Vergeet de oude Germanen niet

Door Geert Cool

Vrije meningsuiting: slegs vir blanke VB'ers

Het VB nam deze week deel aan de anti-islambetoging. Het gebruikte daartoe het argument van de "vrije meningsuiting". De dag voor deze betoging voerde het VB in Antwerpen actie tegen een fototentoonstelling onder de noemer "gewoon illegaal" (een tentoonstelling over het dagelijkse leven van "illegale" mensen in de stad). Het VB vraagt een verbod op de tentoonstelling.

Blijkbaar geldt het argument van de vrije meningsuiting enkel als dit het VB uitkomt...

Eén bier, één Führer









Afgelopen weekend was er de inhuldiging van een standbeeld voor de stichter van brouwerij Duvel. Albert Moortgat werd aldus geëerd en kreeg heel wat lof van onder meer zijn dochter.

Minister-president Kris Peeters liet alsnog verstek gaan voor de bijeenkomst, ondanks een eerdere toezegging. Er was evenwel wat commotie ontstaan over het feit dat Albert Moortgat zou geëerd worden, ondanks het feit dat hij ook tijdens de nazibezetting in functie bleef als burgemeester voor het extreem-rechtse VNV (volgens Dewinter een voorloper van het VB).

Moortgat verkocht tijdens de bezetting zijn bier met de slogan "Eén volk, één staat, één bier". De brouwerij was en is gevestigd in Breendonk, waar tijdens de nazibezetting een gevangenenkamp werd opgericht waar heel wat slachtoffers vielen.

Afvalbedrijf VB: rot vlees voor Duitse pita

In Duitsland is er een schandaal rond 150 ton rot vlees dat verwerkt werd in pita. Een deel daarvan werd doorverkocht door de firma Madigro uit Brugge, een bedrijf in handen van VB-parlementslid Agnes Bruyninckx en haar man (sinds jaar en dag trouwe toeverlaten van Frank Vanhecke). Het vlees werd in Duitsland tegen grote winsten verder verkocht aan pitazaken.

Het schandaal kwam uit en is het grootste voedselschandaal ooit. Madigro kon dat niet weten, maar wellicht zullen ze het daar niet erg gevonden hebben dat rot voedsel in pitazaken terechtkwam...

Aangezien Madigro financiële steun geeft aan het VB weten we nu ook dat het VB mee betaald wordt met rot vlees. We hadden het kunnen weten!

Neonazi's en VB: stamboomfascisten

Volgende commentaar publiceerde een lezer op de site van VB'er Bart Debie, die twijfelde over zijn deelname aan de anti-islambetoging van 11 september vanwege de aanwezigheid van neonazi's: “Bart je plaat blijft hangen. Blood and Honour en Stormfront zijn helemaal geen gekken, maar overtuigde Nationaal Socialisten. Net zoals wijlen Karel Dillen, Bert Eriksson, etc.

Daar is helemaal niets fouts mee. Wees toch eens eerlijk en kijk in de spiegel. Zelfs Filip De Winter kwam regelmatig in lokaal Odal, alwaar een groot portret van Rudolf Hess aan de muur hing. In datzelfde lokaal had jaarlijks op 20 april de Hitler geburtstag-herdenking plaats."

Van Borms naar golf

Als het Vlaams Belang de schijn kan wekken dat het cordon sanitaire wordt doorbroken, doet het dat maar al te graag. Ook als het is om een nieuw project voor een groot golfterrein in Schilde te stemmen.

De grootste partij in de gemeenteraad, de VLD van Yolande Avondroodt (tevens parlementslid voor de blauwen), wou een groot golfterrein met 18 holes. Coalitiepartner CD&V gaf geen steun, maar het VB wel. Het golfterrein moet de inwoners van de chique villawijken in en rond Schilde een ontspanningsmogelijkheid bieden.

Het Vlaams Belang beweert in de steden een partij van de kleine man te zijn, maar in dorpen zoals Schilde baseert de partij zich nogal sterk op de chique villawijken... Ook Marijke Dillen, fractieleidster van het VB in de gemeenteraad, kan daarvan meespreken uit eigen ervaring.

FN: 88e splitsing moet trakteren

Bij het Franstalige Front National zit er een nieuwe afsplitsing aan te komen. FN-senator Delacroix zou zich nu afkeren van voorzitter Féret. Delacroix was één van de laatste trouwe volgelingen van de voorzitter.

De nieuwe ruzie in het FN kan de problemen voor Féret dermate opdrijven dat hij zich misschien beter zou terugtrekken in zijn villa in het zuiden van Frankrijk (betaald met partijgeld)? De groep rond Delacroix zou de steun hebben van zowat alle verkozenen van de partij.

VJW: de anti-Ulfkotte

De Vlaamse Jongeren Westland weigerden om deel te nemen aan de anti-islambetoging van 11 september. Het probleem is niet zozeer het anti-islam karakter van die betoging. Neen, de organisatoren hadden gesteld dat het een "Europese betoging" zou worden: "een multicultureel initiatief, zo u wil" (aldus Ulfkotte in 't Pallieterke).

Dat is natuurlijk niet aanvaardbaar voor de VJW. Ze verklaarden niet te willen deelnemen aan een betoging die moet dienen "om multiculturalisme te gaan verdedigen tegen wat dan ook, zelfs al is dit de niet-Europese religie islam".

Voor Dewinter en co was die multikul geen probleem, maar VJW is principieel! Eigen neonazi's? Moet kunnen. Maar blijkbaar geen buitenlandse extreem-rechtsen.

De toekomst is aan de jeugd

(2e man van links, grijs haar, donkere bril, tegen man met snor): “Jos? Wie ben jij?”

(man met walrussnor, poserend achter spandoek “Vlaamse jongeren tegen islamisering”): “Ik ben een jongere, Jef. Zie je dat niet. Een Vlaamse jongere tegen de islamisering. Ik betoog hier.”

(man met donkere bril, niet tevreden): “Jos... Niet voor het één of het ander. Maar... Hoe oud ben jij?”

(man met walrussnor): “Jef, waarom zoveel vragen? We zijn hier allemaal jonge Vlaamsnationalisten onder mekaar. In de fleur van ons blanke leven. Zie je dat niet? Kom onze mooie actie tegen de islamisering toch niet verpesten. Kom het hier alsjeblief toch niet verknoeien met uw... uw gemierenneuk over leeftijd en dergelijke.”

(man met donkere bril, dringt aan): “Ik ben er 64, Jos. 64. Is dat mierenneuken? (iets harder) Is dat volgens u mierenneuken? (kwade blik en gebaar van Philip Dewinter, weer stiller) Ik heb nog bij de VMO gezeten onder Bert Eriksson. Onze Führer, zaliger.”

(man met walrussnor): “Wel, OK. Proficiat.”

(man met donkere bril): “Aha, er begint iets te dagen, Jos. Toen was jij nog een klein broekventje. Deze actie lijkt wel een klasreünie van oude kameraden van onze Leider.

We zijn de Dietsche Meisjesscharen niet meer, Jos. Met blonde vlechtjes in ons haar. Bekijk dat volk hier eens goed. Overloop één voor één die gezichten. Die koppen. Geen jonge blanke ziel te bespeuren. Achter heel uw spandoek. Nada. Niks.”

(man met walrussnor, cynisch): “Waar gaat het naartoe met het nationalisme, huh?”

(man met donkere bril): “De jongste die ik op dit plein zie rondlopen is onze voorzitter zelf. Frank Vanhecke. Kijk, hij staat daar interviews te geven aan de Duitse pers. Waarom komt hij uw spandoek niet overnemen, Jos. Je loopt er maar voor spek en bonen bij. Als zogenaamde jonge kerel.”

(man met walrussnor, in zijn wiek geschoten): “Hela, hela. Zo niet, hé vriend. Ben je ermee aan het lachen, of zo? Met onze actie tegen de golf van islamisering? Wat wij hier staan te doen, is voor het overleven van ons volk van levensbelang. Ik eet zelf nooit meer pita’s bij die gasten. En nee, een smakelijke kebabschotel met looksaus ook niet.”

(man met donkere bril): “Ik vind, als ik zo vrij mag zijn, uw snor eigenlijk heel belachelijk, Jos. Probeer je op een koning van de Vikingen te gelijken, of iets dergelijks?”

(man met walrussnor): “Ik sla u onmiddellijk na deze betoging op uw lelijke tronie, stuk oude zagevent. Wacht maar. Je gaat ervan lusten. Ik zou niet mee op onze tram stappen. Ex-VMO of geen ex-VMO.”

(man met donkere bril): “Zie je wel. Stuk oude zagevent. Nu zijn we er. De propaganda van het Belang is hier - per uitzondering, da’s heel juist - gewoon niet van het gewenste Goebbelsniveau, Jos. Daar hadden ze op het Madouplein toch even over kunnen nadenken, met al hun parlementairen en betaalde partijkrachten? Twee seconden de grijze massa laten werken.

Pfff, als we met dit volk de islamisering en de rooien gaan moeten tegenhouden...”

(klap, klap, boem, plof)


(pd)

Column: Wat gebeurt er in Nederland?

Communautaire kwestie België krijgt echo in Nederland

Door Bas de Ruiter

Tegen de achtergrond van de moeizame regeringsvorming in België werd er recent een peiling gehouden onder de Nederlandse bevolking over de toekomst van de Belgische staat. Zoals bekend strandde de Belgische regeringsvorming tot nu toe op meningsverschillen tussen politieke partijen - zelfs van dezelfde politieke gezindheid - in Vlaanderen, enerzijds, en Wallonië anderzijds.

Op basis van de peiling ziet 2/3 van de Nederlandse bevolking een fusie van Nederland en Vlaanderen wel zitten. Een kwart van de bevolking denkt dat Vlaanderen en Wallonië gescheiden moeten worden. Normaal gesproken is het voornamelijk extreemrechts dat de gedachte aan een Groot-Nederland naar voren brengt: waar komt de massale steun voor dit idee ineens vandaan?

Vermoedelijk spelen vooral sentimentele redenen een rol bij deze stemming onder de Nederlandse bevolking, zoals de verwantschap die blijkbaar wordt gevoeld vanwege een min of meer gemeenschappelijk verleden. De gebeurtenissen van 1830 - toen wat nu Vlaanderen is zich losmaakte van Nederland - zullen hierbij ongetwijfeld een rol spelen.

Overigens denkt nog altijd 83% van de Nederlandse bevolking dat België zal blijven voortbestaan. Slechts 14% denkt dat dit niet geval is. In elk geval wil 85% van de bevolking dat Nederland nauwer samenwerkt met België.

Vanzelfsprekend is het niet de Nederlandse, maar de Belgische bevolking - of die zich tot de Nederlandstalige, Franstalige of Duitstalige bevolkingsgroep voelt behoren - die zich over de toekomst van België moet uitspreken. Die les moeten we trekken op basis van de gebeurtenissen in 1830. Dat is ook het enige correcte uitgangspunt voor socialisten: het recht op zelfbeschikking van volkeren/gemeenschappen.

Frappant is overigens wel dat in Vlaanderen de steun voor autonomie sinds de verkiezingen met 40% - voor de verkiezingen was het 30% - op een lager niveau staat dan het percentage Nederlanders dat voorstander is van een samenvoeging van Nederland en Vlaanderen.


(De LSP heeft een zusterorganisatie in Nederland, Offensief. Hun website vind je op www.offensief.nl)

Nieuwe tape van Bin Laden

Afghanistans Funniest Home Videos

















“Hij die de Schepper aanbidt, zal Hem altijd gehoorzamen, en in Zijn Tuin het gras afdoen, als hij voor die nederige missie werd uitgekozen. Het stond er al veel te lang, het Heilige Gras. Te groeien en te groeien, richting Hemel. Naast het Onheilige en Zondige Onkruid, dat we in Zijn Naam, en Zijn Naam alleen, ontmoeten tussen de struikgewassen; en in het veldje met bieten en radijzen.

De Schepper van Alles, en dus ook van onkruidverdelgers, heidepotgrond en andere substraten, stuurt Zijn Boodschap gericht aan iedere tuinier en professionele kweker die Hem horen wil.

Wie Zijn Wet gehoorzaamt, zal over zijn tomaten niet te klagen hebben. Oog om oog, tand om tand. Knolselder om knolselder. Dat is Zijn Wil, en ook Brezjnev kon daar met zijn machtige arsenaal aan schoffels, tuinfrezen en grasmaaiers niet tegenop. De ongelovige bezetters werden verslagen door onze Moedjahedien. En dit in de moeilijk te bewerken Afghaanse moestijn van de Allerhoogste.

Beste Amerikaanse volk, de Heilige Oorlog die er tussen ons bestaat, verhindert mij niet om elke dag naar jullie media te kijken. CNN op kabel, Fox Television via mijn satellietantenne, Mia Doornaert haar artikels in De Standaard,... Soms zie ik slechte dingen van Ongelovige Honden en soms ook dingen waar ik van hou.

De Gelovigen in de Ene en Almachtige weten reeds langer dat wij er bij de Moedjahedien niet graag doekjes om winden. Ik hou van God, de Allerhoogste, maar ook van jullie Whitney Houston. Binnenkort zal zij mijn vrouw zijn, ook al kwijn ik hier reeds 12 jaar alleen weg in mijn grot. De liefde bedrijven is als fietsen, zeg ik dan tegen mijzelf en ik Bid de Almachtige dat hij Whitney ooit in een Goddelijk Pakketje aan de ingang van mijn grot aflevert. O Whitney... (zucht)











Wie aan Whitney raakt, raakt aan het Allerheiligste wat er op aarde bestaat. Bobby Brown, ik gghhaat je. You talk silly shit, you Infidel. You dog of the US empire. You swine. I read many, many dirty things about you in National Enquirer. Niet vriendelijk en lief zijn tegenover een gevoelige vrouw als Whitney, en haar behandelen als vuil, is van het ergste wat je de strijders van de Moedjehedien kon aandoen. Het Amerikaanse volk zal zich tegen jou keren, meneer Brown, ook al zijn de Democraten van mijn neef Barack Osama geen haar beter.

Ik roep het Amerikaanse volk op, in naam van de Almachtige en Eeuwige Goede, om zich tot de Blijde Boodschap van de Islam te bekeren. In de interpretatie die onze strijders en mijzelf aan de Heilige Schriften hebben gegeven. Dat is het, ik wil ook bij jullie de baas worden, net als in mijn grot en de omliggende struikgewassen.

Wel, OK, die grotten zijn meer zompige kruipkelders, waar je als tuinier of professioneel kweker absoluut geen plezier aan beleeft. En voor de betere potgrond en siergewassen moet je al meteen in Kandahar zijn. Dat is een heel eind, en de wegen zijn dan nog eens verschrikkelijk.

Het centrale gezag ziet gewoon niet de voordelen van een uitgebreide horticultuur. Ze denken alleen maar aan vechten. Tegen onze Heilige Moedjahedien!

En dan hoor ik jullie media klagen over de huizencrisis in de Verenigde Staten. Kom hier eens binnen kijken, als je durft. Lof zij de Allerhoogste en Zijn Wil en Wet, en de Methodologie van zijn Eeuwige Kennis van het Al.

En niet vergeten, voor al uw tuinmaterialen: slechts één adres - NV Bin Laden.”


(pd)

Column: De adviezen van la gauche caviar

Door Karel Mortier

De analyse die de heer Desmet dinsdag maakte van het rapport-Janssens, over de SP.a-verkiezingsuitslag, is eigenlijk dezelfde als die hij maakte na de eerste Zwarte Zondag. De mensen hebben het te goed volgens de hoofdredacteur van De Morgen, en daarom stemmen ze niet meer op de SP.a.

De “culture of contentment” wordt weliswaar niet van stal gehaald, maar daar komt het wel op neer. We hebben het allemaal te goed, dus waarom zouden we op een partij stemmen die alleen maar opkomt voor de sociaal zwakkeren en randfiguren in de maatschappij?

Het probleem is dan ook niet dat de SP.a niet links genoeg is. De partij, zo gaat het verhaal, heeft zich onvoldoende aangepast aan de toename van de maatschappelijke welvaart en het ontstaan van nieuwe middengroepen in de samenleving.

De SP.a was en is de partij van het “miserabilisme”. Daarmee haal je geen stemmen in het “welvarende Vlaanderen” anno 2007. De SP.a moet dus niet alleen inhoudelijk breken met het “oubollige” socialisme, maar ook met het verleden en de tradities van de arbeidersbeweging - als ze die nieuwe kiezers uit de middengroepen wil aantrekken en behouden.

Aanvallen op levensstandaard

Desmet vergeet uiteraard dat een niet onaanzienlijk deel van de bevolking in veel mindere mate heeft kunnen profiteren van de “toename van de welvaart”. Die was hoofdzakelijk voor een kleine elite weggelegd. Velen zijn er op achteruitgegaan, met name gepensioneerden en mensen die leven van een uitkering.

Voor werkenden kent het proberen behouden van die welvaart - ondanks een enorme achteruitgang van de koopkracht van de lonen, onder meer door de gestegen kost van het wonen - een zware prijs. Het neoliberalisme leverde ons een enorme toename van de werkdruk en stress op, in combinatie met groeiende onzekerheid en een gebrek aan toekomstperspectieven.

Welvaart is vandaag ook verre van een verworven recht. Wat is de discussie over de vergrijzing en de communautaire discussie anders dan een poging tot aanval op de welvaart van de werkende bevolking? De toekomstperspectieven worden constant bedreigd door toenemende concurrentie van lageloonlanden en multinationals, die steeds meer druk zetten op de lonen en arbeidsvoorwaarden van hun personeel.

Het beeld dat Yves Desmet heeft van de middengroepen in Vlaanderen is wellicht dat van tweeverdieners met een vaste baan, die een fermette hebben buiten de stad en jaarlijks op vakantie trekken naar Turkije. Maar aan dat beeld voldoen steeds minder huishoudens. Het aantal éénoudergezinnen neemt nog steeds toe, en een deftige fermette wordt vandaag voor zeer veel mensen quasi onbetaalbaar.

Eigenlijk komt Desmet een kleine 40-tal jaar te laat met zijn analyse. De belangrijkste toename van de welvaart vond niet plaats de laatste decennia, maar in de naoorlogse periode. Toen stegen de lonen en de welvaart van de bevolking spectaculair, onder meer door de sterke positie van de arbeidersbeweging op dat moment.

In een periode waarin de welvaart toenam, de sociale zekerheid werd uitgebouwd en de democratisering van het onderwijs werd ingezet kon de SP haar positie behouden. Vandaag neemt voor een groot deel van de bevolking de welvaart enkel toe als men dieper in het rood gaat, vaste banen behoren quasi tot het verleden en de droom van een fermette met pony zal voor de meesten altijd een droom blijven.

In de jaren ‘50 en ‘60 was het idee dat de nieuwe generatie het slechter zou kunnen hebben dan de vorige gewoon science fiction. Vandaag is dit voor zeer veel jongeren bittere realiteit. De democratisering van het onderwijs is gestopt, de toename van het percentage huishoudens met een eigen woning is quasi gestopt. Het idee dat armoede in Vlaanderen, of België, snel tot het verleden zal behoren, is al lang opgegeven. Kansen genoeg dus voor een zogenaamd “miserabilistische” partij, zou je denken.

Het idee dat de klassieke achterban van de socialisten zou verkleind zijn, is niet correct. Het aandeel van de loontrekkenden in de samenleving is nog nooit zo groot geweest. De kloof tussen de christelijke arbeidersbeweging en een socialistische partij is vandaag wellicht veel kleiner. De meeste pastoors roepen al lang niet meer op om niet op de SP.a te stemmen.

Toen er 100.000 werkende mensen - met veelal nog een redelijk en vast loon, een eigen woning en wagen - op straat stonden tegen het Generatiepact, negeerde de SP.a hen. Behoren die mensen dan niet tot de middengroepen waar Yves Desmet het over heeft? Horen de verpleegkundigen, leerkrachten die al jaren steen en been klagen over de werkdruk en onderbetaling niet tot de natuurlijke achterban van de SP.a?

Wat met de meer dan 40.000 ambtenaren op het departement Financiën, die al meerdere decennia met lede ogen moeten toekijken hoe hun departement wordt verwaarloosd? Wie en waar, kortom, zijn de middengroepen waar de SP.a zich volgens Yves Desmet op moet richten?

Formele logica

Janssens en Desmet stellen: “omdat de SP.a geen stemmen heeft verloren aan partijen links van haar is dit een teken dat de partij eerder te links was, dan te rechts”. Daarmee hanteren ze een wel erg formele logica. Je hoeft maar 5 minuten op straat te staan om een handvol mensen te ontmoeten die op Lijst Dedecker of Vlaams Belang heeft gestemd omdat ze zich door de traditionele partijen, en met name de sociaal-democratie, in de steek gelaten voelen.

Wat is de meerwaarde anno 2007 nog van de SP.a voor de doorsnee werkende Vlaming? Zelfs het ABVV kan dat niet uitleggen aan haar leden. De SP.a heeft haar natuurlijke achterban gedumpt en haar socio-economische kernthema’s verwaarloosd om nieuwe electorale doelgroepen aan te boren, maar die nieuwe doelgroepen vormen geen stevige electorale basis. Dat kan dus goed uitpakken met verkiezingen en slecht.

Het advies van Desmet is om de “modernisering” van de partij verder te zetten en volledig te breken met het verleden en de klassieke achterban. De ene keer per jaar dat SP.a-politici nog een volkshuis binnenstappen is er blijkbaar teveel aan. Het probleem van de SP.a is misschien eerder dat ze al 10 jaar luisteren naar mensen als Desmet.

Het rapport zelf is op het eerste gezicht ook genuanceerder en wijst op een aantal problemen waar we met o.a. LSP reeds eerder op hebben gewezen:

“Het hervormingsbeleid en de moderniseringskoers hebben de vertrouwensbreuk met de traditionele achterban vergroot. Vooral die groepen kiezers die zich al bedreigd voelden door de toenemende migratie en economische globalisering, begonnen de centrum-linkse regeringen steeds meer te wantrouwen.

De sociaal-democratie kwam hier zelfs in een dubbele vertrouwensbreuk, want zij die de welvaartsstaat principieel erg belangrijk vonden, beschuldigden centrum-links van de uitverkoop van die welvaartsstaat. Van een socialistisch regeringsleider wordt net dat iets meer verwacht. En terecht.

De verbreding van de partij van een traditionele arbeidersachterban naar een meer stedelijk hoog opgeleide groep heeft geleid tot een duale achterban. De verschillende groepen vergen een andere aanpak, want ze stellen andere prioriteiten, hechten belang aan andere thema’s, gebruiken andere media en hebben een eigen taalgebruik. De partij heeft nog geen goede manier gevonden om met die dualiteit om te gaan.”

Het is vreemd dat een intellectueel als Desmet een figuur als Stevaert naar voor schuift als een uitdrager van het “moderne” socialisme. Wat is de intellectuele bijdrage van iemand als Stevaert aan het socialisme? Een paar kookboeken en plat populistische one liners die meestal nergens op slaan. Zijn uitspraken als “het socialisme zal gezellig zijn, of niet zijn” of “socialisme is wat goed is voor de mensen” het nieuwe, wervende verhaal waarmee de SP.a terug een aanhang en kiezers moet verkrijgen?

Enkel de uitbouw van een nieuwe arbeiderspartij, met een actieve basis en een echt socialistisch programma, kan de mensen die zich nu hebben afgekeerd van de politiek, terug een perspectief bieden in de strijd voor een andere maatschappij.

Stop de stroom van gezinswagens van arbeiders naar patroons

Wie herinnert zich nog het suggestieve plaatje dat de Gazet Van Antwerpen, reeds in de jaren '80, in haar kolommen pleegde uit te smeren? Met de regelmaat van een Zwitserse klok. Elk jaar zou de hardwerkende Vlaming een gezinswagen aan "de Walen" cadeau doen. Daar dienden we als lezer steil van achterover te vallen. Moeder, Maria, en nog een paar goden uit pure ontzetting aanroepend.

Wat zouden "de Walen" met al die gezinswagens hebben uitgestoken? Dient het Kyotoakkoord, toch grotendeels een vodje papier, niet wereldwijd te worden herbekeken in dit licht? "Franstalig 'non' veroorzaakt plotse opwarming aarde"? Waarbij het Franssprekend surplus aan Renault Scenics eindelijk en voorgoed in rekening wordt gebracht?

Enkele dagen geleden zag nog een andere wetenschappelijke studie het licht. De kranten wisten te melden dat de Belg de 4e productiefste arbeider ter wereld is. Elk jaar leveren we de patroons 41.000 euro aan toegevoegde waarde op. Die recordwinsten moesten ergens vandaan komen. Eindelijk terecht! Maar niet in goede handen.

Let wel: de "studies" die de GVA destijds ter opjutting van het Vlaamse volksdeel in haar kolommen kwakte, spraken over één auto "per gezin" die elk jaar van Vlaanderen naar Wallonië zou bollen. Elk jaar doet elke arbeider - Vlaming of Waal - echter uit de losse pols TWEE comfortabele gezinswagens cadeau, maar dan aan de kapitalisten.

Inderdaad, het volkje met snor, hoge hoed, dikke sigaar en ZEER VEEL GEZINSWAGENS (naast hun BMW's, Mercedessen en Jaguars) die ze van ons gratis cadeau krijgen. Wij vinden dit niet uit, het is de realiteit.

Veel investeren - dat komt er nog bij - met die toegevoegde waarde in nieuwe productie doen deze obsessieve autofreaks ook al niet. We zouden dat zelf als werkende klasse veel beter en nuttiger aanpakken.

Volg nu even verder onze redenering, zo de gezinswagens u nog niet de neus uit komen. Geloof ons maar als we verkondigen dat de Vlamingen zich een pak meer flexibiliteit, volcontinushiftenwerk, en andere patronale grappen hebben laten opsolferen dan onze syndicaal nog sterker georganiseerde Waalse broeders.

De conclusie hieruit is afschuwelijk. Wij Vlamingen leveren de bazen dus gemiddeld MEER dan twee comfortabele gezinswagens per jaar op. Val niet in zwijm, maar misschien wel drie. Per arbeider! Zelfs niet PER GEZIN - waarmee we onze Waalse klassebroeders naar verluidt EEN gezinswagen per jaar cadeau doen.

Deze scheefgetrokken solidariteit met de patroons moet stoppen. Dit kunnen we al lang geen "objectieve geldstromen" meer noemen. We worden geript waar we bijstaan. Het wordt tijd dat ze in de patronale wereld hun eigen boontjes leren doppen. Onafhankelijkheid van de heersende klasse nu!

Kapitalisme barst!

Geef onze niet objectief verklaarbare gezinswagens terug!

Voor een socialistisch geplande economie!

Eigen klasse eerst! Door zichzelf te bevrijden zullen de arbeiders iedereen bevrijden!

U ook!


(pd)

Nota Dehaene: de kladversie was nog erger

“Bartje De Wever: de blaaskaak moet hangen.”




















Begin deze week stonden de media en politiek van dit vooralsnog eengemaakte koninkrijk ernstig op stelten. De oorzaak voor al die misnoegdheid was hoogst evident. Het betrof de ondertussen wereldberoemde “schootnota” van Jean-Luc Dehaene.

De sluwe schaakgrootmeester Dehaene - Brabants trekpaard uit de CD&V-stal - zou koning Albert met zijn schootnota (zie verder) de monarchie helpen redden, en twee bakken bier bij Inbev laten bestellen. Ook zwaar benevelde koningen tonen zich gewilliger - laat staan zo’n Albert, die heeft niet veel nodig. Zo stak de kwaadaardige CD&V-theorie in elkaar.

Wat is een schootnota?

Een beetje een domme vraag. Het concept zegt het zelf. Een schootnota, sinds maandag brandend op eenieders lippen, is een nota die men ter lering en informatie op de eigen schoot houdt. Om de aandacht, onverwijld, te fixeren op de hoofdpunten van de boodschap.

Links-socialisme.blogspot.com zou links-socialisme.blogspot.com niet zijn als we niet dieper, vele malen dieper in de burgerlijke psyche hadden gegraven dan alle andere media. Niet zonder hoogst interessante resultaten.

Ziehier, lezers en lezeressen, de kladversie van de schootnota - lap note in het Engels - van Dehaene. Met dank aan de hele CD&V-top.


De nota op de schoot van Jean-Luc Dehaene (kladversie)

Staatshervorming wordt buiten regeringsvorming gehouden. Neoliberaal besparen belangrijker dan Franstaligen pesten.

Franstaligen pesten doe je voor de verkiezingen. Snapt die NVA-kip zonder kop De Wever dat niet?

Wel oplossing splitsing BHV in regeerakkoord, liefst in formule die geen 2/3 vereist.

2/3 gewoon niet cool. Zo volledig niet cool, schatjes. Die vereiste 2/3. KMO’s zonder vakbonden, da’s megacool.

Regering tot juni 2009. Beetje sociale onrust. Vakbonden laten uitrazen. Top vakbonden postjes beloven, en ermee op restaurant gaan.

Zwaar besparen, rendabiliteit opvijzelen. Bevolking dan voor nieuwe neoliberale regering laten kiezen. Keuze genoeg.

Juni 2009 alle verkiezingen, alle parlementen legislatuur van 5 jaar. OW wijzigen. Hoog tijd OW gewijzigd. Dat verdomde OW. Altijd dat kl... OW. Fuck it. Kalm blijven, je bent CD&V-onderhandelaar. Koel. Buitenaards koel en beheerst. Nieuw Generatiepact?

Groep zes ervaren politici onder leiding voorzitter van Kamer en Senaat werken voorstel staatshervorming uit tegen eind van het jaar. Bartje De Wever: de blaaskaak moet hangen.

Moet goedgekeurd door Kamer en Senaat tegen juli 2008 of eind 2008. Of tegen half 2012. Of tegen begin wedergeboorte nieuwe Jezus Christus. Zal Franstaligen in wijn veranderen en ACV-arbeiders in Lernout & Hauspie.

Of wanneer ze er zin in hebben.

Onzekerheden

Is deze formule voldoend om CDH te ontdooien en volop te laten meewerken aan oranjeblauw?

Is Onze Heer even links als Joëlle Milquet? Het patronaat niet. En die kennen we van Waregem Koerse. God niet.

Wat is de zin van het lijden? Dat het neoliberaal is en gepaard gaat met sociale onrust in het najaar.

Wil PS aan staatshervorming meewerken buiten regering met perspectief van ontbinding in 2009? (is voor hen een voordeel - kunnen opnieuw grootste partij worden)

Plus: zo blijven ze voor ons nuttig vijandbeeld bij Vlaamse publieke opinie.

Als PS een regering wil dan wellicht CD&V - VLD - MR - PS - CDH? Spreek 10 keer uit zonder haperen. Nu samen met koning. Humor ontspant monarch. In tegenstelling tot diepere beurscorrectie, recessie in VS. Effect op budget?

Deze formule heeft 2/3: onderhandeling bij vorming regering? Of toch buiten regering? Eet koning frieten? Als ze Belgisch zijn? Frituurvet splitsen, naast delen sociale zekerheid.

Is MR bereid zijn federale bonus opnieuw in balans te leggen in 2009? Of MR toch motherfu***s?

Wil MR oranje blauw voor 2j? Dan eerst BHV oplossen.

Quid NVA (is nodig voor oranje blauw). Bartje De Wever = blaaskaak.

Plus: besparen belangrijker dan Franstaligen pesten. Volg staatslogica. Fu*k de arbeiders. Ja, zeker.

Bij de neus nemen arbeiders en vakbonden prioriteit.

Leve CD&V.


(pd)

Column: Wat gebeurt er in Nederland?

De strijd voor een echte democratische en Socialistische Partij














Door Bas de Ruiter

Een paar maanden geleden, begin juni, is er binnen de SP onvrede ontstaan over de wijze waarop door de nationale partijleiding werd gehandeld naar aanleiding van de verkiezing op basis van voorkeursstemmen van Düzgün Yildirim, SP-fractielid in de Provinciale Staten van Overijssel.

Het partijbestuur eiste toen, en op het moment van het schrijven van dit artikel nog steeds, dat Yildirim zijn zetel op zou geven zodat de oorspronkelijke kandidatenlijst - zoals die voorafgaand aan de verkiezingen was vastgesteld door de partijraad - gevolgd zou worden.

Het is binnen de SP een goed gebruik om uiteindelijk de partij het laatste woord te geven over wie de partij in publieke lichamen zal vertegenwoordigen, ongeacht het recht dat de Kieswet aan verkozenen geeft om een op basis van voorkeursstemmen verkregen zetel in een lokaal, regionaal of nationaal parlement in te nemen.

Voor Offensief gaat de partijdemocratie zonder twijfel voor op welke burgerlijke wetgeving dan ook. Dit betekent echter niet dat een partijleiding van te voren het door haar gewenste resultaat van een verkiezing dwingend kan opleggen aan haar lidmaatschap. De partijleiding heeft dat in deze kwestie getracht door te beargumenteren dat de stemvolgorde niet mocht afwijken van de vastgestelde kandidatenlijst. Wij hebben onder andere hierom ook kritiek op de formele manier waarop de nationale partijleiding en haar trouwe aanhang het aspect van partijdemocratie uitlegt.

In deze hele kwestie, vanaf het moment dat de kandidatenlijst werd vastgesteld tot op heden, heeft de partijleiding op alle niveaus geen ruimte geboden voor open debat over deze (en andere) kwesties die de toekomst van de SP als democratische Socialistische Partij bepalen. Het partijbestuur verwijst enkel naar een stemming in de partijraad van juli (96% steunde de eerder genomen beslissing van het partijbestuur dat Düzgun Yildirim zijn zetel moest opgeven en 4% steunde Yildirim in zijn verzet tegen die beslissing).

Hoe kunnen echter enkele tientallen partijprominenten een werkelijkheidsgetrouwe afspiegeling zijn van de visie van het gehele lidmaatschap, op het moment dat deze leden op geen enkel moment in deze hele episode zijn geïnformeerd, geraadpleegd en om een formeel besluit zijn gevraagd?

De partijtop verwijst nu naar het aankomende congres van 24 november als de gelegenheid om onder andere de discussie over het democratische gehalte van de partij te voeren, maar de vraag is wie het lidmaatschap van de partij daar zal gaan vertegenwoordigen. Zoals gewoonlijk zullen dat diezelfde lokale en regionale partijprominenten zijn, omdat de directe betrokkenheid van de basis van de SP op de momenten dat dergelijke beslissingen worden genomen, laag is.

De voornaamste oorzaak hiervan is niet dat de leden zich niet betrokken zouden voelen bij het lot van hun partij, maar eerder dat er vanuit het actieve partijkader, dat voor de overgrote meerderheid bestaat uit de lokale en regionale partijleiding, te weinig wordt gedaan om die leden te stimuleren om aan dit soort beslissingen deel te nemen.

We zien hier nog de schaduwen van het maoïstische verleden van de SP, relieken van een politieke stroming – verwant aan het stalinisme – die de interne democratie binnen haar eigen gelederen het liefst tot een minimum beperkte. Het gezonde marxistische uitgangspunt van het democratische centralisme met permanent afzetbare - door meerderheidsbesluitvorming gekozen – vertegenwoordigers werd vervangen door een bureaucratisch centralisme, waarin de partijelite de besluiten nam voor haar leden en achterban.

Die ontwikkeling zien we binnen de SP ook. Dat is waarom wij toejuichen dat er als reactie op deze kwestie met betrekking tot Yildirim een comité Democratisering SP is opgericht. Wij steunen de strijd voor een meer democratische SP, omdat enkel een meer volwaardige partijdemocratie garant kan staan voor het opstellen van een werkelijk socialistisch programma. Zo’n ontwikkeling zou een halt kunnen toeroepen aan de inspanningen van de partijleiding om door een matiging van haar politieke programma en een verwatering van haar socialistische principes als een betrouwbare toekomstige regeringspartner te worden gezien.

De achterban van de SP, de werkenden/werklozen, studerende en werkende jongeren, gepensioneerden, enz. hebben niets aan een partij die in een regering terechtkomt door akkoord te gaan met een beleid dat over hun ruggen zal worden gevoerd. Zij heeft belang bij een consequente Socialistische Partij, met een helder anti-kapitalistisch programma waarbinnen de interne partijdemocratie werkelijk serieus wordt genomen en niet slechts in formalistische zin wordt opgevat.

Bewijzen voor deze conclusies zijn o.a. te vinden in het feit dat de SP er in de peilingen de afgelopen maand fors op achteruit is gegaan onder invloed van de interne problemen: hoe dicht de SP kennelijk tegen de PvdA aan is komen te staan, blijkt op haar beurt weer uit de winst die PvdA ten opzichte van de SP heeft kunnen realiseren. Of beter gezegd: de nood om de stemmen terug te winnen die de SP op de PvdA had kunnen veroveren.

Nu binnen de PvdA ook de roep voor een linksere koers klinkt vanuit een 50-tal partijleden die zich verenigd hebben in het comité “Rooie veren” is deze kwestie absoluut actueel. Jan Pronk heeft zichzelf ook vanuit die invalshoek kandidaat gesteld voor het voorzitterschap van de PvdA, net als de huidige voorzitter van Cordaid en lid van de Evert Vermeerstichting (een groep binnen de PvdA die zich inzet voor internationale solidariteit) Lilianne Ploumen.

Deze kandidaten roepen voornamelijk op voor de terugkeer naar de traditionele sociaal-democratische uitgangspunten. Herverdeling van inkomens om de kloof tussen arm en rijk te verkleinen, en meer in het algemeen de bestrijding van de “uitwassen van het kapitalisme”. Jan Pronk wordt in zijn kandidatuur inmiddels gesteund door minstens 450 partijleden.

Omdat Pronk wel toejuicht dat de PvdA na de verkiezingsnederlaag toch in de regering met CDA en CU is toegetreden, is het de vraag hoe serieus hij is in zijn voornemen om van de PvdA weer een “echt linkse” partij te maken. Het is aannemelijker dat de PvdA door het opplakken van wat “rooie veren” zal proberen de SP de wind uit de zeilen te nemen.

De SP kan dit alleen voorkomen door zichzelf op te stellen als een partij die een consequente oppositie voert tegen de neoliberale globalisering, oorlog, klimaatverandering en toenemende armoede in Nederland en de wereld. De SP moet dan in elk geval verder gaan dan het willen bestrijden van “de uitwassen van het kapitalisme”; zij moet een fundamenteel alternatief op het kapitalisme als economisch systeem naar voren brengen.

Om te beginnen zou zij een programma kunnen opstellen, waarin elke vorm van verdere uitverkoop van publieke sectoren zonder meer een halt wordt toegeroepen, met een verwijzing naar de noodzaak van het weer in publieke eigendom brengen van alle oorspronkelijke publieke sectoren.

Verder zouden onderdelen van dit programma moeten zijn: het verkorten van de arbeidsweek met behoud van loon en het aannemen van extra personeel om de arbeidsduurverkorting op te vangen; zo kan een enorme stap worden ingezet in het volledig bestrijden van de werkloosheid in Nederland. Een andere maatregel die vooral de jeugdwerkloosheid kan bestrijden, is het bieden van de mogelijkheid om met pensioen te gaan na 35 jaar werken: veel jongeren hebben moeite met het vinden van een baan, omdat veel ouderen verplicht worden langer door te werken.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van uitgangspunten voor een nieuw, werkelijk antikapitalistisch programma van de SP. Deze uitgangspunten zouden dan wel gekoppeld dienen te worden aan de noodzaak van een socialistische verandering van de maatschappij, zowel in Nederland als wereldwijd. Offensief komt binnen de SP en daarbuiten op voor zo’n socialistisch programma, dat de behoeften van de meerderheid van de wereldbevolking boven die van enkele kapitalisten stelt.

(LSP heeft een zusterorganisatie in Nederland, Offensief. Hun website vind je op http://www.offensief.nl/)

Zou u een goede formateur zijn?

De koning zit te popelen, en het land stilaan ook.













Nu Leterme het formateurschap neerlegt, en prijsgeeft dat hij de knopen die hij zelf heeft gelegd niet kan ontwarren, treedt er een zeer boeiende periode in. De zoektocht naar een nieuwe loodgieter voor het koninkrijk België. Een allesontstopper, die de natie weer op het juiste spoor zet. U kan daar, geloof het of niet, bij helpen!

Een regering in elkaar knutselen in dienst van de grote aandeelhouders kan niet moeilijk zijn. Ook al liggen er een paar communautaire voetangels en schietgeweren op de weg. Om na te gaan of u aan het vereiste profiel voldoet, deze korte enquête van links-socialisme.blogspot.com.

Misschien wordt u wel de man of vrouw die het "goede neoliberale bestuur" naar nieuwe hoogtepunten stuwt, nadat het onder Guy Verhofstadt al slecht neoliberaal bestuur was wat de klok sloeg.

1/ Communautair. Wat denkt u van Franstaligen die in de Vlaamse rand geen Nederlands spreken?

a) Het zijn mijn vrienden, blijf eraf.

b) Deporteren met een beestenwagon.

c) Franstaligen hebben misschien niet het IQ om Nederlands te leren. Zoals ik wel het IQ heb om de arbeiders tegen elkaar op te zetten, als ik een besparingsbeleid wil doorvoeren. Genetica is soms zooo cool.

d) We zijn allemaal kinderen van God. En Joëlle Milquet van die verduivelde CDh is het grootste kind van allemaal.


2/ Communautair bis. Moet het arbeidsmarktbeleid in België worden gesplitst?

a) Ja, het wordt stilaan tijd dat de Vlaamse en Waalse vakbondsvleugels apart gaan betogen tegen dezelfde maatregelen. Ik hou niet van de grote massa.

b) Absoluut, de Walen zijn eigenlijk onze negers. En ze kunnen niet eens dansen. Dat is erom vragen.

c) Ja, want ik lees niks anders in de gazetten. Dan moet er toch iets van zijn.

d) Nee, ik betoog als Vlaming liever mét de Waalse kameraden, dan alleen. En dan heb ik het niet over de PS in Charleroi.

e) Helemaal niet. De patroons hebben een collectieve oplossing nodig voor hun economische problemen: onteigening van de productiemiddelen en nationalisatie onder arbeiderscontrole, in heel België en zelfs daarbuiten.


3/ Traiteurs en het goede leven. Wat eet u het liefst tijdens de lange onderhandelingen op Hertoginnedal?

a) Alles, als het maar van een Franstalig viersterrenrestaurant komt. Wij heten Bart De Wever voor iets.

b) Joëlle Milquet (CDh), gemarineerd en in fijn gesneden stukjes. Omdat ze gauchistisch is.

c) Steak met frieten, en een halve bak Jupiler. Zeer Belgisch en niet communautair geladen. Wel dronken achteraf, maar wie merkt het verschil in de burgerlijke politiek? Tussen ladderzat en nuchter.

d) Pita met met drie potjes looksaus, om Bart De Wever (NVA) op een afstand te houden.


4/ Kan u foutloos het Belgische volkslied zingen?

a) Neen, alleen de Marseillaise. En ik hoop dat de Franstaligen zich daar bij aansluiten. Bij Frankrijk.

b) Ik ben Eric Van Rompuy van de CD&V. Het volkslied moet gesplitst worden, waarbij Vlaanderen de bevoegdheid krijgt over zijn eigen stembanden. Wat we zelf uit volle borst zingen, zingen we beter. (barst in een valse versie van "Het leven is mooi, onder oranje-oraaanje-blauw" - vrij naar Will Tura - los).

c) Ik kan het zelfs rappen in een laaghangende jeansbroek, als de koning dat fijn vindt. Huhuh.

d) Ik ken qua volkslied alleen de melodie van de Internationale, desnoods in alle talen van de strijd.

Stuur uw antwoorden als de bliksem naar ons mailadres. Wij doen voor u van harte een goed woordje in het Koninklijk Paleis, en desnoods bij de patroons van het VBO en VEV ("Die onteigeningen onder arbeiderscontrole bedoelt hij/zij goed!").

Swing your pants, vrije Belgen!

Niet vergeten: red pants rule.


(pd)

Betogen tegen de islam, en de teloorgang van de linkse intellectueel

De laatste weken was er een hoop te doen omtrent een aangekondigde betoging "tegen de islam" in Brussel. Een Duitse ex-journalist, luisterend naar de naam Udo, wil de stok in het hoenderhok gooien. Blonde haardos, trendy brilletje. Het type van de ambitieuze, maar zelden op sociale zaken doordenkende personeelsmanager. Udo zit strak in het pak. De fris uit het kapsalon huppelende kruisvaarder wil "Europa" wakker schudden voor het gevaar van de "islamisering".

"Waarom zijn het nooit hindoes of boeddhisten die op vrouwen in bikini spugen?" vraagt de man zich retorisch af. De onderliggende veronderstelling is: moslims doen dat wel, blind vooruit gedreven in hun dagelijks spuwgedrag door een fanatiek, onbuigzaam geloof.

Niet alleen de rechtse en conservatieve Udo Ulfkotte ziet de islamitisch geïnspireerde fluimenregen langs alle kanten van de daken druipen en het oude continent zienderogen van de wereldkaart vegen.

Daar duikt ene Joost Zwagerman op. Nederlands auteur, en veelgevraagd verteller op TV en in de bladen. Zwagerman is geen verdwaasde scherpslijper, in tegenstelling tot de populist Ulfkotte. Hij ziet de sociale achterstelling van allochtone jongeren, legt zijn vinger op samenlevingsproblemen en gewaagt, in de voetsporen van Paul Scheffer, sociologisch van een "multicultureel drama".

Je staat er verbaasd naar te kijken hoe diep die term vandaag begint door te sijpelen, bij wat voorheen als de laag van "progressieve intellectuelen" te boek stond. Zwagerman is er een typevoorbeeld van.

In de jaren '70 en een stuk van de jaren '80 zou de progressieve intelligentsia maatschappelijke fenomenen als grootstedelijk verval, etnische spanningen, criminaliteit, toenemende armoede, antisociaal gedrag,... nog bij uitstek aan de kapitalistische crisis en het om zich heen grijpende neoliberalisme hebben toegeschreven. Thatcher, Reagan en Verhofstadt golden als vanzelfsprekende, universeel verachte, conservatieve schietschijven.

Daar praatte of socialiseerde je niet mee. Je hakte er verbaal en door arbeidersstrijd op in. Het was de evidente "vijand" voor een laag van progressieve intellectuelen, die hun oriëntatie op de arbeidersbeweging nog niet in hun achterzak hadden gestoken.

In die periode bestond er bij een groot deel van de intellectuelen nog een zeker besef van de politieke economie van het kapitalisme. De idee dat het met de botte bijl doorgevoerde neoliberalisme een ommekeer, een achteruitgang van dit systeem belichaamde. Een ontwikkeling die bestreden moest worden.

Maar wat merken we vandaag? De val van het stalinisme, het ineenstorten van de sociaaldemocratie als burgerlijke arbeiderspartijen, de tijdelijke achteruitgang van arbeidersstrijd in de jaren '90, het burgerlijke ideologische offensief omtrent de vrije markt,... gekoppeld aan de maatschappelijke middenpositie van de intelligentsia heeft deze laag tot de meest intellectueel volgzame, wollig moraliserende en onkritische groep in de maatschappij gemaakt.

Geflirt met idealisme en priestergepreek over "normen en waarden" (een materiële basis voor verandering zien de Zwagermannen niet), in veel gevallen cynisme (wat op hetzelfde neerkomt) en amper een notie - noem het gebrek aan intellectuele inspanning - van de politieke economie van het kapitalisme.

Het zal, naar het zich laat aanzien, het opstaan van de arbeidersbeweging vereisen om sommige van de commentatoren van het maatschappelijke weefsel uit hun winterslaap te halen en hopelijk tot een diepgaander inzicht van de sociale realiteit onder het kapitalisme te brengen.


(pd)

Breaking news

Linda Pilewski (presentatrice): “Goede avond, kijkers, en welkom in onze show. Wel, wat een dag was het vandaag weer op de beurzen. Wat een ongelooflijke, onderkin suizend tegen de grond vallende, memorabele dag was het. Boordevol opwinding, en met tal van plotse wendingen in de verhaallijn voor beleggers de wereld rond, van New York tot Tokyo en Londen.”

Jack Burns (vanuit Chicago, zwaait met de armen): “Dat klopt, Linda.”

Linda: “Ik geef je dadelijk het woord, Jack. Eén minuutje. Nog even meedelen aan onze kijkers, onze vele kijkers thuis op een moment dat sommigen reeds een crisis hebben genoemd, dat ons panel vandaag de scherpste financiële opiniemakers uit de VS, Japan, Londen, New Delhi en Jakarta bevat. Ga je gang, Jack in Chicago.”

Jack (vet Amerikaans accent, bril, das, tot aan zijn ellebogen opgerolde hemdsmouwen): “Bedankt, Linda. De aandelen zaten op deze 16e augustus in een wilde roetsjbaan van wisselend fortuin. Maar kijk naar wat ze gedaan hebben! Munten begonnen te glijden, de zeer speculatieve carry trade wikkelde zich af als een bobbijntje,... en toch hebben de aandelen zich net niet volledig herpakt...”

Linda: “Ongelooflijk, Jack. O - ooh!”

Jack: “...en zodoende een geweldige comeback gemaakt. De percenten vlogen eraf, maar dan...”

Linda (wipt op en neer op haar stoel): “Ja, Jack. O ja.”

Jack: “Dit is Wall Street, Amerika. Of je er nu van houdt of niet. De aandelen weigerden koppig om meegesleurd te worden door het slechte nieuws. Al die negatieve dingen die binnenslopen vanuit de kredietmarkten. En ze maakten, wat niemand - bijna niemand - voor mogelijk had gehouden, een fabuleuze remonte. Wham!”

Linda (komt bijna dubbel klaar, kapsel in de war): “Bedankt, Jack. Dan is het nu tijd om over te schakelen naar Bob Myers in New York. Bob, hoor je me?”

Bob (iets dikker dan Jack, kaal, Amerikaans accent, toegeknoopt pak): “Luid en duidelijk, Linda. Het was op verschillende niveaus een memorabele dag. Maar ik ga toch niet helemaal mee in het verhaal van Jack. Ik ben ervan overtuigd dat de Fed de rente moet laten zakken, want geloof me: er is wellicht nog een pak meer financiële turbulentie op komst.

We spreken over een zeer ondoordringbare, hoogst speculatieve markt die aan het imploderen is. De onbekende onbekenden uit deze bijna esoterische financiële sfeer moeten we nog ontdekken, Linda. Het is een duivelswerk. Zeer ingewikkeld.”

Linda: “En Greenspan, Bob? Wat is zijn verantwoordelijkheid, volgens jou?”

Bob: “Als Bush niet voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag wil verschijnen, kunnen we op z’n minst Greenspan sturen, Linda. Wat denk jij, Jack?”


(pd)

“Werken baat, staken schaadt”: burgerij bereidt zich voor op kwade tijden

In verschillende Europese landen staat de discussie over het stakingsrecht bovenaan op de agenda. Niet dat werkende mensen daar al te openlijk mee om de oren hoeven te worden geslagen. In Frankrijk stemde een ruime meerderheid in het parlement, aan het handje van president Sarkozy en de nieuwbakken regering-Fillon, tijdens putje zomer een falanx van antivakbondswetten.

In Duitsland besliste de arbeidsrechtbank van Nürnberg vorige week om de machinistenvakbond GDL een verbod op staken op te leggen. De “onpartijdige rechter” kon ook meedelen tot wanneer: eind september.

In België stapelen de aantastingen van het stakingsrecht zich eveneens op. Er is het initiatief van advocaat Cafmeyer om stakers in Zaventem persoonlijk financieel verantwoordelijk te stellen voor “geleden schade”. Het gaat om de acties van het veiligheidspersoneel op de luchthaven van een aantal maanden geleden.

In de tweede versie van de nota van formateur Leterme wordt de idee van minimumdiensten in de openbare sector onderschreven. Hoe kan je het middel van de staking nog gebruiken, waar arbeiders doorgaans niet lichtzinnig mee omspringen, als de vervanging al klaar staat?

Dat de ACV-leiding op dit vlak recent een voorzet gaf, zal niet hebben geholpen. Leterme had hem maar binnen te koppen. Zowel bij de ACV- als ABVV-leiding - deze laatste nog naduizelend van de SP.a-nederlaag in de verkiezingen - is er een vrees voor meer spontane stakingsacties aanwezig. Hun doelstelling is om een veralgemeende beweging, zoals tegen het Generatiepact, te vermijden.

Die beweging werd toen bureaucratisch vanuit de top stilgelegd. Maar zullen de vakbondsleiders dat nog kunnen, tegen wellicht een harde, neoliberale oranje-blauwe regering?

In Frankrijk moeten stakers bij het openbaar vervoer zich 48 uur voor het begin van een actie “aanmelden” bij de directie. Dit laat natuurlijk ruimte voor intimidatie door oversten. Het moet de regering ook in staat stellen om gemakkelijker een minimumdienstverlening georganiseerd te krijgen. Kortom: om de staking te breken. Na 8 dagen voorzien Sarkozy en Fillon een verplichte stemming, georganiseerd onder voorwaarden die door de directie kunnen worden bepaald, over het verdere verloop van de staking.

De Franse regering liet al doorschemeren dat, naast het openbaar vervoer, de nieuwe wet ook tot in het onderwijs en de hele privésector zou kunnen worden uitgebreid. Stakers die zichzelf moeten “aangeven” bij hun directie, “sancties” als dat niet gebeurt, niet de vakbondsleden maar de bedrijfsleiding die “stemmingen” organiseert,...

Voorwaar, de nieuwe president Sarkozy staat echt voor het type “warm rechts” waar de krant De Morgen hem onlangs mee lauwerde. Dan zijn er nog mensen die zich, vruchteloos in de haren krabbend, afvragen waarom Vlaanderen “zo rechts stemt”, als dat links moet voorstellen.

De aanvallen van de Europese burgerij en haar pionnen op het stakingsrecht zijn geen toeval. We komen uit een economische boom die de werkende mensen vooral veel zure vruchten heeft opgeleverd (flexibiliteit, lagere koopkracht, zwaardere uitbuiting,...). De aantasting van de koopkracht was de afgelopen 25 à 30 jaar zo erg dat ook tweeverdieners uit de middengroepen vandaag met het zwaard van Damocles boven hun hoofd leven. Een inkomen minder reduceert zo’n doorsnee gezin tot een leven op of onder de bestaansonzekerheid.

Ongeveer 1/3 van de Belgische bevolking is nu reeds arm of bestaansonzeker. Bij een komende economische crisis of recessie, waarvan de eerste signalen op de huizen- en kredietmarkt in de VS zich aftekenen, zullen ook de middengroepen in de maatschappij worden geraakt. Die laag die tot voor kort dikwijls meestapte in de patronale logica.

Arbeiders zullen geen alternatief hebben dan in actie te komen tegen hun werk- en levensvoorwaarden. Het is omdat de burgerij weet dat ze, zeker in het geval van een recessie, meer algemene aanvallen zal moeten lanceren op de werkende klasse dat ze brutalere wapens voorbereidt om verzet tegen te gaan. Het “vangnet” van sociale bescherming is na meer dan 25 jaar neoliberaal beleid immers ernstig uitgehold.

De burgerij en haar intellectuele napraters beseffen het zelf nog niet ten volle, maar ze zullen steeds verder in een logica van antidemocratische maatregelen tegen de arbeiders en jongeren worden gedwongen. In de jaren ’30 moest het fascisme de job doen, door de vakbonden en arbeiderspartijen te liquideren. Vandaag zal eerder het bestaande staatsapparaat - rechtbanken, politie, etc. - ingezet worden om de democratische rechten van de massa van de bevolking te beknotten en onderdrukken.

Het ondergraven van het stakingsrecht is daarbij een belangrijke test. Enkel vertrouwen op de vakbondsleiders, die veralgemeende bewegingen met alle mogelijke middelen uit de weg willen gaan, is een recept voor sociale achteruitgang.

We moeten een nieuwe arbeiderspartij uitbouwen om strijdbare syndicalisten, arbeiders en jongeren een instrument in handen te geven waarmee op de werkvloer en in de maatschappij de krachtsverhoudingen kunnen worden veranderd. Het Comité voor een Andere Politiek (CAP) kan daar een instrument toe zijn, als er in de beste strijdbare en socialistische tradities wordt gebouwd.


(pd)

Advertentie: premier gezocht

Vaardigheden:

- het Belgische volkslied kunnen zingen, in beide landstalen

- diepe interesse tonen in staatkundige aangelegenheden, zoals het splitsen van kieskringen, het splitsen van delen van de sociale zekerheid, en – bij economische hoogdringendheid – het splitsen en verdelen van de arbeidersbeweging

- handje schudden, dineren en over koetjes en kalfjes babbelen met de Koning (Brussel-Halle-Vilvoorde, de miljarden euro’s die de regering gaat besparen in dienst van het land en de vooruitgang)

- arbeidskracht goedkoper maken om “investeringen aan te trekken” en de concurrentiekracht “van onze bedrijven” te versterken

- in staat zijn om de term “onze bedrijven” uit te spreken, zonder in hysterisch gelach uit te barsten: oefen deze moeilijke opdracht voor de badkamerspiegel

- jezelf afvragen hoe je nadien nog verkozen moet geraken, als je weer eens drastisch in de sociale bescherming hebt gesnoeid

- hier en daar een kleine, symbolische sociale maatregel invoegen, die moet verdoezelen hoe je met de andere hand de zakken van het patronaat vult

- jezelf kunnen wijsmaken dat er geen alternatief is voor besparingen, communautaire kwakzalverij, een uitwijzingsbeleid voor vluchtelingen,... als je als traditioneel politicus een carrière wil opbouwen, en met je nobele gelaatstrekken in het TV-journaal en in de boekjes wil prijken

- over je hart krijgen om te tafelen met onafhankelijke journalisten van de kwaliteitskranten, en hun advies trachten in te winnen

- diezelfde journalisten uitkafferen als ze je spelletje niet willen meespelen

- de vakbonden, en bij uitbreiding alle werkende mensen op de planeet, als potentiële dwarsliggers inschatten, maar het zo blijven spelen alsof je iedereen te vriend hebt

- diep vanbinnen beseffen dat jezelf uitsloven voor het patronaat en de vrijemarkteconomie een verdienstelijke bezigheid is

- cynisme als deugd en teken van politiek inzicht beschouwen

- dat niet erg vinden omdat het de hypotheek betaalt, en omdat je als premier belangrijk bent (zo belangrijk dat het zonder jouw persoon allemaal veel minder zou zijn)

Voldoet u aan deze kwaliteiten? Op naar de Wetstraat!



(pd)

Doe de armen de prestigeprojecten betalen

NIEUW NIEUW NIEUW NIEUW

Prijs vuilniszakken in Leuven naar 2 euro, waterheffing verhoogd met 60%

Sociaaldemocratie in 21e eeuw is FUN FUN FUN...

als je er de poen voor hebt




















Louis Tobback, burgervader in Leuven, verlaagde in 2006 de personenbelasting van 8% naar 7,5%. De pocketversie van Napoleon Bonaparte speelde dat niet klaar voor de mooie ogen van de Leuvenaars. Want tegelijk werd de financiële kas gevuld met een nieuwe waterheffing. Dit jaar besliste de gemeenteraad om die laatste op te trekken met 60%. De prijs van vuilniszakken komt op 2 euro.

Slotsom: van het inkomen afhankelijke belastingen worden vervangen door belastingen die de minder begoeden het hardst treffen. Blijft de sociaaldemocratie van de 21e eeuw, die op 10 juni een flinke electorale rammeling kreeg, koppig uit hetzelfde vaatje tappen? Omgekeerde herverdeling: laat de arbeiders de prestigeprojecten betalen.

Voor meer info over onze campagne, lees het pamflet en het artikel op de CAP-site:

http://www.anderepolitiek.be/nieuwecap/modules/news/article.php?storyid=622


Frank Vandenbroucke (SP.a): "Dit kan allemaal best zijn, maar kloppen de rekeningen van het stadsbestuur? Voor zo'n belastingen ga ik niet terug in Oxford studeren hoor, als dat uw bedoeling is."

Patrick Janssens (partijgenoot): "Shit, net nu ik bijna de laatste hand had gelegd aan de analyse van onze verkiezingsnederlaag. Ik kan opnieuw beginnen."

Bruno Tobback (idem dito): "Goed gedaan, papa. Herverdeling is er voor iedereen. Ook voor de rijken. Euh... ja, toch?"

Yves Desmet (De Morgen): "Volgens mij bestaat er een typisch paars publiek dat hier van gaat smullen. Ik anders wel. In de Comme Chez Soi."

Dirk Van der Maelen (sociaal progressief alternatief): "Vlaanderen is echt rechts. Voor we iets in Leuven, Gent, Antwerpen of Sint-Niklaas kunnen doen, stel ik een vermogensbelasting in heel de wereld voor. Tegelijkertijd. En vooral daar waar er van die rustgevende palmbomen staan. Kijk, ik zit al in het vliegtuig."

Walter Pauli (De Morgen): "Tobback belichaamt een 'warm rechts' dat in Frankrijk de verkiezingen heeft gewonnen en Nicolas Sarkozy heet. Nu nog de minimumdienstverlening van die Fransen overnemen, het stakingsrecht breken, en we zijn er. Enfin, mijn carrière toch. Dag meneer Van Thillo. Dooei."

Etienne Vermeersch (professor Ethiek): "De ethiek heeft over deze feiten niets te vertellen, vrees ik. En eelt op mijn ziel ga ik er, zo dunkt me, ook niet van krijgen.

Ik woon als professor Moraal vanzelfsprekend in de betere buurten. Maar ach, Aristoteles verspilde zijn kostbare tijd ook niet aan vuilniszakken of de Atheense waterheffing. En heeft de kwaliteit van zijn filosofie daar onder geleden?"


(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

Door Geert Cool

Jurgen ruikt geld (1)

Jurgen Verstrepen is van het Vlaams Belang naar Lijst Dedecker getrokken omdat de partij niet langer bereid was om duizenden euro's aan zijn firma's te betalen. Die bewering duikt opnieuw op in verschillende media en VB-voorzitter Vanhecke lijkt dit nu te bevestigen.

Verstrepen inde niet alleen zijn loon als parlementslid, daarnaast "bood hij diensten aan de partij aan". Dat is toch zijn versie. Hij zorgde onder meer voor serverruimte voor bepaalde internetcampagnes. Dat zou enkele duizenden euro's per maand hebben gekost. We weten niet welke server Verstrepen gebruikte, maar dat lijkt ons toch wel een serieus bedrag te zijn.

Nu eist Verstrepen nog 13.461 euro aan achterstallige rekeningen... Het lijkt er steeds meer op dat de omhooggevallen, gebuisde radiopresentator effectief geld geroken heeft in de politiek en daar ook zijn carrièrewendingen op afstemt...

Jurgen bekent (2)

Verstrepen is kwaad op Vanhecke omdat die in de media bevestigde dat Verstrepen nog geld eist van het VB. Hij publiceerde hierop zelfs een boodschap op zijn site: "Een extra boodschapje voor FVanHecke: "Als jij je wat meer had beziggehouden met jonge skinheads en neonazi's van bepaalde VBJ-fuifjes, waar ik als gast-DJ ging draaien, te weren dan had je een eerste stap in de verruiming gezet. Politiek had ik daar een serieus probleem mee maar ik moest het niet zo serieus nemen hé."

Verstrepen verwijst daarbij naar een VBJ-bijeenkomst in Dilbeek waarover hij destijds schreef dat hij er "zeer boeiende gesprekken" had met "heel wat sympathisanten/es". Kortom, "gewoon tof en plezant".

Nu bekent Verstrepen wat iedereen die het VB wat volgt al wist: dat er bij de VBJ in Dilbeek wel wat neonazi's zitten (die trouwens ook bij Voorpost actief zijn). Vroeger vond Jurgen dat "gewoon tof en plezant", nu blijkt het een reden te zijn voor zijn breuk met het VB...

Jurgen onthult (slot)

Waarom vraagt Jurgen nog zo'n 13.000 euro van zijn vroegere partij? Als we zijn website goed gelezen hebben, zal hij vermoed hebben dat er nog geld te rapen valt bij het VB. Zo schreef hij dat VB-voorzitter Vanhecke zijn Saab Cabrio TiD 150 Vector uit 2006 te koop aanbiedt op Autogids.be (http://www.autogids.be/Buy_Car.cfm?BienId=569097) en dat voor zo'n slordige 30.000 euro.

Nieuw links - oud reformisme?

Tijdens de politieke debatten op de Gentse feesten werd de Nederlandse SP, de grootste oppositiepartij, ingehaald als nieuw "model" voor de linkerzijde. In Duitsland behaalt de partij van Oskar Lafontaine, de Linksen, tot 14% in de opiniepeilingen. De media van het establishment halen er alles uit de kast - of uit de goot, zo u wil - om de nieuwe, antineoliberale formatie de wind uit de zeilen te nemen.

Is dit de voorbode van een "linkse golf" in Europa? Het antineoliberale sentiment is zeker wijder verspreid vandaag dan in de jaren '90. Het is een ontwikkeling die door de marxisten werd voorspeld. Desondanks toont het zich - zeker in die landen waar er nog geen grote, zichtbare linkse oppositie is - op de meest merkwaardige en vervormde manieren.

Soms in een blinde stem tegen alle heersende regeringen, soms via rechts populisme (Lijst Dedecker), soms ook door een proteststem voor extreemrechts. Maar in Nederland en Duitsland bestaan er dus al formaties die een duidelijkere richting geven aan het proces van polarisatie in de maatschappij.

Fenomenen als de Nederlandse SP en de Linksen in Duitsland zijn een streep door de rekening van diegenen die de vrije markt als alleenzaligmakend voorstelden. Hun vooruitzichten waren fout, misleidend en onbetrouwbaar.

Hierbij kan je alle traditionele partijen rekenen, extreemrechts, de gevestigde media,... Maar ook - spijtig genoeg - die delen van de linkerzijde, bijvoorbeeld onder de intelligentia, die in de barre jaren '90 de kant van het establishment kozen. Als gevolg daarvan zegde deze strekking, volstrekt voorbarig, haar vertrouwen in de arbeidersbeweging als motor van sociale verandering op.

De opkomst van "nieuw links" in Europa, van bredere arbeiderspartijen met een antineoliberaal profiel, is dus een opkikker voor de linkerzijde. Maar het is ook een dubbelzinnig proces. Zowel in Nederland als in Duitsland is de leiding van deze formaties onduidelijk over haar houding tegenover coalities met de traditionele partijen.

In Nederland zit de SP lokaal in coalities die privatiseringen doorvoerden. In Duitsland zitten de Linksen opgescheept met de oude, ex-stalinistische PDS, die eveneens lokaal aan besparingscoalities deelneemt, zoals in Berlijn.

De reformistische leiding van deze nieuwe linkse partijen is dikwijls radicaal in haar taalgebruik. Marijnissen haalt uit naar het "roofdierkapitalisme". Lafontaine beweert dat hij de "eigendomskwestie" en de kwestie van "socialisme" wil stellen. Dit zijn positieve elementen, die een impact kunnen hebben op het bredere bewustzijn van de arbeidersklasse.

Maar door medebeheer in neoliberale coalities niet uit te sluiten, door de weigering om enkel aan consequente socialistische meerderheden deel te nemen (die breken met de neoliberale budgettaire logica en daarvoor de massa's op straat brengen), wordt de impact van nieuwe arbeidersformaties meteen beperkt.

Zowel de SP als de Linksen hebben in essentie een reformistisch programma. Een programma dat het bestaande systeem "sociaal" wil bijsturen. Maar in de huidige periode van crisis van het kapitalisme is daar geen ruimte meer voor. Dit leidt bij de nieuwe reformistische leiders tot toegevingen aan de neoliberale logica. Marijnissen sloot op een bepaald moment zelfs coalities met het openlijk rechtse CDA niet uit.

Nieuwe arbeiderspartijen worden, veel meer dan onder de tijdelijke heropbloei van het kapitalisme in de naoorlogse periode, direct gedwongen tot een keuze over een breuk met of het vasthouden aan het privébezit van de productiemiddelen.

Intern weerspiegelt die onduidelijke reformistische strategie zich in pogingen om het vrije debat te fnuiken. Bij de Nederlandse SP in het verdacht maken van oppositiestemmen als "scheurmakers" tijdens discussies (zonder in te gaan op argumenten), de strakke hiërarchie in de partij met een machtsconcentratie bij Marijnissen en zijn directe medestanders,... Een en ander leidde recent tot de oprichting van het "Comité voor een democratische SP".

Lafontaine van zijn kant koos duidelijk voor een fusie met de ex-stalinistische PDS en haar bureaucratische apparaat. Nu reeds heeft de aanpak van de leiding van de Linksen de aantrekkingskracht op arbeiders en jongeren, als actief instrument voor strijd, ernstig ondermijnd. Ondanks de beloftevolle peilingen.

Dit wijst op het belang van ideologische duidelijkheid in nieuwe arbeidersformaties. Niet dat we moeten verwachten dat er een volledig kant en klaar socialistisch programma op tafel moet liggen. Maar zonder een oriëntatie op fundamentele maatschappijomvorming, de afschaffing van productie voor de winst, een algemene "socialistische" benadering,... worden nieuwe initiatieven in hun houdbaarheid meteen op de proef gesteld. En mogelijk verworpen door arbeiders en jongeren, een proces dat - gezien de huidige instabiliteit - veel sneller zal gaan dan bij de oude sociaaldemocratische partijen.

Er is een sterke marxistische vleugel nodig om deze discussie met bredere lagen succesvol te voeren en hopelijk een meerderheid van de nieuwe formaties te winnen voor de idee van strijdpartijen met een algemene socialistische oriëntatie.

(pd)

Aan Etienne Vermeersch, moraalfilosoof van het hart en de rede

Beste meneer Vermeersch,

De weigering van de Mortselse burgemeester Pira (Groen) om nog langer uitwijzingsbevelen tegenover "illegale" asielzoekers in de praktijk om te zetten, heeft u diep geroerd. De morele nood van Pira voert u terug naar een voor u zeer onprettige periode. Zo laat u ons - gewone stervelingen, en zeker geen professoren - weten via de media.

Als professioneel denker werd u in hoogsteigen persoon gevraagd nuttige tips op te stellen voor de regering, omtrent deze delicate politieke aangelegenheid. Dit na het drama van Semira Adamu, de vluchtelinge die haar laatste levensadem uitblies in een veel te groot kussen van de rijkswacht. Hoe groot die kussens dan wel mochten zijn, of daarentegen juist niet, was een van de bredere onderzoeksterreinen gedurende uw periode als adviseur van de regering.

We zien meer wollige, figuurlijk gesproken, moraalfilosofen als Thomas "Twee steden" Van Aquino en Patrick "'t Stad is van A" Janssens niet meteen in uw voetsporen treden.

Deze keer liet u uw gedachten eens niet diepzinnig waaien over de praktische uitvoering van een vermogensbelasting, in al z’n effecten op het internationale geldsysteem. Neen, u liet uw academische licht schijnen over de mogelijk- en onmogelijkheden betreffende het buitengooien van vluchtelingen uit ons land. Leve de diversiteit. Een soort filosofische buitenwipper. Dat was u, meneer Vermeersch.

Uit uw pleidooi blijkt dat u in deze affaire werd gevat op de hoornen van een dilemma. "Open grenzen" - wat dat ook mag inhouden. Of, anderzijds, wat u nogal wrang de "Gestapomethoden" noemt waartoe een kapitalistisch uitwijzingsbeleid - in uw eigen woorden - is gedoemd.

Wij zijn van beroep geen ethici. Zelfs niet van hobby - dat is bridge spelen met de buren (Pakistaanse vluchtelingen, in dit geval, u kent ze wel). Toch hopen we enkele suggesties te doen die het spijtig vastlopen in "Gestapomethoden" kunnen helpen vermijden. Dat wil toch iedereen? Op een lallende Philip Dewinter na.

Professor - onze oproep is stilaan wanhopig - probeer af en toe ook eens een klassenanalyse uit. Zou het niet veel beter zijn als de vluchtelingen hun landen niet langer ontvluchten wegens armoede, schaarste en bloedige conflicten? Bijvoorbeeld door de multinationals die ginds de rijkdom plunderen - en net als hier de politici opkopen - te laten opdraaien voor de schade die ze aanrichten.

Vluchtelingenstroom uit Afrika? Belast Shell. Zij buiten in Nigeria brutaal de bevolking uit. Laat ze de werkende klasse teruggeven wat ze ons - blank of zwart - hebben ontstolen. Gebruik dat geld van de multinationals om hier extra sociale woningen te bouwen en fatsoenlijke jobs te creëren. Geen dienstencheques, meneer de professor!

Laat die vluchtelingen samen met Belgische arbeiders bouwen aan hun eigen wijken, met lokale gezondheidscentra, collectieve was- en keukenfaciliteiten, en arbeidersbibliotheken in de Seefhoek, de Marollen en de Brugse Poort. Zo wordt u ook eens gelezen door mensen die geen abonnement hebben op De Tijd, Menzo, De Morgen of De Standaard. “Wat te doen?” vroeg Lenin zich bij wijlen af. Dàt!

Filosofisch genoeg, professor, dat socialisme en de geplande productiewijze? De multinationals verknallen de wereld, laten we hun winsten en privé-eigendom van de machines, fabrieken, etc. verknallen door ze in democratisch gemeenschapsbezit te brengen.

Leve de filosofie. En weg met het eelt op uw ziel.


(pd)

Vlaamse feestdag

Beste Gazet van Antwerpen,

Het zogenaamde “feest” van 11 juli op de VRT was een verwerpelijk schandaal. Hoe ver is het met Vlaanderen gekomen als twee (één was nog niet genoeg) travestieten op TV worden getoond, met ons belastinggeld, om de identiteit van ons volk "in de bloemetjes" te zetten? Zo’n figuren als Debby en Nancy staan als twee tangen op het varken van de Vlaamse feestdag, als ik mij zo mag uitdrukken.

De Vlaming is geen als halve stoephoer verklede man! Hij zal dat zolang hij leeft ook nooit worden. Allemaal zeer representatief van de politiek correcte linkse elite. Lachen met alles wat van bij ons is. Het abnormale is in Vlaanderen de norm geworden, probeer zo maar eens je kinderen en kleinkinderen “op te voeden”. Nog zo’n scheldwoord voor de wereldverbeteraars.

Er werd gedurende dat TV-“spektakel” van de VRT meer over Afrikanen en andere “ebbenhouten schatjes” (als je in een loft woont waarschijnlijk) gezongen dan over onze eigen cultuur. Enkel bij ons mogen de progressieve pseudo-intellectuelen, zangers, artiesten, en wat nog allemaal op de eigen feestdag zo hun eigen volk beschimpen.

Die verschrikkelijke travestieten Debby en Nancy zijn niet van hier, van het Vlaanderen van Borms en Lernout & Hauspie. Nooit geweest. Zou men in Marokko toelaten dat de nationale feestdag wordt besmeurd door twee homofielen? Zo zien ze er wel uit. Maar bij ons moet dat voos gedoe dus zonder volksopstand door de beugel kunnen. Men laat betijen. De geschiedenis herhaalt zich.

Dank u wel, mei ’68, Paul Goossens, Felice, Kurt Van Eeghem, en de linkse kerk. Doe maar verder met uw vuile praatjes. Ik, en velen met mij, kijk nu al uit naar de volgende verkiezingen in 2009, om deze liefhebbers van de “fiere Vlaamse poes” (bah!) eens flink op hun nummer te zetten, en eindelijk mijn eigen mening te zeggen.

Een verontwaardigde Vlaming,

Wijnegem.

Column: Wat gebeurt er in Nederland?

Versoepeling ontslagrecht is niet in voordeel van arbeiders en werklozen

Door Bas de Ruiter

Woensdag 27 juni vond in het SER-gebouw in Den Haag de participatietop tussen regering, werkgevers en werknemers plaats. Het voornaamste onderwerp op de participatietop was het verlagen van de werkloosheid en het creëren van voldoende arbeidsplaatsen voor iedereen. De regering, bij monde van minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Donner, en de werkgevers probeerden er echter ook een versoepeling van het ontslagrecht door te krijgen.

Omdat de vakbonden zich daar hevig tegen verzetten, kwam er uiteindelijk geen akkoord over versoepeling van het ontslagrecht. Over een aantal andere kwesties zijn wel afspraken gemaakt, zoals het reserveren van 1,2 miljard om tot 2011 200.000 (langdurig) werklozen aan het werk te helpen en over het creëren van permanent gesubsidieerde banen.

Op het eerste gezicht zou men hierin een gedeeltelijke overwinning kunnen zien: het werd echter al vrij snel duidelijk dat bij gebrek aan een akkoord over het ontslagrecht tijdens de participatietop de regering nu zelf voorstellen gaat ontwikkelen voor de versoepeling van het ontslagrecht.

Er wordt vaak gesteld dat een versoepeling van het ontslagrecht zou kunnen leiden tot een snellere doorstroming van de ene naar de andere baan en dat dit voornamelijk voor jonge werknemers een voordeel zou zijn.

Dat is in principe waar, als er dan ook voldoende banen zouden zijn voor iedereen die naar een baan op zoek is. Op die manier zouden ook (langdurig) werklozen en starters op de arbeidsmarkt snel een baan kunnen vinden.

De realiteit laat echter een ander beeld zien: tussen 2002 en 2006 zijn in Nederland tienduizenden – zo niet honderdduizenden – volwaardige banen verloren gegaan als gevolg van reorganisaties en outsourcing onder invloed van een economische achteruitgang. In dezelfde periode zijn de winsten van bedrijven en de salarissen van topmanagers blijven stijgen.

Weliswaar werden ter vervanging van een deel van de ontslagen ook weer nieuwe banen gecreëerd, maar deze banen hadden vaak een meer flexibel karakter en kenden bovendien slechtere arbeidsvoorwaarden dan de functies waarvoor ze in de plaats waren gekomen. Dit is een aanval op de werkgelegenheid en de bestaanszekerheid van een grote groep (jonge) werknemers en werklozen.

Door de versoepeling van het ontslagrecht willen regering en werkgevers dit offensief voortzetten om tot verdere kostenbesparingen te komen. Het creëren van gesubsidieerde banen, waarvoor de werkgevers bovendien een deel van het uitkeringengeld uit de werkloosheidswetkas mogen gaan gebruiken, is hier een goed voorbeeld zijn.

De bedrijven kunnen door middel van goedkopere arbeidskrachten besparen op de kosten van volwaardig betaald werk en kunnen bovendien in tijden van een tegenvallende economische situatie sneller dan voorheen werknemers ontslaan. Met als gevolg dat de beoogde doorstroming en daarmee de afname van (langdurige) werkloosheid niet wordt gerealiseerd.

Integendeel, het aantal werklozen onder (jonge) arbeiders zal hierdoor slechts groeien. In het verleden is een situatie als dit al eerder voorgekomen: begin jaren ’80 van de vorige eeuw werd in het akkoord van Wassenaar tussen werkgevers(organisaties), werknemers(organisaties) en de regering afgesproken dat in ruil voor het inleveren van loonruimte er extra werkgelegenheid zou worden gecreëerd. Die belofte is nooit ingelost: waarom zouden we de beloften van de regering en werkgevers nu wel geloven?

Ook voor het overige belooft de aanpak van de regering richting jonge werklozen niet veel goeds. Het idee van heropvoedingskampen ten aanzien van zogenaamde “probleemjongeren” is nog steeds niet van de baan.

In dezelfde week als de participatietop meende Hans de Boer, voorzitter van de sindsdien opgeheven Taskforce Jeugdwerkloosheid, op maandag 25 juni te moeten opmerken dat het voornaamste instrument om deze groep jongeren aan het werk te krijgen, is ze te laten kennismaken met orde en gezag om ze zo in het gareel en aan het werk te krijgen.

Wanneer men spreekt over probleemjongeren in deze context, worden vaak allochtone jongeren bedoeld met nauwelijks of geen opleiding en daardoor ook weinig perspectief op een baan. Het is echter onjuist om, zoals De Boer en in zijn navolging ook Rouvoet doen, te beweren dat deze jongeren enkel lui zouden zijn en niet bereid om te werken of naar school te gaan.

Op deze manier worden, net als bij de versoepeling van het ontslagrecht, de nadelen gelegd bij de (jonge) werklozen die in principe het liefst zouden werken of naar school zouden gaan, als ze daardoor perspectief zouden hebben op een volwaardige baan met fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden.

De situatie waarin veel van deze jongeren leven, in achterstandswijken met nauwelijks tot geen voorzieningen, slecht onderhouden woningen en gering toekomstperspectief, heeft hen echter zodanig geïsoleerd dat ze terecht de conclusie hebben getrokken dat deze maatschappij hen geen kansen biedt.

In plaats dat de regering zich inspant om de sociaal-economische omstandigheden waarin deze jongeren leven te verbeteren, schuift zij hen zelf volledig de schuld in de schoenen. Precies op dezelfde manier gaat de regering eigenlijk om met alle werknemers en werklozen van dit land, of ze nu jong/oud, allochtoon/autochtoon, man of vrouw zijn.

Het verliezen van een baan en/of niet kunnen vinden van een (nieuwe) baan is volgens de regering de individuele verantwoordelijkheid/schuld van de werknemer/werkloze in kwestie. Tegen dit beeld dat door de regering wordt gecreëerd en de plannen die zij voorbereid tot versoepeling van het ontslagrecht kan enkel een collectief antwoord succesvol zijn. Wellicht wordt het weer eens tijd voor een tweede “oktober 2004”?


(LSP heeft een zusterorganisatie in Nederland, Offensief. Hun website vind je op: www.offensief.nl)

Favoriete vakantiebestemmingen van onze politici

- Philip Dewinter (VB): Breendonk, in de winter ("Ik hou niet van vakantiekampen. Geef mij maar de echte.")

- Yves Leterme (CD&V): Amsterdam, voor zijn grachten, normen en waarden, en het besparingsbeleid van collega-katholiek Balkenende

- Inge Vervotte (CD&V): Malaga, want "Dan kan ik nog eens in een vliegtuig zitten en denken aan de tijd dat ik als vakbondsvrouw de werknemers verdedigde. 't Zal in Leterme I niet meer het geval zijn. Ach, pfff, het ACV zijn soms zageventen."

- Rik Daems (Open VLD): Californië, voor zijn gesmeerd lopende privégevangenissen, bendevorming die voor één keer niet met de PS is gelinkt ("Allemaal latino's"), gezondheidscultus en - logische consequentie - liberalisme zonder gezondheidszorg

- Frank Vandenbroucke (SP.a): Oxford, wegens herexamens in augustus, voor zijn sinds 10 juni niet langer op brede bijval bogende "Theory of Justice" (Theorie van de rechtvaardigheid)

- Patrick Dewael (Open VLD): Rome, voor de vrouwen en Berlusconi zijn haargel

- Marie-Rose Morel (VB): Rome, voor de mannen, Mussolini en Berlusconi zijn persoonlijk vermogen

- Jurgen Verstrepen (LDD): Venezuela, voor de talk radio en om de linkse golf in Latijns Amerika op eigen kracht een halt toe te roepen

- Comité voor een Andere Politiek (CAP): Wij staan ook deze zomer aan alle piketten en blazen enkel uit wanneer de allerlaatste kapitalist collectief werd verjaagd door de georganiseerde arbeidersklasse, en de hele economie succesvol in gemeenschapsbezit werd gebracht. Maar toch eerst: een pintje.


(pd)