Vlaams Belang-leiding analyseert NSV-betoging

Niet voor gevoelige zielen... deze inkijk in het Vlaams Belang. Met dank aan Lorre.

Laat de rijken de politici betalen

Jean-Marie Pfaff, ooit een Vlaamse volksheld, wordt door de fiscus op de rooster gelegd. De man zou jarenlang cadeaus van bedrijven hebben op zak gestoken, zonder die bij de belastingen aan te geven. Zoals bekend is Pfaff de laatste jaren geëvolueerd tot een publiciteitswonder, dat zelfs op de kraag van zijn hemden de naam van zijn vele sponsors laat borduren. "Gelukkig heeft hij altijd een dikke nek gehad," zouden kwatongen in deze context durven beweren. Ooit wou Pfaff, naar verluidt, de benaming "Dakgootreparaties Vergote en Zonen NV" op zijn voorhoofd laten graveren, maar daar heeft Carmen en de hele familie hem uiteindelijk van kunnen afhouden. Wel prachtige televisie.

Jean-Marie heeft zich met deze handelwijze uiteraard de jaloezie van de hele politieke wereld, euh, op de hals gehaald. Waarom mogen de Letermes, de Vandenbrouckes, de Dewaels en Gella Vandecaveyes,... niet op dezelfde, licht opzichtige manier met hun liefde voor de patroons te koop lopen? Waarom moet dat altijd zo onopvallend? Zo vals bescheiden? Lijst Dedecker, van de gelijknamige ex-judocoach, diende dan ook een wetsvoorstel in in de Kamer om deze scheefgegroeide toestand recht te trekken.

Dedecker wil net als zijn kompaan Boudewijn Bouckaert, die eigenlijk de flitsende brains is achter LDD, politici in de gelegenheid stellen om in het parlement reclame te maken voor de grote of iets kleinere bedrijven waarvoor ze de wetten nu toch al voltijds modelleren. In het geval van backbenchers als Vandecaveye gaat het om West-Vlaamse KMO's, en het occasionele fitnesscentrum om de hoek. Jurgen Verstrepen zou graag de publiciteit verzorgen van zijn geliefde frituur ("Het Ultra-Liberale Bouletje", zijn kraakverse T-shirt ligt nu al klaar).

De filosofie achter Dedeckers geesteskind is dat politici, net als alle andere burgers, de staat niet mogen "uitmelken". Een maandsalaris van 4000, 5000, 6000 euro of meer, voor de gelukzakken, creëert enkel afhankelijkheid van de staat en haar apparaat. Daar waar politici, volgens LDD, best worden betaald door de bedrijven die ze nu toch al met hun neoliberale beleid bedienen.

Eindelijk een veelbelovend wetsvoorstel van LDD, dat zijn uitwerking op 's lands volksvertegenwoordiging niet zal missen:

- Premier Yves Leterme laat zich voortaan openlijk sponsoren door UNIZO, de kleine tot middelgrote Vlaamse patroons. Als Leterme erin slaagt om zichzelf in het VRT-journaal te wurmen met een UNIZO-petje - type Ysboerke - daarbij in volle gloed de splitsing van grote delen van de sociale zekerheid bezingend, dan stort UNIZO telkenmale 1000 euro op zijn bankrekening. Goed bestuur!

- Gella Vandecaveye (LDD) organiseert elke week 1 uur lichaamsbeweging voor de gehele
volksvertegenwoordiging, in naam van het moderne Fitnesscentrum "Fat Cat". Wil je Gella boeken voor een reis naar Peking, waar ze de Olympische Spelen in de liberale hervormingen van de afgelopen decennia zal kaderen? Bel haar, of bezoek haar website: http://www.gella.be/nl/

- Patrick Dewael (Open VLD) laat zich vergoeden door Total Fina, een bouwbedrijf dat kickt op onderbetaalde illegalen, het restaurant Comme Chez Soi, en de persdienst van het VBO.

- Frank Vandenbroucke (SP.a) draagt binnenkort in het Vlaamse parlement een opzienbarende, maar daarom niet minder modieuze zomershort met kentekens van Randstad, Vedior Interim, Adecco en Manpower. Op de achterkant: "Leve de splitsing van het arbeidsmarktbeleid!" Kassa, kassa voor Franky!

- VB-voorzitter Bruno Valkeniers laat zich vanzelfsprekend sponsoren door zijn oude makkers van het Antwerpse havenpatronaat. "Geef ons onze winsten en een beetje snel. Bedankt arbeiders! Weg met de koopkrachthysterie. Allemaal samen met de Vlaamse patroons en grootverdieners." En dit alles, hangend uit een promohelikopter, vlak boven de Wetstraat, met een mega-megafoon in de hand.

Niet zo prettig als vooruitzicht, niet? Misschien dan toch maar feestelijk gaan voor dat arbeidersparlement?


(pd)

Column: De laatste oekaze

Door Karel Mortier

De nieuwe voorzitster van de CD&V herhaalde op een familiedag opnieuw dat een grote staatshervorming belangrijk is voor de partij. Ze dreigde om - zoals we ondertussen gewoon zijn geworden van het Vlaamse politieke establishment, en met name het "Vlaamse kartel" - om de solidariteit met Wallonië stop te zetten, als de Franstaligen niet willen ingaan op de "Vlaamse eisen".

Een grote staatshervorming is noodzakelijk om ons land voor te bereiden op de toekomst. Thyssen sleurt er, zoals op een familiedag past, zowaar de kinderen bij om haar punt te maken. Wij en wij alleen weten wat goed is voor het gezin. De regionalisering van de arbeidsmarkt, verkeerswetgeving, fiscaliteit, gezinsbeleid,... is nodig omdat de CD&V het nodig vindt. Na bijna een jaar van politieke crisis is het duidelijk dat de CD&V gewoon doorgaat met het vooropstellen van onrealistische communautaire eisen. Ze zet haar chantagepolitiek richting het Franstalige landsgedeelte gewoon verder. De volgende verkiezingen zijn ondertussen veel te dichtbij gekomen om de electorale retoriek te stoppen, en inmiddels heeft de CD&V meer te verliezen bij een breuk in het kartel dan de NVA. Het aura van goed bestuur dat rond de partij hing is weg. Stoere praat richting de Franstaligen is nog het enige waar de partij zich aan kan vasthouden.

Binnen de CD&V zijn er van tijd tot tijd oude krokodillen die ervoor waarschuwen dat veel van de communautaire eisen niet te realiseren zijn. In veel gevallen zelfs niet wenselijk om praktische of principiële redenen. De oude krokodillen hebben zo te horen weinig invloed binnen de partij, om nog maar te zwijgen van de christelijke arbeidersbeweging. Bestaat het ACW nog of zijn ze ons vergeten te zeggen dat ze ermee zijn gestopt? Na meer dan een jaar crisis zou het misschien interessant zijn om te weten wat het ACW vindt van de eisen van de CD&V. De splitsing van het fiscaal beleid, om maar één element te vermelden, gaat toch radicaal in tegen de voorstellen van de organisatie voor meer harmonisering op Europees vlak en minder fiscale concurrentie.

Wat dan te zeggen van het voorstel van de CD&V om het kindergeld afhankelijk te maken van de regio waar mensen wonen? Is woonplaats het meest sociale criterium om te boordelen hoeveel geld kinderen nodig hebben? Wat hebben de Franstaligen te winnen, mevrouw Thyssen, met de regionalisering van het kindergeld, wetende dat ze over veel minder middelen beschikken om dat kindergeld te betalen? Maakt dit misschien deel uit van de zogenaamde responsabilisering van de regio’s? Wat met de regionalisering van de verkeerswetgeving? Komt het de verkeersveiligheid ten goede als we in een klein land als België drie verschillende verkeersreglementen kennen?

Het vervangen van de solidariteit binnen de werkende klasse via de sociale zekerheid door "regionale solidariteit", gebaseerd op de woonplaats van mensen, maakt het ook gemakkelijker om de vakbonden en de arbeidersbeweging buiten spel te zetten in de verdediging van dit stelsel. In die zin is de matte reactie van de vakbonden zeer vreemd. De toekomst van ons sociaal model, waar generaties van vakbondsmensen voor hebben gevochten, staat op het spel en dat op een moment dat qua aantal de vakbonden wellicht nog nooit zoveel leden en militanten hebben gehad. Welk excuus hebben de vakbonden om dat potentieel niet te benutten? Mochten de huidige vakbonden maar half zoveel ballen hebben om ons sociaal model te verdedigen dan als ze hadden toen ze het afdwongen dan had de CD&V veel minder ruimte gehad om haar verdeel-en-heers model op te leggen. Zogezegd om de toekomst van de volgende generatie te verdedigen, maar in de realiteit de winstmarges van het volgende kwartaal.

Op een moment dat Thyssen zegt dat een staatshervorming noodzakelijk is om de toekomst van onze kinderen en van ons sociaal stelsel niet in gevaar te brengen, ziet ze er absoluut geen graten in om de meeste van de "sociale verkiezingsbeloften" waar het ACV, tegen beter weten in, al haar hoop op vestigde niet na te komen. Er is geen financiële ruimte om de verkiezingsbeloften van de CD&V waar te maken, althans niet zonder de confrontatie aan te gaan met het patronaat. Volgende keer misschien beter. Dat er ook geen ruimte is voor een grote staatshervorming is evenzeer een feit. Maar een staatshervorming kost geen geld en vereist geen confrontatie met het (Vlaamse) patronaat.

De CD&V probeert bij gebrek aan sociale standpunten en eisen haar standpunten rond de staatshervorming een sociale verpakking te geven. Daar waar de eisen rond de staatshervorming in eerste instantie vooral gericht waren op het Vlaamse patronaat en de kleinburgerij heet het nu dat diezelfde eisen noodzakelijk zijn voor heel Vlaanderen. En ondertussen zelfs voor heel België! Het is toch vreemd dat Vlaamse partijen zonder blikken of blozen miljarden cadeaus uitdelen aan het patronaat (zonder daarvoor enige tegenvoorwaarde te stellen), de sociale zekerheid afbouwen om de transfers naar het grootkapitaal te financieren en tal van andere asociale maatregelen nemen,... maar ondertussen doodleuk zeggen dat een staatshervorming noodzakelijk is "voor de toekomst van onze kinderen". De toekomst van onze kinderen wordt verkocht aan de Suez’, Microsofts en Fords van deze wereld en ondertussen vliegen de Belgische politici elkaar met de handen in het haar om te vechten over de schaarse overgebleven middelen.

Wat de CD&V nalaat om te zeggen, is dat één van de voornaamste oorzaken van sociale ongelijkheid de ongelijke toegang tot het onderwijs is en dat deze materie al een aantal decennia volledig de bevoegdheid is van de Vlaamse gemeenschap.

De Franstalige burgerlijke partijen willen zelf kunnen bepalen hoe en in welk tempo ze hun sociale afbraak organiseren, daar waar "Vlaanderen" hen dat wil opleggen. Het is opvallend dat de PS wellicht bereid is om de splitsing van het arbeidsmarktbeleid en grote stukken van de sociale zekerheid te aanvaarden in ruil voor de uitbreiding van Brussel. Alle eisen en vragen van de Franstaligen zoals meer geld, uitbreiding van Brussel, benoeming van de drie burgemeesters,... zijn echter onmogelijk. Maar als niet wordt ingegaan op de "redelijke eisen" van het Vlaamse kartel dan dreigt men met het stopzetten van de solidariteit en zelfs het einde van de staat België.

In die zin is het geen wonder dat de onderhandelingen nu al meer dan een jaar aanslepen. Er is amper ruimte voor een zogenaamd Belgisch compromis en de indruk bestaat dat men bij de CD&V ook niet zit te wachten op een compromis. In die zin zijn we getuige van een spelletje chicken tussen enerzijds het Vlaams kartel en anderzijds de Franstalige partijen. Ze rijden nu al meer dan een jaar in volle snelheid naar elkaar toe en beiden hopen ze dat één van hen opzij zal gaan om een botsing te vermijden. De verkiezingen komen echter steeds dichterbij en niemand laat enige ruimte voor de andere om te landen, waardoor het moeilijk is te voorspellen wat er uiteindelijk uit de bus zal komen op 15 juli, of wat er daarna zal gebeuren.

Een nieuw compromis zal de onderliggende problemen van een systeem in crisis, dat aan de basis ligt voor de huidige communautaire problemen, echter niet oplossen. De CD&V stelt dat een staatshervorming noodzakelijk is om de toekomst van “onze” kinderen te verzekeren. Aangezien het half dozijn voorgaande staatshervormingen dat niet hebben gedaan is het een illusie te denken dat een zoveelste staatshervorming de toekomst van onze kinderen deze keer wel zou beschermen. De Vlaamse regering beschikt ook reeds over verschillende belangrijke instrumenten om iets te doen aan de toekomst van onze kinderen, maar dat hebben ze veelal nagelaten te doen.

In die zin is dat de paradox van de CD&V. Enerzijds gebruiken ze veelvuldig woorden als "verbondenheid, samenhorigheid, gemeenschap" maar anderzijds verdedigen ze naar hartelust een neoliberaal model waarbinnen bovenstaande begrippen onmogelijk te realiseren zijn. Vandaar dat er voortdurend strijd is tussen regio’s, landen en individuen in de samenleving om de verdeling van de tekorten. Wanneer staat er een stroming op binnen het ACV, de christelijke vakbond, om deze asociale politiek van de CD&V aan te klagen en op te roepen voor een nieuwe arbeiderspartij?

Mei '68: wat is de erfenis, en wat is ze niet?

In een column in De Morgen van enkele weken geleden kruipt NVA-kopman Bart De Wever in het harnas om de erfenis van mei '68 af te kraken. De positie van De Wever is nogal dubbelzinnig. Langs de ene kant beweert hij dat de gebeurtenissen 40 jaar geleden niet veel voorstelden. In navolging van de meeste andere burgerlijke media legt hij het zwaartepunt bij de studentenrevolte en de seksuele revolutie. Dat we enkel nog spreken over "mei '68" omwille van de grootste algemene staking in de geschiedenis - in Frankrijk legden 10 miljoen arbeiders het werk neer, ook de middenlagen van de maatschappij discussieerden over maatschappijverandering en socialisme - ontgaat De Wever. Tenminste: het past niet in zijn gekleurde versie van de geschiedenis. Die wil dat arbeiders nooit kunnen of mogen openstaan voor een breuk met het kapitalisme. Verblind door dat dogma valt zijn column meer onder de categorie "propaganda" dan onder de hoofding geschiedenis. Alle feiten zijn gelijk, behalve de feiten die niet in Professor De Wevers kraam passen.

De ex-stalinist en historicus Eric Hobsbawm wordt door De Wever ten tonele gevoerd om het belang van mei '68 te minimaliseren. In het volgens De Wever "magistrale boek" The Age of Extremes - in werkelijkheid zeer middelmatig en politiek verward, Hobsbawm heeft veel betere boeken over het kapitalisme geschreven - geeft de oude fellow traveler van Stalin en de Britse CP "geen grote betekenis" aan het studentenoproer. Hoe zou dat komen? Hobsbawm was op dat moment lid van de Britse Communistische Partij. Je gaat ervan uit dat hij niet veel enthousiasme aan de dag zal leggen om de politiek van de Franse, stalinistische zusterpartij uit de doeken te doen.

De Franse CP zat in mei '68 in een uitstekende positie om de massa's naar de omverwerping van het kapitalisme te leiden. Met een correct programma en de nodige zin voor initiatief had ze een socialistische revolutie kunnen realiseren die het aanschijn van de hele wereld had kunnen veranderen. In werkelijkheid combineerde ze het slechtste van alle mogelijke werelden: steun aan de dictatoriale stalinistische regimes in het Oosten, reformisme in het Westen. Hobsbawm bleef als enige van de beroemde Communist Party Historian's Group lid van de partij na het neerslaan van de arbeidersopstand in Hongarije, 1956. Hij ondersteunde de stalinistische repressie, in de partijkrant, "with a heavy heart" ("met een zwaar hart"). De Wever weet zijn geschiedkundige autoriteiten uit te kiezen.

Het is zo dat vele revolterende studenten van mei '68 uit een kleinburgerlijk of zelfs burgerlijk milieu kwamen. Ze uitspelen tegen politieagenten als "zonen van arbeiders" is als retorische truc echter een beetje doorzichtig. Zoals gezegd: heel Frankrijk lag op een bepaald moment lam, bedrijven werden bezet, miljoenen werkenden kwamen op straat om een fundamentele verandering van het regime te eisen. Maar dat zijn wellicht feiten die van De Wever niet het statuut "geschiedenis" verdienen. Trouwens, ook onder de politie en het leger zat de Franse burgerij met een groot probleem. Toen De Gaulle in Duitsland met de Franse legerleiding ging onderhandelen, drukte die hem op het hart dat het inzetten van de troepen tegen de arbeidersklasse op dat moment geen haalbare kaart was. De troepen zouden, inderdaad, de kant van hun vaders, moeders, etc. kiezen. De Wever begrijpt zelf niet hoezeer hij gelijk heeft met zijn reactionair bedoelde boutade.

Ethisch reveil, om asociale gevolgen neoliberalisme in te dijken?

Over de oorzaken van mei '68 is de NVA-kopman kort. Arbeiders heeft hij nergens opgemerkt, behalve in geliefd uniform. In het autoritaire regime van De Gaulle ziet hij blijkbaar niets kwaads. Soms zijn weglatingen duidelijker dan wat een "historicus" wel vermeldt. Wat Professor De Wever wel aanhaalt als oorzaken zijn het "toevallige overaantal" van jongeren aan de universiteiten, en de "verveling" van de jeugd. Of dat overaantal zo toevallig was, valt te betwijfelen. Het kapitalisme had tijdens de naoorlogse economische boom (1950-1974) behoefte aan veel meer en hoger geschoolde arbeidskrachten. Daar stond een te kleine investering in sociale voorzieningen voor de studentenmassa tegenover. Wat voor kapitalistische regeringen minder "toevallig" is dan de NVA-kopman wil laten uitschijnen.

De Wever ziet mei '68 enkel als basis voor een "ingrijpende ommekeer" op ethisch vlak, waarvan de nawerkingen schijnbaar de hele maatschappij hebben aangetast. Het valt moeilijk te bevatten hoe een marginale studentenrevolte heel de "sociale normering" van de Westerse beschaving op de helling kan zetten. In het beste geval is mei '68 op dit vlak een katalysator geweest voor een bredere onderstroom. Het kapitalisme stond tijdens zijn naoorlogse bloei voor verstedelijking, een doorgedreven consumptiemaatschappij, de directe bevrediging van behoeften en een individualistisch hedonisme,... Dat moest vanzelfsprekend botsen met de plattelandsidylle waar de kerk in het midden stond en meneer pastoor de plak zwaaide - schijnbaar het wereldbeeld dat Bart De Wever nog steeds aanhangt, of waar hij nostalgisch naar terugverlangt.

De Wever beschrijft die ethische ommekeer als volgt: "Belangrijkste kenmerk daarvan is het steeds sneller wegsmelten van de sociale normering die gebaseerd was op de traditie van het christendom." Een normering die alvast op het vlak van de seksuele moraal botste met het hedonisme van het kapitalisme zelf, en met enkele materialistische vaststellingen van het gezond verstand.

Erger wordt het als de NVA-voorman zowat het hele maatschappelijke verval van de afgelopen 30 jaar in de schoenen van die veelgeplaagde mei '68-ers wil schuiven. Meer echtscheidingen, de groei van het aantal volwassenen en kinderen met psychologische problemen, het gebruik van geneesmiddelen en drugs, agressie in de omgang met elkaar,... De Wever zoekt de belangrijkste oorzaak hiervoor niet in materiële - sociale en economische - factoren, maar in "de wil tot absolute vrijheid voor het individu". Wat dat onder het kapitalisme ook mag betekenen.

Er valt zeker iets te zeggen voor een begrip als persoonlijke verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld in het opvoeden van kinderen. Maar niet wat de materiële kant van de zaak betreft: lonen, uitkeringen en sociale voorzieningen zouden, gezien de rijkdom van de maatschappij, voldoende hoog moeten zijn opdat elk kind en elke volwassene zich voldoende kunnen ontplooien. Wat onder het kapitalisme in crisis niet mogelijk is. Via het systeem van de alimentatie worden mannen en vrouwen, die het allebei niet breed hebben, tegen elkaar opgezet. Dit zou een maatschappelijke verantwoordelijkheid moeten zijn, nu proberen de politici dit af te wentelen op het individu.

Kunnen we werkelijk zeggen dat de mei '68-ers die meer seksuele vrijheid propageerden - naast een doorgedreven vorm van maatschappelijke solidariteit, wat de propagandist in De Wever weer even vergeet - een grotere invloed hebben op het ontvluchten van "persoonlijke verantwoordelijkheden" dan de kapitalisten die hun werknemers buitengooien, wanneer ze er het profijt niet meer van inzien? Dat soort "vrijheid" is zowat de hoeksteen van onze samenleving. Hoe dacht De Wever een maatschappij gebaseerd op niets ontziend economisch individualisme en neoliberale aanvallen op de levensstandaard te verzoenen met gemeenschapszin in de opvattingen over gezin en cultuur? Is de druk die het neoliberalisme al bijna 30 jaar op gezinnen legt niet vele malen groter, dan de invloed van alle Paul Goossens', Daniel Cohn-Bendits en al hun vermeend libertaire nazaten samen?

Sinds de jaren '80 verdrievoudigde de armoede en daalde de levensstandaard van de middengroepen. De reële lonen gingen er aanzienlijk op achteruit, wellicht met 30 à 40% (zelfs de vakbonden deinzen ervoor terug om deze aderlating eens precies in kaart te brengen). Vandaar ook dat het gezinsmodel dat van de tweeverdieners is geworden: onder druk van de crisis is iets anders geen optie meer. Behalve voor neoliberale politici als De Wever, die op hun eentje een managersloon achterover drukken. "Absolute wil tot vrijheid van het individu"? Hoogdravende onzin van een moraliserende grootverdiener. Denkt De Wever echt dat het gebruik van geneesmiddelen, psychologische kwalen, agressief maatschappelijk gedrag, etc. meer te maken hebben met "christelijke normering" en een mindere aanwezigheid van God dan met het opdrijven van de werkdruk omwille van het winststreven, groeiende uitsluiting van steeds bredere groepen in de maatschappij, inkomensonzekerheid, en het snijden in de sociale voorzieningen?

De "gemeenschap met haar zeden en gewoonten" is in werkelijkheid een sociaal slagveld waarin een klassenstrijd woedt. Eén waarbij rechtse politici als De Wever zich zelfbewust aan de andere kant van de barricade bevinden. De massa van de bevolking, de arbeidersklasse, zou die klassenstrijd even bewust moeten voeren als de politici en patroons hem vandaag voeren. Dat kan enkel als we strijdbare vakbonden uitbouwen en onze eigen politieke instrumenten uit de grond stampen. Precies omdat de neoliberale politici daar zo'n vrees voor koesteren, proberen ze de lessen van strijdbewegingen uit het verleden te bedelven onder desinformatie en rechtse propaganda. Aan ons om de echte lessen in strijd aan een nieuwe generatie van werkers en jongeren voor te leggen, en mei '68 te vervolledigen in de strijd voor een socialistische maatschappij.


(pd)

Mei '68

Deze maand worden we, willen of niet, om de oren geslagen met herdenkingen van de roemruchte gebeurtenissen 40 jaar geleden. Mei '68! Stel je voor. Bijna een Russische revolutie in onze achtertuin. Liever een Fransdolle syndicaliste in de tuin, dan het VS-kapitaal in de keuken. Het zou het levensmotto van NVA-trofee Bart De Wever kunnen zijn, als de microbe van het nationalisme en de padvinderij hem niet hadden gebeten.

Omdat gegronde kennis nog nooit iemand kwaad heeft gedaan, ziehier onze bloedeigen Mei '68-kwis. Wie meedoet, kan winnen. Wie niet meedoet, heeft zeker verloren. Het lijkt de klassenstrijd wel!


1/ Wat was de essentie van Mei '68?

a) Laat je haar zo lang groeien, liefst met een bloem erin, dat de lokale plantsoendienst er slecht van wordt. Hippies.

b) De seksuele revolutie: iedereen doet het met iedereen, behalve met Generaal De Gaulle. Die doet het met het leger. Aauw!

c) Een handvol studenten uit Berlijn, Parijs, Berkeley en Leuven gaat op café, verveelt er zich stierlijk, wordt simultaan ziek van al dat klaverjassen, dobbelen, aan Cubaanse sigaren lurken,... dat ze uit pure ellende een gigantische studentenrevolte lanceren. Als de belbus al had bestaan, hadden we waarschijnlijk nooit iets van deze bende nietsnutten gehoord!

d) Een staking van 10 miljoen Franse arbeiders op het einde van de naoorlogse kapitalistische boom, met de mogelijkheid om naar een socialistische maatschappij over te gaan, als de leiding van de Communistische Partij niet uit een serie reformistische museumstukken was samengesteld

Antwoord: d)


2/ Hoe heette de Parijse studentenbuurt waar het allemaal begon?

a) Sarkozy's hel

b) Quartier Latin

c) Moulin Rouge

d) Het strand/la plage (onder de straatstenen)

Antwoord: b)


3/ Wat was de naam van de speciale oproerpolitie in Frankrijk?

a) De Sarkozy In Korte Broek-brigade

b) De mannen die de klinken repareren en de vrouwen ambeteren

c) De CRS

d) De geüniformeerde arm van het kapitaal

Antwoord: c)


4/ Waarom wou de Franse CP de macht niet grijpen met de arbeidersklasse?

a) Het was te gemakkelijk

b) Dat zou een revolutie geweest zijn, die de wereld zou veranderen. Ze wilden gewoon op hun gemak hun koffie leegdrinken. Met het pinkje omhoog.

c) Euh, de arbeiders waren er niet klaar voor? Voor socialisme?

d) Als de massa's even radicaal worden als de studenten, en de maatschappij ten gronde willen veranderen... wordt het tijd om terug te gaan klaverjassen!

e) Opdat de werkende mensen en jongeren het binnenkort nog eens zouden kunnen overdoen, met evenveel plezier, en nu liefst met een revolutionaire arbeiderspartij die wel een weg vooruit aantoont

Antwoord: a), b), d) en e)


(pd)

Meer solidariteit door gelijkwaardigheid?

Door Karel Mortier

De Gravensteengroep publiceert een aantal maanden na haar eerste manifest een update op haar manifest om een aantal zaken uit te klaren. De Gravensteengroep wil hiermee reageren op verwijten dat ze de solidariteit met Wallonië wil doorbreken. Het begrip solidariteit op zich is inderdaad een lege doos en de Gravensteengroep biedt haar diensten aan om het begrip solidariteit voor ons te verpakken en er een zwart-gele strik rond te doen.

De helft van de tekst wordt er gespendeerd om het begrip solidariteit uit te leggen, om op het einde te moeten vaststellen dat het nog altijd een lege doos is. Is men voor verschillende uitkeringen voor dezelfde risico’s? Wil men regionale CAO’s? Wil men verschillende belastingtarieven? Veel wijzer worden we niet uit de teksten van de Gravensteengroep. Het is nochtans fundamenteel om duidelijkheid te krijgen over hun invulling van het begrip solidariteit.

Als we de Gravensteengroep moeten geloven is er een grote staatshervorming nodig om de solidariteit tussen de gemeenschappen te vergroten en zo de toekomst van de solidariteit in ons land te beschermen. Vandaag is de sociale zekerheid eerder een vorm van solidariteit tussen personen - niet tussen regio’s. Of het nu om Vlamingen, Walen, Brusselaars,... gaat. Om het meer precies uit te drukken: het is een vorm van solidariteit tussen de werkende mensen in ons land.

De meest asociale staatshervorming zou in de praktijk dus nog steeds een toename betekenen van de zgn. “interregionale solidariteit”, die wel op etnische basis gegrondvest zou zijn. Het is misschien niet dat wat de Gravensteengroep wenst, maar welke partij of kracht in de samenleving moet verhinderen dat het dit in de toekomst wordt?

De krachten in Vlaanderen die een staatshervorming wensen zijn net die krachten die de solidariteit tussen werkende mensen willen afbouwen. In tegenstelling tot wat de Gravensteengroep meent zijn de meesten daar ook zeer duidelijk in. De Gravensteengroep stelt dat de “interpersoonlijke solidariteit” geen toekomst meer heeft in België, althans niet over de gemeenschapsgrenzen heen. Ze moet daarom worden vervangen door “interregionale solidariteit”.

De solidariteit tussen de werkenden en hun gezinnen is een resultaat van meer dan 100 jaar collectieve strijd van de nationale arbeidersbeweging in ons land. Die moet zogezegd vervangen worden door (meer) solidariteit tussen gemeenschappen. In zekere zin is dit een wat vreemde conclusie uit de huidige problemen. De traditionele politici die de “solidariteit” zogezegd samen met elkaar zouden moeten regelen - maar in de praktijk een asociaal beleid voeren - liggen al bijna een jaar met elkaar overhoop. De weinigen die een ander, veelal syndicaal geluid laten horen, vormen net de belangrijkste kracht achter de verdediging van een nationale sociale zekerheid.

Beter “vergroeide en beperkende” structuren die worden gesteund door vakbonden die meer dan 2 miljoen leden vertegenwoordigen, dan onbestaande structuren en mechanismen die alleen maar in het hoofd zitten van een kleine groep links-nationalisten. De invulling daarvan laten ze overigens volledig over aan diezelfde politici die er momenteel een soep van maken.

De komende staatshervorming heeft helemaal niet als doel om de regionale solidariteit te versterken. Het verzet van de vakbonden en de meeste sociale bewegingen en echte linkse partijen is niet gebaseerd op wat de Gravensteengroep van de komende staatshervorming maakt, maar op wat de neoliberale partijen reëel met deze staatshervorming van plan zijn. Een wat late poging van links-nationalisten om mee op de trein te springen, zal daar weinig aan veranderen.

Als de arbeidersbeweging - die niet als dusdanig wordt benoemd - zich durft te roeren, zullen ze daar volgens de Gravensteengroep de gevolgen van moeten dragen. En zeg niet dat we het niet hebben gezegd. In een merkwaardige kronkel wil de Gravensteengroep dat de vakbonden hun verzet - of wat daarvoor moet doorgaan - tegen een verdere staatshervorming stoppen, omdat de spanningen anders zouden toenemen en de Franstaligen daar het slachtoffer van zullen worden.

We kennen dat refrein uit het verleden. Als we de pensioenen in de toekomst betaalbaar willen houden, kunnen we niets anders dan er het mes inzetten. Willen we de werkloosheidsuitkering behouden, dan moeten we ze zogezegd beperken in de tijd of meer mensen schrappen.

Diegenen die het daar niet mee eens zijn, met name de vakbonden, zetten de toekomst van ons sociaal model op het spel. Op die manier worden de verdedigers van ons sociaal model en solidariteit omgetoverd tot haar doodgravers, daar waar diegenen die ons sociaal model altijd al hebben aangevallen opeens haar behoeders zijn geworden.

In het vorige manifest werden de vakbonden en het cultureel establishment in Vlaanderen verweten dat ze conservatief waren. Vandaag gaat men op een subtiele manier een stap verder en verwijten ze hen dat ze mee verantwoordelijk zijn voor de toenemende spanningen tussen de gemeenschappen én de solidariteit ondergraven. Diegenen die de Franstaligen “cultureel imperialisme” en een ongezonde vorm van “parasitisme” verwijten zijn zogezegd constructief bezig om “oude vijandbeelden om te toveren tot nieuwe samenwerkingsverbanden”. Diegenen die dagelijks samen met Franstalige arbeiders in de praktijk samenwerken, worden verantwoordelijk gesteld voor de toenemende spanningen tussen de gemeenschappen.

De echte motieven en doelstellingen van de staatshervorming worden gewoon ontkend, de achtergrond van de huidige problemen wordt simplistisch afgedaan als een institutioneel probleem, of de schuld wordt eenzijdig gelegd bij de Franstaligen. Eigenlijk zegt de Gravensteengroep in deze update op hun manifest opnieuw: “Geef ons onze zin, wij hebben gelijk en als er niet wordt ingegaan op onze eisen zullen de Franstaligen daarvan maar de gevolgen moeten dragen”. De visie van de Gravensteengroep op solidariteit doet ons wat denken aan de visie van Urbanus op bosbeheer. Hoe krijg je meer bos? Simpel. Trek een weg dwars door het bos.

Jean-Marie Dedecker: de ene treinroof is de andere niet

In De Morgen van vorige dinsdag haalt Jean-Marie Dedecker (LDD) hard uit naar de misbruiken en het wangedrag van Etienne Schouppe in het ABX-dossier. Hij klaagt terecht de vriendjespolitiek, het onverantwoordelijke gemors met belastinggeld, en de onbegrijpelijke arrogantie van de ex-NMBS-baas aan.

Dedecker, verdediger van een extreem vrijemarktdenken, haalt er zelfs een oud artikel van de LSP bij om zijn gelijk te staven. Zo plukt hij, in verband met de politiek benoemde ABX-bestuurders, een bruikbaar citaat uit een tekst. Dedecker schrijft: “In zijn manifest ‘ABX: een kluwen van wanbeheer, zakkenvullerij en privatisering’ noteert andersglobalist Peter Delsing uit de mond van Schouppe: ‘Je neemt hen mee op het vliegtuig naar het filiaal dat ze moeten besturen en je geeft hen wat lekkers te eten, wat drank en een duur hotel, maar je geeft hen vooral geen beheersdocument. Die mensen vroegen daar ook zelden om.’"

Dedeckers hele artikel is een aanklacht van dit soort achterkamertjespolitiek en politiek gesjoemel. Maar wat met de liberale politici die, toen Dedecker nog lid was van de VLD, zich ook niet te beroerd voelden om in de beheerraad van bedrijven te zetelen? Was die situatie zo anders? Denkt Dedecker dat deze politici - naast de tijd die ze spendeerden aan het aanvallen van het recht op een werkloosheidsuitkering, het ondergraven van het stakingsrecht en het liberaliseren en privatiseren van het spoor, de post en de elektriciteit,... - nog veel tijd overhielden om “beheersdocumenten” te bestuderen?

Dedecker lijkt daar alvast van overtuigd te zijn, want in een interview met Vacature stelde hij ooit: “Vergeet niet dat een goede politicus 85 uur per week werkt opdat de gewone burger zijn 35-urenweek zou krijgen.” En zijn gesloten postkantoren, duurdere gezondheidszorg, stijgende elektriciteitskosten, en sterk dalende koopkracht. Deze neoliberale politici, van Open VLD tot SP.a en CD&V - die 85 uur per week in touw zijn - realiseerden een groei van de armoede van 5% in de jaren ’80 naar 15% vandaag. Als ze hard hebben gewerkt, was het blijkbaar niet in het belang van de werkende klasse.

Volgens een recent verschenen studie van het ABVV zou 51% van de werkenden het moeilijk hebben om iedere maand rond te komen. 44% stelt dat één loon onvoldoende is om van te leven, 37% slaagt er niet in om te sparen, 18% heeft geen geld voor vakanties,… Meer dan 25 jaar van harde, neoliberale regeringen resulteerde in een enorme kaalslag voor de meerderheid van de arbeiders en hun gezinnen. Volgens de socialistische vakbond ACOD aan de VUB zou de gezondheidsindex (1993) alleen de werkenden 20% van hun koopkracht hebben gekost. Begin jaren ’80 stelde een jaarrapport van de Nationale Bank dat de muntdevaluatie van 1981, en het meermaals bevriezen van de index, de reële lonen met 14% tot 21% had aangetast. Ook de toename van de kost van het wonen in de gezinsbudgetten zorgde voor een belangrijke aantasting van de koopkracht. De kloof tussen arm en rijk is nog nooit zo groot geweest. Het aandeel van de lonen in het nationaal product sinds 1945 was nooit zo beperkt.

Veel academische rapporten over de reële lonen, sinds de jaren ‘80, zijn er nog niet boven water gekomen. Is het tegen deze achtergrond verwonderlijk dat veel gezinnen vandaag 2 lonen nodig hebben om de daling van de levensstandaard sinds de “gouden jaren ’60” wat in te perken? Tegelijk blijft het aantal afhankelijken van een RVA-uitkering op een historisch hoog niveau: meer dan een miljoen mensen. Begin jaren ’70 waren dat er iets meer dan 70.000. De jobs die er toch bijkwamen - hoewel niet voldoende om de activiteitsgraad fundamenteel op te krikken - werden gecreëerd op basis van veel lagere reële lonen, flexibele of nepcontracten (de dienstencheques), en de demografische groei van de afgelopen decennia, die nieuwe behoeften creëerde. Daarnaast werden een reeks van schorsingsmechanismen van uitkeringsgerechtigden in gang gezet. Met als eerste slachtoffer, de zwaksten: samenwonende werkloze vrouwen. Dit alles past in het niet aflatende streven van de regeringen, welke ook hun samenstelling, om ons land tot lageloneneconomie om te vormen.

Zullen de anderskapitalisten van Lijst Dedecker veel aan deze situatie veranderen? Medestander van Dedecker, de ultraliberaal Boudewijn Bouckaert, is voorstander van private pensioenen en de overschakeling naar een volledig commerciële gezondheidszorg. Het programma van LDD wil het overheidsbeslag op de economie terugdringen van 50% naar 40%. Er wordt niet bijgezegd hoe de sociale drama’s die hier het gevolg van zullen zijn, moeten worden opgevangen. Meer dan twee decennia van lastenverlagingen voor het kapitaal hebben ons niet meer degelijke, goed betaalde jobs opgeleverd. Integendeel. Vaste jobs werden vervangen door tijdelijke, slechter betaalde jobs. De komende jaren zullen die er, met de ontwikkelende economische wereldcrisis, als eerste opnieuw uitvliegen. In de praktijk vormen deze patronale lastenverlagingen niets anders dan een riante subsidiëring - een hangmat, zeg maar - voor de winsten, zonder enige tegenprestatie qua loon of werkzekerheid. Het gaat, alles samen, om miljarden euro’s die rechtstreeks in de zakken van de aandeelhouders verdwijnen. Maar voor Dedecker is de ene neoliberale treinroof blijkbaar de andere niet.

Dedecker pleit voor de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie om het ABX-dossier uit te spitten. Maar zullen de traditionele partijen, of de rechtse oppositie van LDD of Vlaams Belang, echt met fundamentele oplossingen voor de dag komen? Velen ervan waren direct betrokken partij in dit soort gesjoemel. Ze hebben er belang bij deze misbruiken onder de mat te vegen. Hoe zullen die partijen het weggesmeten belastinggeld terugkrijgen, zonder opheffing van het bankgeheim? Is er niet iets fundamenteel mis met het systeem van de toplonen? Zijn het personeel en de gebruikers van de NMBS zelf niet beter geplaatst om dit te onderzoeken? De vakbonden in deze sectoren zouden algemene vergaderingen van het personeel kunnen organiseren om de misbruiken van de voormalige directie te onderzoeken. Deze bijeenkomsten zouden kunnen worden opengesteld voor de gebruikers van de NMBS, andere vakbondsmilitanten, etc. Het zou een uitstekende aanleiding zijn om te bediscussiëren hoe de dreigende privatisering van het spoor een halt kan worden toegeroepen.

Als Dedecker echt de strijd tegen machtsmisbruik en financieel gesjoemel ten koste van de gewone belastingbetaler wil aanbinden, zou hij naar onze mening een nuttiger wetsvoorstel kunnen indienen. Bijvoorbeeld om het loon van politici te beperken tot dat van een geschoolde arbeider. Met daarin een verbod op het cumuleren van verschillende functies, vanzelfsprekend ook in de privésector. Pakweg 1400 tot 1700 euro netto maximum, lijkt ons een mooi bedrag, zodat de heren en dames politici zich beter zouden kunnen inleven in het leven van de doorsnee werkende mens.

Heel wat arbeiders stemden Lijst Dedecker om zich tegen het establishment en de huidige politiek af te zetten. Maar Dedecker en zijn partij staan voor een nog extremere verderzetting van het neoliberale beleid. In 2005, tijdens de beweging tegen het Generatiepact, voerden syndicalisten actie aan het congres van de SP. A, waarbij ze symbolisch de rug naar deze gewezen arbeiderspartij keerden. De syndicale delegatie bij Agfa Gevaert stelde toen in een publieke verklaring dat er een nieuwe partij voor de werkende mensen nodig was. Vorig jaar lanceerden de vakbondsdelegaties van Total en Degussa de petitie “Red de solidariteit”, om zo in te gaan tegen de communautaire hetze en de sociale zekerheid te verdedigen tegen splitsing.

Het zal nieuwe strijdbewegingen vereisen vooraleer delen van de vakbonden, in eerste instantie de meest strijdbare militanten, stappen zullen zetten naar een nieuw politiek instrument. De recente stakingsbeweging voor een betere koopkracht toonde daar opnieuw de objectieve nood aan: geen enkele gevestigde partij wil de koopkracht echt verbeteren. Benieuwd of de discussies rond het loonoverleg in het najaar tot nieuwe, massale actie van de arbeiders zullen leiden, en of er op basis van zo’n nieuwe, collectieve strijdbewegingen stappen zullen worden gezet naar een nieuwe arbeiderspartij.


(pd)

Weerzien aan de Schelde

Het zal velen allicht vreemd doen opkijken, maar voor Karl Marx is de maat vol. Inderdaad, ja. Dat hebt u goed gelezen. De Karl Marx waarover we het hebben - warrige grijze baard, donkere ogen waaruit de vonken schieten als hij bulderend zijn stem verheft, zijn betoog kracht bijzettend met weidse gebaren, tussendoor slurpend aan een reusachtige beker Fanta in deze kapitalistische McDonald’s - is buitengewoon boos.

De oude socialist laat via links-socialisme.blogspot.com uitzonderlijk zijn licht schijnen over de Antwerpse actualiteit. Volgens sommigen tevens te beschouwen als wereldnieuws. En ja, natuurlijk mochten we daar de maaltijd van Marx in deze warme, goed gevulde McDonald’s gelegen op de Antwerpse De Keyserlei even voor verstoren. Aan de tafel naast ons zijn twee kleuters, vermoedelijk afkomstig uit Armenië, in een gevecht om het kleurrijke, maar waardeloze speelgoedje bij het kindermenu verwikkeld. “Waar er tekorten zijn, komt alle oude shit terug naar boven!” gromt Marx, terwijl hij zijn imposante bovenlichaam in onze richting buigt, een Cheeseburger in de ene hand, een vuist vol frietjes in de andere.

“Normaal gezien zat ik rond dit tijdstip in het Rubensmuseum op de Wapper. Ik bestudeer daar het middeleeuwse mecenaat, verdiep me in Rubens zijn modellen, en lees er op een bankje op de Wapper encyclopedieën over de plaats van de artiest in de feodale maatschappij. Zoveel verschilt die trouwens niet van die in de kapitalistische maatschappij. Op een hogere trap van ontwikkeling van de algemene cultuur en de productiekrachten, weliswaar. Als kapitalistische kunst onnozel is, is ze naar haar omvang zeer onnozel. Ga in dit verband eens naar de videoinstallaties van Louis Tobback in de stad Leuven kijken. Moderne kunst? Nee, prul. Maar wel kostelijk. Hij zou er beter sociale woningen van bouwen. Voor mijn part zelfs goedkope - let wel: goedkope - koopwoningen. En niet meer van die sociale verdringing-brol.”

Wij knikken en luisteren ademloos naar de meester, die zich zijn frietjes met ketchup laat smaken. “Maar, fuck it, voor de LSP wil ik mijn ideeën nog wel eens uiteen zetten. Ook al heeft Patrick Janssens mij reeds lang van achter zijn loketten geweerd. Net als onze klassezusters de moslima’s, trouwens. Echt lieve meiden waren dat, waar ik graag mee over de invloed van de Arabische kunst in het zuiden van Europa mocht praten. Het Alhambra! Met uitzicht op de Sierra Nevada en de vlakte van Cordoba. Verrukkelijk! Wel wat anders dan die Boerentoren. Zou door Stalin gebouwd kunnen zijn. In elk geval: Janssens wou mij daar weg omdat mijn ‘onverzorgde, niet neutrale baard’ de massa’s zogenaamd van de loketten wegjoeg. Dat was de eerste keer dat Janssens met de massa’s inzat. ‘Marx schrikt de mensen af, met zijn baard. En hij is oud. Oud!’”

De filosoof nipt even aan zijn Fanta, en veegt met een zakdoek zijn mond af. “Oude venten met een lange grijze baard, en moslima’s met hoofddoek, dat wil die bloempotsocialist dus niet achter zijn loketten. (snuift) De neutraliteit van de staat! Heb ik voor zo’n salonsocialist al die pagina’s over de Parijse Commune bijeengeschreven? De staat, inclusief Guy Quaden die de index afschiet, is een instrument in handen van de heersende klasse. Maar de edele burger Janssens? Die is blijkbaar enkel geïnteresseerd in zijn commune met het kapitaal.”

We hadden het die middag nog over de begrafenis van Claus, het fenomeen van de stadsdichter, GBA en Europees voetbal, de Antwerpse ombudsmannen, Bob Cools en het Vlaams Belang. We zongen de Internationale voor het stadhuis. En gingen toen naar huis, in de stilte van de nacht plannen smedend voor een nieuwe arbeiderspartij. De lichtjes van de Schelde...


(pd)

Futna: de waarheid over stoofvlees met frieten

Arbeiders, opgepast voor vettig stoofvlees met frieten!














Het is in het tumult over een amateuristisch filmpje van een Hollands politicus een beetje verloren gegaan, maar uw dienaar heeft de afgelopen week de wereld en haar bewoners proberen te waarschuwen voor naderend onheil. We hebben het inderdaad over de nare gevolgen van stoofvlees met frieten. Stoofvlees, met van die gele frietjes? We horen de politiek correcte kerk al grommen, grienen en huilen. Welaan, zie ze daar een potje staan smieren, onze westerse vrijheden vervloeken en grinniken. En intussen, als een sluipend maar dodelijk gif, rukken de extreme porties van carbonade met friet overal ter wereld op. Dat dit soort “maaltijden” - ja, dag Jan! - ons in een afgrond van levensverkortende zwaarlijvigheid meesleurt? Niemand die het onder ogen wil zien.

Behalve uw dienaar en zijn dierbaren, die middels een verlicht kolonialisme hun superieure recepten in alle uithoeken van de wereld aan de man en vrouw brengen. Daarvoor onze dank aan uithaalpizzeria IMF, snackbar voor de pikantste privatiseringen. Dit alles met het oog op de volgehouden plundering van de openbare dienstverlening, zoals water en elektriciteit. Goederen die aan de aanhangers van stoofvlees met frieten toch niet wel besteed zouden zijn.

Arme Westerling. Geloof toch niet dat zo’n ingeweken bord vol met stoofvlees met frieten zijn ware natuur zomaar onder je neus zal onthullen. Zo geniepig zijn die extreme porties wel. De meesten zijn vriendelijk in je gezicht, maar intussen omsluipen ze je, bespieden je, zetten je op het verkeerde been, zoeken naar een gaatje in je verdediging, om dan onverhoeds toe te slaan, als je de mayonaise reeds vriendelijk aan een tafelgenoot hebt doorgegeven. Kijk tijdens de momenten die je met zo’n carbonade doorbrengt maar flink uit je doppen. Drijft daar geen bom tussen de vleessaus?

Wil je de ware aard van die o zo onschuldige porties stoofvlees met frieten kennen? Sla het kookboek erop na. Verder moet een geïnformeerd man en vrouw het niet zoeken. “Bak het vlees goed bruin in de bakboter.” Wat kunnen wij daar aan toevoegen? “Tijdens het aanbakken zout en peper toevoegen.” Wat als we over die wetenschap beschikten voor er twee vliegtuigen de WTC-torens doorboorden? “Het stoofvlees is gaar als het bijna uit elkaar valt.” Zelfmoordaanslagen!!!

“In combinatie met Belgische frietjes en verse mayonaise een echte lekkernij!”

Geloof het niet, Westerlingen en aanhangers van de vrije lichaamsbeweging. Fut-na! Niet het kapitalisme leidt tot miserie, onderdrukking, poelen van armoede, oorlog en terrorisme! Niets mee te maken! Waar halen ze het? ’t Is de opgang van stoofvlees met frieten, zoals beschreven in het Kookboek.

Mag dat nog gezegd worden, vandaag?


(pd)

Leterme I: champagne, dalende koopkracht en borrelnootjes

- Leterme (CD&V): "Huhuh. Dit doet me denken aan de klasfoto's van toen ik nog een broekventje was. Huhuh. Eindelijk de baas in de klas. Eindelijk! Joepie! Een neoliberaal klasje. Eeeuk, niet aan mijn oor trekken, Quickie! Af, af."

- Dewael tegen Vandeurzen: "Zoals Karl Marx reeds zei: it's the economy, stupid!"

- Vandeurzen tegen Dewael: "Nochtans, een dalende koopkracht? Wij zijn daar niet voor of niet tegen met de CD&V. De economie is een belangrijke pijler van de vooruitgang, waar we met deze ploeg voluit op moeten inzetten. Collega Dewael denkt daar exact hetzelfde over, stel ik vast."

- Charles Michel (MR): "Hmm, minister van Ontwikkelingssamenwerking. Eén langgerekte zakenreis. Waar zijn mijn valiezen? Tandpasta, mp3-speler, 3 flessen eau de cologne,..."

- Inge Vervotte (CD&V): "Wie had kunnen bevroeden dat ik als eenvoudige vakbondsvrouw minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven zou worden? Welke slimmerik had zoiets in vredesnaam nog maar kunnen bedenken? Als iemand De Post en de NMBS verder op het spoor van de liberalisering en privatisering kan zetten, ben ik het wel. Dank u, Luc Cortebeeck en het ACV."

Gesloten postkantoren, here I come!"

- Pieter De Crem (CD&V): "Geef acht! Dit is uw commandant die spreekt. België in de NAVO. Yeah."

- Reynders (MR): "Wie is die man aan mijn linkerkant? Ober, voor mij een glas champagne, alsjeblief."

- Milquet tegen Onkelinx: "Laurette, denk je dat we zullen moeten besparen? Denk je dat?"

- Onkelinx tegen Milquet: "Joëlle, zelfs al moeten we een tikkeltje besparen, dan doen we het wél met een supervrouwelijke flair, meid. Nog een geluk dat er in de regering van een loonkloof tussen mannen en vrouwen geen sprake is. Anders deed ik echt niet mee. Ik ben niet van plan om me te laten uitbuiten. Ook daarom zijn er socialisten nodig in deze regering."

- Etienne Schouppe (CD&V): "Een grote staatshervorming, pfff, ik word al moe als ik eraan denk. De Wever, pas op hé vriend. Dit is ons feestje. Dit is ons feestje! Kom het niet verknoeien, hé vriend. De tsjeven zijn er weer bij. Waar zijn de borrelnootjes?

Ober! Ober! Is dit een niet-objectieve stroom van borrelnootjes naar het zuiden van het land, in het bijzonder naar mevrouw Arena hier? Ongehoord!"


(pd)

Snelwandelen en stalinisme

Jacques Rogge van het Internationaal Olympisch Comité laat de tientallen Tibetaanse slachtoffers van het Chinese staatsgeweld niet aan zijn sportieve hart komen. Helaas. The show must go on. Wat kan een mens doen? Behalve zijn schouders ophalen, bij de aanblik van zo'n versmachtende dictatuur. Zeker als die dictatuur de grenzen opengooit voor wilde kapitalistische weldoeners. Een dynamisch volkje, zeker, zonder wiens inspanningen de moderne beschaving nooit zo ver was gekomen.

In China heet die beschaving: arbeiders die 12 uur op een dag labeuren, en soms de nacht doorbrengen in een veredeld gat in de muur. Terug naar de 19e eeuw. Investeerders voorzien van een zakrekenmachine likkebaarden bij de gedachte aan zo'n streepje superuitbuiting. En dus krijgen de stalinistische fossielen in Peking genereus een Olympisch duwtje in de rug.

Jacques Rogge vindt dat je de Olympische Spelen, een investering als een andere, niet moet laten opdraaien voor de propagandaoefening van een autoritair regime. Sport verenigt. Zwart, blank, geel, en businesslui. Het IOC overweegt, naar aanleiding van de gebeurtenissen in Tibet, zelfs om een aantal sportieve disciplines te voorzien van een vleugje couleur locale. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om het Politbureau op de beloftevolle weg van het kapitalisme te houden.

Bereid u deze zomer dus voor op:

- De 400 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Boksen met boeddhistische monikken

- Hoogspringen in de smog

- Turnen met strijdbare syndicalisten (in de gevangenis van Peking)

- Speerwerpen, met betogende Tibetanen als doelwit

- Judo met de milieunormen

- Boogschieten op het Tienanmenplein

- De 10.000 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Gewichtheffen, maar zonder democratische rechten

- De 100 meter je mond houden

- 20 kilometer snelwandelen als de politie achter je aan zit

- Verspringen, als de nieuwe kapitalisten je buitengooien

- 110 meter horden en mediacensuur

- Polstokspringen met de Dalai Lama

- De 3000 meter "Haha, winst primeert op mensenrechten. Naïevelingen!"


Ja, dat wordt smullen deze zomer, daar gaan Jacques Rogge, het IOC en het marktgerichte Politbureau wel even voor zorgen.

De Chinese leden van het CWI, klassebroeders en -zusters van LSP, eisen:

"Nationaliseer de sport onder arbeiderscontrole. Weg met de kapitalistische en stalinistische elites.

Stop de Spelen, voor een massabeweging die alle stadions bezet, ter plekke arbeiderscomités verkiest en een democratische en socialistische maatschappij instelt. Dan, alleen dan, mogen die Olympische Spelen wat ons en de Chinese werkende massa's betreft nog doorgaan.

Fuck y**, Jacques Logge!"

Geef ze eens ongelijk.


(pd)

De professor en zijn kasteel: wordt balkanisering de nieuwe punk?

Beste vrienden, kameraden-bolsjevieken en Grondwetspecialisten, Etienne Vermeersch heeft zich weer eens in de voorste rangen van een niets ontziende kruistocht geworpen. Doe geen moeite, het is sterker dan de professor zelf. Planetaire overbevolking? De
terugkeerwoorwaarden van economische vluchtelingen? Hoofddoeken die de burger en de professor himself van achter het stadsloket de stuipen op het lijf jagen? Je kan het zo gek niet bedenken of Vermeersch heeft het met typerende diepgravendheid opgelost. De man heeft een puzzelend meesterbrein om u tegen te zeggen. Kent de hele Grondwet van buiten. Plus alle mensenrechtenverdragen die de geschiedenis ooit heeft voortgebracht, sinds de Romeinen.

Het viel dus te verwachten dat Vermeersch ook de nationale kwestie in België eventjes zou regelen. Verbazingwekkend dat hij de politici zo lang heeft laten verder knoeien, alvorens met zijn eigen onklopbare analyses op de proppen te komen.

Wat er ook van is: bij de VRT zouden ze best dat opgeklopte Eurosongcircus van Bart "kijk mij weer eens postmodern ironisch wezen" Peeters elke zondagavond meteen stilleggen. Er is namelijk al een geschikte kandidaat om naar het verre Servië af te zakken: de Gravensteengroep. Op drums: Piet van Eeckhout, slager van de cymbalen. Soms ook advocaat, maar verregaand woest op de Walen (net zoals de Serviërs gebeten zijn op de Kosovaren). Een angry young (nou ja) man, die zijn onstuimig slagwerk ziet als eerste stap naar een onafhankelijk Vlaanderen! Spijtig dat vader Dillen deze muzikale oerkracht niet meer heeft mogen meemaken.

Maar in de dampende kerkers van het Gravensteen liep nog ander muzikaal talent rond, dat ook boven de grond - meer bepaald in nationalistisch Servië - zijn kunsten hoopt te openbaren. In naam van het Europa van de volkeren, het spierwitte sluikhaar met bestudeerde cool door het zwerk werpend op de tonen van kilo's gitaarvervorming, zijn opwippende brilmontuur daarbij met moeite op de neus houdend, zo algeheel opgaand in de sfeer van de nieuwe Gravensteenpunk: Ludo Abicht. In een recent verleden moraalfilosoof van de gulden, zij het dikwijls onproductieve, middenweg. Vandaag: de met zijn veiligheidsspelden en decennia oude KP-insignes vergroeide Sid Vicious van het gezelschap.

Aan de zwiepende kop van Abichts lichtbruine Fender Telecaster uit 1954 hangt uitdagend een geel-zwart leeuwenvlagje te bengelen. Onderwijl laat de oude als een bezetene zijn gitaar tegen een stel onfortuinlijke geluidsboxen rammen en beuken. Moet dat stuk of zo? Heeft er iemand transfers naar Wallonië in weggestopt? Dit extremistisch gedrag is, gokken wij, vast toe te schrijven aan de Unizo en Voka-filosofie van de heer Abicht. Hij scheen ons vroeger zo'n beschaafd man toe. "God save the Queen, her anti-Flemish regime" keelt de herboren nationalist nu met een zwaar Londens accent. De gepensioneerde Abicht wisselt een blik van verstandhouding uit met Van Eeckhout achter de drums, die daverend zijn anti-Waalse duivels blijft ontbinden. De Vlaamse Sid/Ludo Vicious lanceert, wellicht door Van Eeckhouts helse slagwerk vooruit gestuwd, een klodder van een fluim richting ingebeeld publiek (Joëlle Milquet en het CDh?) in het duistere gat voor hem. Weerklinkt daar het rinkelen van middeleeuwse ketenen? Nope, het is Bart Maddens die in naam van Vlaanderen zijn basgitaar heeft omgegord.

Meer punk dan Leerstoel Politicologie Bart Maddens kom je ze nog maar zelden tegen. Met één snaar en amper twee vingers wordt zowaar de balkanisering van geheel ex-Joegoslavië geëvoceerd. Nog een geluk dat ze dat daar een beetje gewend zijn. In tegenstelling tot de onderaardse kerkers van deze burcht, waarvan de wanden trillen onder het puik verloonde gebeuk van de Gravensteengroep.

Onze inzending voor Eurosong - tevens de laatste, want wat is na deze ingewikkelde, weinig transparante songstructuren nog de zin van België? - heeft ook een leider. Etienne Vermeersch. De Johnny Rotten van het links-progressieve nationalisme. "Pa-pa-pa-rasites, you French speaking pa-pa-pa-rasites!" De professor houdt er niet van om persoonlijk denigrerende uitspraken te doen. Behalve als het over de Walen en andere niet-neutrale bevolkingsgroepen met een hoofddoek gaat. Dan is alles gepermitteerd. Vermeersch headbangt tussen de Verlichtingsslogans door ("Reason! Facts! Territory principle! Facts! Again, facts! Missionary position!") dat het een lieve lust is. Tijdens een infernale bassolo van Bart Maddens, die vanop zijn versterker ei zo na in het kapsel van achtergrondzangeres Brigitte Raskin springt, roept Vermeersch op om "No concessions! No concessions!" te doen. De verengelsing van het onderwijs is effectief een pest, als je al gebukt gaat onder zoveel Franstalig cultuurimperialisme.

Het ongenoegen van de Vlaamse middenklasse was zelden zo doorleefd, als die namiddag in het Gravensteen. "Waarom is het kapitalisme zo moeilijk?" zag je Dirk Denoyelle, geïnspireerd meppend op de conga's, denken. Uit de weg Servische nationalisten en Kosovaarse separatisten: Eurosong is dit jaar van ons. Het is dat, of we splitsen af van dat hele gedoe.


(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

Door Geert Cool

Jurgen "Ben ik in beeld" Verstrepen

Jurgen Verstrepen werd in de Gazet van Antwerpen op de korrel genomen. De krant presteerde het om eens na te gaan bij hoeveel werkgevers de mediaspecialist van Lijst Dedecker reeds was gepasseerd. Ze kwam aan 14 radiostations, 4 televisiezenders en intussen twee politieke partijen.

De logische vraag na een dergelijk overzicht is: what's next? GVA gokt dat de jobhopper na de politiek wel iets anders zal zoeken, als er maar "massa-communicatie" bij te zien komt. Met andere woorden: Jurgen is bijzonder mediageil en kan er niet tegen als hij een paar dagen niet in de gazet komt.

Racisme, ja! Separatisme, nee!

De Kosovaarse onafhankelijkheid zou de Vlaams-nationalisten tevreden moeten stellen. Zou je toch denken. Maar er is natuurlijk jaloezie en nog iets veel ergers. Het VB schrijft dat het "gemengde gevoelens" heeft bij de onafhankelijkheid van Kosova.

De reden is niet de onafhankelijkheid op zich, maar wel het volgende: "Europa heeft er een moslimstaat bij". De partij stelt vast dat van de 2 miljoen Albanese inwoners 90% moslim is, waarna onvermijdelijk de conclusie volgt dat Kosova een "bandietenstaatje" is...

Blijkbaar gaat racisme bij het VB nog steeds voor op nationalisme. En dan maar klagen over de vette vissen die in België naast de pannen belanden bij de onderhandelingen over de staatshervorming.

Nazi's, met filter

De jaarlijkse NSV-betoging vindt dit jaar plaats in Gent. Daar zouden ze het wel eens zonder de steun van de kameraden van het KVHV moeten doen. In Gentse KVHV-kringen is men naar verluidt niet tevreden met de NSV-houding tegenover het KVHV en een aantal kritieken op het feit dat het KVHV te radicaal zou zijn.

De overlappingen tussen NSV en KVHV zijn groot in Gent, maar bij KVHV wordt NSV blijkbaar gezien als een "filter" om dubieuze figuren buiten te houden. Dan gaat het onder meer over aanhangers van Dedecker of Dewever. Of, zo vernamen we het althans, zelfs een heuse Marokkaan die lid was geworden van NSV... Die arme jongen wist wellicht niet waar hij was terechtgekomen. Maar in KVHV-kringen wordt wel gefluisterd dat die Marokkaan er met de kas vandoor was gegaan. Tja, het blijven rare jongens die Germanen!

Column: Wat is er links aan dit “links manifest”?

Door Karel Mortier

Een aantal linkse nationalisten (die zich overigens niet op die manier bekendmaken) en andere intellectuelen heeft in De Standaard een zogenaamd manifest geschreven. Ze lijken in de eerste plaats hun eigen “progressief” wereldje op de korrel te nemen, dat ze à la Bart Somers verwijten “conservatief” te zijn en mee te heulen met de belgicisten. In de tekst geven ze echter geen antwoord op de oorzaak van de huidige communautaire problemen. Qua voorstellen en analyse sluiten ze aan bij wat we al maanden te horen krijgen van de traditionele, burgerlijke partijen. Ze gaan zelfs een stukje verder: als er aan de zogenaamd gerechtvaardigde “Vlaamse eisen” niet wordt tegemoet gekomen, dreigt deze Gravensteengroep met een splitsing van België.

In de tekst schrijven ze allereerst terecht dat de arbeidersbeweging een belangrijke rol speelde in het verminderen van de sociale problemen, maar voor de rest is het onduidelijk in dit manifest wat de rol is van de arbeidersbeweging in de huidige problematiek.

Het lijkt er een beetje op dat de sociale strijd is gestreden en dat de arbeidersbeweging in de mist van de geschiedenis is verdwenen. Het volstaat om een krant van de laatste weken open te slaan om te zien dat dit niet het geval is. De auteurs van het manifest klagen dat de sociale en culturele rechten van de Nederlandstaligen in ons land slechts op een geleidelijke manier tot stand zijn gekomen, wat volgens hen heeft geleid tot een complexe staatsstructuur en een institutioneel doolhof.

Dit zou volgens hen de voornaamste oorzaak zijn van de huidige problemen. De auteurs van het stuk maken een zeer strak, mechanisch onderscheid tussen de sociale geschiedenis - met daarin de rol van de arbeidersbeweging - en de Vlaamse kwestie, die zou hebben geleid tot een complexe staatsstructuur. In realiteit loopt de sociale en nationale kwestie in ons land uiteraard als een rode draad doorheen onze geschiedenis. Beide zaken kunnen helemaal niet los van elkaar worden gezien.

De arbeidersbeweging heeft trouwens niet alleen een rol gespeeld in het afdwingen van economische rechten, zoals het manifest lijkt te suggereren, maar heeft ook een belangrijke rol gespeeld in het afdwingen van taal- en culturele rechten voor de Vlamingen. Het is de arbeidersbeweging, gesteund door een aantal progressieve liberalen, die het algemeen stemrecht in ons land heeft afgedwongen, wat heeft gemaakt dat de “Vlamingen” voortaan een electorale meerderheid vormden in ons land. De arbeidersbeweging had veel vroeger een belangrijkere rol kunnen en moeten spelen in het oplossen van de nationale kwestie, moest de leiding van de sociaal-democratie, en in mindere mate de KP, deze kwestie niet in een lade hebben gestoken onder die van de vrouwenrechten en de Belgische kolonies. Op die manier had men kunnen vermijden dat de Vlaamse beweging werd gedomineerd door rechts, extreem-rechts en kleinburgers allerhande, en had men de nationale kwestie in ons land op een andere manier kunnen aanpakken dan de laatste decennia. Dit terzijde.

De auteurs lijken de indruk te wekken dat de complexe staatsstructuur enkel een gevolg is van de vele compromissen van de afgelopen 100 jaar rond de taalkwestie, en dat dit de oorzaak is van de huidige problemen. Je kan even goed beweren dat het huidige Belgische sociaal model via compromissen tot stand is gekomen en komt! En dat, vanzelfsprekend, op basis van de krachtsverhouding tussen de arbeidersbeweging, de heersende politiek en het patronaat op een gegeven moment.

Het ontstaan van de gewesten in ons land is helemaal geen Vlaamse eis en heeft op zich weinig met taalrechten te maken. Het vreemde van het manifest is ook dat men afkomt met de taal- en culturele rechten van de Vlamingen, en beladen termen als “cultureel imperialisme” gebruikt, daar waar dit oorspronkelijk helemaal geen belangrijk punt was in de huidige discussie.

De eisen van het Vlaams parlement voor de huidige staatshervorming, die reeds een aantal jaar geleden vorm hebben gekregen onder druk van een aantal Vlaamse lobbygroepen, hebben weinig te maken met de houding van een aantal “hoogopgeleide” Franstaligen in de rand. Net zomin met de aanspraken van de Franstalige politici op een aantal Brusselse randgemeenten.

Een kleine minderheid van Vlaams-nationalisten zal daar de laatste jaren wel mee bezig geweest zijn, maar dit was politiek helemaal niet actueel. Vlaams-nationalisten links en rechts mogen dan denken dat Voka en Unizo hun leden hebben gemobiliseerd om het “Franstalige imperialisme” in de rand te stoppen, maar laat ons ernstig wezen. Het is niet omdat een Franstalig politicus Brussel wil uitbreiden dat Voka en Unizo grote delen van het sociaal-economisch beleid naar de gewesten willen overhevelen.

De realiteit is omgekeerd. De eis van Franstalige politici om Brussel uit te breiden is een gevolg van de socio-economische eisen vanuit de Vlaamse, burgerlijke partijen. De auteurs van het manifest lijden blijkbaar aan dezelfde ziekte als de rest van het Vlaams-politieke establishment: ze denken dat ze in een land dat gebouwd is op complexe compromissen hun voeten kunnen vegen aan de standpunten en opvattingen van de andere gemeenschap.

Waar is de klasseanalyse?

Voor de linkse nationalisten is dit wellicht een gevolg van het feit dat ze sowieso niet geïnteresseerd zijn in een toekomst voor België, en niet willen dat er een communautair compromis wordt gevonden. Voor andere ondertekenaars van dit manifest is het wellicht een vorm van intellectuele arrogantie. We hebben gelijk en daarmee punt, gedaan.

“It’s the economy, stupid!” De patroonsorganisaties Unizo en Voka en de Warande-werkgroep - om maar een aantal actoren te noemen die “iets” meer hebben gewogen op deze discussie dan de mensen die vandaag het manifest onderschrijven, en die de eisen van het Vlaamse establishment mee hebben uitgewerkt - willen in de eerste plaats een aantal socio-economische veranderingen afdwingen om hun bankrekening wat meer te spekken. Ze willen hun economische positie omzetten in meer macht.

De huidige problemen hebben in de eerste plaats een economische grondslag, maar daarvoor is in het manifest niet de minste aandacht. Dat is ook niet zo vreemd, gezien de auteurs van het manifest niet vertrekken van een economische of klasseanalyse.

Voor de auteurs van het manifest is het in de eerste plaats een institutioneel probleem. Voor hen is het een gevolg van de compromissen van de traditionele partijen omtrent de nationale kwestie. Ze zien ook een “mentaliteitsprobleem” bij “de Franstaligen”, dat alleen maar kan opgelost worden als ze zich volledig schikken naar de eisen van het Vlaamse (politieke) establishment. Waar zij zich als zogenaamde “links-progressieven” met dit manifest - zeer laat - bij aansluiten.

Nergens in hun stuk leggen ze op een geloofwaardige manier uit wat de oorzaken zijn van de huidige communautaire patstelling, en wat bijvoorbeeld de drijfveren zijn achter de eisen van het Vlaamse patronaat en het politieke establishment. De complexiteit van de staatsstructuur en het Franstalige imperialisme is een wel zeer mager beestje als verklaring voor de huidige problemen.
Onderzoekers hebben aangetoond dat de grote meerderheid van de Vlamingen niet communautair heeft gestemd. Het zou dan ook vreemd zijn om te beweren dat ze voor bijvoorbeeld Yves Leterme hebben gekozen omwille van de “complexe en onbevredigende” staatsstructuur. Het is trouwens kortzichtig om te denken dat een zoveelste staatshervorming de zaken minder complex zou maken, laat staan dat ze de verhoudingen tussen de gemeenschappen zou verbeteren.

De auteurs van het stuk stellen de burgerlijke politiek niet in vraag. Wat denken ze dat er concreet zal veranderen na de zoveelste staatshervorming, als het systeem en haar politieke vertegenwoordigers dezelfde blijven? Wat de auteurs zeggen is dit: “Het is allemaal de schuld van de Franstaligen. Wij hebben gelijk. Geef ons onze zin en dan komt het misschien goed, anders worden we onafhankelijk.”

Het is die manier van denken van een aantal kleinburgers in Vlaanderen die de patstelling mee heeft veroorzaakt, eerder dan de complexe staatsstructuur. Een logisch gevolg van de - laat ons een kat een kat noemen - Vlaamse kleinburgerlijke logica van de auteurs is om België op te doeken. Het is immers een fantasie te denken dat één gemeenschap zomaar zijn wil kan opleggen aan een andere gemeenschap, wat de auteurs duidelijk willen. Deze zogenaamde “linkse intellectuelen” willen in de praktijk een burgerlijk België inruilen voor een even of nog burgerlijker Vlaanderen, zonder enig perspectief dat dit een stap vooruit zou zijn voor de arbeiders in Vlaanderen, Wallonië, of elders.

Voor hen doet het er niet toe dat in een “onafhankelijk Vlaanderen” Voka en Unizo de plak zullen zwaaien, laat staan wat er gebeurt met Brussel of Wallonië. Zolang we maar “transparante staatsstructuren” hebben en met een Vlaams paspoort naar de douanebambten op Brussels Airport kunnen zwaaien. De criteria in de Vlaamse burgerlijke opinie om als links door het leven te gaan zijn weliswaar niet hoog, maar dit is al te bedenkelijk.

Neoliberale linkerzijde aangetast door rechts-nationalisme

De standpunten van deze intellectuelen worden overigens grotendeels gedeeld door wat in Vlaanderen doorgaat voor politiek links. In zekere zin hebben ze helemaal geen reden tot klagen. Vandaar dat hun manifest in de eerste plaats is gericht tegen de “belgicistische” gevoelens die in de culturele wereld aanwezig zijn. Politiek staan ze helemaal niet geïsoleerd. SP.a en uiteraard de links-nationalisten van SPIRIT stappen volledig mee in de logica van de ondertekenaars van dit manifest. Zelfs Groen! is voorstander van een staatshervorming en een splitsing van B-H-V zonder compensaties voor de Franstaligen.

In die zin wijst deze tekst op een duidelijke kloof tussen enerzijds de linkse achterban van die partijen en, anderzijds, de communautaire posities die die partijen in de discussie innemen rond de onderhandelingstafel en achter de schermen. Op Vandenbroucke na is er volgens ons niemand binnen de SP.a die de eisen van de Vlaamse regering naar buiten toe verdedigt, laat staan dat ze uitleggen waar die eisen allemaal goed voor zijn. Hun eigen radicale communautaire opstelling achter de schermen staat in schril contrast met de aandacht die ze eraan besteden naar buiten toe.

Het valt te betwijfelen of het lidmaatschap van de SP.a trouwens akkoord zou gaan met het communautaire eisenpakket waarmee de Vlaamse regering, waar de SP.a deel van uitmaakt, naar de onderhandelingen is getrokken. Om nog maar te zwijgen over wat de “bevriende” sociale partner ervan zou vinden. “Wat niet weet, niet deert” lijkt echter de houding te zijn van de SP.a-leiding, en die van het ABVV.

De ondertekenaars van het manifest hebben een zeer legalistische opvatting - vanuit een zuiver “Vlaams” en geen arbeidersperspectief - van een communautair probleem dat te complex is om op die manier duurzaam opgelost te worden. Op geen enkele plaats in de wereld is een strict legalistische visie, die dan nog niet wordt gedeeld door iedereen, een oplossing voor het nationaliteitenvraagstuk. In tegenstelling tot wat sommigen suggereren zijn wetten interpreteerbaar en niet altijd eenduidig.

Voorbeelden genoeg in de wereld van dit soort conflicten: aan beide kanten zwaait men met de burgerlijke wetteksten en de geschiedenisboeken in de hand om het eigen gelijk en het ongelijk van de anderen te bewijzen. Denk maar aan de discussie rond BHV, die door de auteurs van de tekst nog eens wordt aangehaald. De Vlaamse politici en de auteurs van het manifest zeggen allemaal dat B-H-V moet worden gesplitst van de rechtbank, of vanuit andere wettelijke principes, daar waar de rechtbank dat nooit met zoveel woorden heeft gezegd. Wettelijke principes zijn uiteraard voor discussie vatbaar en worden niet altijd door iedereen gedeeld. Dat dit zonder compromissen moet gebeuren, zoals ook de auteurs willen, staat al helemaal in geen enkel wetboek. Zelfs het territorialiteitsbeginsel waar de auteurs zich op beroepen, is voor discussie vatbaar. Waar blijf je anders met de democratische rechten van minderheden? Soms is het nodig om die toe te kennen, om de eenheid van werkende mensen te kunnen behouden.

Op geen enkel moment schuiven de schrijvers van dit manifest andere argumenten of standpunten naar voren dan hetgeen we maanden geleden al hebben kunnen lezen in de teksten afkomstig vanuit rechts-nationalistische hoek. Het lijkt me best mogelijk om vanuit een socialistisch perspectief argumenten tegen een burgerlijk belgicisme te bedenken. Maar het enige verschil tussen dit manifest en een standaard persbericht van de NVA is dat Etienne Vermeersch er een paar hoogdravende woorden aan heeft toegevoegd, die ons zouden moeten verhinderen om er een rechtse stempel op te drukken. En dat één of andere ex-KP’er er het woord arbeidersbeweging aan heeft kunnen toevoegen op een moment dat Vermeersch aan het slapen was.

Het manifest is niet vanuit het perspectief van de arbeidersbeweging geschreven, laat staan dat het zou zeggen wat de rol is van de arbeidersbeweging in heel dit circus. Er is zelfs geen poging tot analyse van de reële oorzaken van het probleem.

Dit opiniestuk is een slechte poging om een links, progressief tintje te geven aan de huidige communautaire crisis. Het voegt zeer weinig toe aan de discussie. Jezelf progressief noemen en je tegenstanders verwijten dat ze conservatief zijn, is ondertussen tot de draad afgesleten. Ook dat hebben de auteurs trouwens geleend uit rechtse hoek.

De ironie is dat ze zich zelf schuldig maken aan wat ze hun linkse vrienden terecht verwijten. Daar waar sommige linksen op een onkritische manier meeheulen met het Belgische establishment om “België” te behouden, valt er bij monde van de Gravensteengroep geen enkele kritische bedenking te lezen over de rol van het Vlaamse rechtse establishment. Een pijnlijke conclusie voor de links-progressieve, intellectuele elite in Vlaanderen. Of ze nu met een Belgische vlag of een Vlaamse Leeuw zwaaien: ze lopen steeds achter de feiten aan en met al hun intellectueel vermogen slagen ze er niet in om veel meer te doen dan het recycleren van andermans propaganda. Want wat is er nog links aan dit manifest?

Het is tenslotte ook wat vreemd dat linkse intellectuelen die klagen dat ze in een extreem-rechtse hoek worden geduwd zichzelf de Gravensteengroep noemen, naar het middeleeuwse kasteel in Gent waar de Graven van Vlaanderen de regio bestuurden, veelal als leenheren van de Franse koning. Voorwaar, wat is er beter als “links-progressieve” beweging dan jezelf te noemen naar een middeleeuwse villa van de Vlaamse elite die de eigen boeren en ambachtslieden uitmolk, in onderaanneming van een buitenlandse patroon? Waarom noemen ze zichzelf niet meteen Voka?

Osama Bin Laden gevonden!

Onder het bed van Mia Doornaert

President Bush eist verklaring van Belgische regering

In tegenstelling tot wat vele opiniemakers dachten, bevond de terroristenleider Osama Bin Laden zich de afgelopen jaren niet in een van de klamme vochtigheid druipende grot, ergens in het grensgebied tussen Afghanistan en Pakistan. Een ontoegankelijk en onherbergzaam oord, waar Bin Laden zowel de fiscus als de rekeningen van Electrabel probeerde te ontlopen. De terrorist had uit het Aziatische subcontinent reeds lang de plaat gepoetst, zo is nu uit onderzoek gebleken.

De meest gezochte man ter wereld heeft zich al die tijd onder het bed van de bekende journaliste Mia Doornaert, intellectuele ster van De Standaard, verborgen gehouden. Precies op die plek waar de conservatieve columniste vroeger, alvorens zich genoeglijk op haar hoofdkussen neer te leggen, wel eens een halve bolsjeviek onder de krakende spijlen meende te ontwaren, daar stootte Mia nu - zoekend en tastend in het schemerduister - op een even onrustwekkende ontdekking.

De warrige stoppels op zijn kin en het strijdbare “Allah is Groot en mijn habijt oppermachtig” lieten volgens Mia, in haar eerste verklaringen voor de Brusselse politie en haar geliefde NAVO-bondgenootschap, geen twijfel mogelijk. Dit was ofwel een directe linkerhand van Bin Laden, ofwel de meest gezochte terrorist “in hoogsteigen persoon” (waarmee ze in één moeite aanspraak maakte op een flinke som geld van “mijn goede vriend, de fantastische Mister Bush, die ik in al zijn oorlogen tegen de Arabier door dik en dun heb gesteund - en jullie, heren?”). Een derde optie was dat “een alliantie van uiterst links met het moslimfundamentalisme” onder haar bed had postgevat. Aan zo’n alliantie was volgens Mia niets tegennatuurlijks. Iets wat ze van andere allianties wel vond.

Mia sleurde de tegenwringende fundamentalist met één handbeweging vanonder het bed tevoorschijn. Wat toen volgde, valt nog het best te omschrijven als een wirwar van zwaaiende vrouwenvuisten, hitsige kreetjes en flink behaarde, donkerbruine mannenbenen. Het kapsel van de journaliste was het eerste slachtoffer van dit woeste gevecht, maar die tol was ze bereid te betalen. Na een half minuutje geworstel plofte Mia de fysiek slappe Osama Bin Laden - “islamieten zijn voor mij geen mannen, het zijn verdorven vrouwen” - voor haar neer in een stoel.

Achter de islamitische indringer, die haar met verschrikte ogen zat aan te staren, viel een portret van Generaal De Gaulle van de muur. De Al Qaeda-leider had in zijn leven reeds een en ander meegemaakt, van Russische tanks tot Amerikaanse tapijtbombardementen. Maar niets daarvan had hem op Mia Doornaert voorbereid.

“Mia D. to headquarters... Mia D., Defiant Eagle, to headquarters... The squirrel has hit the tree in the woods of Lake Tango, over.” De columniste legde haar gsm terzijde en schakelde opnieuw over naar haar moedertaal, het Nederlands. “Ik heb niet veel tijd en sta niet meteen bekend voor mijn geduld, stukje fundamentalist. Binnen exact twee uur moet ik weer een van mijn streng-logische columns hebben binnengeleverd. Je hebt er dus belang bij om snel te bekennen, als je tenminste weet wat waterboarding betekent?”

De topjournaliste tikte met haar naaldhakken tegen een emmer water, tot de rand gevuld, naast de poten van haar king size bed. Osama deinsde 10 centimeter achteruit, en prevelde een schietgebedje.

“Tot welke module van de inburgeringscursus ben je eigenlijk geraakt? Bevestig je hier en nu dat je Osama Bin Laden van Al Qaeda bent, die wereldwijd de systemen van vrijheid bestrijdt? Hoe ben je precies onder mijn bed verzeild geraakt, en wat is je professionele bezigheid in het dagelijkse leven? Creëer je welvaart? En o ja, wat mijn lezers vooral zal interesseren: wat zijn je banden met radicaal-links? Plannen jullie een gezamenlijke meeting?”

De Al Qaeda-fanaat dacht dat hij er zich vanaf kon maken door zijn schouders enkele keren verontschuldigend op te halen, begeleid door een wrang lachje om zijn dunne lippen. “En kom me niet vertellen dat je in de jaren ‘80 steun hebt gekregen van het Amerikaanse systeem van vrijheid om je boetiek van de grond te krijgen. Dat simplistische credo krijg ik van je uiterst linkse bondgenoten al genoeg te horen. Allemaal totalitairen, verenigd in de strijd tegen de westerse democratieën!”

Osama Bin laden maakte tegen zijn principes in een V-teken. De man zat een beetje verslagen aan zijn witte jurk te frutselen, ondertussen tegen zichzelf murmelend in een taaltje dat de columniste helemaal niet aanstond. “We want change... Change in our school system, change in the health system... Change...” Mia, eens op stoom gekomen, valt echter nog maar moeilijk af te remmen. “A is A. Een islamiet is een islamiet, en dus niet of nauwelijks integreerbaar in onze normen en waarden. Als A niet A is, dan is het B. En zeker niet C! Wie niet voor de westerse systemen van vrijheid is, is ertegen. En bijgevolg niets anders dan een stalinist. Wat moest bewezen worden, in 9 van de 10 van mijn columns althans! Jef Turf en de KP, eet uw hart op!”

De verbijstering was groot toen het NAVO-bondgenootschap, 5 minuten later, effectief met een 20-tal door Irak geharde Mariniers in de slaapkamer van de columniste binnenviel. “Hello, Defiant Eagle, who saw the squirrel hit the tree in the woods…” Waarop Mia plichtsgetrouw aanvulde: “Of Lake Tango!”. De gevreesde columniste wees triomfantelijk de emotioneel en fysiek afgepeigerde terrorist aan, onderuit liggend op de stoel voor haar. De spanning was te snijden. Toen liet een Marinier, afkomstig uit de zwarte gettowijken van downtown Chicago, zich echter verbaasd ontvallen: “Defiant Eagle... Well God almighty... That’s Barack Obama, not Osama Bin Laden!”

De De Standaard-journaliste sprong zowat uit haar vel. De Democratische presidentskandidaat Barack Obama bleek helemaal van Amerika te zijn overgevlogen, in volle campagne, om zich van de steun van Mia Doornaert te verzekeren! Ze wees ter plekke zijn verzoek af. Niet omwille van zijn looks, maar omdat het een “quasi-stalinistische links-liberale leftie” betrof die misschien ooit een gevechtseenheid uit Irak zou terugtrekken.

De Mariniers mochten desgewenst blijven met hun rollend materieel, maar die Obama moest zijn witte jurk direct teruggeven aan de barones.


(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

Door Geert Cool

VB: campagne tegen hoofddoek, niet tegen dalende koopkracht

Het VB wil ook in Lier een verbod op het dragen van de hoofddoek voor het stadspersoneel. Het gaat concreet om één personeelslid. Het VB wil echter dat dit personeelslid haar hoefddoek niet langer zou dragen. De partij doet daartoe een voorstel in de gemeenteraad. Jan Mortelmans (VB) verklaart die eis als een resultaat van een "strikte scheiding tussen kerk en staat".

Moest dat argument niet pakken, zal hij er wel een ander verzinnen. Het VB heeft er vooral een probleem mee dat het personeelslid in kwestie "meermaals op de openbare commissievergaderingen aanwezig was met hoofddoek". Het VB in Lier houdt zich bezig met het pesten van het ene personeelslid met een hoofddoek. Burgemeester Vanderpoorten stelde: "Persoonlijk heb ik er geen problemen mee dat mensen hun hoofddoek ophouden. (...) Dit is een typische houding van Vlaams Belang. Ze proberen alleen maar onrust te stoken door die zaken op te rakelen."

In Gent was het een partijgenoot van Vanderpoorten die "onrust" stookte door "die zaken op te rakelen" en stemde haar partij voor het hoofddoekenverbod. Niet alleen het VB is hypocriet, de liberalen kunnen er ook wat van!

Parodie: "Oh kut, alweer een West-Flut"

De Gentse N-GA (Nieuw Gentse Alliantie) steekt de draak met de communautaire heisa van de afgelopen weken en maanden. Ondanks onze sympathie voor de NGA-Busters die ten strijde trekken tegen de Gentse Militantenorde (GMO), vinden we ook de nieuwe CD-single van NG-A wel geslaagd: “Oh kut, t’is een West-Flut”. Het “Boerenlied”. Dit is naar eigen zeggen "een populaire meezinger die op een ludieke manier de West-Vlamisering in het algemeen en de wildgroei van West-Vlaamse huiseigenaren in het bijzonder hekelt."

Bovendien werd beroep gedaan op "professionele Gentse muzikanten en zangers die omwille van het politieke karakter van het lied anoniem willen blijven". Maar vooral: "Bovendien betreft het hier een unieke melodie."

Elke gelijkenis met de single "Oh nee, alweer een moskee" van Filip Dewinter berust naar verluidt op puur toeval. Het was Dewinter die met het idee én de originele melodie was gaan lopen. De discussie over de auteursrechten zou uitgevochten worden in een rechtstreekse confrontatie tussen de GMO en de VMO...

Bart De Wever, gezellig met fascisten?

Bart De Wever wordt door NSV-Gent uitgenodigd om te spreken over de staatshervorming. Voor de NSV is het vooral een charme-offensief naar de NV-A toe. Welke kaakslagen De Wever die avond ook mag toebrengen aan Vlaanderen, het feit dat hij voor de NSV gaat spreken is voor de jonge VB'ers op zich al voldoende. Of voelt De Wever zich wel thuis in die kringen van extreem-rechtse nationalisten?

Na zijn jeugdig bezoek aan Le Pen, zijn aanwezigheid op de begrafenis van Karel Dillen of zijn verontwaardiging over de excuses van de stad Antwerpen naar aanleiding van de jodenvervolgingen tijdens de nazibezetting, zouden we al gaan vrezen dat de NV-A voorzitter eerder Zwart de Bever heet... Opmerkelijk is alvast dat bij de discussie in het Gentse PFK (overkoepeling van politieke studentenclubs aan de universiteit) de NV-A jongeren tegen de erkenning van NSV hebben gestemd.

Dat gebeurde onder meer op basis van het gewelddadige karakter van die groepering. De Wever is het blijkbaar niet eens met zijn eigen jongerenafdeling en gaat plat op zijn buik liggen door voor de NSV te gaan spreken.

KVHV-Gent: fun met de "fasces"

KVHV-Gent blijft een verzamelplaats van extreem-rechts gespuis. Tal van NSV'ers zijn ook actief bij het KVHV en die groep fungeert als officieel erkende studentenclub. Op die manier is er onder meer toegang tot zalen van de universiteit Gent om VB'ers op te voeren.

Binnenkort wordt bijvoorbeeld Bruno Valkeniers aan de studenten van zijn partij voorgesteld op een meeting van het KVHV aan de Gentse unief. Sommige KVHV'ers laten zich niet meteen als politieke softies kennen. Eén van hen stelde bijvoorbeeld dat “scholieren die ook nationalist zijn een ordedienst moeten oprichten om de orde op en rond scholen desnoods met harde hand te herstellen en de devianten, wanna be hippies en decadenten met de fasces te laten kennismaken”. Onder leiding van Tom Vandendriessche werd KVHV-Gent omgevormd tot een verzameling champagne- en kaviaarfascisten, maar daarom zijn ze niet minder radicaal.

Meer info vind je hier: http://ovl.indymedia.org/news/2008/02/21905.php

Frank Vanhecke, degradatiekandidaat

Frank Vanhecke is geen kandidaat om zichzelf als partijleider op te volgen en zal zich voornamelijk bezig houden met de website van het Vlaams Belang. Nu zijn reeds minstens twee personeelsleden met die site bezig en Vanhecke zal hen dus vervoegen. Samen schrijven ze drie tot vier korte stukjes per dag. En dat uiteraard allemaal op kosten van de gemeenschap, die moet opdraaien voor de financiering van de partijen.

Vanhecke wordt dus gedegradeerd. Eerder werd in Gent Francis Van den Eynde gedegradeerd. Dat is de 62-jarige niet goed afgegaan. Naar verluidt zou hij al eens lachend zeggen dat je niet te veel moet rekenen op "vrienden" in de politiek. Zijn gezondheid lijkt hem wel wat in de steek te laten, waardoor het weinig waarschijnlijk is dat Van den Eynde nog terug op het voorplan zal treden.

Het afzetten van Van den Eynde als Gents kopstuk heeft ook gevolgen voor het VB in de Arteveldestad. De partij probeert er steeds meer gematigd uit de hoek te komen. In het gratis tijdschrift "De Strop" wordt zoveel mogelijk benadrukt dat het VB niet op zich tegen alles is, maar uiteindelijk wel. De nuance wordt natuurlijk altijd weggeschreven, maar voorheen zou een vermelding van een nuance als heiligschennis - of erger nog, als een kaakslag - ervaren zijn. Na Van den Eynde lijken de carrièristen en middenstanders het bestuur van het VB in Gent te hebben overgenomen.

Halfbloed fascineert Deman

De Amerikaanse presidentsverkiezingen zorgen ook voor reacties bij sommige Blokkers. Filip Deman heeft het niet begrepen op presidentskandidaat Obama. Is die niet rechts genoeg? Op economisch vlak is Obama zeker niet links te noemen, maar dat ontgaat Deman volledig.

Neen, er is maar één aspect van Obama dat hem is opgevallen: het is een zwarte, of eigenlijk een "halfbloed". Deman stelt dat Obama de Republikeinen kan doen winnen, ondanks de blunders in Irak (Bush had gelijk "toen hij de Taliban in Afghanistan ging uitroken, maar de blunders in Irak worden hem zwaar aangewreven").

Voor de Democraten komt het er volgens Deman op aan om Obama uit te schakelen, maar "te verwachten valt dat de negerbevolking (nogmaals: 15% van de kiezers) het niet zal verkroppen als Hillary Clinton hun Obama uitschakelt". Deman is overigens wat cynisch over de presidentsverkiezingen: ook de Republikeinse kandidaat McCain voldoet niet: die is "eerder centrumrechts en stelt zich erg slapjes op inzake immigratie."

Koopkrachthysterie: Dr. Phil doorbreekt stilzwijgen

Nu ook erkend als beroepsziekte (en terugbetaald door het ziekenfonds)

Door Johan Achterbos, in De Standaard

Unizo bond de kat van de om zich heen grijpende koopkrachthysterie de bel aan. Maar ook andere officiële instanties, zoals de Vereniging van Vlaamse Huisartsen en de afdeling “Gedragspsychologie, Positieve Beloning en de Vrije Samenleving” van de KU Leuven, mengen zich nu in het koopkrachtdebat.

In navolging van Karel Van Eetvelt van de patroonsorganisatie UNIZO spreken de vorsers van een “nieuw, voorheen onbekend ziektebeeld, dat even plots kan toeslaan als weer kan gaan liggen”. Een beetje zoals de najaarswind, suggereerden sommige klimatologen reeds. Maar die vergelijking is “misleidend in zijn eenvoud”, naar de mening van tal van wetenschappers die zich grondig in het fenomeen hebben verdiept.

Eén van hen is Dr. Phil. Grijzende krullen, geleerd brilletje, bedachtzaam en zorgvuldig formulerend. Dr. Phil is werkzaam bij het urgentieteam “Koopkrachthysterie” van de voornoemde afdeling van de Leuvense universiteit. We laten de bezorgde wetenschapper zelf aan het woord: “Bij de spoedafdeling van UZ Gasthuisberg kunnen we de toeloop amper nog aan. De laatste maanden, nog voor de stakingen in het verre Limburg de kop opstaken, zagen we een gestaag toenemende stroom van koopkrachthysterici (wijst naar een pak papieren met statistieken op zijn bureau, en enkele veelbetekenende foto’s aan de muur).”

“Kijk,” zegt Dr. Phil terwijl hij zich moeizaam ophijst van achter zijn bureau, “dit zijn mensen die er rotsvast van overtuigd lijken dat ze in de krant hebben gelezen dat ze tot 300 euro meer moeten gaan betalen voor hun elektriciteit. Op jaarbasis, welteverstaan. 300 euro!”

De dokter kijkt ons spottend en enigszins verwijtend aan. Wij trekken een zuur gezicht. “Bij een aantal van hen was duidelijk het licht uitgegaan, ze waren volledig overstuur. En dan moesten ze nog naar de pomp voor benzine, en een ordinair brood inslaan bij de bakker. Sommige van de arbeiders die wij hier in Leuven onderzochten, spraken zelfs van (pauzeert even, alsof er iets onheilspellends zit aan te komen)... sta-ken.”

Dr. Phil werpt enkele tellen een veelzeggende blik op zijn bezoeker, uw reporter staat even hard aan de grond genageld als de wetenschapper zelf.

“Nee, nee, geen zitactie onder het luidkeels zingen van ‘We shall overcome’, waarbij iedereen elkaars handjes vasthoudt met een psychologisch verklaarbare krop in de keel. Nee, staken... Zoals wanneer arbeiders collectief het werk neerleggen. Onbegrijpelijk... (schudt het hoofd) Wat kan van zo’n gedrag de stimulus zijn? (wijst met een zwaaiende, half beschuldigende vinger een stapel boeken aan) Al die naslagwerken heb ik erop nagepluisd. Niks te vinden!”

Dr. Phil zoekt nog steeds naar vrijwilligers - vooral arbeiders en bedienden - die zich aan hun koopkrachthysterie willen laten onderzoeken. Het team van Dr. Phil staat, tussen 9 en 5, paraat. Het laat zich moreel begeleiden door Professor Roger Blanpain, de man van het Arbeidsrecht, die elke middag pannekoeken met bruine suiker komt bakken bij het Urgentieteam. Uit solidariteit. “Als het IMF zegt dat de index teveel afhankelijkheid creëert,” poneert een gedreven Dr. Phil, “dan kan ik mij daar als psycholoog volledig in vinden. Wij proberen de mensen terug op eigen benen te laten staan. De eerste stap in zo’n moeizaam leerproces is dat de werkende klasse erkent dat het probleem bij haarzelf zit. (kijkt ons even indringend aan, schudt vervolgens meewarig het hoofd) Zeker niet bij het winststreven van de patroons of het beleid van onze politici.”

De oude wijze vorser zit bijna snikkend met de handen in het haar, wanneer we aanstalten maken om onze jas vast te knopen, en Volkswagengewijs naar de redactie terug te tuffen. “Ik vertel u dit als psycholoog: de politici worden onderbetaald, voor het ondankbare werk dat ze dag in dag uit verrichten. 6000 euro per maand is een echte habbekrats, als je bedenkt hoe dikwijls een hedendaags politicus de werkende bevolking bij de neus moet nemen. Een habbekrats!”

We hebben inmiddels onze paraplu opengezet en groene rijlaarzen aangetrokken. Maar ook dat houdt de moderne ziener, Dr. Phil, niet tegen. “Voor zo’n karig loontje worden ze dan ook nog eens geacht De Post als publieke dienst met de grond gelijk te maken. Ongelooflijk!”

Vlaanderen zou wetenschappers als Dr. Phil moeten koesteren, denken we peinzend bij onszelf, wanneer we met onze rijlaarzen de Volkswagen instappen en snerpend van de oprit verdwijnen. Bijna rechtstreeks de file rond Brussel in.

Koopkrachthysterie: vraag raad aan uw apotheker, niet aan de regering of patroons


(pd)

Column: Wat wil “Vlaanderen”? Niet in onze naam.

Door Karel Mortier

Vandaag is in de media bekend geworden met welke eisen de Vlaamse regering naar de onderhandelingen trekt. Het enige resultaat van 6 maanden onderhandelen is dat de Vlaamse regering - waar SP.a voor alle duidelijkheid nog altijd deel van uitmaakt - haar lijstje van bevoegdheden die moeten worden overgedragen naar de regio’s en gewesten lijkt te hebben verlengd.

Het doel van het Vlaamse eisenpakket is volgens de Vlaamse minister-president Kris Peeters (CD&V) niet om België op te heffen of om de solidariteit tussen de regio’s af te bouwen, maar om de problemen van de mensen op afdoende wijze aan te pakken. De enige manier om die problemen aan te pakken, volgens de Vlaamse regering, is door de overdracht van een pak extra bevoegdheden naar de gewesten en gemeenschappen.

Het volstaat om te kijken naar bevoegdheden die reeds jarenlang zijn geregionaliseerd, zoals sociale huisvesting en onderwijs, om de leegheid van dergelijke slogans te doorprikken. Sociale huisvesting is sinds jaren de bevoegdheid van de gewesten, maar vandaag zijn de wachtlijsten voor een sociale woning nog nooit zo lang geweest. Het percentage sociale woningen in Vlaanderen behoort nog steeds tot de laagste van Europa. Het gebrek aan goedkopen woningen is één van de grootste problemen in Vlaanderen, maar liever dan dit probleem aan te pakken wil men bijkomende bevoegdheden.

Recente onderzoeken hebben aangetoond dat Vlaanderen qua sociale ongelijkheid binnen het onderwijs één van de slechtste leerlingen is van Europa, hoewel onderwijs één van de eerste bevoegdheden is die werd geregionaliseerd. Tientallen jaren van “goed bestuur” in Vlaanderen hebben daar weinig aan veranderd. Onderwijs in Vlaanderen is ook veel duurder geworden. Voor veel mensen met een laag inkomen is het vandaag veel minder toegankelijk dan vroeger.

En wat dan met de idee dat na de regionalisering van de wapenexport Vlaanderen een strenger exportregime zou hanteren dan toen het nog een federale materie was? Het excuus dat het maar om versnellingsbakken en ander onschuldig materiaal gaat, is niet veel beter dan het excuus dat Nepal indertijd een “prille democratie” was. De Vlaamse regering beschikt reeds over veel instrumenten om een sociaal beleid te voeren, maar we kunnen alleen maar vaststellen dat de burgerlijke partijen hebben nagelaten om dit te doen. Het is een grote illusie te denken dat een aantal bijkomende bevoegdheden opeens een beter beleid zou opleveren voor de mensen.

De eisen van de Vlaamse regering gaan ver. Eerst wou men bijvoorbeeld dat de regio’s inspraak moesten krijgen bij de spoorwegen. Vandaag is dat al niet meer voldoende en pleit men voor de splitsing van de NMBS. De opdeling van de NMBS in drie verschillende entiteiten was blijkbaar niet voldoende. Eerder deze week stelde Inge Vervotte (CD&V), die verantwoordelijk is voor de te privatiseren overheidsbedrijven, dat de organisatie van de spoorwegen te complex is waardoor er allerlei problemen ontstaan.

Het is maar de vraag hoe Inge Vervotte de complexiteit van de NMBS denkt te verminderen door op Belgisch grondgebied 3 spoorwegmaatschappijen op te richten. Die 3 maatschappijen zullen dan wellicht nog eens opgesplitst worden in een infrastructuurbeheerder en één - en later wellicht meerdere - maatschappijen die treinen inleggen. In vergelijking met landen als Duitsland en Frankrijk is België maar een klein land. Met de nakende liberalisering van het openbaar en goederenvervoer zullen die regionale spoormaatschappijen wellicht binnen de kortste keren worden overgenomen of weggeconcurreerd door hun buitenlandse concurrenten. Wellicht dat de meeste Vlaamse politici daar niet eens een probleem mee zouden hebben, als die grote B maar verdwijnt aan de stations en op de treinen.

Veel van de recente voorstellen van de Vlaamse regering zullen door de Franstalige politici ook als een bewijs worden gezien dat de Vlaamse eisen die vandaag en gisteren op tafel lagen gewoon een stap zijn in de richting van een totale splitsing. Wat betreft de NMBS staat dit ook gewoon zo in de verklaring van Peeters tot het Vlaams parlement. “Ook de exploitatie van de NMBS moet geregionaliseerd worden. In afwachting pleiten we voor een volwaardige aanwezigheid van de gewesten in het bestuur van de NMBS en een grotere inspraak en betrokkenheid bij het investeringsprogramma van de NMBS”.

Peeters mag dan wel zeggen dat België gewoon blijft bestaan, veel meer dan de façade blijft er niet over en dan wellicht nog alleen omdat ze niet weten wat ze met Brussel moeten aanvangen. Op een moment dat de Franstaligen moeite hebben met het idee dat regio’s inspraak krijgen in de NMBS is het maar de vraag wat ze denken van het idee om de NMBS te splitsen.

Misschien absurd maar als we bijvoorbeeld zien dat Bert Anciaux (Spirit) bereid is om tientallen miljoenen euro’s op tafel te liggen voor de renovatie van de Vlaamse voetbalstadions, als en slechts als de voetbalbond wordt gesplitst, dan kunnen we ons de vraag stellen welke motieven er allemaal schuil gaan achter bepaalde beslissingen.

Het Vlaamse gewest heeft al eerder geïnvesteerd, bijvoorbeeld in Brugge, ter gelegenheid van Euro 2000 en toen was een splitsing van de voetbalbond helemaal niet nodig. Bert Anciaux kon zich toen wellicht troosten met het idee dat het stadion werd genoemd naar een bekende lokale slager. Dan maar klagen dat de Franstaligen niet bepaald overtuigd zijn van de goede bedoelingen vanuit Vlaanderen. Mocht dat allemaal nog niet voldoende zijn, dan vraagt Peeters ook nog eens “50.000 arbeidskrachten uit Wallonië” op een manier alsof het gaat om voorwerpen en niet om mensen.

Het spreekt voor zich dat al die eisen van de Vlaamse regering er moeten komen zonder dat er op welke wijze dan ook wordt tegemoetgekomen aan een aantal eisen van de Frantaligen. BHV wordt gesplitst zonder enige compensatie voor de Franstaligen. Waarom zou men ook. De eisen van de Vlaamse regering zijn “goed voor de mensen”, België wordt niet opgegeven en de solidariteit tussen de regio’s blijft bestaan. Een zeer groot deel van onze sociale zekerheid is trouwens gebaseerd op interpersoonlijke solidariteit tussen werkenden en niet op regionale solidariteit.

In zekere zin is het vandaag dan ook verkeerd om te spreken van solidariteit tussen de regio’s. Een van de doelstellingen van het Vlaamse patronaat is echter om de interpersoonlijke solidariteit, die een historische verworvenheid is van de arbeidersbeweging, te vervangen door voorwaardelijke “solidariteit” tussen de gemeenschappen. Het is uiteraard maar wat men verstaat onder solidariteit.

Vlaanderen is ook solidair met de kinderen in de Bulgaarse weeshuizen en met de vluchtelingen in Darfoer. Politici als Thatcher en Reagan vonden wellicht ook dat ze - op hun manier - solidair waren met de mensen die slachtoffer werden van hun beleid. Niettemin is het opvallend dat CD&V en de Vlaamse drukkingsgroepen hun best proberen te doen om hun plannen een sociaal gezicht te geven, onder meer als gevolg van acties vanuit de vakbonden. Die acties volstonden misschien om de toon van de aanvallen aan te passen, maar inhoudelijk is er weinig veranderd. Om dat te realiseren zal er meer nodig zijn dan een petitie.

Het is ook opvallend dat een partij als de SP.a blijkbaar met dit alles instemt. De enige binnen de SP.a die in de media iets van die Vlaamse eisen naar buiten toe voorstelt en verdedigt is Frank Vandenbroucke. En dan alleen rond het arbeidsmarktbeleid.

Vreemd is het echter niet. SP.a heeft eerder al de Vlaamse resoluties goedgekeurd en op geen enkel moment de laatste 6 maanden hebben ze een alternatief naar voor geschoven of gezegd dat ze afstand namen van die Vlaamse resoluties. De Vlaamse regering zegt ook dat ontwikkelingssamenwerking niet wordt geherfederaliseerd, terwijl dat wel de vraag is van quasi iedereen die betrokken is in deze materie.

Maar goed. We willen Geert Bourgeois zijn jaarlijks bezoek aan Zuid-Afrika niet ontzeggen. En de vakbonden? Tja, die zijn wellicht te druk bezig met de voorbereiding van de sociale verkiezingen, en recenter met het achterna hollen van hun leden die in actie komen tegen de koopkrachtdaling, om zich zorgen te maken over de toekomst van ons sociaal model. Laat staan om er iets aan te doen. Het is niet dat we kritiek geven op de vakbonden omdat we dat leuk vinden. Het is alleen ontstellend om te zien hoe zwak en impotent ze reageren op de huidige politieke impasse.