Etienne Schouppe: arm onder de armen

Tijdens zijn Nieuwjaarstoespraak als kersvers CD&V-voorzitter brak Etienne Schouppe een lans, en twee glazen champagne, voor de strijd tegen de armoede in ons land. Dat land was voor Schouppe niet België, maar Vlaanderen aan de klotsende Noordzee. In die heimat, met zijn vreugdevolle kanalen, mocht geen plaats zijn voor wat de gekostumeerde Schouppe als “de Vierde Wereld” omschreef. Door iets als “de Vierde Wereld” te betitelen, reik je de hand, maar hou je het ding toch op veilige armafstand.

De Eerste Wereld zijnde Peter Leyman - ex-Volvo-baas en kortstondig CD&V-kamerlid met een riante afscheidspremie (waartegen Unizo nog een vlammend persbericht in beraad houdt) - én Schouppe zelf.

De Tweede Wereld? Simpel. Die nemen de elegant gemaquilleerde mevrouw Milquet van het CDH en Didier Reynders (MR) voor hun rekening. Naast de nieuwe rijken van de Communistische Partij in China. Kortom: ook rijk, maar toch niet helemaal in de categorie Etienne Schouppe. Deze laatste vereist een zekere edelheid van karakter, naast een onberispelijke Vlaamse stamboom.

“If you pay peanuts, you get monkeys”, weten de Chinese stalinisten sinds kort. En dat sinds Etienne de toplonen van Chinese, en alle andere, topmanagers met hand en tand verdedigde. Moedig in de bres tegen de opwellingen van het plebs. Zwaaiend met exact dezelfde slogan trouwens. Heeft Schouppe iets met die Chinese stalinisten afgesproken? Privatiseringen? Wij gokken maar.

De Derde Wereld: alles wat arm is onder de evenaar - en dat is veel. Schouppe hoopt ze onder de evenaar te houden door de export van gebed, normen en waarden, en verstilling. In het uiterste geval dreigt hij ermee professor Rik Torfs en zijn rijke, te boek gestelde observaties op te sturen. Of Pieter De Crem in een charter van het Belgische leger. Oneerlijke ruilverhoudingen, zal u nu roepen. Maar daarom pleiten de halve paters van CD&V - Leterme, Schouppe, en de voorzingende prior Vandeurzen - net voor “verstilling”. Om de roep naar gerechtigheid te dempen.

De Vierde Wereld bestaat in het hoofd van Schouppe uit de armen “van bij ons”. Bij de CD&V kiezen ze Nieuwjaarsrecepties uit om de armen te fêteren. Gevoelige zielen! U moet zich die receptie even proberen voor te stellen. Pieter De Crem, glimmend van kop tot teen. Voor de gelegenheid een nieuwe blazer en bordeauxkleurige, fluwelen handschoentjes op de kop getikt in de duurste modezaak van Aalter. Een langgerekte tandenrij, flikkerend wit van oor tot oor. Hij is erbij, en dus niet meer van deze wereld. Zuinig, met de pink omhoog, nippend aan de champagne. De maniertjes van een aristocraat tijdens de belle époque. Helemaal niet bezig met “de Vierde Wereld”, als u het ons vraagt.

Wilfried Martens! Die mogen ze in De Morgen graag eerbiedig als de “staatsdragende” generatie CD&V’ers omschrijven. Wij weten niet wat Martens op die receptie droeg, maar de staat was het zeker niet. Meer een schotel met lekkere hapjes allerhande. Staatsdragend, waar halen ze het in ’s hemelsnaam uit? De man stak de Belgische staat sneller in de schulden dan zijn eigen schaduw. En sneller drankjes achterover gieten dan zijn eigen schaduw kan Martens ook al, als u die Nieuwjaarsreceptie van CD&V in volle actie had gezien. Hier, onder de stemmige kroonluchters en temidden van de weelderige katholieke gezangen, dreigde niet enkel overstromingsgevaar als gevolg van de klimaatopwarming.

Dat het ACV zich bij een dergelijke, nationalismedolle, straks alom besparende, moreel gedegenereerde club zou blijven aansluiten, achten wij volledig uitgesloten. Dat de nieuwe Daensen de neo-Woestes gezwind uit de tempel mogen verjagen, en hun eigen arbeiderspartij oprichten.


(pd)

Column: Enkel arbeidersbeweging kan burgerlijk nationalisme de pas afsnijden

Door Karel Mortier

De houding van de SP.a in heel de communautaire discussie is op z’n minst dubbelzinnig te noemen. Op een aantal punten, zoals de regionalisering van de vennootschapsbelastingen en de voorstellen van Verhofstadt, lijken ze tegengas te geven. Maar op een aantal punten aangebracht door Frank Vandenbroucke spelen ze ook in de spits, om zaken zoals de RVA te splitsen.

Vandenbroucke stelt dat de arbeidsmarkt in Vlaanderen, Brussel en Wallonië verschilt en dat je daarom die zaken best splitst. In de realiteit denkt Vandenbroucke dat hij beter weet dan alle anderen hoe het best de werkloosheid, of liever de werklozen, aan te pakken. Op federaal niveau is het hem echter niet gelukt om zijn plannen door te drukken en op het Vlaamse niveau is dat wellicht gemakkelijker.

In de discussie over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde mogen ze dan wel de spelletjes aanklagen van de andere partijen, maar op geen enkel punt zeggen/stemmen ze anders. De SP.a biedt ook geen perspectief om uit de problemen te komen op een manier die ook tegemoet komt aan de vragen van de Franstalige minderheid/meerderheid in de rand rond Brussel.

Integendeel. In de figuur van Leo Peeters, burgemeester van Kapelle-op-den-Bos en auteur van de zogenaamde omzendbrief-Peeters (die het taalgebruik binnen de Vlaamse gemeentebesturen vastlegde en voorzitter van de zogenaamde “Burgemeesters”) hebben ze iemand die niet bepaald de tegenstellingen tussen beide gemeenschappen probeert op te lossen. Er komt echter geen reactie van het partijbestuur van de SP.a als Peeters tussenkomt en zwijgen staat opnieuw gelijk met toestemmen. De SP.a herhaalt ook steeds dat ze voorstander is van een sociale staatshervorming, maar wat mensen als Vandenbroucke onder “sociaal” verstaan is minder duidelijk.

Franstalige partijen: ook tegen belangen arbeidersbeweging

De houding van de Franstalige partijen dan. Die is ook contraproductief vanuit het standpunt van de arbeidersbeweging bekeken. Eerder dan de belangen van de werkenden te verdedigen, ongeacht de regio waar ze wonen, werpen ze zich op als dé verdedigers van dé Franstaligen. Dit maakt een eengemaakte strijd van alle werkenden in ons land tegen de plannen van de Vlaamse (klein)burgerij moeilijker. Het schept ook een illusie in de idee dat de Belgische burgerij op zich de oplossing zou zijn voor de problemen.

Een Franstalig dieptepunt moet wel het standpunt van Maingain zijn. Hij dreigt ermee om een soort van zuiver Franstalig “België” op te richten zonder Vlaanderen, als dé Vlamingen niet ingaan op de eisen van Maingain en het Franstalige politiek establishment om Brussel uit te breiden (met een aantal randgemeenten waar Maingain de meeste van zijn stemmen haalt). Het is vreemd dat Maingain als notoir “Belgicist” de enige is van alle onderhandelaars die ermee dreigt om België op te blazen als hij zijn zin niet krijgt.

Het klopt dat de Vlaamse partijen indirect zeggen dat als die “grote staatshervorming” niet plaatsvindt dit de toekomst van ons land hypothekeert. Het klopt ook dat je dit een vorm van chantage kan noemen. Maar het is veelzeggend dat als antwoord op die Vlaamse chantage het Franstalige politiek establishment er niets beters op lijkt te hebben gevonden dan op haar beurt “Vlaanderen” te chanteren.

Er is in Vlaanderen helemaal geen (politieke) meerderheid voor een splitsing, al was het maar omdat Brussel door beide gemeenschappen wordt geclaimd. Vlaanderen zou een belangrijk economisch, cultureel en politiek centrum verliezen en op zoek moeten gaan naar een nieuwe “hoofdstad”. Dat is geen aangenaam perspectief voor dat deel van Vlaanderen dat het belang inziet van Brussel binnen ons land.

Het is zover gekomen dat in plaats van ideologisch tegengewicht te bieden aan de eisen van het Vlaamse patronaat, en daarvoor steun te zoeken bij bijvoorbeeld de vakbonden, dat het Franstalige establishment op zijn beurt begint tegeneisen te stellen die de situatie niet echt vooruit helpen. Het is toch absurd dat Di Rupo en co bereid zijn de harde liberale aanvallen te slikken die de Belgische arbeidersklasse zullen verdelen, en in eerste instantie vooral in Franstalig België hard zullen aankomen, in ruil voor een paar dorpen rond Brussel waar velen nog nooit van hebben gehoord.

Het toont alleen maar aan dat ze niet zozeer een probleem hebben met de inhoud van de voorstellen van het patronaat, maar met de gevolgen daarvan voor hun eigen politieke positie. Dat men het gedoe van de Vlaamse partijen in de rand meer dan moe is, en dat men in zekere mate zich bedreigd voelt door politiek revanchisme vanuit Vlaanderen, valt te begrijpen. Ook in Vlaanderen zijn veel mensen dat moe en snappen ze niet waarom dit persé allemaal nodig is, of waar het goed voor zou zijn.

Op dezelfde manier waarop de Vlaamse politici en grote delen van het patronaat tot in den treure herhalen hoe de “economische verhoudingen” liggen in ons land, zo maken de Franstalige politici nu duidelijk hoe de verhoudingen liggen in Brussel en de rand.

Beide kanten vinden de eisen van de tegenpartij absurd en de eigen eisen de evidentie zelve. Een talentelling, zoals Di Rupo van de PS eist, zou ook de complexiteit van de realiteit op het terrein ontkennen. Want wat doe je met de tweetalige Brusselaars, Vlaamse Brusselaars die Frans spreken en de allochtonen? Om de hoeveel jaar zou je een talentelling moeten organiseren en wat zijn de consequenties van de resultaten van zo’n telling? Het is nu al zo dat Vlaamse gemeenten bepaalde gronden niet verkopen aan Franstaligen. Door een talentelling te organiseren, versterk je alleen maar de sectaire logica die helaas dominant is langs beide kanten. Straks gaat men taalonderwijs in Brussel nog verbieden uit schrik dat mensen zouden overlopen naar de andere kant. Dit lijkt misschien vergezocht, maar reeds vandaag stellen veel mensen vast dat de communautaire opsplitsing van het onderwijs in Brussel voorbijgaat aan de Brusselse realiteit, en de noden van de lokale bevolking.

De houding van de Vlaamse burgerlijke partijen, die geen enkele moeite doen om de vrees van de Franstaligen in de rand weg te nemen en met de botte bijl de ene na de andere maatregel opleggen, versterkt het gevoel langs Franstalige kant dat de Franstaligen geen toekomst meer hebben als “minderheid” in Vlaanderen en dat aansluiting bij Brussel de enige optie is. Dit is uiteraard een oplossing die door Franstalige partijen wordt ondersteund om hun eigen machtspositie te verstevigen. Als het FDF als politieke kracht in België op nationaal vlak nog een zekere betekenis wil hebben, dan hebben ze de stemmen van de Franstaligen in de rand nu eenmaal nodig. De uitbreiding van Brussel is dan wel niet nodig voor het voortbestaan van België of Brussel, maar wel voor het voortbestaan van FDF als politieke factor. De houding van de Franstalige partijen is een verkeerd antwoord op de revanchistische en patronale aanvallen vanuit Vlaanderen. Maar van burgerlijke politici hadden we niets anders kunnen verwachten.

De uitbreiding van Brussel is echter geen oplossing voor de communautaire problemen. Het zou in het huidige klimaat de relaties tussen beide gemeenschappen zwaar vertroebelen en een gemeenschappelijk antwoord van de arbeidersbeweging moeilijker maken. In de praktijk zou het een onderdrukking van Franstaligen in de rand door Vlaams revanchisme, onder aanvoering van de NVA, vervangen door onderdrukking van de Vlaamse minderheid in Brussel door Franstalig revanchisme onder aanvoering van het FDF.

Beelden van Vlaemsche grond die wordt overgedragen aan Brussel zou ook voor de overgrote meerderheid van de Vlamingen die zich vandaag van de politieke spelletjes niets aantrekken een stap te ver zijn. Wat niet uitsluit dat het theoretisch mogelijk moet zijn, zeker binnen een socialistisch kader, dat gemeenten van gewest veranderen als een meerderheid van de bevolking dat wil.

Binnen een kapitalistisch kader zijn overdrachten van gebieden en het trekken van nieuwe grenzen quasi altijd het recept voor een hoop problemen. Dat alles voor een stuk (dure) landbouwgrond rond Brussel, waar de lokale bevolking ondanks hier en daar mischien wat spanningen en frustraties in harmonie met elkaar leefde.

Eigenlijk zijn Vlaams-nationalisten en rabiate Franstaligen erin geslaagd om een non-probleem waar slechts een kleine minderheid in België wakker van lag om te vormen tot een nationaal probleem dat het voortbestaan van België zelf hypothekeert.

Als de Vlaamse partijen denken dat ze door een kiesomschrijving te splitsen en andere maatregelen te treffen de verfransing kunnen tegenhouden dan zitten ze er ferm naast. Zolang de randgemeenten veiliger, groener en goedkoper zijn dan stad Brussel zullen mensen blijven verhuizen. Als de Franstalige partijen denken dat ze daar het best op reageren door talentellingen te organiseren, maken ze een even grote vergissing.

Revanchistisch Vlaams-nationalisme: rechts en asociaal

De Vlaamse burgerlijke partijen gebruiken het economische overwicht van Vlaanderen om bepaalde eisen door te drukken (wat in Vlaanderen dan weer geen chantage of een kaakslag is, maar “goed bestuur”). De Franstalige traditionele partijen gebruiken de Franstalige meerderheid in de hoofdstad en een aantal van haar randgemeenten om tegengewicht te bieden. In zekere zin is er aan Vlaamse kant een samenvloeiing van een revanchistisch Vlaams-nationalisme dat de Franstaligen eens wil pakken nu ze de kans hebben, en een deel van de Vlaamse burgerij die het economische gewicht van Vlaanderen wil omzetten in macht. Om op die manier de zogenaamde transfers van Noord naar Zuid liever in de eigen zakken te zien verdwijnen dan in die van Waalse werklozen of zieken.

Die krachten hebben in het kartel CD&V-NVA - dat omwille van opportunistische en electorale redenen tot stand is gekomen en blijft bestaan - een instrument gezien om die plannen te realiseren. Alle andere partijen lopen er wat achteraan omdat de huidige staatsstructuur partijen beloont die zich hard opstellen tegenover de andere gemeenschap.

Langs de andere kant lijkt er een coalitie te bestaan tussen Franstaligen - en dan vooral in Brussel - die nog dromen van “la Belgique à papa” en nooit hebben aanvaard dat de Vlamingen gelijke taalrechten hebben gekregen en Franstaligen die een ruim Belgisch kader nodig hebben om hun plannen te realiseren, omwille van de economische achterstand van Wallonië ten opzichte van Vlaanderen.

Gezien de staat van het Franstalige onderwijs, en recenter bijvoorbeeld het wegennet, is het begrijpelijk dat Franstalige politici niet staan te springen voor meer autonomie. Regionalisering staat voor hen gelijk aan achteruitgang, daar waar het in Vlaanderen weliswaar ook voor achteruitgang staat, maar dan alleen voor de werkenden en hun gezinnen. De politieke kaste en haar broodheren zullen er in tegenstelling tot in Wallonië minder last van ondervinden, in afwezigheid van verzet van de vakbonden en een politiek alternatief.

Het ziet er dus naar uit dat de communautaire discussies de komende maanden de actualiteit zullen blijven bepalen. Er is vandaag helemaal geen perspectief dat de burgerlijke partijen tot een compromis zullen komen en de verkiezingen van 2009 komen steeds dichterbij. In de krantencommentaren overheerst het pessimisme. Er is weinig hoop op een positieve afloop van de onderhandelingen. Zelfs al komt het tot een akkoord, dan nog is het maar de vraag wat we daar aan hebben.

De discussie gaat immers, zoals gezegd, over hoe ze de bevolking zullen laten opdraaien voor de crisis en op welk niveau dit moet worden georganiseerd. Het is daarom van fundamenteel belang dat de vakbonden naast het winnen van zoveel mogelijk mandaten bij de sociale verkiezingen tussenkomen in dit debat, in de plaats van de uitkomst af te wachten en te reageren als het veel te laat is.

Het probleem van de vakbonden is echter dat ze momenteel geen enkel politiek verlengstuk hebben om hun eisen politiek te vertalen. In de plaats van daar conclusies uit te trekken, gaat de vakbondstop de discussie uit de weg en hoopt ze tegen beter weten in dat het wel goed zal komen. Ondertussen worden hun leden blootgesteld aan een onophoudelijke propaganda in de media dat “dit” de oplossing is voor de problemen en dat er geen alternatief is. Een syndicaal en politiek antwoord kan echter niet langer uitblijven.

Column: Balkan aan de Noordzee, als het aan de politici lag?

Door Karel Mortier

De verkiezingen zijn ondertussen al meer dan een half jaar achter de rug, maar nog altijd is er geen enkel uitzicht op een oplossing voor de communautaire problemen. Vandaag begint de minister van institutionele hervormingen, Yves Leterme, aan zijn derde zit. Het ziet er momenteel niet naar uit dat zijn derde zit meer kans op slagen heeft dan zijn twee vorige pogingen.

Hoewel alle opiniepeilingen en onderzoeken tot in den treure herhalen dat voor de bevolking communautaire onderwerpen helemaal geen prioriteit zijn, denken politici en media daar duidelijk anders over. Inhoudelijk zijn de verschillen tussen de Vlaamse en Franstalige partijen op ideologisch vlak helemaal niet zo groot. Alleen verschillen ze grondig over de wijze waarop ze hun ideologische agenda kunnen opleggen aan de bevolking.

De Vlaamse burgerlijke partijen zien Wallonië - en dan vooral het FGTB gevolgd door de PS - als een blok aan hun been om sneller en grondiger hun liberale contrahervormingen te kunnen opleggen. Daarom willen ze die zogenaamde grote staatshervorming.

De essentie van de discussie is nog steeds hoe ze de werkenden voor de crisis kunnen laten opdraaien, en hoe ze maximaal de uitbuitingsgraad kunnen vergroten. De laatste jaren hadden de burgerlijke politici en patroons op dat vlak weinig te klagen. Alleen is het nooit genoeg, en de Belgische staatskas is leeggeplunderd. Dus zoeken delen van de heersende klasse als sprinkhanen andere velden op om af te grazen.

De Vlaamse burgerlijke partijen beweren dat “iedereen” ervan overtuigd is dat die grote staatshervorming nodig is en goed voor de mensen. Mochten we alleen maar afgaan op wat kranten en politici zeggen dan klopt dat. Groen! pruttelt als enige wat tegen. Erg luid en overtuigend klinkt die stem echter niet. SP.a probeert de staatshervorming een rood strikje te geven, maar globaal staat de partij op dezelfde lijn als de andere.

CD&V beschouwt dit als haar verdienste, omdat ze zo lang het been stijf hebben gehouden tijdens de regeringsonderhandelingen - al hadden ze daar wel de steun van hun kartelpartner voor nodig. Het was/is altijd zeer onduidelijk geweest wat de politici concreet verstonden onder een “grote staatshervorming”. Tijdens de verkiezingscampagne was dit geen belangrijk item en tijdens de regeringsonderhandelingen kwam er eigenlijk nauwelijks informatie daarover naar buiten.

Karel De Gucht stelde zelfs recent in een interview dat, na al die maanden onderhandelen, hij het eigenlijk ook niet wist. De reden waarom de persoonlijke nota van Verhofstadt zoveel aandacht kreeg en zo goed werd ontvangen door de media, in Vlaanderen, was dat er nu eindelijk iets op papier stond. De traditionele partijen en media stellen echter nogal snel dat “iedereen” van deze zaken overtuigd is, als ze zelf van iets overtuigd zijn.

Is “iedereen” van regionalisering overtuigd?

Tijdens de discussie over het Generatiepact klonk het ook elke dag in de media dat “iedereen” het eigenlijk eens was over de noodzaak van die maatregelen. Er zijn geen alternatieven en verzet is nutteloos. Idem naar aanleiding van de goedkeuring van de Europese Grondwet, en recenter de herpakte versie van die wet. De heersende ideologie is nu eenmaal de ideologie van de heersende klasse, of een meerderheid van de bevolking die ideologie nu deelt of niet doet minder terzake.

We kunnen dan wel stellen dat die discussie niet echt leeft onder de bevolking, aan beide kanten van de taalgrens, en enquêtes wijzen dit uit. Maar het gevaar is reëel dat - als er geen alternatieven of perspectieven op oplossingen komen en de communautaire spelletjes starten opnieuw - mensen passief “akkoord” zullen gaan met de standpunten van de traditionele partijen. Omdat het nu eenmaal zogezegd niet anders kan, of dat ze tegen de plannen zijn maar gefrustreerd en geïsoleerd afhaken, bij gebrek aan kanalen om die frustraties kwijt te kunnen.

Het is zeer ver gezocht maar als je de situatie bekijkt voor de Eerste Wereldoorlog kan je ook niet zeggen dat de mensen stonden te popelen om elkaar 4 jaar lang af te slachten. Dat is wel wat er gebeurde door het falen van de leiding van de arbeidersbeweging op dat moment.

In die zin is het uiteraard jammer dat de vakbonden, op een aantal uitzonderingen na, quasi compleet afwezig blijven in dit debat en er geen grote politieke kracht is die ingaat tegen het communautaire opbod. De groenen proberen dit wel een beetje, al stapten de Franstalige groenen van Ecolo mee op met de andere Franstaligen bij het begin van de stemming over de splitsing van BHV. En Tinne Van der Straeten klonk ook niet zo overtuigend.

Groen! is bijvoorbeeld ook gewoon voorstander van de splitsing van BHV en vindt dat de taalfaciliteiten in de rand een uitdovend karakter moeten hebben. Inhoudelijk verschillen ze op dat punt dus niet van de andere partijen. De voorstellen die momenteel op tafel liggen, hebben nochtans verstrekkende gevolgen voor de naoorlogse welvaartstaat en de positie van de arbeidersbeweging in ons land.

Nota Verhofstadt: op naar fiscale en sociale dumping

De nota die Verhofstadt op tafel heeft gelegd zou quasi het volledige socio-economisch beleid verplaatsen naar de gewesten. Als het van Verhofstadt afhangt zou de federale overheid wel de marges bepalen waarbinnen de gewesten kunnen werken. Maar het is duidelijk dat dit de deur openzet naar fiscale en sociale concurrentie tussen de regio’s. Het is ook maar de vraag hoe de vakbonden daarmee zouden omgaan.

Wat is immers nog het nut van Belgische vakbonden als er op federaal niveau toch steeds minder wordt beslist? De macht zou binnen de vakbonden wellicht snel verschuiven naar de gewesten en het federaal niveau zou dan eerder een façade worden voor de buitenwereld. Een beetje zoals bij de metaalcentrale van het ABVV vandaag reeds het geval is.

In het verleden is al een aantal keer gebleken dat sommige vakbondsleiders nogal snel meeplooien met de wind als ze hun positie op die manier kunnen versterken, of als bepaalde veranderingen nieuwe carrièreperspectieven bieden. Een regionalisering van bepaalde bevoegdheden zou voor bepaalde delen van de vakbondsbureaucratie, die momenteel op de tweede lijn staan, het perspectief kunnen bieden om op te schuiven - ook al zouden ze het inhoudelijk zogenaamd niet eens zijn met de maatregelen.

Het verdelen van de arbeidersklasse lang communautaire lijnen is uiteraard ook één van de expliciete doelstellingen van de krachten die in Vlaanderen achter de contrahervormingen zitten. Daar waar het Belgisch patronaat de tegenstellingen probeert uit te buiten wanneer het haar goed uitkomt, gaan organisaties als Voka en Unizo radicaal voor de breuk op een aantal terreinen. Niet zozeer uit nationalistische overtuiging, maar omdat ze denken op die manier een paar euro’s meer over te kunnen houden op het einde van de maand.

Op die manier hopen ze ook een soort van schokeffect te creëren in Wallonië om sociale verworvenheden makkelijker te kunnen afbreken, en Wallonië om te vormen tot één groot Paradisio voor buitenlands en Vlaams kapitaal. Het is helemaal niet zo dat de Franstalige partijen andere doelstellingen hebben. Alleen willen ze de touwtjes in handen houden en de agenda niet laten bepalen door “Vlaanderen”.

De vakbonden hebben veel macht, maar dit potentieel blijft maar al te vaak onbenut. In die zin valt het ook moeilijk te begrijpen hoe het ACV haar banden met CD&V nog steeds kan blijven verdedigen. De communautaire voorstellen van CD&V gaan lijnrecht in tegen die van de christelijke arbeidersbeweging. Geen enkele parlementair met een ACV- stempel heeft echter al kritiek geuit op de communautaire voorstellen van CD&V en zwijgen staat gelijk aan toestemmen.

De houding van de vakbonden lijkt dan ook wat op die van de dino’s toen die 65 miljoen jaar geleden werden uitgeroeid, na de inslag van een komeet. Het verschil is uiteraard dat die dieren, ook al hadden ze geweten wat hen te wachten stond, niets konden doen om hun lot te veranderen. De vakbondsleiders kunnen niet hetzelfde excuus inroepen. De plannen zijn bekend en als er geen echte oppositie komt van de arbeidersbeweging dan zullen de tegenstellingen tussen de gemeenschappen verder toenemen, wat uiteraard ook gevolgen zal hebben voor de verhoudingen en discussies binnen de vakbonden. Anderzijds zal het resultaat zijn dat het Vlaams patronaat haar slag kan thuishalen.

Met oppositie bedoelen we ook meer dan een eenmalige wandeling tussen twee stations in Brussel. Het gaat om een concreet actieplan ondersteund door een ideologisch antwoord op de huidige crisis, wat er na een half jaar onderhandelen nog steeds niet is. De vakbondstop heeft gevraagd dat er eindelijk een regering zou komen. Die hebben ze gekregen en wat nu? Veel verder zijn we daarmee niet gekomen.

Het is ook onduidelijk wat de gevolgen zullen zijn voor het VBO. Als het sociaal-economisch beleid verschuift naar de gewesten dan zullen regionale organisaties als Voka wellicht meer op de voorgrond treden ten koste van het VBO. Voka is ook geliefder bij Vlaamse politici, al was het maar omwille van de V in plaats van de B in de naam van de organisatie. Het is ook duidelijk dat grote ondernemingen met vestigingen in verschillende landsdelen niet echt zitten te wachten op de verdubbeling van hun sociale administratie.

Straks mogen ondernemingen als Delhaize drie verschillende sociale en fiscale boekhoudingen onderhouden, naargelang het gewest waarin ze actief zijn, en kunnen ze drie keer gaan onderhandelen met de vakbonden om sociale akkoorden af te sluiten. Als Vlamingen, Brusselaars en Walen straks meer of minder zullen verdienen zal dit ook zorgen voor een toename van de spanningen en sociale conflicten binnen de onderneming. Als men bijvoorbeeld het kindergeld regionaliseert, wat één van de eisen is van CD&V, dan zouden Franstaligen, Brusselaars en Vlamingen die binnen één en dezelfde onderneming werken wel eens een verschillende vergoeding kunnen krijgen.

In eerste instantie is dit vooral slecht voor het personeel, maar werkgevers van grote ondernemingen kunnen er op termijn ook schade van ondervinden. Het is wellicht ook niet eenvoudig om dit alles aan een buitenlandse investeerder uit te leggen. Het VBO wil weliswaar de lusten van een staatshervorming, maar vreest - in tegenstelling tot Voka en Unizo - ook de lasten en een verlies aan invloed. Het is ook de vraag hoe de verdriedubbeling van bepaalde wetgevingen en instanties valt te rijmen met goed bestuur en administratieve vereenvoudiging.


(einde deel 1 van deze tekst)

De wereld waarin wij leven: het kan altijd beter

° Het VB zet een voormalig patroon, Bruno Valkeniers, op het hoogste schavot als de nieuwe voorzitter. Valkeniers schuwde naar eigen zeggen het “occasionele straatgeweld” niet in zijn studententijd. Kapitalist én straatvechter. Jezus, Maria, het zullen daar bij het Belang toch geen fascisten zijn, zeker?

° De vermoorde Benazir Bhutto wees in haar laatste wilsbeschikking haar 19-jarige zoon dan weer aan als de nieuwe partijvoorzitter. Enkel in Pakistan zijn testamenten ook gezaghebbende politieke documenten. Bhutto was volgens de westerse, burgerlijke pers de enige hoop op democratie in Pakistan. Die “hoop op democratie” werd nu erfelijk overgedragen op de rest van de familie van Bhutto. Leve de erfelijkheidsleer!

° Wij kijken nu al uit naar de eerstkomende algemene staking in ons landje. Sowieso. Maar vooral met die nieuwe partijvoorzitter van het patronaal Belang, Bruno Valkeniers: “Wij zijn de grootste arbeiderspartij van Vlaanderen. Ik als durfkapitalist kan dat weten. Leve de exclusieve viersterrenrestaurants, met hun smakelijke oesters en verrukkelijke, zij het onbetaalbare champagne. Weg met de vakbondstirannie! Wij eten wat u denkt!”

° Valkeniers voorzitter VB? Krijgen we de geijkte slogans van de partij dan binnenkort in een nieuw jasje geserveerd? “Eigen recordwinsten eerst!”. Of: “Sociale zekerheid, ‘t Belgiekske en vaste contracten? Barst!!”. “Voor een onafhankelijk Vlaanderen met onafhankelijke toplonen!”. Slagzinnen die de heer Valkeniers als muziek in de oren moeten klinken. “In Vlaanderen Vlaams, en flexibel voor een met China competitief loon!”. Goed bezig, Vlaams Belang. Die nieuwe voorzitter wordt fun.

° Volgens de meeste Vlaamse commentatoren is het nieuwe communautaire werkstuk van Guy Verhofstadt een briljante oefening in geven en nemen. Als het om hetzelfde soort “geven en nemen” gaat die ze de arbeidersklasse, de meerderheid van Vlamingen en Walen, de laatste 25 jaar aan hun broek hebben gelapt, staan we er goed voor. En inderdaad: splitsing van het arbeidsmarktbeleid om vakbondsverzet te torpederen, een verschillende vennootschapsbelasting voor bedrijven om de sociale dumping nog wat verder op scherp te stellen, splitsing van de kinderbijslag omdat Vlaamse en Waalse baby’s qua pampergebruik een volstrekt andere aanpak vereisen (“die Franstalige zuigelingen overconsumeren nogal, meneer, echt buitensporig”),... Voorwaar de gematigdheid zelve, die nota.

° Kan Guy Verhofstadts “staatshervorming” het land redden? Dit is toch wat sommige utopische denkers in de Vlaams-tribale media opperen, aanhikkend tegen de nogal moeizame regeringsvorming. Het is nogal duidelijk dat deze “staatshervorming” de Franstalige partijen probeert te dwingen sneller te besparen dan ze zelf willen. Het is een gevecht om de door het kapitaal georganiseerde tekorten - “er is geen geld” (dixit Guy Verhofstadt III). En dat op een moment dat de wereldeconomie mogelijk zwaar in de problemen komt, surfend op de stormachtige golven van een bijna-recessie in de VS. Minder groei staat voor nog minder inkomsten voor ook de Belgische overheid. Bijkomend probleempje: na deze recessie, zal er nog één komen. En daarna nog één, en nog één. En, overproductiecrisis nog aan toe - nog één. Op kapitalistische basis zullen de tekorten enkel toenemen. Denken dat de arbeiders moeten inleveren, of de Walen hun pil maar moeten slikken, is het grootste politieke onrealisme van allemaal.

° Philip Dewinter, VB-voorzitter achter de schermen, vindt dat het bezoek van Sandy Neel en enkele Voorpostkompanen aan de geboorteplaats van Hitler getuigt van “weinig goede smaak”. Volgens Dewinter hebben sommige fascisten blijkbaar stijl, en andere gewoon niet. Tot die laatste strekking behoort VB-lid Sandy Neel, een analfabeet wat de laatste extreem rechtse mode betreft. Dewinter zelf is meer van de neofascistische “Dachau, doe het met stijl”-strekking. Binnenkort presenteert hij - inderdaad, weer een nieuwe stunt - in eigen persoon de nieuwe VB-mode: het betere streepjesplunje voor politieke gevangenen en andere volksvreemden, smaakvol afgewerkt met gele sterren en in koper gesmolten “Arbeit macht frei”-logo’s. These guys have style!

Volgens Dewinter worden met dit en andere nazigetinte voorvallen “oude koeien uit de gracht gehaald”, om het VB bij de joodse gemeenschap als minder sympathiek af te schilderen. Hitler, een oude koe? Karel Dillen draait zich om in z’n graf. Dat Hitler nogal beestachtig was, OK. Maar toch geen “oude koe”? Eerder een veelbelovend kalf, volgens de gewezen voorzitter-voor-het-leven.


(pd)

Politiek anno 2008: de jojo-bewegingen van een instabiel kapitalisme

Volgens een wijd becommentarieerd onderzoek zou Jean-Marie Dedecker een potentieel hebben van 21% in Vlaanderen. Zijn partij, LDD, winkelt zowel bij Vlaams Belang, Open VLD als SP.a. Het is niet langer fictie moest een partij die twee jaar geleden niet eens bestond, bij de regionale - en opnieuw federale? - verkiezingen van 2009 12 à 13 percent van de stemmen binnenrijven.

Daarmee leven we in een tijdperk waarin op enkele jaren tijd een zo goed als middelgrote partij uit de grond kan worden gestampt. In de mate dat je de kiesvereniging rond Dedecker een “partij” kan noemen. Veel echt grote partijen zijn er trouwens niet meer. Op CD&V-NVA na misschien. Maar zelfs het kartel is slechts een bordkartonnen copie van het stemmenkanon die de CVP in de naoorlogse periode vormde. De reden waarom Leterme het niet klaarspeelde als formateur was grotendeels de schrik voor een electorale afstraffing in 2009, als hij de gecreëerde verwachtingen rond een staatshervorming zelfs niet ten dele kon invullen. Niet in eerste instantie voor de achterban van CD&V. Vooral op vraag van het kleine broertje, de NVA van Bart De Wever en Geert Bourgeois.

Het kan zijn dat de NVA qua zetelaantal nodig was om oranje-blauw van de grond te krijgen. En nu veel minder omdat de PS langs Franstalige kant aan boord werd gehesen. Maar voor Leterme en Vandeurzen was het compleet ondenkbaar dat het kartel zich voor het oog van de camera’s, in het heetst van de strijd, uit elkaar zou laten spelen. Zoiets zou een kletterende nederlaag in de perceptie betekenen. Het zou, met media die alles in termen van winnaars en verliezers duiden, ook zo uitgelegd worden door de verenigde burgerlijke opiniemakers. Waarom doen ze in de krant De Morgen - de voormalige fanclub van paars - zoveel moeite om Leterme van een halve Vlaamse held tot een weergaloze mislukking te hertekenen? Omdat het gevecht om de perceptie, zolang de klassenstrijd de fundamentele kwesties niet op de voorgrond plaatst, er blijkbaar toe doet.

De burgerlijke partijen trekken vandaag amper nog op inhoudelijke thema’s naar de verkiezingen. Wat kunnen ze het electoraat aanbieden? De gesel van de armoede deinde uit als een olievlek, en de koopkracht van de middengroepen ligt nu ook op apegapen, beste kiezer? Eén van Letermes centrale TV-spotjes verwees naar de werkdruk die vandaag op tweeverdienergezinnen weegt. Het onevenwicht tussen werk en gezinsleven. “Druk, druk, druk”, lamenteerde de man van 800.000 voorkeurstemmen, die daarvoor - niet voor de TV-kijkers, maar voor een select publiek van patroons - nog te kennen had gegeven dat hij best wat sociale onrust kon verdragen als er zware besparingen nodig zouden zijn. Het spotje had van Groen kunnen komen.

Waarom won Leterme zo krachtig de verkiezingen? Hij was Verhofstadt niet - alvast geen grote verdienste. En hij leek in de perceptie meer houvast te bieden dan paars. Het met pastoorsallure beleden “goed bestuur”. Bij de groep van centrumkiezers kan spelen op de schijn nog werken. Tot de essentie zich opdringt: in de VS is de groeivertraging een feit, en dreigt de economie in recessie te gaan. Een recessie in de VS zal verregaande gevolgen hebben voor de wereldeconomie. Het zal een land als België, sterk gericht op de export, als één van de eersten treffen.

Om de begroting niet volledig te laten ontsporen is het zelfs de vraag of de zwaarste maatregelen uitstellen tot na 2009 wel zal helpen, er is nu reeds een tekort van 0,3%. Het zou, vanuit burgerlijk standpunt, niet van “goed bestuur” getuigen om aanzienlijke begrotingstekorten op te gaan stapelen, al zal dat wellicht deels gebeuren.

Welke thema’s speelden volgens het Dimarso-onderzoek een stembepalende rol? Het communautaire? Alles behalve. Op nummer 1: sociale zekerheid. Vervolgens: gezondheidszorg. Dan belastingen. Sociale thema’s op kop. Dit terwijl de media hier glansrijk omheen fietsten, en geen enkele uitgesproken overwinnaar van deze verkiezingen kan bogen op een consequente verdediging van de sociale zekerheid (CD&V-NVA of Lijst Dedecker).

Uit sociaal-economische onvrede werd paars weggestemd. Maar daarbij werd, bij gebrek aan een arbeiderspartij, op rechtse oppositiepartijen gestemd. Centrumkiezers die het systeem nog niet verwerpen gingen naar CD&V-NVA. Anti-establishmentstemmen vloeiden naar Dedecker. Of die nu van ontevreden middenstand of van arbeiders kwamen. Dedecker kan die positie enkel behouden als hij ver van deelname aan het neoliberale beleid blijft - zijn eigen programma. Een samenwerking met de NVA zou zijn aantrekkingskracht al kunnen beperken. Als geïsoleerde nar kan hij, zolang de klassenstrijd geen arbeidersalternatief opwerpt, een tijd stemmen blijven trekken. Maar alleen als hij in die rol blijft steken, van één tegen allen.

Dedecker kan het Vlaams Belang tijdelijk de duivel aandoen. De vraag is in welke mate LDD figuren aantrekt die azen op postjes, en of de partij “anti-establishment” zal blijven, of zo wordt gezien. Fundamenteel zijn enkel actieve strijd tegen het neoliberale beleid en een nieuwe arbeiderspartij een efficiënt antwoord op de dreiging van exteem rechts.

Vlaanderen kent geen verrechtsing. Er is een roep naar een meer sociaal en rechtvaardiger beleid. Maar het zal het in beweging komen van belangrijke delen van de vakbonden vergen, vooraleer er stappen naar een nieuw, breed alternatief van de arbeiders kunnen worden gezet. Het potentieel voor zo’n nieuwe arbeiderspartij is in België niet minder groot dan dat van de SP in Nederland, of van Die Linke in Duitsland. De voorwaarde voor de uitbouw van zo’n alternatief is echter een duidelijke breuk met de kapitalistische besparingslogica, en de aanwezigheid van een stevige marxistische stroming om het gevecht voor een afgerond socialistisch programma, in dialoog met bredere lagen van de klasse, op de agenda te zetten.


(pd)

Test uw kennis in onze eindejaarskwis

Stilaan traditiegetrouw lanceren we op de valreep van het nieuwe jaar onze sympathieke eindejaarskwis. Welke dommigheden stak de burgerij en haar politieke personeel dit jaar weer uit? En wat was de reactie daarop van de arbeidersbeweging? Weet u het nog allemaal? Test uw geheugen en politieke inzicht met onze enige echte eindejaarskwis.

Onze scherpzinnige vragen:

1/ Hoe rechtvaardigde Fientje Moerman (Open VLD) dat ze Greet Op de Beeck - de vriendin van ex-minister Patrick Dewael - 35.000 euro gemeenschapsgeld wou geven om een debat te modereren?

a) Ik dacht dat ze een economisch vluchteling was

b) Ik had schrik dat ze naar Lijst Dedecker zou overlopen

c) We leven nog altijd in een vrije markt

d) Ik had een nul teveel geschreven

e) Op die manier moet ik niet meer voor hun uitzet betalen

Antwoord: d


2/ Begin 2007 was er heel wat heisa rond de luxueuze levensstijl van Prins Laurent. Verspillende decadentie, die de prins bekostigde met geld van...

a) zijn moeder

b) het hondenasiel

c) de marine

d) Northern Rock

e) het op straat beroven van oude dametjes

Antwoord: c


3/ Wie wou de Franstalige politici tijdens de regeringsvorming “een lepel suiker” toedienen?

a) Mary Poppins van “The Sound of Music”

b) Piet Huysentruyt (VTM)

c) Bart De Wever (NVA)

d) De burgemeester van Tienen

Antwoord: c


4/ Hoe heette de nieuwe, geruchtmakende film van Michael Moore over de Amerikaanse gezondheidszorg?

a) Wacko

b) Sicko

c) Taco

d) Return of the Body Snatchers II

e) Karel Eetvelt & UNIZO: Attack of the Profit Monkeys

Antwoord: b


5/ Welke professor verwees in een opiniestuk in De Morgen als verklaring voor de SP.a-nederlaag tijdens de verkiezingen voor het eerst naar het “janettensocialisme” (een omschrijving die LSP nooit zou gebruiken)?

a) Professor Krijgskunde Luc De Vos

b) Professor Seksuologie Bo Coolsaet

c) Professor Politicologie Carl Devos

d) Professor Moleculaire Genetica Christine Van Broeckhoven

Antwoord: c


6/ Waarom lanceerde het Vlaams Belang een CD-single met een "antimoskeelied", op het moment dat de pers volstond met artikels over de koopkracht?

a) de koopkracht daalt omdat er teveel moskees zijn

b) de koopkracht daalt omdat Philip Dewinter geen noot kan zingen

c) de koopkracht daalt omdat de recordwinsten van VBO, VEV, etc. naar Marokko verdwijnen

d) de koopkracht daalt omdat vanuit de moskees een fundamentalistisch neoliberaal beleid wordt doorgevoerd

e) omdat de arbeiders verdelen, in de ogen van het VB, stukken sympathieker is dan ze te verenigen in de antikapitalistische strijd

Antwoord: e


7/ Waarvan maakte Bart De Wever (NVA) volgens Frank Vandenbroucke (SP.a) het imago “volledig kapot”?

a) Van de arbeidersbeweging

b) Van de Vlaamse Beweging

c) Van beweging tout court

d) Van de begrafenis van Bert Eriksson (aflijvig VMO-Führer, waar nog maar weinig beweging in zat)

Antwoord: b


8/ Wat deed president Sarkozy om de aandacht af te leiden van de eerste stakingsdag van de Franse spoorvakbonden?

a) Opvallend in zijn neus peuteren

b) Rampetampen met Carla Bruni op een zeilboot

c) De feitelijke scheiding van tafel en bed van Cécilia aankondigen

d) Van bil gaan met Mia Doornaert in het Louvre

e) Op zijn hondjes met Brigitte Bardot, om nog meer kiezers van het FN te winnen

Antwoord: c


9/ Hoeveel voorkeurstemmen behaalde Yves Leterme, bij benadering, tijdens de verkiezingen van juni?

a) 800.000

b) 2 (van zijn ouders)

c) 6 miljoen (bijna allemaal Vlamingen)

d) veel te veel, ’t is een bourgeois - wanneer richt het ACV zijn eigen arbeiderspartij op?

Antwoord: d en a.


10/ Wat wil de Belgische burgerij in 2008 absoluut vermijden?

a) Dat ze nog meer verdikt dan nu al het geval is

b) Dat een nieuwe arbeiderspartij de nieuwe hype zou worden (“New Workers Party for Life”, op Studio Brussel! - engagement is weer in)

c) Een goede gezondheid voor de arbeiders en hun gezinnen (niet goed voor de winsten)

d) Dat ze nog meer aan liefdadigheid moet gaan doen, om het geluid van knallende champagnekurken en scheurende Lamborghini’s te overstemmen

Antwoord: b

Prettige feesten aan alle arbeiders.

Daens à gogo

Volgens de Antwerpse rechtbank, waar ze nu en dan van een grapje houden, is Abou Jahjah mede verantwoordelijk voor rellen na de racistische moord op Mohamed Achrak. Jahjah en zijn kompaan, Azzuz, zouden te weinig ondernomen hebben om de allochtone jongeren tot bedaren te brengen. Daarvoor mogen ze, als het van Vrouwe Justitie afhangt, een jaar het cachot in. Alsjeblief, kom er maar eens om.

LSP heeft steeds gesteld dat Jahjah met zijn methodes de arbeiders meer verdeelt, dan ze te verenigen. Maar met deze uitspraak opent de Antwerpse rechter een wel zeer breed gamma aan perspectieven.

De poging om Jahjah en Azzuz achter slot en grendel te draaien, gebeurt op basis van artikel 66 van het Strafwetboek. Terug naar de 19e eeuw. De tijd van Daens, en de openlijke politiedictatuur tegen de arbeidersbeweging, heeft voor het Antwerpse gerecht blijkbaar nooit aan actualiteit ingeboet. Het was een tijdperk waarin het stemrecht exclusief was voorbehouden voor een rijke minderheid. In betogingen van de arbeiders werd er af en toe nog eens geschoten, voor de burgerij de betere fazantenjacht. En wat dan nog? Voor sommige rechters zijn de wetten, ook al hebben ze een hoog Bonaparte-gehalte, daarom niet van mindere kwaliteit.

Het desbetreffende artikel is om van te smullen: het stelt onomwonden dat "diegenen die zich gedurende collectieve acties van arbeiders, mondeling of via geschriften tot die arbeiders gericht hebben, persoonlijk verantwoordelijk zijn voor wat nadien gebeurt”. Schuld door associatie: toen kon het nog. De 19e eeuw komt niet alleen economisch, maar - als noodzakelijk accessoire - ook gerechtelijk terug.

Dat je zelf niet meer feitelijk verantwoordelijk moet zijn voor illegale daden, maar daarvoor "moreel" verantwoordelijk kan worden gesteld, is een pareltje van juridische schuinsmarcheerderij. Denk er maar eens over na wat voor prachtige effecten deze uitspraak kan sorteren:

- voorstanders in woord en geschrift van het liberalisme kunnen vanaf nu voor de rechter worden gedaagd, omdat ze in België de armoede hebben doen toenemen van pakweg 500.000 mensen - in de jaren '80 - naar 1,5 miljoen vandaag: gooi Verhofstadt, Mark Eyskens en Yves Desmet in het cachot

- Etienne Schouppe van CD&V heeft als NMBS-baas het spoor mee voorbereid op de liberalisering en straks ook privatisering: door de gebrekkige investeringen in onderhoud en personeel worden we vandaag veel meer met pannes en vertragingen geconfronteerd, die Etienne ons met de glimlach uit eigen zak zal terugbetalen (10.000 euro boete en 25 maanden de bak in, lijkt ons in dit geval een billijke straf)

- door de groene toverkol Margaretha Guidone op haar kieslijst te zetten moet de SP.a moreel verantwoordelijk worden gesteld voor een groot deel van de reeds aanzienlijke bullshit in de maatschappij (Vande Lanotte vijf jaar in een Brugse kerker op water en brood, verkleed als de vervaarlijke Kapitein Haak op het voortdurend herhaalde deuntje van "Singing in the rain", zonder bezoekrecht van zijn verburgerlijkte partijgenoten die hem eerder al op het slechte pad brachten)

- met zijn lichtzinnige propaganda tegen snelheidsbeperkingen moeten we Jean-Marie Dedecker mee moreel verantwoordelijk achten voor dodelijke verkeersongevallen in België (of op z'n minst zijn geliefde Vlaanderen) als gevolg van te snel rijden (de keuze voor de rechter ligt voor de hand: levenslang, maar dan ook écht levenslang, en niet na 15 jaar weer op straat - dat snappen de mensen niet)


(pd)

Het Merk Mens

Reclameman Fons Van Dyck, in een recent verleden nog adviseur van de SP.a, heeft een boekje geschreven: "Het Merk Mens" heet het ding. Van Dyck doet in zijn boek vrijelijk aan "trend watchen". Wat is er heet en wat niet, in de wereld van de reclame? Ook getuur in de dikke brij van onze toekomst wordt door Fons, met een zweem van wetenschappelijkheid, niet geschuwd.

Eerst het goede nieuws: volgens Fons worden we in de 21e eeuw rijker dan ooit. Vergeet even de 1,5 miljoen armen (ruwweg een miljoen meer dan in de jaren '80), de reeds jarenlange daling van onze koopkracht en de actuele prijsstijgingen van voedsel, elektriciteit en benzine. In de glazen bol waarmee Fons schoolmeesterachtig de toekomst surveilleert, zijn dit voorbijgaande fenomenen. Een hikje van de welvaartseconomie.

De jaren '90 waren jaren van angst en onzekerheid, vandaar de groei van extreem rechts. Maar kijk, het clubje van Dewinter zal smelten als sneeuw voor de zon, omdat het volgens Fons al deel uitmaakt van het establishment. De toekomst is eerder aan postmoderne brulboeien als Dedecker. Wie de burgemeestersvrouwen in bontjas heeft, heeft de toekomst. Lenin draait zich om in zijn graf: had hij daarvoor een splinternieuwe Internationale opgericht? Voor bejaarde dametjes in een bontjas?

Vlad? Vertel op, man.

V.I. Lenin (trendwatcher van de Russische bolsjevieken): "Ik ken die Fons niet persoonlijk, maar zijn stellingen lijken me betwistbaar. Zullen de consumenten de macht overnemen? Kluchtig gebazel van zelfingenomen windbuilen!

Ik zie zelfs dat hij op de cover van zijn boek zo'n vermeende consument met een rode vlag laat zwaaien. Een schandelijke verkrachting van alle principes van het socialisme! De arbeiders zullen hun macht niet realiseren als consumenten. Wat een reactionaire, kleinburgerlijke prietpraat! Zij zullen hun macht enkel kunnen ontplooien als producenten, door de grote bedrijven over te nemen in zelfbeheer en -management.

Het bolsjevisme, dat was pas een goed merk. 'Land, brood en vrede'. 'Alle macht aan de raden van arbeiders en soldaten'. 'Verjaag de kapitalistische ministers'. Ijzersterke slogans, die onmiddellijk aansloegen bij de massa's.

Geen wonder dat de SP.a zo'n geweldige nederlaag leed tijdens jullie laatste verkiezingen, als ze zich door dit soort adviseurs stroop aan de baard liet smeren. Niet slim, meneer bourgeois Vande Lanotte!"

"Het Merk Mens" lokte ook bij andere bekende socialisten hevige gevoelens uit. Marx himself vertelde aan links-socialisme.blogspot.com, dat hij overigens stukken geestiger vindt dan "de hele zogenaamd progressieve pers in Vlaanderen samen": "Het Merk Mens. De onbeschoftheid! Dit is wel het toppunt van warenfetisjisme. De mens, een natuurlijk en historisch wezen, wordt hier gereduceerd tot een waarderelatie onder de kapitalistische productiewijze. Een ding waar je geld voor geeft. Dit boek is geestelijke pornografie van de ergste soort. Wat is de sociaaldemocratie bij jullie laag gezakt, als ze zo'n kluchtzanger haar verkiezingscampagnes mee laat uittekenen!"

Wij probeerden Marx nog uit te leggen wie Steve Stevaert en Patrick Janssens waren en wat ze in Vlaanderen (niet de rest van de wereld, of Wallonië) voor het socialisme hadden betekend, maar dat maakte de baardige man uit Trier enkel nog kwader. "Cafébazen en gouverneurs van Limburg kunnen de limieten van hun middenklassepositie enkel overstijgen door zich op het standpunt van de arbeidersbeweging te plaatsen.

De kapitalistische klasse en de arbeidersklasse zijn de enige maatschappelijke krachten van belang. De middengroepen - notarissen, advocaten, café-uitbaters - moeten één van beide kampen kiezen in de loop van de klassenstrijd. Gratis bier voor de werkende klasse, in een socialistisch geplande economie! Voor maximumprijzen op onze pintjes!"

Met zijn "Het Merk Mens" heeft Fons Van Dyck, bij de historische boegbeelden van het socialisme althans, weinig indruk gemaakt. Wij doen, om ons goed hart te laten zien, enkele tips om zijn volgende boek wat te peperen:

- in 2009 breekt de Z-generatie door: de Zorrogeneratie, die het opneemt tegen 50-jarige zeurpieten die hen vertellen wat voor generatie ze zijn op basis van de gadgets die ze kopen ("Wij zijn geen gadgets, wij zijn woest!")

- 70-plussers zullen de komende decennia veeleisender en mondiger worden: ze vinden het kapitalisme en hun armoedig pensioentje in toenemende mate "kut, zwaar kut" en vinden dat de rijken de crisis moeten betalen

- de aarde is plat en de regen valt vanaf 2015 naar boven, zodat we niet meer nat hoeven te worden: dank u, klimaatopwarming en Total Fina

- via IPhone en de chat leren arbeiders en jongeren wereldwijd hoe ze de revolutionaire strijd tegen de burgerij moeten voeren - en hoe uitwassen als "Het Merk Mens" zich zeer handig tot rode handboekjes voor de antikapitalistische activist laten recycleren


(pd)

Waarde landgenoten, begrijp mij niet verkeerd.

Ik, Yves Leterme, ex-formateur voor het kartel CD&V-NVA, wens mijzelf met deze Open Brief te verduidelijken naar het brede publiek toe. In de eerste plaats ten overstaan van de mij zo dierbare Vlaamse publieke opinie. Immers, omtrent de Franstaligen, in het bijzonder de Franstaligen in de rand rond Brussel, heb ik reeds mede gedeeld dat ze misschien niet "intelligent genoeg" zijn om Nederlands te leren. Met andere woorden: mogelijkerwijs zijn deze taalgenoten van Voltaire daarvoor te dom, reiken hun hersencapaciteiten niet ver genoeg, en stonden ze toen de grijze massa werd uitgedeeld niet op de eerste rij. Diplomatischer kon ik mij tijdens een kiesstrijd waarin er veel op het spel stond, behalve Franstalige stemmen, niet uitdrukken.

En nu is er dus weer een zogenaamde rel waarin ik, kandidaat-premier Leterme (met de steun van 800.000 voorkeurstemmen), een hoofdrol speel. In de krant van dit weekend had ik het aangedurfd om de RTBF, de Franstalige propagandazender, te vergelijken met Radio Mille Collines in Rwanda. Toevallig ook een propagandazender, en bijna even erg als die knoeiers op de Reyerslaan.

Dat ik voor deze démarche mijn mosterd in het verre Afrika ging halen, en niet bij de totalitaire strapatsen van onze Duitse oosterburen, ligt voor de hand. Bij de NVA loopt het vol met ex-zwarten. Over de Tweede Wereldoorlog en zijn ontknoping zwijgen deze kartelgenoten liever. Behalve Bart De Wever, een specialist van de periode, om te zeggen dat het Vlaamsnationalisme nooit wat met antisemitisme of racisme te maken heeft gehad. En als dat misschien - in uitzonderlijke gevallen - wel zo was, dan waren die Vlaamse idealisten er door de nazi's bijgelapt. Waarop De Wever weer met een kruiwagen vol nepgeld breed glimlachend over de taalgrens trekt. Met in zijn zog: een groepje in gele NVA-regenjassen gestoken slachtoffers van de repressie, derde generatie (de yuppiegeneratie, die naast amnestie zijn geld terugwil - als door de figuur van Christus geïnspireerd politicus bekijk ik de zaken lichtjes anders, al zitten er onder de Franstaligen - zo moet ik toegeven - inderdaad veel Farizeeërs: zij bezoedelen de federale tempel met hun niet-objectieve geldstromen).

Binnen het kartel noemen we zoiets - kruiwagengewijs de Franstalige gemeenschap een speldenprik toedienen - vrije meningsuiting. Al neem ik aan dat sommige landgenoten aan dit soort humor aanstoot kunnen nemen. Vooral dan de qua denkvermogen soms minder begiftigde Franstaligen, die hun eigen financiële verantwoordelijkheden overigens blijven ontlopen. Mag ik daaruit afleiden dat, naast taalkennis, rekenen - waarmee we bedoelen: optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en af en toe een breuk - ook al niet tot de sterkste punten van de andere gemeenschap behoort?

Toch wil ik de Vlamingen geruststellen. De Franstaligen in dit land kunnen weliswaar geen gebenedijd woord Nederlands, en zijn amper in staat tot elementaire rekenkunde, maar dat betekent nog niet dat ze met de machete in de hand klaarstaan om op uw voordeur te kloppen, desgewenst uw woning binnen te dringen, en op basis van taalcriteria en stamboom u en uw familie als de betere varkensworst in reepjes te snijden.

Ook zie ik ze niet hele Vlaamse dorpen, zoals Sint-Niklaas of Roeselare, onder het luidkeels zingen van de Marseillaise - het nationale volkslied - samendrijven op het marktplein, ontdoen van waardevolle voorwerpen zoals trouwjuwelen en iPods, om vervolgens tot het dagelijkse werk van villen en snijden van de slager om de hoek over te gaan. Tenzij misschien in het geval van Elio Di Rupo, maar van een Franstalige socialist kan je alles verwachten. Da's het slechtste van alle mogelijke werelden (hij draagt ook een strikje, wat helemaal een kaakslag voor Vlaanderen is).

Kortom, beste Vlamingen, ik heb me weer eens aan een mopje gewaagd, met die verwijzing naar Radio Mille Colinnes. En zelfs dat hebben ze over de taalgrens, voor de zoveelste keer, niet gesnapt. Het wordt stilaan tijd dat we ook de splitsing van het federale gevoel voor humor op het menu van een grote staatshervorming zetten.

Een ex-formateur waakt voor u,

Yves Leterme, ridder voor Vlaanderen, met 800.000 voorkeurstemmen.


(pd)

Dikke vis wil niet in pan te B.

Deze fantastische website had gisterenmiddag een gesprek met Freddy T., een dikke vis uit De Panne die nu al maandenlang het voorwerp uitmaakt van wederzijdse verwijten, hooggestemde princiepsverklaringen en andere ultimatums in de formatiegesprekken tussen de oranje-blauwe partijen.

Freddy valt met geen stokken in de pan van de nationalistische politici te krijgen. Lange tijd deed deze dikke vis er het zwijgen toe. Reportageploegen van VRT, VTM en CNN die dagenlang hun tenten op het strand van De Panne hadden opgeslagen, werden afgewimpeld en weggestuurd. Freddy vond al die aandacht van de wereldpers voor zijn persoon ongepast. Een grote staatshervorming, laat staan een begin van splitsing van de sociale zekerheid, waren de laatste van zijn zorgen. Hij wou gewoon rondjes zwemmen.

Dit in schril contrast met andere exemplaren van zijn biologische soort, zoals Bart De Wever van de NVA. Aan links-socialisme.blogspot.com doet de dikke vis uit De Panne, die het hele land nu al maandenlang in zijn greep houdt, voor het eerst zijn eigen verhaal. Het werd een pakkende getuigenis, die een ander licht werpt op de regeringsvorming, onze ijdele politici, en het leven van vissen - dik of dun - die uit de pan van de neoliberale afbraakpolitiek proberen te blijven.

Freddy (dikke vis die Bart De Wever in de pan wil leggen): "Ik kom uit een groot gezin van dikke vissen. Het leven in onze buurt van de Noordzee was hard en ondankbaar. Moeder had het niet altijd gemakkelijk om al haar kleine dikke visjes op het rechte pad te houden. Maar ze deed wat ze kon, met al haar zorgen en toewijding."

"Mijn vader, oom en tante stierven vlak na mijn geboorte. Ze waren met een school andere dikke vissen in een langsdrijvende olievlek verstrikt geraakt. Illegaal geloosd door een tanker. Deze ervaring heeft mij als jonge vis zwaar getekend. Sinds dat 'ongeval' stond voor mij één ding als een paal boven de Noordzee: we moeten van het kapitalisme af, voor het onze planeet vernietigt. Lang leve het internationale verzet, van alle vissen ter wereld - dik, dun, en alles daartussen."

"Ik heb gehoord dat Bart De Wever mij in de pan van zijn grote staatshervorming wil leggen. Hij heeft het heel duidelijk gezegd: een dikke vis, anders hoefde het voor hem niet. Ik wist niet wat mij overkwam. Ik wil met die hele 'verdeel en heers'-politiek niets te maken hebben. Dagenlang heb ik stuurloos in de Noordzeewateren rondgezwommen. Laat mij gerust, met uw nationalistisch gedoe. Alle vissen zijn voor mij gelijk. Dik, dun, kabeljauw of forel? We zijn allemaal vissen. Kunnen we niet gewoon overeenkomen?"

"Dit is een spel tussen de politici. Wat hebben ze nog aan de werkende vis en mens te bieden? Dalende koopkracht, vervuiling, teruglopende biodiversiteit, een economische recessie binnenkort,... 't Zijn altijd de kleine vissen die ze pakken. Als je die separatistische wreedaard hoort rondbazuinen dat hij mij in een grote pan wil zwieren, bruin wil laten bakken, om mij vervolgens met mes en vork op te eten... Dan weet ik één ding: pas op, arbeiders, ze willen aan de sociale zekerheid zitten."

"Ik wil als bekende dikke vis een oproep doen: kom op 15 december naar Brussel - Vlamingen, Walen, Brusselaars, geleedpotigen en niet-geleedpotigen, samen staan we sterk! Betoog samen met de vakbonden voor een betere koopkracht en tegen de vulgaire communautaire spelletjes! Noem mij een oude dikke vis, maar ik heb een droom. Ik heb een droom... Blub. Dat we ooit allemaal samen, allemaal samen, zullen opstaan en losbarsten in de oude negro spiritual... Let freedom ring... Let it ring... van de Ardennen tot het Noordzeestrand!! Van de duinen van De Panne tot de vurige arbeidersstede Luik!! Leve de klassenstrijd en de socialistisch geplande economie, onder en boven water!"


(pd)

Mathias De Clercq: "Hoofddoekenverbod bevordert vrijheid en gelijkheid"

Gesprekken in Jeruzalem

Links-socialisme.blogspot.com trok tijdens de maand augustus twee weken naar Jeruzalem met de jonge liberale filosoof Mathias De Clercq (Open VLD). Mathias heeft prachtige blonde lokken, die hij zelden aan de kunsten van een kapper toevertrouwt. Dit mochten we tijdens onze gesprekken aan de voet van de Tempelberg uit eigen ervaring vaststellen. Zo'n professioneel van haardroger, krulspeld en shampoo zou enkel de schaar in Mathias' liberale idee van vrijheid zetten. Onze halve bohémien was op zijn hoede.

Alle meisjes in het ronduit hete - denk klimaatopwarming - Jeruzalem, zowel van joodse als van Palestijnse komaf, wilden aan Mathias' blonde haardos zitten. Eraan voelen, een en ander betasten. Gelukkig kon uw dienaar daar met bekwame spoed een stokje voor steken.

We waren hier, in het tot in zijn kleinste steegjes van geschiedenis en talrijke cultuurbeschavingen zwangere Jeruzalem, tenslotte om een ideologische strijd uit te vechten: liberalisme of marxisme, wie heeft er gelijk? Ook bij Mathias drong door dat hij naar Jeruzalem was gekomen om een denkstroming te vertegenwoordigen. En niet de minste. Liet Voltaire, de Verlichtingsfilosoof, zijn krullen ook niet groeien, in volle 18e eeuw?

- Uw dienaar: "Of was het toch een pruik, Mathias, die van Voltaire?"

- Mathias: "Ik meen dat dat de kwestie niet is. Vrijheid is een essentieel fundament van het liberalisme. Vrijheid en gelijkheid. Op die fundamenten is onze maatschappij gebouwd. Liberalen willen de hoofddoek niet afschaffen vanuit een racistische gedachte, zoals het Vlaams Belang. Wij willen de gelijkheid als ordenend principe in onze samenleving veiligstellen. En we denken ook dat de staat neutraal moet zijn. Absoluut neutraal."

- Uw dienaar: "Zoals tijdens de minimumdiensten bij het spoor. En de eenzijdige verzoekschriften tegen stakingspiketten? Ook dan moet de staat dus neutraal zijn?"

- Mathias: "We spreken nu over de hoofddoeken. En op dat vlak denk ik dat het principe van de vrijheid en gelijkheid van de vrouw voorop staat."

- Uw dienaar: "Dus ze mag zelf beslissen, of ze een hoofddoek draagt of niet?"

- Mathias: "Een belangrijk grondidee achter het liberalisme is dat functies van openbaar bestuur een levensbeschouwelijke neutraliteit moeten uitstralen. Daarom pleiten wij met Open VLD tegen het dragen van de hoofddoek, maar even goed tegen het dragen van joodse keppeltjes, katholieke kruisen, boeddhistische monnikspijen en T-shirts van Iron Maiden. Dit laatste vanwege het levensbeschouwelijke vermoeden van satanisme."

- Uw dienaar: "Hoe kan een staat neutraal zijn als ze wordt beheerd door parlementairen die 3000 euro per maand netto verdienen? Is het niet normaal dat deze politici de belangen van een kleine minderheid verdedigen, Mathias, als ze niets voelen van de sociale achteruitgang waar ze de meerderheid van de bevolking in wegduwen? Kijk naar de jacht op de werklozen. Ondertussen worden er voor de belastingscontrole van grote bedrijven géén middelen vrijgemaakt. Fijn, die neutrale staat."

- Mathias: "Op zo'n Tempelberg word je je als mens pas bewust van je eigen nietigheid. We zijn slechts stofjes in het heelal. Er was niets voor ons, behalve een grote kosmische soep, en er komt niets na ons. Dat is mijn diepste overtuiging."

- Uw dienaar: "Allemaal prima, die kosmische soep. Maar waarom een gevecht opzetten rond een thema waar er helemaal geen probleem rond was: de hoofddoek dragende moslima's bij Stad Gent. En dat op een moment dat er zoveel belangrijker onderwerpen voor het rapen liggen. De wegzinkende koopkracht van de gewone werkenden, door onder meer de privatisering van de elektriciteitsmarkt, om er maar één te noemen."

- Mathias: "Het marxisme is teveel een economisch determinisme. Het houdt te weinig rekening met cultuur. Terwijl cultuur even goed een essentieel onderdeel is in de identiteit van de mens. Zelfs al sluiten ze je elektriciteit af. De hoofddoek sluit mensen op in een ongelijke cultuur, wij willen hen daaruit bevrijden."

- Uw dienaar: "Ik ben als socialist tegen de dwang om een hoofddoek te dragen, net zoals ik tegen de dwang ben om hem te verbieden. Arbeiders hebben recht op hun culturele eigenheid, om de eenheid van de werkende klasse tegen het neoliberalisme te behouden. En de aandacht van Open VLD voor gelijke rechten houdt blijkbaar op aan de bedrijfspoort. Of mogen de werkenden nu ook zelf over de productie gaan beslissen, op basis van democratische stemmingen op de werkvloer - in een voor iedereen gelijke planeconomie?"

Nee, de ene cultuurbeschaving was de andere niet, daar aan de voet van de Tempelberg in het hete Jeruzalem.


(pd)

Regeringsvorming: de tussenstand

Voor wie even niet heeft opgelet: België heeft nog steeds geen regering. In hun jarenlange poging om de arbeiders langs nationale lijnen te verdelen, zijn de burgerlijke partijen in hun eigen maneuvers verstrikt geraakt. Maar wat is u, verbijsterd toeschouwer bij dit barslecht toneelstuk, bijgebleven van deze formatiecrisis?

Onze Grote "Breek de arbeiderssolidariteit"-Kwis:

1/ Wie wou er een "dikke vis" in de pan van de staatshervorming?

a) Geert Lambert, omdat hij een gourmand is (Spirit)

b) Louis Tobback, omdat hij in een klein Leuvens steegje is geboren (SP.a)

c) Bart De Wever, omdat zijn achterban uit Vlaamsnationale haaien bestaat (NVA)

d) Jean-Marie Dedecker, omdat hij voor de "dikken" is, de rijken (LDD)

Antwoord: c


2/ Wat is de alarmbelprocedure?

a) Een mechanisme dat lichte elektrische schokken toedient aan alle
parlementairen, als ze de belangen van de patroons niet meer verdedigen zoals voorzien

b) Een procedure uit de Grondwet die een wetsvoorstel kan opschorten, als 3/4 van een taalgroep in de Kamer vindt dat haar belangen worden geschaad

c) Een rode knop waarmee Pieter De Crem (CD&V) aan zijn kapper laat weten dat er een krul moet worden bijgeknipt

d) Een mechanisme waardoor gewone arbeiders, die toevallig in het parlement verzeild zijn geraakt, zo snel mogelijk weer de uitgang van het etablissement vinden

Antwoord: b


3/ Leg uit: wat is "belgicisme"?

a) Liever door Belgische kapitalisten worden uitgebuit dan door Vlaamse kapitalisten

b) Niet de beste manier om klasse-eenheid tussen de arbeiders uit te drukken: de huidige Belgische staat wordt gecontroleerd door kapitaalbezitters, verkopers van shampoo en kruideniers-politici

c) Nog geen bolsjevisme

d) Een hete liefde voor frietjes, Manneke Pis en koning Albert, voor zover je daar een onderscheid tussen kan maken

Antwoord: a, b, c en d


4/ Wat is het FDF?

a) Front Der Foutparkeerders

b) De "Fuck Dewever Filière"

c) Vlamingenhaters. Of die Vlamen op de werkvloer staan of in een beheerraad de poen opstrijken, maakt voor het FDF geen moer uit.

d) Het nieuwe besturingsprogramma van Microsoft Windows

Antwoord: b en c


5/ Door wie moet het nationalistische opbod in ons land worden gestopt?

a) Door een interventie van de VN

b) Door Frank Vandenbroucke (SP.a) de toegang tot het Vlaams Parlement te ontzeggen: hij leest alleen nog maar voor uit Hendrik Conscience

c) Door de Koning, die alle slechteriken in de bak steekt

d) Door de vakbonden, een nieuwe arbeiderspartij, en een socialistisch programma dat de massa's tegen het kapitalisme mobiliseert

Antwoord: d



(pd)

Grote staatshervorming (door K3)

O ja, o ja, de burgerij heeft een probleem
Met Yves Leterme en Didier
Vlaming tegen Waal vinden zij fijn
Terwijl de armoe groeit in ’t hele land
Zijn zij communautair hand in hand

’t Gewone werkvolk betaalt meer en meer
Elektriciteit, benzine, hypotheek die doen zo’n zeer
Maar de politici? Nee, hun liefste knuffel heet BHV
Flink splitsen, die sociale zekerheid?
Een aanval op alle arbeidersgezinnen wordt voorbereid

(refrein) Wie heb ik aan de lijn? Hallo hallo?
Waar ben je dan, grote staatshervorming?
Waarom verlang ik zo?
Om dicht bij jou te zijn (grote staatshervorming)
Hallo hallo, mijn neoliberale Romeo?

Yves Leterme is een knecht van ’t kapitaal
Mannen met geld, maar niet noodzakelijk Vlaams-nationaal
Blijft het ACV van Cortebeeck,
een klein geel visje in een zee van blauw?
Of neemt het de arbeiders met een onafhankelijke partij op sleeptouw?

(refrein) Wie heb ik aan de lijn? Hallo hallo?
Waar ben je dan, grote staatshervorming?
Waarom verlang ik zo?
Om dicht bij jou te zijn (grote staatshervorming)
Hallo hallo, mijn neoliberale Romeo?












Geef ook een kusje aan Bart De Wever, kindjes!

Euh, nee. Nee, die is tegen nationale kusjesdagen, 't is een separatistje!

Hoe spijtig toch.

Nou, zo de arbeiders verdelen.

Frank Vandenbroucke en de nieuwe Boerenkrijg

Met alle aandacht die vandaag naar het narrenspel van de regeringsvorming gaat, zouden we één ding vergeten. Frank Vandenbroucke, Vlaams SP.a-minister van Onderwijs, maakt een geestelijke omwenteling door. Een diepgaande transformatie, vergelijkbaar met die van Luther in de katholieke kerk, van alles waar de man ooit in heeft geloofd: verheffing door studie en intellect, technocratie à la belge, het “meervoudige zelf” in de leer van John Rawls (moeilijk om uit te leggen voor de leek), en verlicht neoliberaal crisisbeheer.

We spreken over een ware omkering van alle waarden. Het opstaan van een antichrist. Als sociaaldemocraat van de oude stempel is Vandenbroucke morsdood. Niet getreurd, echter: Franky werd als Vlaams-nationalist herboren. En hoe.

“Bart De Wever maakt het imago van de Vlaamse Beweging kapot.” Aldus sprak Vandenbroucke, vanop een berg tussen Aarschot en Leuven zichzelf de haren uittrekkend. Stampend, vloekend en tierend om zoveel dommigheid.

“Ik ben een brug tussen de leegte van de kudde en een grote staatshervorming”, liet Franky vorige week maandag aan de ochtendtafel tegenover zijn verbaasde disgenoten optekenen. Was zijn eitje niet hard gekookt genoeg? Had de aardbeienconfituur Franky teveel aan die verduivelde PS en Elio Di Rupo doen denken? ’t Was “allemaal interpretatie” van gezinsleden die er niets van hadden begrepen, vond de voorheen nogal feitelijk ingestelde Minister van Onderwijs. “De waarheid is wat de partij sterker maakt en - laat ons hopen - toch nog in de regering brengt”, smeet hij zijn begrip en inzicht veinzende tafelgenoten voor de voeten. “Ja, ik ben sinds kort een subjectivist geworden. Is dat misschien erg?” treiterde de SP.a-politicus nog even, intussen een lange sliert eierdooier met de mouw van zijn kamerjas van de onderkin wrijvend. “Mmm, lekker.”

“Als een aalmoes enkel gegeven werd om de Walen een plezier te doen, dan waren de Walen als ras reeds lang uitgestorven.” Bizar, vonden ook zijn vrouw, schoonouders, en bij uitbreiding het handjevol partijleden tegenover wie de bekeerling Franky zijn nieuwe levensfilosofie ontvouwde. “Je kan van een leeuw niet verlangen om een lammetje te zijn, begrijp je? Volstrekt onmogelijk en tegennatuurlijk. Net zogoed valt de splitsing van het arbeidsmarktbeleid niet door de syndicale lammetjes van het ABVV en ACV tegen te houden. Onder de leeuwen reken ik vandaag de patroons, mijzelf, Karel De Gucht en andere niet-populistische politici. Ich bin kein Berliner.”

Het superieure, bijna aristocratische Vlaams-nationalisme van Vandenbroucke had ondertussen de hele afdeling, voortaan “gouw” geheten, Leuven-Aarschot-Diest aangetast. Volgens Franky dienden de “volksgenoten” uit zijn, euh, gouw het voortouw te nemen in “een nieuw soort Boerenkrijg”. Franky, de Leeuw, legde zijn verbouwereerde gehoor tijdens een strijdmeeting - dat was lang geleden - in Diest uit: “Ik heb het Warandemanifest altijd beter gevonden dan het Communistisch Manifest. Er staan meer statistieken, schema’s en tabellen in. Te wapen, volksgenoten! Bekogel de Walen met uw rekenmachines. Red de sociale zekerheid door delen ervan sociaal te splitsen! Joehee! Euh, houzee!”

Het zou ons niet verbazen moest Yves Leterme Franky alsnog in zijn oranje-blauwe kabinet opnemen. Als minister van rieken, financiële transfers en houwdegens.


(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

Door Geert Cool

Waarom de NSV solidaristisch is...

De studentenclub van het Vlaams Belang (NSV) is voor een “solidaristische maatschappijordening”. Jeroen Serpieters van NSV-Antwerpen verklaarde die woordkeuze als volgt: “Solidarisme is een op zich nog weinig beladen term (…). Niet iedereen denkt bij solidarisme spontaan aan nationaal-socialisme, de connotatie is er wat minder. Bij nationaal-socialisme gaat iedereen onmiddellijk denken aan het regime onder Hitler.” Omdat de term “nazi” te beladen is, gebruiken de jonge VB’ers de term “solidarisme”. De inhoud blijft echter dezelfde…

Jurgen versus Bart. De clash der smurfen

Jurgen Verstrepen is boos nadat hij in Borgerhout een boete kreeg wegens het GSM'en in de wagen.

De luxewagen van Verstrepen is blijkbaar niet uitgerust met een setje om handenvrij te bellen. Jurgen stond stil op de Turnhoutsebaan in Borgerhout en dat op de busstrook (omdat een wagen stilstaat op de weg – “Ik omzeil een dergelijk 4 pinkend model geliefd bij de exotische bewoners en sta dus stil op een stuk tramstrook”).

Op dat ogenblik begint Jurgen te bellen en krijgt hij een boete. Jurgen: “Er zijn blijkbaar altijd van die politiekloefkaffers die het verknoeien voor al de rest.” Bart Debie kan de reactie van zijn smurfenvriend Jurgen niet waarderen en reageert onder de titel “De verkeershooligan in Jurgen Verstrepen”. Debie stelt dat Jurgen zich voordoet als een “wegrebel”. Dit soort “discussies” doet ons vooral aan slechtere edities van het populaire televisieprogramma “de smurfen” denken.

VJW moet nog bekomen van betogingssucces

De rechtse rakkers van de VJW zijn nog niet volledig bekomen van hun "succesvolle" betoging. Op het gastenboek van de Vlaamse Jongeren Westland laten verschillende betogers zich horen met boodschappen als zouden de anti-fascisten "trillen op hun benen" voor het zootje ongeregeld dat op 21 oktober door Brugge betoogde.

Dat ze maar met 60 waren, was geen probleem voor de rechtse rakkers want "meer dan de helft kwam uit Brugge". Wat gevolgd werd door reacties van Nederlandse aanwezigen die het een goede betoging vonden. O ja, Ben Van der kooi, de moskeebrandstichter, was ook van de partij. Het KVHV kwam vanuit Gent en Nation uit Brussel. Het "eigen volk" dat eerst kwam volgens de betogers, was duidelijk niet het "Brugse volk". Of gold de regel: "Zieje van Bruhhe, zet je olachter?". En dan verwijt VJW dat de Blokbusters zelfs vanuit Wallonië kwamen... Er waren effectief kleine groepjes aanwezig vanuit het Brusselse en Wallonië, maar de overgrote meerderheid van de antifabetogers waren wel degelijk Bruggelingen.

De klassenstrijdtelex: snel mee met de strijd

Bart De Wever vond de excuses van Antwerps burgemeester Patrick Janssens, handelend over de hulp van Antwerpse stadsdiensten bij de jodenvervolging tijdens WOII, “gratuit” *** Niet alle agenten klopten even enthousiast op de deur *** Sommigen onder hen deden dat met dikke tegenzin *** Met een pruillip *** En in geradbraakt Jean-Marie Pfaff-Duits *** “Wollen sie sofort die deur openmachen” *** Zo efficiënt kon die Antwerpse jodenjacht dus niet zijn *** Jean-Marie Pfaff-Duits: meer een taal van de onderdrukten dan van de onderdrukkers, volgens het Vlaams-nationale Bartje *** Geen enkele Vlaming was fout tijdens de oorlog, hoogstens misleid door krachten die hij of zij niet persoonlijk kende *** Zoals de zwaartekracht *** Notoir afwezige in relatie tot en masse gestrekte rechterarmen tijdens de Yzerbedevaarten, anno 1940-1945 *** “Ik bestrijd deze zienswijze: de aanwezige Vlamingen zagen een ufo overvliegen en wezen elkaar in begrijpelijke consternatie dit vreemde voorwerp aan”, aldus gelegenheidshistoricus De Wever *** Consequent blind aan zijn rechteroog *** Om het Vlaams Belang binnen het Vlaamse front te houden? *** Oranje-blauw wil belastingverlaging als excuus gebruiken om lonen te verlagen *** Kijk: dat vinden wij nu een gratuit excuus *** Edoch, hoor je daar zo’n overgeërfd repressieslachtoffer als De Wever over piepen? *** Al die verongelijkte aanstellerij omdat er een paar op levensruimte ingestelde leden van het herenvolk in de bak werden gedraaid destijds *** Waar ze niet eens het VNV-blad of de Story konden lezen *** “Het VNV vindt plastische chirurgie enkel wenselijk voor de joden. Voor en na Auschwitz.” *** Sicko’s *** Nog voor Michael Moore ze met chirurgische precisie kon vastleggen op politiek geladen pellicule *** Kapitalistische kanker? Lees de kleine lettertjes *** Je hoopt alleen maar dat ze ook bij de ACV-top de bijsluiter raadplegen: die van de regeringsverklaring *** Sociale strijd: doeltreffende medicatie tegen neoliberaal slijm en snot in de neus *** Algemene staking vakbonden tegen oranje-blauw? *** Leterme-Reynders: schudden voor gebruik

Wie stemt er tegen de gewone werkende mens?

Bart Somers, VLD-voorzitter, vindt minimumdiensten tijdens een staking warempel een “heel sociale maatregel”. Voor wie dan wel, krabt u zich misschien vertwijfeld in het haar. Voor de patroons en de regering, die zo acties tegen het neoliberale beleid gemakkelijker kunnen kortwieken? Nee, nee, volgens leerling-tovenaar en fraudebestrijder in Mechelen Somers is dat heel sociaal voor “gewone werkende mensen, zodat die ook op hun werk kunnen geraken”.

Dit, beste vrienden, noemen ze nu spinnen. Dan hebben we het niet over harige, achtpotige diertjes op zolder of in de kelder, maar over een techniek in de moderne politieke communicatie. Het gaat om het geven van een draai aan je verhaal, zodat het toch nog positief overkomt bij het brede publiek.

Moest Bart Somers iets hebben gezegd in de trant van: “Via de minimumdienstverlening hoop ik de macht van de vakbonden te breken om een neoliberale politiek te voeren ten koste van de lonen, werkomstandigheden en sociale zekerheid van gewone werkende mensen. Dit alles kadert in een bewuste, langgerekte strijd om een beperkte elite van kapitalisten en grote aandeelhouders nog een pak rijker te maken, alsook mijn eigen politieke positie binnen dit onrechtvaardige systeem cynisch veilig te stellen.” Bon, moest hij iets in die stijl hebben gezegd dan zou hij als voorzitter van de partij van vrije burgers Open VLD snel op non-actief worden gesteld.

Andere voorbeelden van spin, die wij voor u uit onze duim zogen, in de stijl van de charlatan Bart Somers:

- “De effecten van de tsunami hadden ook een positieve kant: tienduizenden mensen die zich voordien geen sanitair konden veroorloven, maakten proper de reis naar de overkant.”

- “De beperking van de werkloosheid in de tijd is een sociale maatregel. Werklozen zullen veel liever en meegaander worden voor de bazen. De maatschappij wordt gezelliger voor iedereen.”

- “Een versoepelde ontslagregeling is een lekker snoepje voor gewone werkende mensen, die zo niet altijd op dezelfde gezichten hoeven te kijken. Zeer sociaal en toch doeltreffend. Typisch Open VLD eigenlijk.”

- “Door te besparen in de gezondheidszorg hopen we de band tussen ouders en hun kinderen strakker aan te halen. Kan het nog socialer? Ik krijg er tranen in mijn ogen van.”

- “Lastenverlagingen voor de patroons? Met dat geld kunnen ze sociale doelen ondersteunen, zoals de verkiezingscampagne van mijn kartelgenoten in Mechelen.”

- “Door de privatisering van gas en elektriciteit swingen de prijzen de pan uit. En toegegeven, velen worden afgesneden door de op winst beluste private maatschappijen. Maar er is ook een positieve kant: dicht bijeen is het warm. Deze privatisering zal de sociale samenhang in de achtergestelde wijken verhogen.”


(pd)

Yves Desmet versus de toogtijgers

Er is weinig dat de gevierde hoofdredacteur van De Morgen, Yves Desmet, uit zijn goede humeur kan halen. ’t Kan vriezen en ’t kan dooien. Wit of grijs? Om het even, als de kat maar muizen vangt. Klimaatopwarming? Files? De hoest? Het “einde van de middenklasse”? Beurscrisissen of andere ongemakken? Onze beroepscommentator ziet het allemaal aan met het soort nederige glimlach die je enkel bij spirituele leiders als de Dalai Lama, Al Gore of Nelson Mandela aantreft.

Niets kan de positieve beat in de tred van Yves verstoren. Helemaal niets, mensen. Behalve één ding. Eén vermaledijd ding: rooien. Linkse rakkers. Full time-betogers, andersglobalisten en Jaap Kruithof. Tegen oneerlijke ruilverhoudingen fulminerende congaspelers, die lessen Afrikaanse dans volgen. Vakbondsactivisten die met gebalde vuist de straat oplopen. Zelfs als ze boodschappen doen bij Colruyt. Mannen en vrouwen van het collectief, die niets van de stellingen van het moderne aandeelhouderschap hebben gesnapt.

Sommige lezers van De Morgen zullen hebben opgemerkt dat Yves ook een bijzondere wrok tegen volkshuizen koestert. Inderdaad, volkshuizen. Die oude, geschiedenis ademende, maar door de SP van Tobback, Stevaert en Janssens reeds enige decennia verwaarloosde gebouwen. In ieder geval: nog lang niet verwaarloosd en bouwvallig genoeg, als het van onze hoofdredacteur met de hamer afhangt.

Yves versus de volkshuizen: het komt niet meer goed

Yves Desmet en de volkshuizen, het is een vertroebelde relatie. Laat het woord “volkshuis” toevallig in een discussie vallen, en er is bij Desmet geen houden meer aan. “Volkshuis”. Pang, tegen het plafond. Lees maar, als u ons niet gelooft:

- “De geschiedenis leert dat de sociaaldemocratie zelden beter is geworden van het volgen van de adviezen van de toogtijgers van de volkshuizen, het gestaalde kader van de partaai.” (De Morgen, 22/10/2007)

Voor onze Nederlandse lezers: “partaai” is “partij”, maar dan in het Antwerpse dialect.

- “Het gemeenschappelijke van die drie (leidinggevende SP’ers) is net dat ze de volkshuizen als beschermde werkplaatsen (!) van het socialisme durfden te verlaten en de partij een appel gaven voorbij de klassieke achterban.” (De Morgen, 22/10/2007)

De negativiteit houdt niet op bij dit ene artikel:

- “De eerste uitdaging voor Caroline Gennez: haar troepen weer wegdrijven van de volkshuizen waarin ze nu hun wonden zitten te likken.” (De Morgen, 4/9/2007)

En verder, in dezelfde denkrichting:

- “Socialisten die geloven dat de oplossing er dus in bestaat zich weer op te sluiten in de volkshuizen om er met de vakbond en de ziekenkas het eigen grote gelijk te belijden en de oude verworvenheden te verdedigen, die dwalen.” (De Morgen, 4/9/2007)

’t Is nog niet gedaan, mensen:

- “Het Volkshuis (met hoofdletter!) werd een bunker waarin het eigen grote gelijk beleden werd.” (De Morgen, 30/8/2003)

En Desmet hakt maar door - in artikel na artikel, editoriaal na editoriaal - op deze arme gebouwen. Volkshuizen vormen duidelijk geen verzameling van mortel, bakstenen, vensters, laminaat, buizen, etc. als een andere verzameling van mortel, bakstenen, laminaat, enz.:

- “Wanneer dat sektarisme verengt tot een gesloten groepsdenken dat buiten het Volkshuis (opnieuw met hoofdletter) enkel vijanden ziet, en wanneer het doel van de plaatselijke partijwerking verschraalt tot cliëntelisme voor de leden en de kaders, is de weg naar de dieperik ingezet.” (De Morgen, 26/8/2003)

Beschermde werkplaats, bunker, gesloten groepsdenken,...Yves lijkt alleen maar slechte dingen met de symbolen van de arbeidersbeweging te associëren. En jawel, deze indruk wordt bevestigd door de volgende vondst:

- “Patrick Janssens kan, nadat hij het college, de socialistische burgemeester en de socialistische topambtenaren mee gedefenestreerd heeft, zich niet ook nog eens de sjerp laten ontfutselen, wil hij door zijn eigen achterban niet op een brandstapel (! - wacht, het komt) midden in het Volkshuis (!!!) gezet worden.” (De Morgen, 26/3/2003)





(Foto: Yves Desmet heeft een volkshuis opgemerkt)











Petje af, zouden wij zeggen. Nu ook al brandstapels in de volkshuizen! Wat de Twin Towers voor Osama Bin Laden waren, het houten paard voor de ingezetenen van Troje en de ondergrondse bunker van Saddam Hoessein voor president Bush, dat is het Volkshuis voor Yves Desmet. Desmet, die nota bene in de jaren ’80 in Mechelen als jonge universitair nog carrière probeerde te maken binnen de SP. Hij was, zo gebiedt de eerlijkheid ons te melden, trouwens een van de meer linkse figuren (linkser dan Van Miert). Maar in het volkshuis kon hij gewoon niet aarden. Daar is alles beginnen mislopen, op zijn tenen lopend tussen de gestaalde toogtijgers van de partaai.

De speelse directheid van arbeiders uit groot-Antwerpen is de jonge Socialist Yves, zoals zoveel anderen, uiteindelijk teveel geworden. “Zedde gaai ne zanger?” werd hem ooit op een kaasavond van de Mechelse SP door één van de bruten aan de toog gevraagd ("Bent u een zanger", voor onze Nederlandse vrienden). Het ging om een vakbondsmilitant uit de lokale industrie, die het blijkbaar niet op de modegevoeligheid van een aanstormend talent als Yves had begrepen.

Yves, moeten we er nog een tekeningetje bij maken, is deze vorm van gesloten groepsdenken in die bunker van het grote gelijk nooit vergeten. In het volkshuis zagen ze meer een charmezanger dan een proletarisch politicus in hem. Lid van de SP is onze scribent al lang niet meer. Maar voor haar volkshuizen, hoe akelig leeg die door het neoliberale wanbeleid van de SP.a-top ook werden gemaakt... Daarvoor heeft de hoofdredacteur van De Morgen zijn oude partaai nooit vergeven.


(pd)

CAP-congres: een noodzakelijke stap vooruit

Gisteren vond aan de ULB het CAP-congres plaats. Een 150-tal aanwezigen discussieerden over de werkingsprincipes en campagnes waarin CAP betrokken is. Door velen, waaronder een van de oorspronkelijke initiatiefnemers (ex SP.a-lid Lode Van Outrive), was CAP al een tijdje dood verklaard. Gisteren werd een soms moeizame, maar noodzakelijke stap vooruit gezet die CAP kan positioneren als aantrekkingspool voor arbeiders en jongeren in strijd.

Een verschil met de lanceringsconferentie vorig jaar op 28 oktober - met 600 aanwezigen - was dat gisteren de "bouwers" aan CAP present waren, en niet zozeer meer de toevallig geïnteresseerden. Er was bewust ook geen uitgebreide externe mobilisatie in de aanloop naar het congres. De eerste bedoeling was om CAP een meer duidelijke oriëntatie te geven en een efficiënte structuur met een nationaal verkozen leiding. Daarnaast moest CAP zich positioneren voor de strijdbewegingen tegen de neoliberale afbraak van patronaat en regering in de komende periode.

Op het congres kwamen verschillende benaderingen naar voren in de uitbouw van een links alternatief. Sommigen pleitten voor een wollige "partij van burgers", de meeste aanwezigen stemden voor de formule dat CAP de idee van een nieuwe arbeiderspartij uitdraagt. Dit wil niet zeggen dat CAP beweert die nieuwe arbeiderspartij al te zijn.

Anderen wilden extreem voorzichtig zijn in het positioneren van CAP, waarschuwden voor een "te links" programma, of een "te hoge" ledenbijdrage. Daar werd op gerepliceerd dat veel mensen op duidelijkheid zitten te wachten. Je kan zo genuanceerd of algemeen worden, dat niemand het nog de moeite vindt om voor je programma te vechten. En 1 of 2 euro per maand als lidgeld vragen, is helemaal niet zo hoog: het drukt een sérieux uit in de uitbouw van een nieuwe formatie.

Ook Lafontaine in Duitsland - hoewel zeker geen revolutionair - durft het kapitalisme bij zijn naam te noemen. Hij zet zich in duidelijke taal af tegen de regeringspolitiek, en pleit zelfs voor referenda in bedrijven die ontslagen aankondigen, over wie het bedrijf moet controleren. De arbeiders die er al jaren de rijkdom produceren, of de grote aandeelhouders? Het is mede door dat soort duidelijkheid dat Die Linke zich in de peilingen soms tot naast de SPD, de sociaaldemocratie, kon heisen.

Sommige CAP'ers wilden de discussie over of we ons als doel de uitbouw van een arbeiderspartij stellen pas bespreken tijdens een ideologisch congres in 2008. Niet omdat ze er zelf tegen waren, maar om de discussie verder te voeren met de nog niet overtuigden. De meerderheid vond dat dit soort duidelijkheid nu reeds gewenst was, als CAP zich wil uitbouwen in de komende bewegingen en acties.

Het grootste struikelblok bleek uiteindelijk de verkiezing van een Nationaal Comité van CAP, onder meer door een zeer late interventie met een alternatief voorstel om onder meer ook Lode Van Outrive op te nemen in het NC. Dit lag vanzelfsprekend nogal moeilijk aangezien Lode de laatste tijd niet meer betrokken was en publiekelijk de "mislukking" van CAP had verkondigd. Van Outrive is ook tegen de optie om met CAP een nationale organisatie uit te bouwen, hierin blijkbaar beïnvloed door de verdeeldheid tussen de burgerlijke partijen en andere communautaire argumenten.

Ondanks de groeipijnen was dit congres een noodzakelijke faze in de verdere uitbouw van CAP. Zoals Jef Sleeckx stelde: "Het woord is zodanig veel misbruikt dat veel mensen er geen waarde meer aan hechten. Het is door de daad dat wij het vertrouwen zullen winnen." Dit weerspiegelde zich in de verslagen van acties tegen de sluiting van postkantoren, de ontslagen bij GB-vestigingen, de asociale verhoging van de prijs van de vuilniszakken in Leuven, etc. Nationaal zet CAP zich achter het initiatief "Red de Solidariteit" en wordt een campagne voorbereid rond hernieuwde pogingen om een neoliberale EU-Grondwet door te duwen.

Voor meer uitgebreide verslagen: zie de website van LSP.


(pd)

Voorpost- en VB-leden verliezen de weg in Oostenrijk...

en komen onverwacht terecht in geboorteplaats Hitler!
















Sandy en haar kompanen van het militante Voorpost hadden er een helse tocht opzitten. Vanuit hun heimat in het verre en nu reeds in nostalgische mijmeringen opdoemende Vlaanderen - ze hadden het Antwerpse Kontich amper een half uur de rug toegekeerd, maar toch - waren ze lukraak naar het Oosten afgedwaald. Niet het verre, maar het dichtbije Oosten. Een soort Oosten dat vlakbij de deur was en niet veraf in den vreemde.

De plek waar de Germaanse stammen nog steeds huisden, naar eeuwenlange traditie. Volgens de hen overgeleverde, oeroude gebruiken. Zoals het in elkaar slaan van de naburige stammen om onduidelijke redenen. Onze voorouders, ons vlees en bloed. En die van Voorpost, vanzelfsprekend. Voorbij de wouden en Beierse bierpullen.

Naar ginds. Ergens voorbij de horizon, waar de wind hen zou voeren.

Alles was er blank. Zelfs de bergtoppen. Dit was Oostenrijk. Wie had dat verwacht? Wie had, in het diepst van zijn gedachten, zo’n stom toeval kunnen bevroeden? Geen volksvreemd element viel er in deze streken te bespeuren, tussen de vele bokken en schapen op de steile, met uitstekende rotsen bezaaide hellingen.

De overleving van het blanke ras stond, na 57 keer op goed geluk de verkeerde afrit te hebben genomen in dit onbekende Oostenrijk, stilaan op het spel. In het muffe busje van de Voorpostmilitanten was de stemming enigszins onder het nulpunt gezakt. Het bier was op, de ramen beslagen, iedereen was doodmoe, de uniformen begonnen “te knellen en te spannen, Leider toe”. En de Vlaamse liederenschat - bestaat er wel een andere? - bleek toch niet zo onuitputtelijk als aanvankelijk gedacht.

De militanten waren leeg. Volledig op. Flukse Sandy ook, onze bruinharige spring in ’t veld - wat is er niet bruin aan Sandy? Ze wilden er allemaal uit. Nu! Stoppen chauffeur, stoppen. Dat was een bevel. Er begonnen er al een paar aan zijn oor te trekken, de achteruitkijkspiegel te verzetten, asbakken in het gangpad om te kieperen, en in het Duits de inval in Polen te imiteren. Niets dan kattekwaad, in de rijke Vlaamse traditie van Tijl Uilenspiegel, de uitbundige Pallieter en Rudolf Hess. Volgens Voorpost was deze laatste ook een soort Vlaming, en één van de beste.

Het deed er al lang niet meer toe waar onze Vlaamse vrijbuiters, zo ver van outer en heerd, zouden belanden. Hopeloos, hopeloos verdwaald waren ze. Eindelijk frisse lucht!

Wie schetst er echter hun en onze verbazing toen de eerste verdedigers van ons volk, waaronder de flukse Sandy, uit het busje kwamen gestuiterd? Braunau am Inn! Ze waren pal gestopt naast het plaatsnaambordje van, godbetert, Braunau am Inn. Wat had dit te betekenen?

Sandy kon haar geluk en herwonnen vrijheid niet op. Ze zette meteen haar sympathieke schouders onder het grappige plaatsnaambordje. O, o, wat hadden haar vriendjes een pret. Braunau am Inn. Wat klonk dat grappig! En waren ze zelf niet een beetje... braun? Eva Braun?

“Helaba, dedju, ’t is toch niet waar zeker!” schreeuwde een nadenkend type onder het gezelschap uit, terwijl hij opgewonden naar het plaatsnaambordje wees. “Braunau am Inn. Verdorie... Beckenbauer... Nee. Steffi Graf, de vrouwelijke tennislegende... Nee, ook niet. Roger Federer! Weeral mis, da’s een wereldberoemde Zwitser...

Ai ai, ik heb hem. Ik heb hem! Vrienden, hier is Adolf Hitler geboren! Allé kom, toe, je kent hem wel, Sandy. Van de Nacht van de Lange Messen en de hele Tweede Wereldoorlog! O mijn God, Sandy, ik denk dat ik je plechtig ga omhelzen.”

Gelukkig voor het nageslacht was de foto toen al lang genomen. Rechtermuisknop, klik, bewaren,... Fijne herinneringen weten ze te koesteren, daar bij het Vlaams Belang. “Interessant, mijn beste Watson”, zou onze vriend Sherlock Holmes zeggen. Maar dan in het Engels van de koningin.


(pd)