek,... gericht op de strijd van alle arbeiders en hun gezinnen - die de besparingsplannen op lonen, gezondheidszorg, onderwijs, pensioenen,... de komende jaren zullen voelen - is de weg vooruit.
De directrice van het Hobokense Atheneum zegt: "Die meisjes hebben ook zonder hoofddoek nog persoonlijkheid." Is het aan schooldirecties om dat uit te maken? 100 jaar geleden waren er allicht ook nog figuren uit de bezittende klasse die stelden: "Die arbeiders hebben ook zonder algemeen stemrecht nog een persoonlijkheid". Wie zich niet verzet tegen de discriminatie en achterstelling van een deel van de werkende klasse zal zich ook niet consequent inzetten voor de belangen van de hele arbeidersklasse.
Om het voorbeeld nog even door te trekken: allicht waren er 100 jaar geleden ook Franstalige school- of universiteitsdirecties die stelden: "Die Vlamingen hebben ook zonder onderwijs in hun eigen taal nog wel een persoonlijkheid". Doet dit geen belletje rinkelen bij sommige Vlaamsnationalisten, zoals Bart De Wever? De arbeidersbeweging maakte toen de fout om de culturele onderdrukking van de Vlamingen als "secundair" te beschouwen en het niet als deel te zien van de sociale eisen van de arbeidersbeweging. Het resultaat was dat de politieke voorouders van De Wever en co in inktzwart, fascistisch vaarwater terechtkwamen. Laat ons vermijden dat migranten, en deze jongeren zijn hier geboren, vandaag in even rechts en fundamentalistisch vaarwater terechtkomen. Dat kan enkel door een collectieve strijd van alle jongeren tegen dit onderdrukkende, discriminerende en asociale systeem, gericht op de beweging van de arbeidersklasse in haar strijd voor jobs, degelijke lonen, pensioenen, en met het perspectief op de uitbouw van een andere socialistische maatschappij.
(pd)
Linkse socialisten of marxisten verzetten zich tegen het verplicht opleggen van de hoofddoek door delen van de moslimgemeenschap. De beste manier om die conservatieve druk tegen te gaan is jongeren - moslims en niet-moslims, gelovigen en niet-gelovigen - samen te organiseren in een strijd voor fatsoenlijke scholen en wijken, met kleinere klassen, meer middelen voor het personeel en een verbetering van de schoolinfrastructuur. Wij willen geen verloedering van onze wijken, maar meer middelen voor ontspanning, jeugdcentra die voor iedereen openstaan, gratis sportfaciliteiten, ruimte om in onze wijk aan cultuur te doen! En vooral: jongeren willen een toekomst. Niet de laag betaalde snertjobs die je van de ene interim naar het andere tijdelijke contract loodsen, tot de zoveelste ontslagronde erop volgt. De werkloosheid onder jongeren is het laatste jaar met 25% gestegen! Dit raakt alle jongeren en we moeten samen een strijd voeren tegen de maatschappij, het kapitalisme in crisis, die jonge en oudere arbeiders wegsaneert, in de technische of volledige werkloosheid duwt en de talenten van de opgroeiende generatie weg laat kwijnen door periodes van langdurige werkloosheid.
Veel moslima's zien de hoofddoek als een uiting van hun identiteit. De schooldirecties zeggen dikwijls dat onze scholen de persoonlijkheid en mondigheid van de leerlingen willen ontwikkelen. Ongetwijfeld zetten duizenden leerkrachten zich in om scholieren kritisch te leren denken. Maar die pogingen botsen op een maatschappij die aanpassing aan de heersende normen, onderdrukking van alles wat niet in de pas loopt, actief politiek engagement,... zwart probeert te maken. De directrice van het atheneum in Hoboken zegt: "Ik ben ervan overtuigd dat het schoolbeeld er mettertijd weer anders zal uitzien dankzij het verbod op alle politieke en religieuze tekens." Waarom zouden jongeren geen politieke, of in dit geval religieuze, identiteit mogen hebben? Mag mondigheid alleen maar als het de kapitalistische heilige huisjes bevestigt? Zullen op de Antwerpse scholen nu ook Palestijnse sjaals, rode socialistische speldjes, of Ché T-shirts worden verboden?
"Geen politiek" betekent altijd: enkel de bestaande politiek, zoals die wordt onderwezen in de schoolboeken voor geschiedenis, economie,... Kortom: deze maatregel, naast die in andere scholen, bevestigt dat jongeren wel het slachtoffer mogen zijn van de huidige neoliberale besparingspolitiek en de stijgende werkloosheid, van de "verdeel-en-heers"-spelletjes van directies en politici, maar dat ze daar zelf geen mening over mogen vormen, en hen wordt aangeraden zich niet te organiseren of te protesteren tegen dat beleid. Jongeren worden geacht slaafs de kapitalistische logica te aanvaarden: de elite en Patrick Janssens denken wel voor hen, democratische rechten zijn van geen tel meer.
Het is verwerpelijk dat een sociaaldemocratische burgemeester de politie inzet tegen jonge actievoerders. Is hij de geschiedenis van de arbeidersbeweging vergeten? Weet Patrick Janssens niet meer dat het door de strijd van de arbeiders en vakbonden was dat we democratische rechten als het recht op vrije meningsuiting, op actie voeren en betogen hebben afgedwongen? En het recht op sociale zekerheid, dat zijn partij nu al enkele jaren mee terug aan het afbreken is? Is het om kritische stemmen tegen zijn beleid in de kiem te smoren dat hij mensen die pamfletten uitdelen om vreedzaam en georganiseerd actie te voeren - los van etnische achtergrond, gelovig of niet-gelovig - laat arresteren? Na de politieacties aan stakingspiketten nu ook politie aan onze schoolpoorten?
We moeten ons verzetten tegen geïsoleerde acties, vandalisme zoals in Hoboken gebeurde, intimidatie van leerlingen of leerkrachten,... Dat soort methodes, geboren uit frustratie, speelt enkel in de kaart van discriminerende directies en rechtse politici. Brede acties, strijdbaar maar vreedzaam, en met eisen voor meer middelen voor onze scholen en wijken, voor degelijke jobs, voor een einde aan discriminatie, tegen de neoliberale afbraakpolitiek,... gericht op de strijd van alle arbeiders en hun gezinnen - die de besparingsplannen op lonen, gezondheidszorg, onderwijs, pensioenen,... de komende jaren zullen voelen - is de weg vooruit.
De directrice van het Hobokense Atheneum zegt: "Die meisjes hebben ook zonder hoofddoek nog persoonlijkheid." Is het aan schooldirecties om dat uit te maken? 100 jaar geleden waren er allicht ook nog figuren uit de bezittende klasse die stelden: "Die arbeiders hebben ook zonder algemeen stemrecht nog een persoonlijkheid". Wie zich niet verzet tegen de discriminatie en achterstelling van een deel van de werkende klasse zal zich ook niet consequent inzetten voor de belangen van de hele arbeidersklasse.
Om het voorbeeld nog even door te trekken: allicht waren er 100 jaar geleden ook Franstalige school- of universiteitsdirecties die stelden: "Die Vlamingen hebben ook zonder onderwijs in hun eigen taal nog wel een persoonlijkheid". Doet dit geen belletje rinkelen bij sommige Vlaamsnationalisten, zoals Bart De Wever? De arbeidersbeweging maakte toen de fout om de culturele onderdrukking van de Vlamingen als "secundair" te beschouwen en het niet als deel te zien van de sociale eisen van de arbeidersbeweging. Het resultaat was dat de politieke voorouders van De Wever en co in inktzwart, fascistisch vaarwater terechtkwamen. Laat ons vermijden dat migranten, en deze jongeren zijn hier geboren, vandaag in even rechts en fundamentalistisch vaarwater terechtkomen. Dat kan enkel door een collectieve strijd van alle jongeren tegen dit onderdrukkende, discriminerende en asociale systeem, gericht op de beweging van de arbeidersklasse in haar strijd voor jobs, degelijke lonen, pensioenen, en met het perspectief op de uitbouw van een andere socialistische maatschappij.
(pd)
Abonneren op:
Posts (Atom)
