Stop de persen: Jean-Marie Dedecker (VLD) houdt van Arabische minderheden! *** Zolang ze in Palestina of Zuid-Libanon in een tentenkamp onze Chirogebruiken overnemen *** Jongeren die zich een week lang amper wassen, met de katrol luid gillend van boomtakken komen gesuisd en rond het kampvuur John Lennonklassiekers naar het leven staan... *** Laat het nu precies dit soort "onontbolsterd" bolsjevisme zijn dat ze bij de VB-familie Colen-Beliën via thuisonderwijs bestrijden *** Volgens Yves Desmet is het migrantenstemrecht een pijnlijke mislukking *** Slechts enkele duizenden migranten schreven zich in voor de gemeenteraadsverkiezingen, wat volgens de commentaarschrijver het gebrek aan illusies in de traditionele politiek van de "lagere sociaal-economische groepen" (hij zit zelf in de hogere, niet?) in de verf zet *** Yves wil gewoon zeggen dat hij niet kan wachten op die nieuwe, brede arbeiderspartij *** Wij doen ons uiterste best! *** En Jef Sleeckx, Lode Van Outrive en Georges Debunne ook *** Terwille van Yves en zijn "lagere sociaal-economische groepen", en de historische noodzaak - onze sympathieke cafévriend *** Condi Rice, VS-Buitenlandminister, streek neer in het stilaan tochtige en smeulende Beiroet *** Tijdens de overstroming van het arme, zwarte New Orleans bleef Rice halsstarrig winkelen in Manhattan: dat was tenslotte het binnenland, en niet bijster rijk of Republikeins *** Het Israëlische leger hield een dag halt met haar bommenregen op Beiroet *** Om Rice haar boodschappen te laten doen, en haar golvende kapsel niet uit de pro-Israëlische plooi te blazen *** "Ze mogen hier wel iets aan de putten in de wegen doen", aldus Rice bij haar vertrek, tevreden zwaaiend met haar nieuwste handtas van Vuitton *** Volgens Bush zou de "bullshit" in Libanon stoppen als Syrië Hezbollah bij de kraag grijpt *** De bullshit van Bush, daarentegen, zal stoppen als de Amerikaanse arbeiders hem en de heersende klasse een "kick in the butt" geven *** Wereldpolitiek vanuit westernperspectief *** Iedere arbeider Indiaan?
(pd)
vrijdag, juli 28, 2006
donderdag, juli 27, 2006
Column op donderdag: Realpolitiek van Chavez?
Door Karel Mortier
Chavez is de laatste weken en maanden een druk internationaal programma aan het afwerken. Op zijn bezoeken sluit Chavez contracten af met een aantal landen en probeert hij o.a steun te verwerven voor een zetel in de VN-Veiligheidsraad.
Venezuela heeft 128 stemmen nodig om een zetel in de Veiligheidsraad te verwerven en lijkt op weg te zijn om die binnen te halen. De belangrijkste tegenkandidaat voor Venezuela is Guatemala, wiens kandidatuur wordt gesteund door het Westen. Mocht Venezuela een zetel in de Veiligheidsraad verwerven dan zal dit wellicht gezien worden als een nederlaag van het VS-imperialisme en een persoonlijke overwinning voor Chavez.
Op zich is het niet echt een probleem dat Chavez steun probeert te verwerven voor Venezuela in het buitenland. Alleen kan men een aantal vragen stellen over de manier waarop hij daarin tewerk gaat. Wit-Rusland een "modelstaat" noemen en stellen dat Venezuela in die richting zou moeten evolueren en handjes gaan schudden met de mollahs in Iran is wellicht niet de beste manier om steun te verwerven in de rest van Europa en de wereld voor de plannen van Chavez voor Venezuela.
Moest Chavez een Iraniër of Wit-Rus zijn geweest, dan was hij wellicht een gast van het lokaal gevangeniswezen - als hij geluk had. Het kan ook de tegenstanders van Chavez in Venezuela de nodige munitie geven om Chavez aan te pakken en de steun van belangrijke groepen in het land voor Chavez verminderen.
De meeste Venezolanen zitten wellicht niet te wachten op een "democratie" zoals in Wit-Rusland, laat staan op een modeleconomie zoals in Noord-Korea. Chavez lijkt de strategie van "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" te hanteren in de keuze van zijn bondgenoten, ongeacht het karakter van de regimes die daaraan beantwoorden.
Chavez is reeds meer dan 5 maal in Iran te gast geweest, hoewel dit regime een neoliberaal beleid voert, vrouwen en minderheden onderdrukt en de rechten van werkenden negeert. Dat dit regime de dood van tienduizenden Iraanse marxisten (helaas voor hen vaak van de geperverteerde stalinistische variant) op zijn geweten heeft, speelt ook niet in zijn voordeel.
Hoewel Chavez terecht de hypocrisie van de aanpak van het Iraanse regime door het Westen aanklaagt, is dat nog geen reden om alle kritiek op dit regime te sparen. Het is één ding om relaties te onderhouden met dergelijke landen, omdat geen enkel land nu eenmaal in staat is om geïsoleerd te zijn van de rest van de wereld. Het is nog iets anders om dergelijke regimes te ondersteunen, wat op het eerste gezicht helaas vaak het geval lijkt te zijn.
Daarmee ondermijn je alleen maar je eigen geloofwaardigheid in binnen- en buitenland en vergroot je je afhankelijkheid van regimes waarmee je enige band een gezamenlijke vijand is. Dat is veelal geen basis voor een stabiele relatie.
Chavez is de laatste weken en maanden een druk internationaal programma aan het afwerken. Op zijn bezoeken sluit Chavez contracten af met een aantal landen en probeert hij o.a steun te verwerven voor een zetel in de VN-Veiligheidsraad.
Venezuela heeft 128 stemmen nodig om een zetel in de Veiligheidsraad te verwerven en lijkt op weg te zijn om die binnen te halen. De belangrijkste tegenkandidaat voor Venezuela is Guatemala, wiens kandidatuur wordt gesteund door het Westen. Mocht Venezuela een zetel in de Veiligheidsraad verwerven dan zal dit wellicht gezien worden als een nederlaag van het VS-imperialisme en een persoonlijke overwinning voor Chavez.
Op zich is het niet echt een probleem dat Chavez steun probeert te verwerven voor Venezuela in het buitenland. Alleen kan men een aantal vragen stellen over de manier waarop hij daarin tewerk gaat. Wit-Rusland een "modelstaat" noemen en stellen dat Venezuela in die richting zou moeten evolueren en handjes gaan schudden met de mollahs in Iran is wellicht niet de beste manier om steun te verwerven in de rest van Europa en de wereld voor de plannen van Chavez voor Venezuela.
Moest Chavez een Iraniër of Wit-Rus zijn geweest, dan was hij wellicht een gast van het lokaal gevangeniswezen - als hij geluk had. Het kan ook de tegenstanders van Chavez in Venezuela de nodige munitie geven om Chavez aan te pakken en de steun van belangrijke groepen in het land voor Chavez verminderen.
De meeste Venezolanen zitten wellicht niet te wachten op een "democratie" zoals in Wit-Rusland, laat staan op een modeleconomie zoals in Noord-Korea. Chavez lijkt de strategie van "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" te hanteren in de keuze van zijn bondgenoten, ongeacht het karakter van de regimes die daaraan beantwoorden.
Chavez is reeds meer dan 5 maal in Iran te gast geweest, hoewel dit regime een neoliberaal beleid voert, vrouwen en minderheden onderdrukt en de rechten van werkenden negeert. Dat dit regime de dood van tienduizenden Iraanse marxisten (helaas voor hen vaak van de geperverteerde stalinistische variant) op zijn geweten heeft, speelt ook niet in zijn voordeel.
Hoewel Chavez terecht de hypocrisie van de aanpak van het Iraanse regime door het Westen aanklaagt, is dat nog geen reden om alle kritiek op dit regime te sparen. Het is één ding om relaties te onderhouden met dergelijke landen, omdat geen enkel land nu eenmaal in staat is om geïsoleerd te zijn van de rest van de wereld. Het is nog iets anders om dergelijke regimes te ondersteunen, wat op het eerste gezicht helaas vaak het geval lijkt te zijn.
Daarmee ondermijn je alleen maar je eigen geloofwaardigheid in binnen- en buitenland en vergroot je je afhankelijkheid van regimes waarmee je enige band een gezamenlijke vijand is. Dat is veelal geen basis voor een stabiele relatie.
dinsdag, juli 25, 2006
Vergeet de Oude Germanen niet
> In het Kempense Meerhout stappen 32 van de 40 Vlaams Belang-leden uit die partij om over te stappen naar de N-VA. Vanwaar die plotse wending van onze Vlaamse vrienden in Meerhout? "Door het cordon sanitaire konden we niet aan politiek doen", aldus Francis Dox.
Dox is fractieleider in de gemeenteraad. Hij haalde eerder reeds deze rubriek. Daar vinden we ook een aanwijzing over de mogelijk echte reden voor de overstap van Dox en co. Naar aanleiding van het Eurovisiesongfestival eiste Dox dat er een groot scherm zou komen op de markt van Meerhout.
Tijdens Eurosong was Kate Ryan de Belgische vertegenwoordigster en die kwam uit Meerhout. "Natuurlijk liever een Nederlandstalig lied, maar 40 jaar Eurosong-ervaring leert dat Nederlandstalige liedjes niet aanslaan bij de internationale jury's." Dox slaagde er niet in om zijn slag thuis te halen, met de bekende Eurosongresultaten als gevolg! Je zou voor minder naar de N-VA overlopen...
> We blijven nog even in de Kempen om een Geelse VB'ster aan het woord te laten. Op de vraag of het VB voor achteruitgang staat, antwoordt Evelien Van Dingen: "Het Vlaams Belang wil geen achteruitgang, wel integendeel, want volgens het dialectisch denken van Friedrich Hegel ontstaat vooruitgang in 3 stappen.
Eerst is er de beginsituatie of these. Dan ontstaat er kritiek op de beginsituatie en komt er een antithese. Deze bevat een aantal waarden en normen die tegengesteld zijn aan die van de these. Wanneer er kritiek komt op de antithese, ontstaat de synthese die het compromis vormt tussen de these en de antithese."
Deze poging tot omschrijving van dialectiek - die voor marxistische insiders best grappig is - wordt vervolgens toegepast: "eerst was er ingetogenheid, strenge waarden en normen, preutsheid en veiligheid". Nu is dat verdwenen, wat Evelien ziet als een antithese. Om de conclusie te trekken: "tijd voor een synthese, tijd voor de jongeren, tijd voor het Vlaams Belang". We kunnen alvast concluderen dat de VB-logica niet altijd is wat ze is.
> Binnen het VB is er geregeld wat wrevel tussen de oude garde van militanten en de nieuwlichters die snelle carrières willen maken. Dat het VB daarbij niet al te kieskeurig is bij het aannemen van nieuwkomers, bleek al eerder met o.a. Jurgen Verstrepen, Freddy Van Gaever, Marie-Rose Morel,...
Nu wordt nog een stap verder gegaan. In Borgerhout wordt de vijfde plaats op de lijst opengezet voor een VLOTT-kandidaat. Het gaat om Johan Bellens, voormalig werknemer van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. Een instelling die niet direct op veel lof van de partij kan rekenen...
(gc)
Dox is fractieleider in de gemeenteraad. Hij haalde eerder reeds deze rubriek. Daar vinden we ook een aanwijzing over de mogelijk echte reden voor de overstap van Dox en co. Naar aanleiding van het Eurovisiesongfestival eiste Dox dat er een groot scherm zou komen op de markt van Meerhout.
Tijdens Eurosong was Kate Ryan de Belgische vertegenwoordigster en die kwam uit Meerhout. "Natuurlijk liever een Nederlandstalig lied, maar 40 jaar Eurosong-ervaring leert dat Nederlandstalige liedjes niet aanslaan bij de internationale jury's." Dox slaagde er niet in om zijn slag thuis te halen, met de bekende Eurosongresultaten als gevolg! Je zou voor minder naar de N-VA overlopen...
> We blijven nog even in de Kempen om een Geelse VB'ster aan het woord te laten. Op de vraag of het VB voor achteruitgang staat, antwoordt Evelien Van Dingen: "Het Vlaams Belang wil geen achteruitgang, wel integendeel, want volgens het dialectisch denken van Friedrich Hegel ontstaat vooruitgang in 3 stappen.
Eerst is er de beginsituatie of these. Dan ontstaat er kritiek op de beginsituatie en komt er een antithese. Deze bevat een aantal waarden en normen die tegengesteld zijn aan die van de these. Wanneer er kritiek komt op de antithese, ontstaat de synthese die het compromis vormt tussen de these en de antithese."
Deze poging tot omschrijving van dialectiek - die voor marxistische insiders best grappig is - wordt vervolgens toegepast: "eerst was er ingetogenheid, strenge waarden en normen, preutsheid en veiligheid". Nu is dat verdwenen, wat Evelien ziet als een antithese. Om de conclusie te trekken: "tijd voor een synthese, tijd voor de jongeren, tijd voor het Vlaams Belang". We kunnen alvast concluderen dat de VB-logica niet altijd is wat ze is.
> Binnen het VB is er geregeld wat wrevel tussen de oude garde van militanten en de nieuwlichters die snelle carrières willen maken. Dat het VB daarbij niet al te kieskeurig is bij het aannemen van nieuwkomers, bleek al eerder met o.a. Jurgen Verstrepen, Freddy Van Gaever, Marie-Rose Morel,...
Nu wordt nog een stap verder gegaan. In Borgerhout wordt de vijfde plaats op de lijst opengezet voor een VLOTT-kandidaat. Het gaat om Johan Bellens, voormalig werknemer van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. Een instelling die niet direct op veel lof van de partij kan rekenen...
(gc)
zaterdag, juli 22, 2006
"Een rolmodel voor Olmert, Hezbollah en vader Bush"
Paus schrijft boek over "goede mens Jezus"
Paus Benedictus XVI, zo lezen wij instemmend knikkend in de krant, bereidt een boek voor over de figuur van Jezus. Inderdaad, de man die ruwweg 2000 jaar geleden in de velden van Palestina met zijn vrienden rondtrok en onderweg niet om een wonder verlegen zat.
De vader van Jezus, als we God (die vervelende kwiskampioen) op dit moment buiten beschouwing laten, verdiende volgens de overlevering zijn dagelijks brood als eenvoudige timmerman. Toen de vrouw van de Jozef waarover we spreken in een bouwvallige stal te Betlehem ("Waar?") van een gezonde baby beviel, en de dolgelukkige ouders uit de duisternis plots Drie Koningen tevoorschijn zagen komen met cadeautjes, vermoedden ze reeds dat er meer was dan wat de wetenschap kon verklaren.
Van het wetenschappelijke denken stonden er bij de geboorte van Jezus alleen een paar muren recht - er was nog geen dak. We spreken over het tijdperk van voor Newton, Galilei, Marie Curie en Panamarenko. Er was hiermede geen consensus over wie de natuurlijke verwekker van deze snel geanimeerd in het rond kruipende baby kon zijn. De administratie was gewoon een soep - zoals in alle maatschappijvormen zonder controle van de werkende klassen. Wat is er ondertussen veranderd?
(Wel, veel zou je denken.)
Als de paus vandaag een boek over Jezus schrijft, kunnen we hem alleen maar groot gelijk geven. Jammer genoeg is Benedictus, zoals de meeste pausen met aandelen op de stock exchange voor hem, de rebel in de historische Jezus vergeten. Leest u enkele citaten mee, die het Vaticaan speciaal voor links-socialisme.blogspot.com vrijgaf:
- "Jezus is de spirituele bron van het christelijke geloof. Hij is het voorbeeld en de kracht waar wij ons aan laven. In een wereld die soms moeilijk te begrijpen lijkt, waarin verwarring en conflict heersen, is Jezus - zoon van een eenvoudige timmerman, uit het Palestina van 2000 jaar geleden - ons anker.
Tony Blair, de toegewijd christelijke Britse premier, stelde het treffend toen hij mij tijdens onze laatste ontmoeting in Pizza Hut te verstaan gaf: 'Zonder mijn diepgaande kennis van de Heilige Schriften had onze regering in Irak nooit haar weg gevonden. Een onvervangbare road map in al dat zand. Dankuwel God, want in de woestijn vastzitten is geen pretje. Je overtuigt er bovendien geen kiezers mee.'"
- "Jezus maakte na de middag vaak een dutje, volgens de evangeliën in de interpretatie van Johannes. Volgens de in de leer altijd strikte Johannes dommelde hij dan in gedurende 1,5 uur. Lucas en zijn volgelingen waren van de overtuiging dat Jezus - en ze probeerden op elke bijeenkomst van christenen hierover hun gelijk te halen - uitrustte gedurende 2 tot 3 uur. De Zoon van God was altijd goed uitgeslapen. Hoe je het ook bekijkt.
Onafhankelijke theologen menen, in alle bescheidenheid, dat Lucas het in relatie tot Jezus’ dutje veel te bont maakte. Voor een beursgenoteerd bedrijf zou een siesta van 2 tot 3 uur het faillissement veroorzaken. Dit is duidelijk niet wat God in gedachten had, toen hij de vrije markt uitvond."
- "Jezus vermenigvuldigde het brood voor de gelovigen. Als deze man van vele wonderen ook zichzelf had vermenigvuldigd, had de Industriële Revolutie veel vroeger kunnen plaatsgrijpen. Maar, ons baserend op de ingoede natuur van al die bedrijvige Jezussen, met veel minder miserie voor zowel de bazen als de arbeiders."
- "Vandaag zien we de bommen vliegen over de heilige plaatsen van het Nabije Oosten. Met Jezus als staatshoofd in Israël, Palestina en Libanon (of op z'n minst zijn heilzame aanwezigheid in een regeringscoalitie) hadden we dit anders kunnen oplossen. Laten we met z'n allen bidden tot God voor een snelle terugkeer van de heiland, voor alles naar de vaantjes gaat."
- "Jezus' voorbeeld volgen, ook als hij door zijn levensstijl weer eens niet genoeg vitaminen (bananen, wortels, appelsientjes,...) innam en met zijn rothumeur de farizeeërs uit de tempel joeg, is het diepste verlangen van elke christen. Van president Bush tot de gewone gelovigen in een simpel kerkje in pakweg Botswana, Afrika. Allemaal samen, rijk of arm (maar dubbel zo rijk aan een vrome ziel): we zijn allemaal kinderen aan de tafel van onze Schepper en zijn zoon, Jezus."
(pd)
Paus Benedictus XVI, zo lezen wij instemmend knikkend in de krant, bereidt een boek voor over de figuur van Jezus. Inderdaad, de man die ruwweg 2000 jaar geleden in de velden van Palestina met zijn vrienden rondtrok en onderweg niet om een wonder verlegen zat.
De vader van Jezus, als we God (die vervelende kwiskampioen) op dit moment buiten beschouwing laten, verdiende volgens de overlevering zijn dagelijks brood als eenvoudige timmerman. Toen de vrouw van de Jozef waarover we spreken in een bouwvallige stal te Betlehem ("Waar?") van een gezonde baby beviel, en de dolgelukkige ouders uit de duisternis plots Drie Koningen tevoorschijn zagen komen met cadeautjes, vermoedden ze reeds dat er meer was dan wat de wetenschap kon verklaren.
Van het wetenschappelijke denken stonden er bij de geboorte van Jezus alleen een paar muren recht - er was nog geen dak. We spreken over het tijdperk van voor Newton, Galilei, Marie Curie en Panamarenko. Er was hiermede geen consensus over wie de natuurlijke verwekker van deze snel geanimeerd in het rond kruipende baby kon zijn. De administratie was gewoon een soep - zoals in alle maatschappijvormen zonder controle van de werkende klassen. Wat is er ondertussen veranderd?
(Wel, veel zou je denken.)
Als de paus vandaag een boek over Jezus schrijft, kunnen we hem alleen maar groot gelijk geven. Jammer genoeg is Benedictus, zoals de meeste pausen met aandelen op de stock exchange voor hem, de rebel in de historische Jezus vergeten. Leest u enkele citaten mee, die het Vaticaan speciaal voor links-socialisme.blogspot.com vrijgaf:
- "Jezus is de spirituele bron van het christelijke geloof. Hij is het voorbeeld en de kracht waar wij ons aan laven. In een wereld die soms moeilijk te begrijpen lijkt, waarin verwarring en conflict heersen, is Jezus - zoon van een eenvoudige timmerman, uit het Palestina van 2000 jaar geleden - ons anker.
Tony Blair, de toegewijd christelijke Britse premier, stelde het treffend toen hij mij tijdens onze laatste ontmoeting in Pizza Hut te verstaan gaf: 'Zonder mijn diepgaande kennis van de Heilige Schriften had onze regering in Irak nooit haar weg gevonden. Een onvervangbare road map in al dat zand. Dankuwel God, want in de woestijn vastzitten is geen pretje. Je overtuigt er bovendien geen kiezers mee.'"
- "Jezus maakte na de middag vaak een dutje, volgens de evangeliën in de interpretatie van Johannes. Volgens de in de leer altijd strikte Johannes dommelde hij dan in gedurende 1,5 uur. Lucas en zijn volgelingen waren van de overtuiging dat Jezus - en ze probeerden op elke bijeenkomst van christenen hierover hun gelijk te halen - uitrustte gedurende 2 tot 3 uur. De Zoon van God was altijd goed uitgeslapen. Hoe je het ook bekijkt.
Onafhankelijke theologen menen, in alle bescheidenheid, dat Lucas het in relatie tot Jezus’ dutje veel te bont maakte. Voor een beursgenoteerd bedrijf zou een siesta van 2 tot 3 uur het faillissement veroorzaken. Dit is duidelijk niet wat God in gedachten had, toen hij de vrije markt uitvond."
- "Jezus vermenigvuldigde het brood voor de gelovigen. Als deze man van vele wonderen ook zichzelf had vermenigvuldigd, had de Industriële Revolutie veel vroeger kunnen plaatsgrijpen. Maar, ons baserend op de ingoede natuur van al die bedrijvige Jezussen, met veel minder miserie voor zowel de bazen als de arbeiders."
- "Vandaag zien we de bommen vliegen over de heilige plaatsen van het Nabije Oosten. Met Jezus als staatshoofd in Israël, Palestina en Libanon (of op z'n minst zijn heilzame aanwezigheid in een regeringscoalitie) hadden we dit anders kunnen oplossen. Laten we met z'n allen bidden tot God voor een snelle terugkeer van de heiland, voor alles naar de vaantjes gaat."
- "Jezus' voorbeeld volgen, ook als hij door zijn levensstijl weer eens niet genoeg vitaminen (bananen, wortels, appelsientjes,...) innam en met zijn rothumeur de farizeeërs uit de tempel joeg, is het diepste verlangen van elke christen. Van president Bush tot de gewone gelovigen in een simpel kerkje in pakweg Botswana, Afrika. Allemaal samen, rijk of arm (maar dubbel zo rijk aan een vrome ziel): we zijn allemaal kinderen aan de tafel van onze Schepper en zijn zoon, Jezus."
(pd)
donderdag, juli 20, 2006
Column op donderdag: Militair kruitvat in het Midden-Oosten
Door Karel Mortier
Libanon wordt in een snel tempo met de grond gelijk gemaakt door de IDF naar aanleiding van de ontvoering van 2 Israëlische soldaten door Hezbollah. De Hezzies laten zich ook niet onbetuigd en schieten op hun beurt raketten af op Israël alsof er geen morgen meer komt.
Daarop komen tegenreacties van de IDF, die de Israëlische bevolking wil tonen dat ze in staat zijn om Israëlische burgers te beschermen. Op die manier willen ze ook hun prestige herstellen, dat werd geschaad door de ontvoering van inmiddels 3 soldaten.
Het lijkt er echter op dat het leger meer moeite heeft dan verwacht om de militaire vleugel van Hezbollah uit te schakelen. Hoe langer Hezbollah in staat is om stand te houden en raketten af te schieten, hoe meer het prestige van de organisatie in de regio wellicht zal toenemen. Tot groot ongenoegen wellicht van de meeste regimes in de regio.
In 1967 slaagde het Israëlische leger erin om Syrië, Jordanië, Irak en Egypte te verslaan in de 6-daagse oorlog. In 1973, tijdens Milkhemet Yom Hakipurim, werd dit nummertje nog eens herhaald. Vandaag zijn we reeds meer dan een week ver in het conflict en Hezbollah met zijn hoop en al 5.000 soldaten houdt nog steeds stand.
Hezbollah slaagde er zelfs in om één van de modernste schepen die door het Israëlische leger werd ingezet om Libanon van de zee af te snijden zwaar te beschadigen, zodat het naar een Israëlische haven terug moest keren. De kans bestaat dat de militaire aanvallen op Libanon het tegengestelde effect zullen hebben en dat de anti-Hezzbollah fracties in dat land verzwakt uit de strijd zullen komen. Hezbollah zelf zal militair misschien tijdelijk verzwakt zijn, maar politiek sterker uit de strijd komen.
Raketten kunnen ook aangevuld worden en soldaten getraind. Israël weet dit ook en daarom zal de IDF met haar Minister van Defensie Peretz, die tot de “linkervleugel” van de Israëlische Arbeiderspartij behoort (voor de mensen die nog illusies hadden in de sociaal-democratie), de komende dagen en weken wellicht proberen om Hezbollah met wortel en al uit te roeien. Dit zal, gezien de inplanting van de organisatie onder de sjiieten in het land, niet evident zijn.
Ondertussen lijkt het erop dat Turkije de Israëlische aanvallen op Hezbollah wil gebruiken als rechtvaardiging om de Koerdische PKK - die vanuit de bergen in Irak regelmatig aanvallen uitvoert op Turks grondgebied - militair aan te pakken. Volgens rapporten zouden er ongeveer 150.000 Turkse troepen klaarstaan aan de grens van Irak om de zowat 5.000 strijders van de PKK aan te vallen.
Ironisch genoeg, in een wending die de perversiteit van het regime in Iran en de huidige internationale politiek aantoont, steunt Iran de potentiële aanvallen van Turkije op de PKK. De Iraanse ambassadeur in Turkije verklaarde dat Turkije het recht heeft om terroristen aan te pakken - waar en wanneer ze willen. Ze kunnen daarvoor op de steun van Iran rekenen.
Het regime in Iran heeft zelf last van o.a Koerdische minderheden (4 miljoen) in eigen land, die gesteund worden door o.a. de VS en in het verleden Irak, en wil op die manier wellicht een signaal zenden naar antiregime organisaties die in eigen land actief zijn. Anderzijds wil Iran wellicht de VS voor schut zetten. Die willen absoluut niet dat Turkse troepen de enige regio van Irak waar het Amerikaanse leger de volledige controle over heeft, binnentrekken om daar een Koerdische organisatie uit te schakelen, wat voor zure oprispingen kan zorgen onder de Koerden in Irak.
Turkije wil de Koerden in Irak wellicht ook een signaal sturen dat het Turkse leger klaarstaat om eventueel een Koerdische staat de kop in te drukken, zeker als die staat de olierijke gebieden rond Kirkoek omvat.
In die zin zit het VS-imperialisme met een dubbel probleem. Turkije is een lid van de NAVO en de belangrijkste militaire bondgenoot van het Westen in de islamwereld, maar anderzijds zijn de Koerden de belangrijkste bondgenoot van de VS in Irak. Turkije ziet echter niet in waarom de VS Israël steunt in de brutale aanpak van Hezbollah, daar waar Amerikaanse troepen in Irak toekijken hoe militanten van de PKK Turkse militairen doden.
Als de arbeiders en jongeren uit de regio niet in staat zijn om hun eigen onafhankelijke politieke instrumenten te creëren, dreigt een militaire escalatie waar werkende mensen opnieuw het eerste slachtoffer van zullen zijn.
Libanon wordt in een snel tempo met de grond gelijk gemaakt door de IDF naar aanleiding van de ontvoering van 2 Israëlische soldaten door Hezbollah. De Hezzies laten zich ook niet onbetuigd en schieten op hun beurt raketten af op Israël alsof er geen morgen meer komt.
Daarop komen tegenreacties van de IDF, die de Israëlische bevolking wil tonen dat ze in staat zijn om Israëlische burgers te beschermen. Op die manier willen ze ook hun prestige herstellen, dat werd geschaad door de ontvoering van inmiddels 3 soldaten.
Het lijkt er echter op dat het leger meer moeite heeft dan verwacht om de militaire vleugel van Hezbollah uit te schakelen. Hoe langer Hezbollah in staat is om stand te houden en raketten af te schieten, hoe meer het prestige van de organisatie in de regio wellicht zal toenemen. Tot groot ongenoegen wellicht van de meeste regimes in de regio.
In 1967 slaagde het Israëlische leger erin om Syrië, Jordanië, Irak en Egypte te verslaan in de 6-daagse oorlog. In 1973, tijdens Milkhemet Yom Hakipurim, werd dit nummertje nog eens herhaald. Vandaag zijn we reeds meer dan een week ver in het conflict en Hezbollah met zijn hoop en al 5.000 soldaten houdt nog steeds stand.
Hezbollah slaagde er zelfs in om één van de modernste schepen die door het Israëlische leger werd ingezet om Libanon van de zee af te snijden zwaar te beschadigen, zodat het naar een Israëlische haven terug moest keren. De kans bestaat dat de militaire aanvallen op Libanon het tegengestelde effect zullen hebben en dat de anti-Hezzbollah fracties in dat land verzwakt uit de strijd zullen komen. Hezbollah zelf zal militair misschien tijdelijk verzwakt zijn, maar politiek sterker uit de strijd komen.
Raketten kunnen ook aangevuld worden en soldaten getraind. Israël weet dit ook en daarom zal de IDF met haar Minister van Defensie Peretz, die tot de “linkervleugel” van de Israëlische Arbeiderspartij behoort (voor de mensen die nog illusies hadden in de sociaal-democratie), de komende dagen en weken wellicht proberen om Hezbollah met wortel en al uit te roeien. Dit zal, gezien de inplanting van de organisatie onder de sjiieten in het land, niet evident zijn.
Ondertussen lijkt het erop dat Turkije de Israëlische aanvallen op Hezbollah wil gebruiken als rechtvaardiging om de Koerdische PKK - die vanuit de bergen in Irak regelmatig aanvallen uitvoert op Turks grondgebied - militair aan te pakken. Volgens rapporten zouden er ongeveer 150.000 Turkse troepen klaarstaan aan de grens van Irak om de zowat 5.000 strijders van de PKK aan te vallen.
Ironisch genoeg, in een wending die de perversiteit van het regime in Iran en de huidige internationale politiek aantoont, steunt Iran de potentiële aanvallen van Turkije op de PKK. De Iraanse ambassadeur in Turkije verklaarde dat Turkije het recht heeft om terroristen aan te pakken - waar en wanneer ze willen. Ze kunnen daarvoor op de steun van Iran rekenen.
Het regime in Iran heeft zelf last van o.a Koerdische minderheden (4 miljoen) in eigen land, die gesteund worden door o.a. de VS en in het verleden Irak, en wil op die manier wellicht een signaal zenden naar antiregime organisaties die in eigen land actief zijn. Anderzijds wil Iran wellicht de VS voor schut zetten. Die willen absoluut niet dat Turkse troepen de enige regio van Irak waar het Amerikaanse leger de volledige controle over heeft, binnentrekken om daar een Koerdische organisatie uit te schakelen, wat voor zure oprispingen kan zorgen onder de Koerden in Irak.
Turkije wil de Koerden in Irak wellicht ook een signaal sturen dat het Turkse leger klaarstaat om eventueel een Koerdische staat de kop in te drukken, zeker als die staat de olierijke gebieden rond Kirkoek omvat.
In die zin zit het VS-imperialisme met een dubbel probleem. Turkije is een lid van de NAVO en de belangrijkste militaire bondgenoot van het Westen in de islamwereld, maar anderzijds zijn de Koerden de belangrijkste bondgenoot van de VS in Irak. Turkije ziet echter niet in waarom de VS Israël steunt in de brutale aanpak van Hezbollah, daar waar Amerikaanse troepen in Irak toekijken hoe militanten van de PKK Turkse militairen doden.
Als de arbeiders en jongeren uit de regio niet in staat zijn om hun eigen onafhankelijke politieke instrumenten te creëren, dreigt een militaire escalatie waar werkende mensen opnieuw het eerste slachtoffer van zullen zijn.
zaterdag, juli 15, 2006
Vlaams Belang: “0110 is van ons!”
Nu het duidelijk wordt dat Will "Terminator" Tura, Helmut "Opera destroys fascists" Lotti en het multiculturele vlaggenschip Laura "Armwiegen is voor iedereen" Lynn mogelijk een nog grotere bedreiging vormen voor het Vlaams Belang dan een strijdbare arbeidersbeweging, beseffen ze bij die partij dat er hoogdringend moet ingegrepen worden.
Alle VB-mandatarissen kregen de afgelopen week dan ook een niet mis te verstaan aangetekend schrijven van de partijleiding in de bus. De essentie van hun boodschap: gedaan met niets doen op kosten van de belastingbetaler, om vervolgens van een onverdiende vakantie in het on-Vlaamse buitenland te gaan genieten. Aan dat volksvreemd gedoe zou, volgens een in het rondschrijven wild uithalende Dewinter (zijn burgemeestersjerp en plaats in de geschiedenis hingen ervan af), paal en perk worden gesteld.
Vanaf nu moest er gewerkt - en niet langer parlementair gesnurkt - worden. Het radicale Vlaamsnationalisme zou tonen dat het meer noten op zijn zang had dan de "politiek correcte bende van Barman", aldus de zinderende oekaze. "Wij verwachten alle militanten op hun post de komende maanden: trouw aan Vlaanderen arpeggio's zingend tot we buiten adem zijn, 100% Germaanse toonladders uit de akoestische gitaar en panfluit toverend (geen vervorming à la de halve neger-halve Indiaan Jomme Hendrix tijdens Woudstok, alstublief), vastberaden het vermolmde België en zijn structuren geselend met onze tubaklanken, enz."
Verder was er de gebruikelijke peptalk voor 5-jarigen: "Iedere nationalist heeft een hoogblonde Berdien Stenberg in zich! Of een vlot bewegende Sam Gooris! Recht op ons doel af! We komen eraan gelopen! Met onze zware bottines aan onze voeten en 't vaandel fier wapperend in de lucht! Enkel de zwaartekracht houdt ons tegen! Wat zijn we fit! Vooruit met de separatistische geit!
En denk eraan! Zogezegd muzikaal aangelegde punkers en hun 'veiligheidsspelden' (???), de Internationale kelende vakbondsleden en andere communisten, oude blueszangers tijdens het douchen imiterende en dus luie en klagende werklozen,...: het Vlaams Belang organiseert op 1 oktober een tegenconcert in het Sportpaleis! Eigen trekzak eerst! Voor de 1 miljoen Vlamingen die Wagner wel, en negerrap zeker niet, weten te appreciëren. Do re mi! Aan de triangel, kameraden nationalisten! Sla erop, op die trommelvellen!"
Het Vlaams Belang maakte in haar maandelijkse magazine voor de eigen leden ook een eerste playlist - sorry, afspeellijst - bekend. Ze garanderen dat hun zangers "100% van eigen bodem" zijn. Hier zijn ze:
- "Ik ben zo eenzaam zonder rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden" (Gerolf Annemens, vrij naar Will Tura)
- "7 anjers, 7 roze holebi's een pak slaag geven in de combi" (Bart Debie, vrij naar Willy Sommers)
- "Vergeten kan nog wel" (Gewezen ondervoorzitter Roeland Raes die, zichzelf begeleidend op een Steinwaypiano als een volleerde Richard Clayderman, zijn eigen interpretatie van "het verhaaltje van de 6 miljoen" geeft.
Een overheadprojector, bediend door een kolom van 12 NJSV'ers in korte broek, ondersteunt zijn ingewikkelde betoog met schetsen van de bekendste/meest beruchte negationisten.)
- "Daar in dat bruine café (aan de haven)" (Francis Van den Eynde, vrij letterlijk naar Vader Abraham)
- "De Marie-Louise (gaat van links naar rrrrrechts)" (Jan Penris, samen met enkele steunpilaren van het havenpatronaat, geeft zijn dubbelzinnige visie op de nieuwste havenrichtlijn van het Europese parlement.)
- “Het Samsonlied” (Xavier Buisseret onderhoudt met enkele strijdmakkers van Voorpost de jonge nationalisten, en doet daarbij K3, Spring en zijn eigen handtastelijkheden op het partijsecretariaat net niet vergeten.)
- "Duitse worstjes op mijn borstjes" (Alexandra Colen, bijgestaan door haar echtgenoot Paul Beliën op doedelzak, en de laatste 5 nog steeds levende oud-Oostfrontstrijders naast drie bakken bokaalworsten van een vooroorlogs Duits merk. Tien keer erger dan het origineel.)
- “Zet het gas maar af, Marijke” (Een medley, gebaseerd op enkele van Sam Gooris’ grootste hits. De familie Dillen, met vader Dillen in een ijzingwekkende solo op de bedpan, nog één keertje samen, om het af te leren. Wel, zullen ze het ooit, afleren?)
(pd)
Alle VB-mandatarissen kregen de afgelopen week dan ook een niet mis te verstaan aangetekend schrijven van de partijleiding in de bus. De essentie van hun boodschap: gedaan met niets doen op kosten van de belastingbetaler, om vervolgens van een onverdiende vakantie in het on-Vlaamse buitenland te gaan genieten. Aan dat volksvreemd gedoe zou, volgens een in het rondschrijven wild uithalende Dewinter (zijn burgemeestersjerp en plaats in de geschiedenis hingen ervan af), paal en perk worden gesteld.
Vanaf nu moest er gewerkt - en niet langer parlementair gesnurkt - worden. Het radicale Vlaamsnationalisme zou tonen dat het meer noten op zijn zang had dan de "politiek correcte bende van Barman", aldus de zinderende oekaze. "Wij verwachten alle militanten op hun post de komende maanden: trouw aan Vlaanderen arpeggio's zingend tot we buiten adem zijn, 100% Germaanse toonladders uit de akoestische gitaar en panfluit toverend (geen vervorming à la de halve neger-halve Indiaan Jomme Hendrix tijdens Woudstok, alstublief), vastberaden het vermolmde België en zijn structuren geselend met onze tubaklanken, enz."
Verder was er de gebruikelijke peptalk voor 5-jarigen: "Iedere nationalist heeft een hoogblonde Berdien Stenberg in zich! Of een vlot bewegende Sam Gooris! Recht op ons doel af! We komen eraan gelopen! Met onze zware bottines aan onze voeten en 't vaandel fier wapperend in de lucht! Enkel de zwaartekracht houdt ons tegen! Wat zijn we fit! Vooruit met de separatistische geit!
En denk eraan! Zogezegd muzikaal aangelegde punkers en hun 'veiligheidsspelden' (???), de Internationale kelende vakbondsleden en andere communisten, oude blueszangers tijdens het douchen imiterende en dus luie en klagende werklozen,...: het Vlaams Belang organiseert op 1 oktober een tegenconcert in het Sportpaleis! Eigen trekzak eerst! Voor de 1 miljoen Vlamingen die Wagner wel, en negerrap zeker niet, weten te appreciëren. Do re mi! Aan de triangel, kameraden nationalisten! Sla erop, op die trommelvellen!"
Het Vlaams Belang maakte in haar maandelijkse magazine voor de eigen leden ook een eerste playlist - sorry, afspeellijst - bekend. Ze garanderen dat hun zangers "100% van eigen bodem" zijn. Hier zijn ze:
- "Ik ben zo eenzaam zonder rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden" (Gerolf Annemens, vrij naar Will Tura)
- "7 anjers, 7 roze holebi's een pak slaag geven in de combi" (Bart Debie, vrij naar Willy Sommers)
- "Vergeten kan nog wel" (Gewezen ondervoorzitter Roeland Raes die, zichzelf begeleidend op een Steinwaypiano als een volleerde Richard Clayderman, zijn eigen interpretatie van "het verhaaltje van de 6 miljoen" geeft.
Een overheadprojector, bediend door een kolom van 12 NJSV'ers in korte broek, ondersteunt zijn ingewikkelde betoog met schetsen van de bekendste/meest beruchte negationisten.)
- "Daar in dat bruine café (aan de haven)" (Francis Van den Eynde, vrij letterlijk naar Vader Abraham)
- "De Marie-Louise (gaat van links naar rrrrrechts)" (Jan Penris, samen met enkele steunpilaren van het havenpatronaat, geeft zijn dubbelzinnige visie op de nieuwste havenrichtlijn van het Europese parlement.)
- “Het Samsonlied” (Xavier Buisseret onderhoudt met enkele strijdmakkers van Voorpost de jonge nationalisten, en doet daarbij K3, Spring en zijn eigen handtastelijkheden op het partijsecretariaat net niet vergeten.)
- "Duitse worstjes op mijn borstjes" (Alexandra Colen, bijgestaan door haar echtgenoot Paul Beliën op doedelzak, en de laatste 5 nog steeds levende oud-Oostfrontstrijders naast drie bakken bokaalworsten van een vooroorlogs Duits merk. Tien keer erger dan het origineel.)
- “Zet het gas maar af, Marijke” (Een medley, gebaseerd op enkele van Sam Gooris’ grootste hits. De familie Dillen, met vader Dillen in een ijzingwekkende solo op de bedpan, nog één keertje samen, om het af te leren. Wel, zullen ze het ooit, afleren?)
(pd)
donderdag, juli 13, 2006
Column op donderdag: 0110
Door Karel Mortier
De frontman van de groep Deus lanceerde tijdens het optreden op Werchter het initiatief om een week voor de gemeenteraadsverkiezingen een aantal concerten te doen, in Vlaanderen en Brussel, tegen extreem-rechts. “Vlaanderen verdient beter dan extreem-rechts”, klonk het uit de mond van Tom Barman. Tot daar geen probleem.
Van de huidige politici moeten we qua strijd tegen het Vlaams Belang niet veel vuurwerk verwachten. Misschien kon dit initiatief het verzet tegen het Vlaams Belang opnieuw wat op gang brengen. Het lijkt er echter op dat, naarmate het aantal artiesten dat zich achter het initiatief stelt, groeit de inhoudelijke boodschap steeds verder verwatert tot een louter moreel appel tot meer verdraagzaamheid.
Populaire artiesten als Helmut Lotti en Clouseau wrongen zich in alle bochten om te stellen dat dit absoluut niet was gericht tegen een bepaalde politieke partij en dat ze helemaal niet de bedoeling hebben om te zeggen waar mensen wel/niet voor zouden moeten stemmen. Daar waar het eerst duidelijk was dat de concerten gericht waren tegen het Vlaams Belang haastte een aantal artiesten zich om te beklemtonen dat dit gewoon een concert was voor verdraagzaamheid, en dat niemand daar toch tegen kon zijn?
Het is ook onduidelijk wat de benadering is van Barman naar het huidige electoraat van het Vlaams Belang. De website waar een summiere motivatie voor het optreden op staat, belooft niet veel goeds. Het lijkt er immers op dat deze concerten in eerste instantie gericht zijn op mensen die al overtuigd zijn van de boodschap en niet echt op zoek gaan naar een manier om mensen die voor het VB stemmen te bereiken.
”De meerderheid heeft het immers niet begrepen op hun simplistische sloganpolitiek en het is ondermeer voor hén dat het leeuwendeel van de grootste Belgische artiesten ten dans spelen.” De stelling dat het VB een simplistische sloganpolitiek voert klopt, maar als zodanig is dat geen antwoord op de vraag waarom mensen op het VB stemmen en wat je daar aan zou kunnen doen.
De boodschap die de traditionele partijen overigens dagelijks brengen om de lonen te blokkeren en de pensioenleeftijd op te trekken is minstens even simplistisch. Het is dan ook verkeerd om de ene simplistische slogan te laten passeren, en de andere niet.
Het Vlaams Belang wist zich niet goed raad met dit initiatief en stelde dat het achter de inhoudelijke boodschap stond, want “wie kan er tegen verdraagzaamheid zijn”. Het bedreigde wel alle artiesten die meededen aan dit initiatief, omdat het duidelijk is dat dit tegen hen was gericht, hoewel de meeste artiesten die aan dit initiatief zullen deelnemen dat niet willen/durven zeggen.
Francis Van den Eynde bewees nog maar eens waarom het VB in Gent minder scoort dan in Antwerpen, met zijn brief naar Helmut Lotti. Traditiegetrouw schermde het VB met haar één miljoen kiezers op een manier alsof die 1 miljoen allemaal op de loonlijst van het VB stonden en dagelijks hun boterhammekes opaten aan het Madouplein en jaarlijks afzakten naar de IJzerwake.
Het wordt het VB ook gemakkelijk gemaakt, omdat niemand van de traditionele partijen - en helaas op het eerste gezicht Barman ook niet - de moeite doet om een benadering te gebruiken om het cordon sanitaire dat het VB rond “haar” kiezers legt te doorbreken. Het initiatief 0110 maakte ook de kapitale blunder om de Nationale Loterij toe te laten dit evenement te sponsoren.
Het geld van een Belgische overheidsinstantie, waar een staatssecretaris van de SP.a voor verantwoordelijk is, aannemen om een politieke/apolitieke boodschap te brengen “voor verdraagzaamheid” is behoorlijk dodelijk voor dit initiatief. Tenzij het nooit de bedoeling was om de electorale opmars van het VB te stoppen, wat me niet het geval lijkt te zijn.
Dat het logo van 0110 lijkt op dat van de SP.a zal wellicht toeval zijn, maar ook niet echt helpen. Het Vlaams Belang heeft de sponsoring door de Nationale Loterij in ieder geval aangegrepen om haar onbeholpen aanvallen op de Vlaamse artiesten te laten varen en haar aanvallen nu te focussen op een symbool van de Belgische staat. Dit is veel gemakkelijker en duidelijker dan populaire artiesten aan te vallen.
Dat VB-kopstukken hun sympathisanten oproepen om niet meer met de “Belgische” lotto te spelen en hen zo de kans ontnemen om iets te winnen, is overigens vreemd: zijzelf winnen iedere maand de Belgische lotto, zonder daar een lotje voor te moeten kopen. Dit terzijde.
De enige manier om van dit concert een succes te maken is volgens mij een kat een kat te durven noemen. De halfslachtigheid waarmee men nu al dan niet tegen het VB protesteert, of voor “verdraagzaamheid”, zal meer schade doen dan mocht men er frontaal met open vizier tegenin gaan.
De kans bestaat dat een aantal artiesten geen kleur zal willen bekennen, omdat ze hun bankrekening belangrijker vinden dan hun overtuigingen en afhaken. Dat moet dat dan maar. Een frontale aanpak kan echter alleen effect hebben als je het electoraat van het VB op een positieve manier benadert, in plaats van je te richten op mensen die reeds tegen het VB zijn.
Dit kan alleen als het initiatief zich duidelijk distantieert van de traditionele partijen en sponsors zoals de Nationale Loterij. In Antwerpen zal dit wellicht geen probleem zijn, omdat Janssens probeert zich het imago aan te meten van de burgervader van zogenaamd “alle Antwerpenaren”, die boven het politieke gewoel staat. We zullen zien. In het slechtste geval hebben we gewoon een aantal gratis optredens. Als je toch die moeite doet, kan je er echter beter ineens ook voor gaan.
De vraag is dan: kunnen deze artiesten een besef ontwikkelen van de sociale oorzaken die zorgden voor de groei van het Vlaams Belang - en staan ze voldoende onafhankelijk van de traditionele politici?
De frontman van de groep Deus lanceerde tijdens het optreden op Werchter het initiatief om een week voor de gemeenteraadsverkiezingen een aantal concerten te doen, in Vlaanderen en Brussel, tegen extreem-rechts. “Vlaanderen verdient beter dan extreem-rechts”, klonk het uit de mond van Tom Barman. Tot daar geen probleem.
Van de huidige politici moeten we qua strijd tegen het Vlaams Belang niet veel vuurwerk verwachten. Misschien kon dit initiatief het verzet tegen het Vlaams Belang opnieuw wat op gang brengen. Het lijkt er echter op dat, naarmate het aantal artiesten dat zich achter het initiatief stelt, groeit de inhoudelijke boodschap steeds verder verwatert tot een louter moreel appel tot meer verdraagzaamheid.
Populaire artiesten als Helmut Lotti en Clouseau wrongen zich in alle bochten om te stellen dat dit absoluut niet was gericht tegen een bepaalde politieke partij en dat ze helemaal niet de bedoeling hebben om te zeggen waar mensen wel/niet voor zouden moeten stemmen. Daar waar het eerst duidelijk was dat de concerten gericht waren tegen het Vlaams Belang haastte een aantal artiesten zich om te beklemtonen dat dit gewoon een concert was voor verdraagzaamheid, en dat niemand daar toch tegen kon zijn?
Het is ook onduidelijk wat de benadering is van Barman naar het huidige electoraat van het Vlaams Belang. De website waar een summiere motivatie voor het optreden op staat, belooft niet veel goeds. Het lijkt er immers op dat deze concerten in eerste instantie gericht zijn op mensen die al overtuigd zijn van de boodschap en niet echt op zoek gaan naar een manier om mensen die voor het VB stemmen te bereiken.
”De meerderheid heeft het immers niet begrepen op hun simplistische sloganpolitiek en het is ondermeer voor hén dat het leeuwendeel van de grootste Belgische artiesten ten dans spelen.” De stelling dat het VB een simplistische sloganpolitiek voert klopt, maar als zodanig is dat geen antwoord op de vraag waarom mensen op het VB stemmen en wat je daar aan zou kunnen doen.
De boodschap die de traditionele partijen overigens dagelijks brengen om de lonen te blokkeren en de pensioenleeftijd op te trekken is minstens even simplistisch. Het is dan ook verkeerd om de ene simplistische slogan te laten passeren, en de andere niet.
Het Vlaams Belang wist zich niet goed raad met dit initiatief en stelde dat het achter de inhoudelijke boodschap stond, want “wie kan er tegen verdraagzaamheid zijn”. Het bedreigde wel alle artiesten die meededen aan dit initiatief, omdat het duidelijk is dat dit tegen hen was gericht, hoewel de meeste artiesten die aan dit initiatief zullen deelnemen dat niet willen/durven zeggen.
Francis Van den Eynde bewees nog maar eens waarom het VB in Gent minder scoort dan in Antwerpen, met zijn brief naar Helmut Lotti. Traditiegetrouw schermde het VB met haar één miljoen kiezers op een manier alsof die 1 miljoen allemaal op de loonlijst van het VB stonden en dagelijks hun boterhammekes opaten aan het Madouplein en jaarlijks afzakten naar de IJzerwake.
Het wordt het VB ook gemakkelijk gemaakt, omdat niemand van de traditionele partijen - en helaas op het eerste gezicht Barman ook niet - de moeite doet om een benadering te gebruiken om het cordon sanitaire dat het VB rond “haar” kiezers legt te doorbreken. Het initiatief 0110 maakte ook de kapitale blunder om de Nationale Loterij toe te laten dit evenement te sponsoren.
Het geld van een Belgische overheidsinstantie, waar een staatssecretaris van de SP.a voor verantwoordelijk is, aannemen om een politieke/apolitieke boodschap te brengen “voor verdraagzaamheid” is behoorlijk dodelijk voor dit initiatief. Tenzij het nooit de bedoeling was om de electorale opmars van het VB te stoppen, wat me niet het geval lijkt te zijn.
Dat het logo van 0110 lijkt op dat van de SP.a zal wellicht toeval zijn, maar ook niet echt helpen. Het Vlaams Belang heeft de sponsoring door de Nationale Loterij in ieder geval aangegrepen om haar onbeholpen aanvallen op de Vlaamse artiesten te laten varen en haar aanvallen nu te focussen op een symbool van de Belgische staat. Dit is veel gemakkelijker en duidelijker dan populaire artiesten aan te vallen.
Dat VB-kopstukken hun sympathisanten oproepen om niet meer met de “Belgische” lotto te spelen en hen zo de kans ontnemen om iets te winnen, is overigens vreemd: zijzelf winnen iedere maand de Belgische lotto, zonder daar een lotje voor te moeten kopen. Dit terzijde.
De enige manier om van dit concert een succes te maken is volgens mij een kat een kat te durven noemen. De halfslachtigheid waarmee men nu al dan niet tegen het VB protesteert, of voor “verdraagzaamheid”, zal meer schade doen dan mocht men er frontaal met open vizier tegenin gaan.
De kans bestaat dat een aantal artiesten geen kleur zal willen bekennen, omdat ze hun bankrekening belangrijker vinden dan hun overtuigingen en afhaken. Dat moet dat dan maar. Een frontale aanpak kan echter alleen effect hebben als je het electoraat van het VB op een positieve manier benadert, in plaats van je te richten op mensen die reeds tegen het VB zijn.
Dit kan alleen als het initiatief zich duidelijk distantieert van de traditionele partijen en sponsors zoals de Nationale Loterij. In Antwerpen zal dit wellicht geen probleem zijn, omdat Janssens probeert zich het imago aan te meten van de burgervader van zogenaamd “alle Antwerpenaren”, die boven het politieke gewoel staat. We zullen zien. In het slechtste geval hebben we gewoon een aantal gratis optredens. Als je toch die moeite doet, kan je er echter beter ineens ook voor gaan.
De vraag is dan: kunnen deze artiesten een besef ontwikkelen van de sociale oorzaken die zorgden voor de groei van het Vlaams Belang - en staan ze voldoende onafhankelijk van de traditionele politici?
donderdag, juli 06, 2006
Philip Dewinter (VB): “Zelfs Mussolini zong beter!"
Op 1 oktober, een week voor de gemeenteraadsverkiezingen, organiseert Tom Barman van de Belgische groep Deus een reeks concerten in verschillende steden “voor verdraagzaamheid”. Voor vele goedmenende jongeren en progressieven allicht de aanleiding om hun afkeer van het Vlaams Belang, van racisme en neofascisme nog eens in de verf te zetten.
Jammer genoeg stelt Barman geen enkele vraag naar waarom er ongeveer 1/3e van de Antwerpenaars op extreem-rechts stemt. Het is zelfs uitdrukkelijk de bedoeling om een concert te geven voor die “60% van de Antwerpenaars die niet op het VB stemt”.
Deze benadering, die op geen enkele manier wijst op de verantwoordelijkheid van het huidige asociale en neoliberale beleid als voedingsbodem voor extreem-rechts, is jammer genoeg in het verleden weinig succesvol geweest. Meer dan 10 jaar geleden vulden de Hand in Hand-betogingen met tienduizenden en tienduizenden, jaar na jaar, de straten van Brussel. Een beweging zonder programma is, echter, een nederlaag.
LSP-militanten zullen alvast op deze concerten aanwezig zijn om de idee van een nieuwe arbeiderspartij te promoten, als middel om passief ongenoegen - waar een VB-stem meestal de uitdrukking van is - om te zetten in actief verzet tegen het liberale beleid. Op 21 oktober lanceren Jef Sleeckx (ex-SP.a), Georges Debunne (gewezen ABVV-topman), Lode Van Outrive (ex-Sp.a), een reeks van delegees en vakbondsmilitanten, de LSP en andere activisten,... zo’n nieuwe, brede politieke formatie voor arbeiders en jongeren.
Ondertussen besliste VB-boegbeeld Philip Dewinter om een open brief te richten aan artiesten die volgens hem het noorden, het zuiden en het oosten tegelijk kwijt zijn. Het geval wil dat wij onze hand op een kladversie van deze open brief konden leggen. Leest u mee.
Beste zingende volksverraders,
Het Vlaams Belang, de grootste en rijkste partij van Vlaanderen (niet alle bazen zijn slecht! hoe zijn ze anders baas geworden, duh??), snapt er niets van hoe sommige van onze, tot begin deze week nog zeer gevierde artiesten zich voor de vuilniskar van Tommeke Barman hebben laten vastbinden.
Will Tura, gij zijt zeer laag en diep van uw ladder met valse noten gevallen, kameraad. En als “kameraad” mogen we u nu wel officieel beschimpen, niet? We doen het toch. Uw sol bemol is wellicht toch altijd ietsje meer... rode mol geweest. Niet waar misschien?
Ik, Philip Dewinter, dacht dat ik uw vriendje was. En dan zoiets! Besef je wel, beste Will, hoeveel oprechte Vlamingen die naar uw marxistische liedjes luisteren er ook op onze partij stemmen? “Vlaanderen mijn land”? Dat zal! Gij hebt uw ziel aan de kasbah verkocht. En aan een anti-Vlaamse, dansende en roepende roedel negers, hun “vrouwen” en andere positief gediscrimineerden met gespierde konten op Jim TV en TMF - waar ik mijn dochters elke dag tegen bewapen met mijn archief aan VNJ-brochures, het beste van Jef Elbers (zijn strijdbare teksten, zeker niet zijn Europese kont) en mijn hele DVD-collectie van Leni Riefenstahl. Hitler rocks!
Euh, vergeet dat laatste, Will. Da’s misschien iets voor een volgende open brief.
Liefste Laura Lynn: ook met uw deelname gaan veel onoprechte Vlamingen niet kunnen lachen. Wij, zwartzakken, weten hoe ingrijpend zo’n collaboratie kan uitdraaien, lieve vriendin. Binnenkort kunt ge uw liedjes in de Antwerpse Zoo gaan zingen, naast de politiek correcte aap Gust, en zonder haar op uw toch wel zeer lelijke kop. Vlaanderen onthoudt dit al-le-maal. Enfin, ik toch.
Adamo, jij ook al, ingeweken Italiaan? Heb je dan niets van jullie (en mijn) Mussolini geleerd, beste amigo? Zelfs niet de kneepjes van de op het gebit van stakers gevoelige liedjes componerende stormtroepen? Voor je hier als geassimileerde Waal onze sociale zekerheid kwam leegplunderen?
Philip Dewinter maak je niet ongestraft kwaad, zangertjes van mijn voeten! Leve het Antwerpse havenpatronaat, dat wijselijk besliste om deze anti-Vlaamse hitparade van een ladderzatte barman en zijn vrienden te boycotten.
Onze dank zal groot zijn, patroons!
Mag ik nu ook een beetje baas spelen? Please??
Philip Dewinter,
Antisyndicale kluchtzanger (Vlaams Belang).
(pd)
Jammer genoeg stelt Barman geen enkele vraag naar waarom er ongeveer 1/3e van de Antwerpenaars op extreem-rechts stemt. Het is zelfs uitdrukkelijk de bedoeling om een concert te geven voor die “60% van de Antwerpenaars die niet op het VB stemt”.
Deze benadering, die op geen enkele manier wijst op de verantwoordelijkheid van het huidige asociale en neoliberale beleid als voedingsbodem voor extreem-rechts, is jammer genoeg in het verleden weinig succesvol geweest. Meer dan 10 jaar geleden vulden de Hand in Hand-betogingen met tienduizenden en tienduizenden, jaar na jaar, de straten van Brussel. Een beweging zonder programma is, echter, een nederlaag.
LSP-militanten zullen alvast op deze concerten aanwezig zijn om de idee van een nieuwe arbeiderspartij te promoten, als middel om passief ongenoegen - waar een VB-stem meestal de uitdrukking van is - om te zetten in actief verzet tegen het liberale beleid. Op 21 oktober lanceren Jef Sleeckx (ex-SP.a), Georges Debunne (gewezen ABVV-topman), Lode Van Outrive (ex-Sp.a), een reeks van delegees en vakbondsmilitanten, de LSP en andere activisten,... zo’n nieuwe, brede politieke formatie voor arbeiders en jongeren.
Ondertussen besliste VB-boegbeeld Philip Dewinter om een open brief te richten aan artiesten die volgens hem het noorden, het zuiden en het oosten tegelijk kwijt zijn. Het geval wil dat wij onze hand op een kladversie van deze open brief konden leggen. Leest u mee.
Beste zingende volksverraders,
Het Vlaams Belang, de grootste en rijkste partij van Vlaanderen (niet alle bazen zijn slecht! hoe zijn ze anders baas geworden, duh??), snapt er niets van hoe sommige van onze, tot begin deze week nog zeer gevierde artiesten zich voor de vuilniskar van Tommeke Barman hebben laten vastbinden.
Will Tura, gij zijt zeer laag en diep van uw ladder met valse noten gevallen, kameraad. En als “kameraad” mogen we u nu wel officieel beschimpen, niet? We doen het toch. Uw sol bemol is wellicht toch altijd ietsje meer... rode mol geweest. Niet waar misschien?
Ik, Philip Dewinter, dacht dat ik uw vriendje was. En dan zoiets! Besef je wel, beste Will, hoeveel oprechte Vlamingen die naar uw marxistische liedjes luisteren er ook op onze partij stemmen? “Vlaanderen mijn land”? Dat zal! Gij hebt uw ziel aan de kasbah verkocht. En aan een anti-Vlaamse, dansende en roepende roedel negers, hun “vrouwen” en andere positief gediscrimineerden met gespierde konten op Jim TV en TMF - waar ik mijn dochters elke dag tegen bewapen met mijn archief aan VNJ-brochures, het beste van Jef Elbers (zijn strijdbare teksten, zeker niet zijn Europese kont) en mijn hele DVD-collectie van Leni Riefenstahl. Hitler rocks!
Euh, vergeet dat laatste, Will. Da’s misschien iets voor een volgende open brief.
Liefste Laura Lynn: ook met uw deelname gaan veel onoprechte Vlamingen niet kunnen lachen. Wij, zwartzakken, weten hoe ingrijpend zo’n collaboratie kan uitdraaien, lieve vriendin. Binnenkort kunt ge uw liedjes in de Antwerpse Zoo gaan zingen, naast de politiek correcte aap Gust, en zonder haar op uw toch wel zeer lelijke kop. Vlaanderen onthoudt dit al-le-maal. Enfin, ik toch.
Adamo, jij ook al, ingeweken Italiaan? Heb je dan niets van jullie (en mijn) Mussolini geleerd, beste amigo? Zelfs niet de kneepjes van de op het gebit van stakers gevoelige liedjes componerende stormtroepen? Voor je hier als geassimileerde Waal onze sociale zekerheid kwam leegplunderen?
Philip Dewinter maak je niet ongestraft kwaad, zangertjes van mijn voeten! Leve het Antwerpse havenpatronaat, dat wijselijk besliste om deze anti-Vlaamse hitparade van een ladderzatte barman en zijn vrienden te boycotten.
Onze dank zal groot zijn, patroons!
Mag ik nu ook een beetje baas spelen? Please??
Philip Dewinter,
Antisyndicale kluchtzanger (Vlaams Belang).
(pd)
zondag, juli 02, 2006
Column: Wapens voor Saoedi-Arabië?
Door Karel Mortier
55.000 Belgische wapens voor de pretoriaanse garde van de Saoedische koninklijke familie?
Nadat de Belgische regering 5.500 Minimi-machinegeweren van FN Herstal verkocht aan de “prille” democratie Nepal heeft de nationale garde van Saoedi-Arabië haar oog laten vallen op de F2000, het paradepaardje van hetzelfde wapenbedrijf. Op 10 maart 2005 vertrok er een bericht naar het Amerikaans congres dat er een Foreign Military Sales (FMS)-contract is gesloten met Saoedi-Arabië, ter waarde van 918 miljoen dollar.
Een onderdeel van het contract is de aankoop van 55.000 F2000’s, waarvan 3.600 met 40mm granaatwerper. Het wapen kwam eerder deze maand in beeld nadat bleek dat een 20-tal van die wapens tijdens de onlusten in Oost-Timor waren verdwenen uit de politiedepots en terecht waren gekomen in handen van bendes die het land op dat moment onveilig maakten.
Volgens sommige bronnen werden die F2000’s en andere wapens doelbewust aan bepaalde bendes, trouw aan de minister van binnenlandse zaken Rogerio Lobato, uitgedeeld om oppositiegroepen te intimideren. Slechts 7 van die wapens zouden overigens op een “normale” manier het land zijn ingekomen, via een onderneming van een broer van de eerste minister.
Van de andere 13 is het onduidelijk hoe ze het land zijn ingekomen. Er verscheen een foto in een Australische krant van een F2000, die broederlijk naast zelfgemaakte knuppels en messen ligt die Australische (of Nieuw-Zeelandse) troepen hebben afgenomen van die bendes.
Het FMS-programma is in het leven geroepen om de Amerikaanse wapenexport te stimuleren en om de invloed van het Amerikaanse leger te vergroten, in landen die wapens aankopen en beroep doen op assistentie van het Amerikaanse leger. Het principe van het programma is dat een land aanklopt bij het Pentagon met een boodschappenlijstje, en de nodige dollars, en dat het Pentagon op haar beurt alle technische en praktische aspecten van de aankoop voor haar rekening neemt (o.a onderhandelingen met leveranciers, testen en controle,...).
In de meeste gevallen gaan Amerikaanse bedrijven met de contracten lopen, maar in een aantal gevallen doet het Pentagon ook beroep op buitenlandse nichespelers om contracten in te vullen, als er in de VS zelf niemand in staat is om de waren te leveren. FN Herstal heeft een aantal fabrieken in de VS die eventueel de F2000’s zouden kunnen maken, maar die fabrieken draaien momenteel aan 100% om het Amerikaanse leger te voorzien van wapens in haar “war on terror”. Binnenkort zullen de Amerikaanse Speciale Eenheden wellicht een contract sluiten (of hebben dat reeds gedaan) om een nieuw wapen (FN SCAR) te maken, dat in de VS zal worden gemaakt.
De F2000’s worden op dit moment allemaal in Herstal gemaakt. In het verleden verkocht een ander Belgisch wapenbedrijf, CMI, reeds 130 90mm kanonnen en torens aan de Saoedische nationale garde. Dit zou overigens een reden kunnen zijn waarom het Belgische leger lichte wielervoertuigen heeft gekocht van een Amerikaanse fabrikant en niet van een Finse, maar dit terzijde.
De Saoedische Nationale Garde (SANG) is zowat de pretoriaanse garde van het Saoedische regime, bestaande uit elementen in het land die via etnische en familiale banden trouw zijn aan de heersende monarchie.
De SANG staat volledig los van het reguliere leger, met een aparte commandostructuur, en moet tegengewicht bieden aan het leger dat in eerste instantie het hoofd moet bieden aan externe vijanden, daar waar de nationale garde het regime moet beschermen tegen interne vijanden. Het is onduidelijk wat de status is van het contract. Er is nog geen persbericht van FN verschenen dat melding maakt van de aankoop, daar waar de recente Sloveense aankoop van het wapen (die veel bescheidener is) onmiddellijk op de site verscheen.
Dit kan erop wijzen dat de deal nog niet rond is of dat men liever geen officiële mededelingen doet. Saoedi-Arabië heeft echter in het verleden nog wapens gekocht van FN, dus is het niet dat men elkaar niet kent.
Het is wel duidelijk dat deze wapens gebruikt zullen worden door één van de steunpilaren van een repressief regime, om de interne oppositie de kop in te drukken. Een interne oppositie die helaas in veel gevallen nog erger is dan het huidige regime, o.a. door de steun van het imperialisme aan de huidige machthebbers.
FN mag in de VS dan nog uitpakken met slogans als "When the mission is defending freedom, the weapon is made by FN", om haar waren aan de man en vrouw te brengen. De realiteit is echter iets minder heroïsch, zoals de bevolking van Nepal, Oost-Timor, Irak en binnenkort misschien ook Saoedi-Arabië heeft ondervonden, of nog zal ondervinden.
Het is ook vreemd dat Belgische politici constant de mond vol hebben over "de islam" en hoe deze religie botst met onze “waarden en normen”, maar er blijkbaar geen graten in zien om één van de meest repressieve en fundamentalistische regimes in het Midden-Oosten te steunen. Een regime dat in het verleden miljoenen heeft gespendeerd, o.a in België, om één van de meest reactionaire stromingen binnen de islam te verspreiden.
In België klagen veel politici al als moslimvrouwen met een hoofddoek rondlopen, maar men ziet er geen graten in om wapens te leveren aan een land waar vrouwen niet eens met een wagen mogen rijden!
55.000 wapens maken vergt heel wat personeel en de Belgische en Waalse regering zullen het argument van de werkgelegenheid uitspelen om tegenstanders - en dan vooral socialistische tegenstanders, die werkgelegenheid belangrijk vinden en een benadering zoeken naar de werknemers van FN - van deze verkoop aan te vallen.
Dat zou echter hypocriet zijn, omdat de partijen die deel uitmaken van deze regeringen er geen probleem mee hadden om duizenden banen te schrappen in overheidsbedrijven zoals De Post, Belgacom, NMBS,… Ze hebben ook toegestaan dat ondernemingen waarvan ze nota bene mede aandeelhouders zijn/waren, zoals het metaalbedrijf Arcelor, duizenden banen schrapten.
Het argument van de onmacht - dat buitenlandse aandeelhouders er mee zouden dreigen om de onderneming te sluiten als men niet ingaat op het verzoek om wapens te verkopen - gaat dit keer ook niet op, aangezien het Waalse gewest voor 100% aandeelhouder is van FN Herstal en dus zelf beslist of men mensen ontslaat of niet.
De annulering van het contract is dan ook geen reden om mensen te ontslaan, al zal men hoe dan ook dit argument proberen uit te spelen om het contract erdoor te krijgen en de arbeiders van FN op te zetten tegen de “Vlaamse pacifisten”.
De kans is zeer groot dat er sowieso weer een communautair spel zal worden gespeeld door Vlaamse partijen die opeens weer interesse krijgen in de mensenrechtensituatie in het Midden-Oosten, terwijl Waalse partijen zullen staan zwaaien met de werkgelegenheid in Wallonië - nadat ze er net duizenden jobs hebben geschrapt.
Beide kanten zien deze discussie echter louter als een middel om hun eigen positie aan de respectievelijke kant van de taalgrens te versterken, ten koste van anderen. Mocht FN een Vlaams bedrijf zijn dan had men gewoon de situatie omgekeerd en was het een kaakslag voor Vlaanderen mocht deze verkoop niet kunnen doorgaan. In de VS lost men dit probleem op door in ieder electoraal district een wapenbedrijf neer te poten (en voldoende geld te “investeren” in de verkiezingscampagnes). Misschien is dit wel één van de redenen waarom FN nog steeds een afdeling in Zutendaal (Limburg) heeft, ondanks de felle saneringen de laatste decennia.
55.000 Belgische wapens voor de pretoriaanse garde van de Saoedische koninklijke familie?
Nadat de Belgische regering 5.500 Minimi-machinegeweren van FN Herstal verkocht aan de “prille” democratie Nepal heeft de nationale garde van Saoedi-Arabië haar oog laten vallen op de F2000, het paradepaardje van hetzelfde wapenbedrijf. Op 10 maart 2005 vertrok er een bericht naar het Amerikaans congres dat er een Foreign Military Sales (FMS)-contract is gesloten met Saoedi-Arabië, ter waarde van 918 miljoen dollar.
Een onderdeel van het contract is de aankoop van 55.000 F2000’s, waarvan 3.600 met 40mm granaatwerper. Het wapen kwam eerder deze maand in beeld nadat bleek dat een 20-tal van die wapens tijdens de onlusten in Oost-Timor waren verdwenen uit de politiedepots en terecht waren gekomen in handen van bendes die het land op dat moment onveilig maakten.
Volgens sommige bronnen werden die F2000’s en andere wapens doelbewust aan bepaalde bendes, trouw aan de minister van binnenlandse zaken Rogerio Lobato, uitgedeeld om oppositiegroepen te intimideren. Slechts 7 van die wapens zouden overigens op een “normale” manier het land zijn ingekomen, via een onderneming van een broer van de eerste minister.
Van de andere 13 is het onduidelijk hoe ze het land zijn ingekomen. Er verscheen een foto in een Australische krant van een F2000, die broederlijk naast zelfgemaakte knuppels en messen ligt die Australische (of Nieuw-Zeelandse) troepen hebben afgenomen van die bendes.
Het FMS-programma is in het leven geroepen om de Amerikaanse wapenexport te stimuleren en om de invloed van het Amerikaanse leger te vergroten, in landen die wapens aankopen en beroep doen op assistentie van het Amerikaanse leger. Het principe van het programma is dat een land aanklopt bij het Pentagon met een boodschappenlijstje, en de nodige dollars, en dat het Pentagon op haar beurt alle technische en praktische aspecten van de aankoop voor haar rekening neemt (o.a onderhandelingen met leveranciers, testen en controle,...).
In de meeste gevallen gaan Amerikaanse bedrijven met de contracten lopen, maar in een aantal gevallen doet het Pentagon ook beroep op buitenlandse nichespelers om contracten in te vullen, als er in de VS zelf niemand in staat is om de waren te leveren. FN Herstal heeft een aantal fabrieken in de VS die eventueel de F2000’s zouden kunnen maken, maar die fabrieken draaien momenteel aan 100% om het Amerikaanse leger te voorzien van wapens in haar “war on terror”. Binnenkort zullen de Amerikaanse Speciale Eenheden wellicht een contract sluiten (of hebben dat reeds gedaan) om een nieuw wapen (FN SCAR) te maken, dat in de VS zal worden gemaakt.
De F2000’s worden op dit moment allemaal in Herstal gemaakt. In het verleden verkocht een ander Belgisch wapenbedrijf, CMI, reeds 130 90mm kanonnen en torens aan de Saoedische nationale garde. Dit zou overigens een reden kunnen zijn waarom het Belgische leger lichte wielervoertuigen heeft gekocht van een Amerikaanse fabrikant en niet van een Finse, maar dit terzijde.
De Saoedische Nationale Garde (SANG) is zowat de pretoriaanse garde van het Saoedische regime, bestaande uit elementen in het land die via etnische en familiale banden trouw zijn aan de heersende monarchie.
De SANG staat volledig los van het reguliere leger, met een aparte commandostructuur, en moet tegengewicht bieden aan het leger dat in eerste instantie het hoofd moet bieden aan externe vijanden, daar waar de nationale garde het regime moet beschermen tegen interne vijanden. Het is onduidelijk wat de status is van het contract. Er is nog geen persbericht van FN verschenen dat melding maakt van de aankoop, daar waar de recente Sloveense aankoop van het wapen (die veel bescheidener is) onmiddellijk op de site verscheen.
Dit kan erop wijzen dat de deal nog niet rond is of dat men liever geen officiële mededelingen doet. Saoedi-Arabië heeft echter in het verleden nog wapens gekocht van FN, dus is het niet dat men elkaar niet kent.
Het is wel duidelijk dat deze wapens gebruikt zullen worden door één van de steunpilaren van een repressief regime, om de interne oppositie de kop in te drukken. Een interne oppositie die helaas in veel gevallen nog erger is dan het huidige regime, o.a. door de steun van het imperialisme aan de huidige machthebbers.
FN mag in de VS dan nog uitpakken met slogans als "When the mission is defending freedom, the weapon is made by FN", om haar waren aan de man en vrouw te brengen. De realiteit is echter iets minder heroïsch, zoals de bevolking van Nepal, Oost-Timor, Irak en binnenkort misschien ook Saoedi-Arabië heeft ondervonden, of nog zal ondervinden.
Het is ook vreemd dat Belgische politici constant de mond vol hebben over "de islam" en hoe deze religie botst met onze “waarden en normen”, maar er blijkbaar geen graten in zien om één van de meest repressieve en fundamentalistische regimes in het Midden-Oosten te steunen. Een regime dat in het verleden miljoenen heeft gespendeerd, o.a in België, om één van de meest reactionaire stromingen binnen de islam te verspreiden.
In België klagen veel politici al als moslimvrouwen met een hoofddoek rondlopen, maar men ziet er geen graten in om wapens te leveren aan een land waar vrouwen niet eens met een wagen mogen rijden!
55.000 wapens maken vergt heel wat personeel en de Belgische en Waalse regering zullen het argument van de werkgelegenheid uitspelen om tegenstanders - en dan vooral socialistische tegenstanders, die werkgelegenheid belangrijk vinden en een benadering zoeken naar de werknemers van FN - van deze verkoop aan te vallen.
Dat zou echter hypocriet zijn, omdat de partijen die deel uitmaken van deze regeringen er geen probleem mee hadden om duizenden banen te schrappen in overheidsbedrijven zoals De Post, Belgacom, NMBS,… Ze hebben ook toegestaan dat ondernemingen waarvan ze nota bene mede aandeelhouders zijn/waren, zoals het metaalbedrijf Arcelor, duizenden banen schrapten.
Het argument van de onmacht - dat buitenlandse aandeelhouders er mee zouden dreigen om de onderneming te sluiten als men niet ingaat op het verzoek om wapens te verkopen - gaat dit keer ook niet op, aangezien het Waalse gewest voor 100% aandeelhouder is van FN Herstal en dus zelf beslist of men mensen ontslaat of niet.
De annulering van het contract is dan ook geen reden om mensen te ontslaan, al zal men hoe dan ook dit argument proberen uit te spelen om het contract erdoor te krijgen en de arbeiders van FN op te zetten tegen de “Vlaamse pacifisten”.
De kans is zeer groot dat er sowieso weer een communautair spel zal worden gespeeld door Vlaamse partijen die opeens weer interesse krijgen in de mensenrechtensituatie in het Midden-Oosten, terwijl Waalse partijen zullen staan zwaaien met de werkgelegenheid in Wallonië - nadat ze er net duizenden jobs hebben geschrapt.
Beide kanten zien deze discussie echter louter als een middel om hun eigen positie aan de respectievelijke kant van de taalgrens te versterken, ten koste van anderen. Mocht FN een Vlaams bedrijf zijn dan had men gewoon de situatie omgekeerd en was het een kaakslag voor Vlaanderen mocht deze verkoop niet kunnen doorgaan. In de VS lost men dit probleem op door in ieder electoraal district een wapenbedrijf neer te poten (en voldoende geld te “investeren” in de verkiezingscampagnes). Misschien is dit wel één van de redenen waarom FN nog steeds een afdeling in Zutendaal (Limburg) heeft, ondanks de felle saneringen de laatste decennia.
donderdag, juni 29, 2006
Bart Somers (VLD) uit dal dankzij tekkel Suzy
Dag Iedereen: voor mensen met een hart
Door Loes De Bakker
Bart Somers is een bijzonder gedreven man, die als politicus "de droom van zijn leven heeft waar kunnen maken". De jongensachtige Somers babbelt er graag op los. Werkelijk razendsnel is hij. Als interviewer moet je soms op een drafje nadenken, wil je de stroom van zijn huppelende gedachten - van hier naar daar, en ginder - met je volste concentratie blijven volgen. Zoiets blijft toch het oogmerk van de reporter.
Over alle mogelijke problemen van de Belgische politiek, en zelfs die in het verre buitenland, heeft de Mechelse burgervader én voorzitter van het rumoerige partijtje VLD een hartstochtelijk geformuleerde mening. Somers maakt ook van die leuke gebaren, die zijn woordenwaterval een betoverend tintje meegeven. Ik ging er helemaal in op!
Bart, zoals ik hem noem, werd bij het prille begin van de maand juni overvallen door het grootste ongeluk uit zijn leven. Zijn voorstel, zijn ultieme politieke troetelkind - de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd (wat een lange, maar originele naam voor een kind!) - kwam er helemaal niet door. Hoezeer Bart ook met al zijn krachten - die hij "Zero Tolerance" noemde (is dat ook geen personage uit Star Wars?) - probeerde. Bart werd gedwarsboomd, allemachtig tegengewerkt, doelbewust van hot naar her gestuurd, en door duivelse krachten met een touw gekneveld.
Bart ratelt onvermoeibaar door over zijn plan, maar het is moeilijk om onze ogen van zijn guitige blik en door het uitspansel zwaaiende vingers en handen af te houden. Dat lag voorzeker niet alleen aan de Sangria van gisteren, beste mensen!
Somers kroop - alleen is maar alleen - uit het dal, jawel. Door de bezorgde aandacht en gulle liefde van zijn gezin. Zeker een factor die speelde. Maar vooral ook door zijn schattige hondje en levensgezel, de tekkel Suzy. "Er is meer in het leven dan de werklozen pesten: die les heb ik de laatste weken wel geleerd", mijmert de politicus een beetje triest, waarop hij Suzy toch lachend op schoot neemt voor de foto's in Dag Iedereen. “Je kan bijvoorbeeld ook nog, zoals we bij de VLD wel eens plegen te doen, loontrekkenden - arbeiders én kleine bedienden - treiteren.” “Hoe dan?” vraag ik naïef.
Somers kijkt me ongelovig aan, tovert een denkrimpel of twee op zijn jongensachtige voorhoofd en doceert uit de losse pols, als een godenkind uit Athene: “Door te blijven pleiten voor loonmatiging, tiens. Hoe slechter het met de massa van de loontrekkenden gaat, Loes, hoe beter met onze economie. Begrijp je het? Laat ik het zo stellen: als hoge winsten, enerzijds, én het rijtje van dalende koopkracht, ongeremde flexibiliteit, huizenhoge werkloosheid, groeiende armoede en dolle privatisering van diensten, anderzijds, zich tegelijkertijd voordoen, dan weet je dat je als liberaal politicus goed bezig bent.”
We konden nog uren aan zijn lippen blijven hangen, maar dat deden we gelukkig even niet. Tenslotte waren we hier uit beroepsoverwegingen voor de tekkel Suzy, en het verhaal van hoe de harde politicus Bart door de liefde van dat beest - o o wat sprong het snoezig tegen mijn been aan! - het diepe verdriet over zijn afgewezen plan voor werklozen kon wegspoelen.
Zoals jullie zien, de foto’s zijn fantastisch!
Jullie Loes, XXX.
dinsdag, juni 27, 2006
België, de modeleconomie?
Guy Quaden, van de Belgische Nationale Bank, is dezer dagen een veelgevraagd man. Op 25 juni verscheen er zelfs een artikel in de Financial Times, lijfblad van de internationale zakengemeenschap, waarin Quaden de wonderen van onze vaderlandse economie toelicht.
België zou dit jaar een groei kennen van 2,5%. Dat is beter dan het Europese gemiddelde en voor premier Verhofstadt voldoende reden tot juichen - OK, hij heeft niet veel nodig - en zelfvoldane borstklopperij.
Alles is relatief. Stel je voor: in de Financial Times bloemetjes toegeworpen krijgen als modeleconomie, en in eigen land amper nog aan regeren toekomen. Sociaal-democraten en liberalen blokkeren, in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen, driftig elkaars voorstellen.
De essentie is echter: paars werd de laatste jaren vooral door de vakbondstop rechtgehouden. Met een beetje vakbondsleiding was deze regering gevallen over de beweging tegen het Generatiepact. Dat horen ze zelf ook wel te beseffen.
Alles is relatief. Wat betekent een groei van 2,5%? In werkelijkheid is dat wellicht net genoeg om de werkloosheid licht te laten dalen. De Belgische economie kent normaal een productiviteitsstijging (met hetzelfde aantal arbeiders meer produceren) van tussen de 1 à 1,5%. Daarnaast maken de vervangingsinvesteringen (investeringen waarmee de kapitalisten enkel hun oude machines en materiaal vervangen) ongeveer 1% van de groei van het BBP uit.
Kortom: je hebt in België op z 'n minst een groei van ongeveer 2,5% nodig om het aantal jobs op hetzelfde peil te houden. In de volledige statistieken van de werkloosheid (inclusief schoolverlaters, bruggepensioneerden, oudere werklozen,...) zie je sinds midden jaren '70 - het begin van de crisis - een voortdurende stijging van de werkloosheid, zelfs in de tweede helft van de jaren '80. Enkel tijdens de heropleving in de tweede helft van de jaren '90 zie je een lichte daling. Maar niet voldoende om het verlies aan jobs uit de voorgaande cyclische crisis goed te maken (van het begin van dat decennium).
Die cijfers hoeven niet te verwonderen. Na de jaren '70 heeft de Belgische kapitalistische economie geen enkel decennium meer gehad waarin de groei gemiddeld meer dan 2% bedroeg. Ter vergelijking: in de jaren '60 werden geregeld reële groeipercentages van 4 à 5% genoteerd - de vraag naar arbeidskrachten overtrof het aanbod, vandaar onder meer het fenomeen van de immigratie.
Die periode is definitief gedaan onder het kapitalisme (tenzij ze de boel opnieuw uitzuiveren met een oorlog, die ook in de ontwikkelde landen de boel nog eens platgooit - gezien de potentiële kracht van de arbeidersklasse niet het meest voor de hand liggende perspectief). Tussen 2001 - het jaar van de voorgaande recessie in de VS - en 2005 kende de Belgische economie gemiddeld een groei van 1,5%. Het waren jaren van "groei", maar meestal gepaard met jobverlies.
Zelfs die 2,5% voor dit jaar is onzeker, vooral gezien de instabiele situatie en jojobewegingen op de beurzen wereldwijd van de laatste maanden. In de VS verwachten ze een vertraging van de groei tegen het einde van dit jaar. De prijzen gingen er de lucht in, omwille van de stijgende grondstoffenprijzen. De zeepbel op de huizenmarkt in de VS is uit elkaar aan het klappen en de rente (prijs van het lenen) neemt toe, in een poging om de inflatie maar ook de schuldenberg te beheersen. Kortom: de motor van de consumptie in de VS, voor een groot stuk ook de motor van de wereldeconomie, dreigt op een gegeven moment stil te vallen.
De laatste jaren bleven de Amerikaanse gezinnen, ondanks de dalende of stagnerende koopkracht van de lonen (het reële uurloon daalde in koopkracht voor 80% van de arbeiders sinds het "einde" van de crisis in 2001), geld uitgeven. Ze zagen de waarde van hun huizen stijgen, wat de idee gaf dat hun rijkdom nog steeds toenam. Door dit welvaartseffect, samen met de lage rente, werden de leningen draaiende gehouden.
Het is echter moeilijk om te zien hoe deze gezinnen, met stagnerende of dalende lonen, als de prijs van het lenen toeneemt en de huizenprijzen in elkaar klappen, zullen blijven consumeren en schulden opstapelen.
Kortom: aan het regime van goedkoop krediet dat de wereldeconomie boven water heeft gehouden de afgelopen jaren dreigt een einde te komen, met mogelijk catastrofale gevolgen voor de groei in de VS, maar zeker ook in Europa, dat er in zo'n situatie helemaal belabberd zou voorstaan. En dan spreken we nog niet over de nog steeds noodzakelijke correctie van de overgewaardeerde dollar, ook iets wat de concurrentiepositie van de eurozone kan nekken.
De timing is moeilijk te voorspellen, maar een reële crash - en niet gewoon "beperkte correcties" zoals Quaden ze noemt - is onvermijdelijk de komende jaren. Dit zal de idee van klassenstrijd en eigen politieke instrumenten voor arbeiders en jongeren wereldwijd op de agenda zetten.
(pd)
België zou dit jaar een groei kennen van 2,5%. Dat is beter dan het Europese gemiddelde en voor premier Verhofstadt voldoende reden tot juichen - OK, hij heeft niet veel nodig - en zelfvoldane borstklopperij.
Alles is relatief. Stel je voor: in de Financial Times bloemetjes toegeworpen krijgen als modeleconomie, en in eigen land amper nog aan regeren toekomen. Sociaal-democraten en liberalen blokkeren, in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen, driftig elkaars voorstellen.
De essentie is echter: paars werd de laatste jaren vooral door de vakbondstop rechtgehouden. Met een beetje vakbondsleiding was deze regering gevallen over de beweging tegen het Generatiepact. Dat horen ze zelf ook wel te beseffen.
Alles is relatief. Wat betekent een groei van 2,5%? In werkelijkheid is dat wellicht net genoeg om de werkloosheid licht te laten dalen. De Belgische economie kent normaal een productiviteitsstijging (met hetzelfde aantal arbeiders meer produceren) van tussen de 1 à 1,5%. Daarnaast maken de vervangingsinvesteringen (investeringen waarmee de kapitalisten enkel hun oude machines en materiaal vervangen) ongeveer 1% van de groei van het BBP uit.
Kortom: je hebt in België op z 'n minst een groei van ongeveer 2,5% nodig om het aantal jobs op hetzelfde peil te houden. In de volledige statistieken van de werkloosheid (inclusief schoolverlaters, bruggepensioneerden, oudere werklozen,...) zie je sinds midden jaren '70 - het begin van de crisis - een voortdurende stijging van de werkloosheid, zelfs in de tweede helft van de jaren '80. Enkel tijdens de heropleving in de tweede helft van de jaren '90 zie je een lichte daling. Maar niet voldoende om het verlies aan jobs uit de voorgaande cyclische crisis goed te maken (van het begin van dat decennium).
Die cijfers hoeven niet te verwonderen. Na de jaren '70 heeft de Belgische kapitalistische economie geen enkel decennium meer gehad waarin de groei gemiddeld meer dan 2% bedroeg. Ter vergelijking: in de jaren '60 werden geregeld reële groeipercentages van 4 à 5% genoteerd - de vraag naar arbeidskrachten overtrof het aanbod, vandaar onder meer het fenomeen van de immigratie.
Die periode is definitief gedaan onder het kapitalisme (tenzij ze de boel opnieuw uitzuiveren met een oorlog, die ook in de ontwikkelde landen de boel nog eens platgooit - gezien de potentiële kracht van de arbeidersklasse niet het meest voor de hand liggende perspectief). Tussen 2001 - het jaar van de voorgaande recessie in de VS - en 2005 kende de Belgische economie gemiddeld een groei van 1,5%. Het waren jaren van "groei", maar meestal gepaard met jobverlies.
Zelfs die 2,5% voor dit jaar is onzeker, vooral gezien de instabiele situatie en jojobewegingen op de beurzen wereldwijd van de laatste maanden. In de VS verwachten ze een vertraging van de groei tegen het einde van dit jaar. De prijzen gingen er de lucht in, omwille van de stijgende grondstoffenprijzen. De zeepbel op de huizenmarkt in de VS is uit elkaar aan het klappen en de rente (prijs van het lenen) neemt toe, in een poging om de inflatie maar ook de schuldenberg te beheersen. Kortom: de motor van de consumptie in de VS, voor een groot stuk ook de motor van de wereldeconomie, dreigt op een gegeven moment stil te vallen.
De laatste jaren bleven de Amerikaanse gezinnen, ondanks de dalende of stagnerende koopkracht van de lonen (het reële uurloon daalde in koopkracht voor 80% van de arbeiders sinds het "einde" van de crisis in 2001), geld uitgeven. Ze zagen de waarde van hun huizen stijgen, wat de idee gaf dat hun rijkdom nog steeds toenam. Door dit welvaartseffect, samen met de lage rente, werden de leningen draaiende gehouden.
Het is echter moeilijk om te zien hoe deze gezinnen, met stagnerende of dalende lonen, als de prijs van het lenen toeneemt en de huizenprijzen in elkaar klappen, zullen blijven consumeren en schulden opstapelen.
Kortom: aan het regime van goedkoop krediet dat de wereldeconomie boven water heeft gehouden de afgelopen jaren dreigt een einde te komen, met mogelijk catastrofale gevolgen voor de groei in de VS, maar zeker ook in Europa, dat er in zo'n situatie helemaal belabberd zou voorstaan. En dan spreken we nog niet over de nog steeds noodzakelijke correctie van de overgewaardeerde dollar, ook iets wat de concurrentiepositie van de eurozone kan nekken.
De timing is moeilijk te voorspellen, maar een reële crash - en niet gewoon "beperkte correcties" zoals Quaden ze noemt - is onvermijdelijk de komende jaren. Dit zal de idee van klassenstrijd en eigen politieke instrumenten voor arbeiders en jongeren wereldwijd op de agenda zetten.
(pd)
vrijdag, juni 23, 2006
Tegen de verloedering
"VBO says: allee seg!"
Verloedering. Misgroei en ontaarding. Je treft het aan in sommige groengebieden en langsheen beekjes, in de veel te liberale VLD, bij het winstdolle directiecomité van Agfa Gevaert, en per uitzondering in de commercieel vervormde media van de Lage Landen. De ergste vorm van pijnlijke verloedering, van de vervlakking van deugden, van het geruisloos verglijden van wat ooit oerdegelijke standaarden waren, van vulgarisering in plaats van volksopvoeding (lees Lenin), etc., etc., vinden wij echter... de verloedering van onze taal!
Aan ons uitroepteken, dat wij onder normale omstandigheden zeer spaarzaam gebruiken, merkt u hoe gerevolteerd wij zijn. De verloedering van de taal gaat, menen wij, een stap te ver. De mindere kwaliteit van communicatieve inhoud (of "content" in het Engels) is bovendien een klassekwestie. Niet de belangrijkste, maar ook niet de geringste. "Aan de taal die iemand gebruikt, zie je hoe proper hij zelf is", zei ons moedertje altijd. Op dat punt moesten we haar gelijk geven.
Veel sms'jes en e-mails die wij elkaar versturen, zijn een stijlloze en geradbraakte aanfluiting van onze tweede moeder, de Nederlandse taal. En, zoals iedereen weet, alles wat de communicatie tussen arbeiders en jongeren - strijdbaar of niet - bemoeilijkt, vinden wij slecht.
Wat slecht is voor de arbeiders, is goed voor de bazen. En omgekeerd. Moeilijker moet je de politiek niet maken. Laat dat maar aan Johan Vande Lanotte (SP.a) en Vera Dua (Groen) over.
Anderzijds: hoe zou het programma van het VBO eruitzien moest het sms-Nederlands onze standaardtaal worden? Een nog gigantischer winstbordeel dan het nu al is. Dit blijkt alvast uit recente persberichten van de patroonsorganisatie, waarop wij - omwille van redenen van entertainment - e-mailgewijs geabonneerd zijn.
Vindt het VBO aansluiting, behalve via interim- en dagcontracten, bij de internet- en sms-generatie? Oordeel zlf!
Het laatste persbericht van het VBO:
Hey vrnd,
Gzien wt rgering nu hft gflikt? Wil de wrf rnd compettivitt uitstlln! VBO says: allee seg! Tt na de vrkzngn!!! Allee kom????!!!! R those ppl w8ting 4 heaven, rr what? Wlln mr lstnvrlgngn. Now baby! Capitalism izz cool, woooaah! Mndr loonlstn tvns. Ook now, baby daddy ole fckng shit! VBO wl bprking in tijd hngmat, grrr uitkrng, wrklzn. Eign hngmattn, o---ooohhh wnstn, gn voor.
Ovr koopzndgn vndn die onnzle vntjes, amaai seg, ook gn akkrd! Geen XXX-jes vn t VBO vr Vrhfstadt en VDL, vn t spa'ke! Goed gprbrd, gstn.
Ca va'kes mt de ladies?
VBO gangsta posse... in da houSSe.
(pd)
Verloedering. Misgroei en ontaarding. Je treft het aan in sommige groengebieden en langsheen beekjes, in de veel te liberale VLD, bij het winstdolle directiecomité van Agfa Gevaert, en per uitzondering in de commercieel vervormde media van de Lage Landen. De ergste vorm van pijnlijke verloedering, van de vervlakking van deugden, van het geruisloos verglijden van wat ooit oerdegelijke standaarden waren, van vulgarisering in plaats van volksopvoeding (lees Lenin), etc., etc., vinden wij echter... de verloedering van onze taal!
Aan ons uitroepteken, dat wij onder normale omstandigheden zeer spaarzaam gebruiken, merkt u hoe gerevolteerd wij zijn. De verloedering van de taal gaat, menen wij, een stap te ver. De mindere kwaliteit van communicatieve inhoud (of "content" in het Engels) is bovendien een klassekwestie. Niet de belangrijkste, maar ook niet de geringste. "Aan de taal die iemand gebruikt, zie je hoe proper hij zelf is", zei ons moedertje altijd. Op dat punt moesten we haar gelijk geven.
Veel sms'jes en e-mails die wij elkaar versturen, zijn een stijlloze en geradbraakte aanfluiting van onze tweede moeder, de Nederlandse taal. En, zoals iedereen weet, alles wat de communicatie tussen arbeiders en jongeren - strijdbaar of niet - bemoeilijkt, vinden wij slecht.
Wat slecht is voor de arbeiders, is goed voor de bazen. En omgekeerd. Moeilijker moet je de politiek niet maken. Laat dat maar aan Johan Vande Lanotte (SP.a) en Vera Dua (Groen) over.
Anderzijds: hoe zou het programma van het VBO eruitzien moest het sms-Nederlands onze standaardtaal worden? Een nog gigantischer winstbordeel dan het nu al is. Dit blijkt alvast uit recente persberichten van de patroonsorganisatie, waarop wij - omwille van redenen van entertainment - e-mailgewijs geabonneerd zijn.
Vindt het VBO aansluiting, behalve via interim- en dagcontracten, bij de internet- en sms-generatie? Oordeel zlf!
Het laatste persbericht van het VBO:
Hey vrnd,
Gzien wt rgering nu hft gflikt? Wil de wrf rnd compettivitt uitstlln! VBO says: allee seg! Tt na de vrkzngn!!! Allee kom????!!!! R those ppl w8ting 4 heaven, rr what? Wlln mr lstnvrlgngn. Now baby! Capitalism izz cool, woooaah! Mndr loonlstn tvns. Ook now, baby daddy ole fckng shit! VBO wl bprking in tijd hngmat, grrr uitkrng, wrklzn. Eign hngmattn, o---ooohhh wnstn, gn voor.
Ovr koopzndgn vndn die onnzle vntjes, amaai seg, ook gn akkrd! Geen XXX-jes vn t VBO vr Vrhfstadt en VDL, vn t spa'ke! Goed gprbrd, gstn.
Ca va'kes mt de ladies?
VBO gangsta posse... in da houSSe.
(pd)
donderdag, juni 22, 2006
Column op donderdag: De capitulatie van De Morgen
Door Karel Mortier
Het laatste decennium lijken de analyses van de opiniemakers van De Morgen over de electorale groei van het Vlaams Belang zich steeds vaker te beperken tot aanvallen op mensen die voor het VB stemmen. Opiniemakers als Yves Desmet en Walter Pauli kunnen maar niet begrijpen waarom het VB in Vlaanderen keer op keer groeit, hoewel daar volgens hen geen enkele objectieve reden voor te vinden is.
VB-kiezers zijn de ene keer weer verzuurden, de andere keer wordt de “culture of contentment” naar voren geschoven. Een theorie die stelt dat mensen het zodanig goed hebben in Vlaanderen dat ze veel te verliezen hebben, en daardoor ontevreden worden. Vlaanderen is één van de meest welvarende regio’s, dus waarom zouden mensen een reden hebben om voor het VB te stemmen, argumenteren deze opiniemakers?
Iedereen woont in een loft, heeft twee wagens en een villa in Toscane met een abonnement op De Morgen, toch? Net als tijdens de beweging tegen het Generatiepact slaagt De Morgen er niet in om te doorgronden wat er leeft bij de bevolking en waarom een meerderheid van de werkenden tegen de plannen van de regering was. Tijdens de hele beweging heeft de krant campagne gevoerd voor het Generatiepact en tegen de “onverantwoordelijke, geïsoleerde” vakbonden, om dan op het einde te moeten vaststellen dat hun haring niet echt braadde en dat er blijkbaar veel meer steun was voor de standpunten van de vakbonden dan ze hadden ingeschat.
Het was echter teveel gevraagd van de opiniemakers van De Morgen om daar de nodige conclusies uit te trekken en na te denken over de manier waarop ze tot hun standpunten komen. Vandaag bereikt het cynisme van De Morgen een nieuw hoogtepunt met Walter Pauli (tijdens de discussie over het Generatiepact nog één van de gematigde figuren bij De Morgen), die zegt dat politici geen enkele moeite moeten doen om VB-kiezers terug te winnen - voor zover ze dat al deden - door het “zogenaamde” maatschappelijk ongenoegen in de maatschappij aan te pakken. VB-kiezers worden door Pauli vergeleken met verwende kinderen die steeds meer snoep vragen.
“Wel: als er toch niets aan te doen is, laat het dan zo. Waarom zou 'de politiek' zich te pletter moeten werken om het zogenaamde 'maatschappelijk ongenoegen' op te lossen, als een deel van de publieke opinie hen telkens opnieuw tussen de benen trapt? Elke ouder of leerkracht weet dat je een verwend kind vooral niet steeds meer snoepjes moet toesteken. Dat helpt niet. Integendeel, je maakt het alleen maar erger.
Dus laat die Belangkiezers links liggen. Werk intussen gewoon door, luister naar de dik 70 procent waar wel mee te praten valt. En die cynische minderheid is onze slaap niet meer waard, onze krantenkolommen, onze bezorgdheid. Of er nu 22 of 26 procent voor het Belang stemt, hen zeggen we met zanger Flip Kowlier in ons schoonste Vlaams: ne welgemeende fuck you.” (De Morgen, 19/06)
Pauli mag wel eens duidelijk maken welk beleid de traditionele partijen het laatste decennium zouden hebben gevoerd om de electorale opmars van het Vlaams Belang te stoppen. De waarheid is immers concreet. Na de eerste electorale doorbraak van het VB werd het sociaal impulsfonds (SIF) opgericht, om achtergestelde wijken met een hoge concentratie VB-kiezers op te knappen. Maar toen het VB ook begon te scoren in landelijke gebieden werd dat impulsfonds opgedoekt en kwam er een soort “city management” in de plaats. Dit heeft eerder als doel om de sociale problemen te verplaatsen, dan ze op te lossen.
Het lijkt me dus voorbarig om te concluderen dat er “toch niets aan te doen is”, als er nog nooit iets aan gedaan is. Het enige wat de laatste jaren is veranderd, is het tempo en de openlijkheid waarmee de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking wordt aangevallen. Het wordt nog vreemder als Pauli suggereert dat de enkele maatregelen die genomen zijn om de electorale opmars van het VB te stuiten, alleen maar contraproductief zouden werken, omdat VB-kiezers alleen maar meer zouden vragen.
Wat de “culture of dependency” is voor een Beliën en Eppink is de “culture of contentment” voor een Desmet en Pauli. De vraag die ze zich stellen, is: hoe kan ik een maatschappelijk probleem herleiden tot een probleem van 'de mensen', zonder dat dit de sociaal-economische verhoudingen in vraag stelt? Zowel een Eppink als een Desmet staan aan de top van de voedselpiramide en willen dat graag zo houden. Stampen naar beneden op basis van een vermeende economische superioriteit (Eppink) of stampen naar beneden op basis van een vermeende morele superioriteit (Desmet) is het handelsmerk van beide stromingen in de maatschappij. Wij zijn de goeden, dat hebben we enkel en alleen aan onszelf te danken en de rest zijn "losers", die dat enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben.
De column van Pauli toont het totale failliet aan van een groot deel van het progressief establishment in Vlaanderen, dat zodanig vervreemd lijkt te zijn van de concrete levenssituatie van de meerderheid van de bevolking dat het niets meer te zeggen heeft dan dat het hen niet meer interesseert wat er bij de VB-kiezers leeft. Die mensen zullen toch nooit De Morgen kopen, dus so what?
Over pretentie gesproken. Deze column komt echter niet als een verrassing, als je bijvoorbeeld de houding van de SP.a tijdens het afgelopen decennium bekijkt, of concreter na de moorden in Antwerpen. Op geen enkel moment heeft deze partij enige intentie getoond om kiezers terug te winnen van het Vlaams Belang.
Integendeel, de SP.a was blij om van de “verzuurden” en het miserabilisme verlost te zijn, zodat ze zich voluit konden concentreren op de “meerwaardezoekers”. Dit wordt duidelijk in het stedelijk beleid in steden als Leuven, Gent, Oostende en Antwerpen, waar SP.a-burgemeesters de plak zwaaien. Dit wordt ook duidelijk in de houding van de SP.a tegenover de beweging rond het Generatiepact. Op hen zullen we dus niet meer moeten rekenen om de electorale opmars van het VB te stoppen.
Met tegenstanders als deze is het niet echt vreemd dat het VB kan doorgroeien. De Morgen mag dan nog de enige krant zijn in Vlaanderen die af en toe een goed artikel schrijft over het Vlaams Belang, alleen gaan ze qua afwerking compleet de mist in door hun arrogante en cynische houding ten opzichte van VB-kiezers. Het wordt volgens mij meer dan tijd om spitsen die al een decennium niet meer hebben gescoord op de bank te zetten en te vervangen door mensen die wel kunnen voetballen.
Het laatste decennium lijken de analyses van de opiniemakers van De Morgen over de electorale groei van het Vlaams Belang zich steeds vaker te beperken tot aanvallen op mensen die voor het VB stemmen. Opiniemakers als Yves Desmet en Walter Pauli kunnen maar niet begrijpen waarom het VB in Vlaanderen keer op keer groeit, hoewel daar volgens hen geen enkele objectieve reden voor te vinden is.
VB-kiezers zijn de ene keer weer verzuurden, de andere keer wordt de “culture of contentment” naar voren geschoven. Een theorie die stelt dat mensen het zodanig goed hebben in Vlaanderen dat ze veel te verliezen hebben, en daardoor ontevreden worden. Vlaanderen is één van de meest welvarende regio’s, dus waarom zouden mensen een reden hebben om voor het VB te stemmen, argumenteren deze opiniemakers?
Iedereen woont in een loft, heeft twee wagens en een villa in Toscane met een abonnement op De Morgen, toch? Net als tijdens de beweging tegen het Generatiepact slaagt De Morgen er niet in om te doorgronden wat er leeft bij de bevolking en waarom een meerderheid van de werkenden tegen de plannen van de regering was. Tijdens de hele beweging heeft de krant campagne gevoerd voor het Generatiepact en tegen de “onverantwoordelijke, geïsoleerde” vakbonden, om dan op het einde te moeten vaststellen dat hun haring niet echt braadde en dat er blijkbaar veel meer steun was voor de standpunten van de vakbonden dan ze hadden ingeschat.
Het was echter teveel gevraagd van de opiniemakers van De Morgen om daar de nodige conclusies uit te trekken en na te denken over de manier waarop ze tot hun standpunten komen. Vandaag bereikt het cynisme van De Morgen een nieuw hoogtepunt met Walter Pauli (tijdens de discussie over het Generatiepact nog één van de gematigde figuren bij De Morgen), die zegt dat politici geen enkele moeite moeten doen om VB-kiezers terug te winnen - voor zover ze dat al deden - door het “zogenaamde” maatschappelijk ongenoegen in de maatschappij aan te pakken. VB-kiezers worden door Pauli vergeleken met verwende kinderen die steeds meer snoep vragen.
“Wel: als er toch niets aan te doen is, laat het dan zo. Waarom zou 'de politiek' zich te pletter moeten werken om het zogenaamde 'maatschappelijk ongenoegen' op te lossen, als een deel van de publieke opinie hen telkens opnieuw tussen de benen trapt? Elke ouder of leerkracht weet dat je een verwend kind vooral niet steeds meer snoepjes moet toesteken. Dat helpt niet. Integendeel, je maakt het alleen maar erger.
Dus laat die Belangkiezers links liggen. Werk intussen gewoon door, luister naar de dik 70 procent waar wel mee te praten valt. En die cynische minderheid is onze slaap niet meer waard, onze krantenkolommen, onze bezorgdheid. Of er nu 22 of 26 procent voor het Belang stemt, hen zeggen we met zanger Flip Kowlier in ons schoonste Vlaams: ne welgemeende fuck you.” (De Morgen, 19/06)
Pauli mag wel eens duidelijk maken welk beleid de traditionele partijen het laatste decennium zouden hebben gevoerd om de electorale opmars van het Vlaams Belang te stoppen. De waarheid is immers concreet. Na de eerste electorale doorbraak van het VB werd het sociaal impulsfonds (SIF) opgericht, om achtergestelde wijken met een hoge concentratie VB-kiezers op te knappen. Maar toen het VB ook begon te scoren in landelijke gebieden werd dat impulsfonds opgedoekt en kwam er een soort “city management” in de plaats. Dit heeft eerder als doel om de sociale problemen te verplaatsen, dan ze op te lossen.
Het lijkt me dus voorbarig om te concluderen dat er “toch niets aan te doen is”, als er nog nooit iets aan gedaan is. Het enige wat de laatste jaren is veranderd, is het tempo en de openlijkheid waarmee de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking wordt aangevallen. Het wordt nog vreemder als Pauli suggereert dat de enkele maatregelen die genomen zijn om de electorale opmars van het VB te stuiten, alleen maar contraproductief zouden werken, omdat VB-kiezers alleen maar meer zouden vragen.
Wat de “culture of dependency” is voor een Beliën en Eppink is de “culture of contentment” voor een Desmet en Pauli. De vraag die ze zich stellen, is: hoe kan ik een maatschappelijk probleem herleiden tot een probleem van 'de mensen', zonder dat dit de sociaal-economische verhoudingen in vraag stelt? Zowel een Eppink als een Desmet staan aan de top van de voedselpiramide en willen dat graag zo houden. Stampen naar beneden op basis van een vermeende economische superioriteit (Eppink) of stampen naar beneden op basis van een vermeende morele superioriteit (Desmet) is het handelsmerk van beide stromingen in de maatschappij. Wij zijn de goeden, dat hebben we enkel en alleen aan onszelf te danken en de rest zijn "losers", die dat enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben.
De column van Pauli toont het totale failliet aan van een groot deel van het progressief establishment in Vlaanderen, dat zodanig vervreemd lijkt te zijn van de concrete levenssituatie van de meerderheid van de bevolking dat het niets meer te zeggen heeft dan dat het hen niet meer interesseert wat er bij de VB-kiezers leeft. Die mensen zullen toch nooit De Morgen kopen, dus so what?
Over pretentie gesproken. Deze column komt echter niet als een verrassing, als je bijvoorbeeld de houding van de SP.a tijdens het afgelopen decennium bekijkt, of concreter na de moorden in Antwerpen. Op geen enkel moment heeft deze partij enige intentie getoond om kiezers terug te winnen van het Vlaams Belang.
Integendeel, de SP.a was blij om van de “verzuurden” en het miserabilisme verlost te zijn, zodat ze zich voluit konden concentreren op de “meerwaardezoekers”. Dit wordt duidelijk in het stedelijk beleid in steden als Leuven, Gent, Oostende en Antwerpen, waar SP.a-burgemeesters de plak zwaaien. Dit wordt ook duidelijk in de houding van de SP.a tegenover de beweging rond het Generatiepact. Op hen zullen we dus niet meer moeten rekenen om de electorale opmars van het VB te stoppen.
Met tegenstanders als deze is het niet echt vreemd dat het VB kan doorgroeien. De Morgen mag dan nog de enige krant zijn in Vlaanderen die af en toe een goed artikel schrijft over het Vlaams Belang, alleen gaan ze qua afwerking compleet de mist in door hun arrogante en cynische houding ten opzichte van VB-kiezers. Het wordt volgens mij meer dan tijd om spitsen die al een decennium niet meer hebben gescoord op de bank te zetten en te vervangen door mensen die wel kunnen voetballen.
dinsdag, juni 20, 2006
De kracht van het woord. Verdorie.
Uit een opiniepeiling van La Libre Belgique en De Morgen blijkt dat het Vlaams Belang niet aan electorale kracht heeft ingeboet na de stille mars in Antwerpen, tegen racisme en geweld. De onprettige uitkomst van de peiling: het Belang gaat er zelfs nog op vooruit, en beent de koploper - het rechtse kartel CD&V-NVA - bijna volledig bij.
Eerlijk gezegd: wie de analyses op de LSP-site en deze bescheiden weblog wat had gevolgd, had weinig illusies gekoesterd in het vermogen van de traditionele politiek om stemmen op het VB terug te winnen. "Anti-racistisch dweilen - met de kraan open", schreven we over de anti-racistische strategie van het neoliberale establishment - waar heel de gevestigde pers deel van uitmaakt.
Jammer genoeg bevestigt deze peiling dit: zolang er geen links alternatief is, een strijdbare arbeiderspartij, zal het VB altijd in staat zijn om een come back te maken. Dit als gevolg van de huidige crisis en onzekerheid onder het kapitalisme, die meer en meer alle lagen van de bevolking raakt.
Walter Pauli van De Morgen vond deze enquête wel de gelegenheid om, letterlijk, "ne welgemeende fuck you" aan het adres van alle Belangkiezers te richten. Enkele weken geleden had Pauli al gesteld, in Knack, dat "links best wat meer zou mogen vloeken". Bij deze is aan deze voorwaarde voldaan, dus.
Over het standpunt van De Morgen leest u best ook de volgende column van Karel Mortier, nu donderdag op deze blogspot. De idee dat "gevloek", ter vervanging van een progamma, de beste manier is om de samenleving in de goede richting te veranderen, is echter te wonderlijk om er niet creatief mee aan de slag te gaan.
Als je deze kwestie tot op de bodem bestudeert, blijkt overigens dat de boodschap van alle traditionele partijen voor 85% bestaat uit "gevloek als een liberale pater", gericht tegen de werkende klasse en de jeugd. De overige 15% is water, van de kraan.
Hoor ze bezig, die onbeleefde bourgeois:
CD&V: "Sapristie, wat maakt die Verhofstadt toch verduiveld pover bestuur. We zouden sakkerdepitjes de belangen van de werkende bevolking en andere stakende kleine duivels geen centimeter beter verdedigen. Maar, potvolblomme, en ach en wee: wat draait de wereld toch vierkant zonder ons, de heilige tsjevenboontjes."
VLD: "Er is een groep van individuele werklozen die profiteurs zijn en lui tegelijk. Dat komt verdomd dicht in de buurt van de levensstijl van de grote aandeelhouders en sommige postjesjagers binnen onze eigen partij. De pot verwijt de ketel, en laat dit alsjeblief zo blijven.
Stakingen leiden tot chaos, en zeker niet omgekeerd! Ze gijzelen de medewerkers van een bedrijf die wél de handen uit de mouwen willen steken als ze geld willen verdienen. Kutsyndicaten! (copyright Jean-Marie Dedecker)"
Vlaams Belang: "(Niet voor publicatie vatbaar. Sorry.)"
SP.a: "Inderdaad, links zou meer moeten vloeken, gadsamme. Wij zijn verontwaardigd over de groeiende, god verdoeme het, ongelijkheid en flexibiliteit in deze maatschappij.
Des te meer aangezien we er, potverdrie - kijk nu eens aan, zelf aan hebben meegewerkt in de opeenvolgende regeringen. De goorste kapitalisten mogen van ons, naast de noodzakelijke lastenverlagingen, best de tyfus krijgen. Alleen goede ondernemers zijn welkom in de sociaal-democratische hemel. O ja: klerezooi, die nieuwe arbeiderspartij."
(pd)
Eerlijk gezegd: wie de analyses op de LSP-site en deze bescheiden weblog wat had gevolgd, had weinig illusies gekoesterd in het vermogen van de traditionele politiek om stemmen op het VB terug te winnen. "Anti-racistisch dweilen - met de kraan open", schreven we over de anti-racistische strategie van het neoliberale establishment - waar heel de gevestigde pers deel van uitmaakt.
Jammer genoeg bevestigt deze peiling dit: zolang er geen links alternatief is, een strijdbare arbeiderspartij, zal het VB altijd in staat zijn om een come back te maken. Dit als gevolg van de huidige crisis en onzekerheid onder het kapitalisme, die meer en meer alle lagen van de bevolking raakt.
Walter Pauli van De Morgen vond deze enquête wel de gelegenheid om, letterlijk, "ne welgemeende fuck you" aan het adres van alle Belangkiezers te richten. Enkele weken geleden had Pauli al gesteld, in Knack, dat "links best wat meer zou mogen vloeken". Bij deze is aan deze voorwaarde voldaan, dus.
Over het standpunt van De Morgen leest u best ook de volgende column van Karel Mortier, nu donderdag op deze blogspot. De idee dat "gevloek", ter vervanging van een progamma, de beste manier is om de samenleving in de goede richting te veranderen, is echter te wonderlijk om er niet creatief mee aan de slag te gaan.
Als je deze kwestie tot op de bodem bestudeert, blijkt overigens dat de boodschap van alle traditionele partijen voor 85% bestaat uit "gevloek als een liberale pater", gericht tegen de werkende klasse en de jeugd. De overige 15% is water, van de kraan.
Hoor ze bezig, die onbeleefde bourgeois:
CD&V: "Sapristie, wat maakt die Verhofstadt toch verduiveld pover bestuur. We zouden sakkerdepitjes de belangen van de werkende bevolking en andere stakende kleine duivels geen centimeter beter verdedigen. Maar, potvolblomme, en ach en wee: wat draait de wereld toch vierkant zonder ons, de heilige tsjevenboontjes."
VLD: "Er is een groep van individuele werklozen die profiteurs zijn en lui tegelijk. Dat komt verdomd dicht in de buurt van de levensstijl van de grote aandeelhouders en sommige postjesjagers binnen onze eigen partij. De pot verwijt de ketel, en laat dit alsjeblief zo blijven.
Stakingen leiden tot chaos, en zeker niet omgekeerd! Ze gijzelen de medewerkers van een bedrijf die wél de handen uit de mouwen willen steken als ze geld willen verdienen. Kutsyndicaten! (copyright Jean-Marie Dedecker)"
Vlaams Belang: "(Niet voor publicatie vatbaar. Sorry.)"
SP.a: "Inderdaad, links zou meer moeten vloeken, gadsamme. Wij zijn verontwaardigd over de groeiende, god verdoeme het, ongelijkheid en flexibiliteit in deze maatschappij.
Des te meer aangezien we er, potverdrie - kijk nu eens aan, zelf aan hebben meegewerkt in de opeenvolgende regeringen. De goorste kapitalisten mogen van ons, naast de noodzakelijke lastenverlagingen, best de tyfus krijgen. Alleen goede ondernemers zijn welkom in de sociaal-democratische hemel. O ja: klerezooi, die nieuwe arbeiderspartij."
(pd)
zaterdag, juni 17, 2006
donderdag, juni 15, 2006
Column op donderdag: Le PS, c'est moi
Door Karel Mortier
In Franstalig België is het na een reeks van schandalen hommeles in de PS tussen de zogenaamde "vernieuwers" en diegenen die alles bij het oude willen houden. Het is onduidelijk in hoeverre er sprake is van ideologische meningsverschillen (weinig waarschijnlijk), verschillen qua opvattingen over de manier om een partij te organiseren (waarschijnlijker) of dat het om een ordinaire machtstrijd gaat tussen een aantal leidinggevende figuren binnen de PS (waarschijnlijkst).
De aanhangers van Van Cau in Charleroi verwijten de vernieuwers dat ze carrièristen zijn die enkel willen vernieuwen om hun eigen positie te versterken in de lokale PS, ten koste van de oude garde. Wellicht hebben ze gelijk, maar deze redenering gaat op voor beide kanten van het conflict.
Louis Tobback heeft het antwoord op de problemen van de PS al klaar. De PS moet het voorbeeld van de SP.a in de jaren ‘80 volgen, de macht van de grote afdelingen breken en de macht concentreren aan de partijtop. Dit is de enige manier om een partij te leiden in het huidige medialandschap. Teveel macht voor de lokale afdeling zou, dixit Tobback in De Morgen (15/6), ook zorgen voor “conservatisme en inteelt”.
Volgens Tobback heeft een partij de keuze tussen absolutisme en feodalisme. Is er niet eerder sprake van een verschuiving van de inteelt en het conservatisme van de regionale baronieën naar de nationale leiding van de partij, die zich verzameld heeft tot een hofhouding rond Vande Lanotte? Wat moeten we immers doen met de vaststelling dat een groot deel van de huidige partijleiding van de SP.a bestaat uit zonen en dochters van? Niet in het minst een zekere Bruno Tobback, Minister van Leefmilieu en Pensioenen van de federale regering?
De stelling dat een concentratie van de macht aan de partijtop de beste manier is om om te gaan met het huidige medialandschap is veelzeggend. Het verklaart ook waarom mensen als Janssens en Stevaert zo snel carrière konden maken in de SP.a.
Een partij structureren en organiseren op basis van wat goed overkomt in de media is maar een raar argument om de lokale structuren kapot te maken (hervormen), temeer aangezien die lokale structuren vaak een betere voeling hadden met wat leeft in de samenleving dan de hofhouding rond Vande Lanotte.
Dit wordt ook duidelijk door initiatieven van o.a. Vande Lanotte om mensen rond zich te verzamelen van buiten de hofhouding, om de voeling met de maatschappij niet te verliezen. Nergens overigens een woord over de rol van leden en militanten in de partij, die op die manier worden herleid tot plak- en klapvee.
Dat een partij slechts kan kiezen tussen absolutisme en feodalisme is ook veelzeggend voor een zelfverklaarde "democraat", en wat vreemd gezien de technologische en transportmogelijkheden die er vandaag bestaan. Op een moment dat massacommunicatie nog nooit zo verspreid was en mensen mobieler geworden zijn dan ooit, zou de enige manier om een partij te leiden dezelfde zijn als die van Louis XIV?
Het is ook koren op de molen voor diegenen die zeggen dat de SP.a niet langer van binnenuit hervormd kan worden. Langs welke weg zou dat dan moeten gebeuren en door wie? Daar waar de macht in de SP.a vroeger eerder bij de structuren en functies lag, is dit zo te zien verschoven naar de (media)personen en de contacten van individuele figuren met de top van de partij. Er is misschien de ruimte op bepaalde momenten voor een paleiscoup, maar daarmee vervang je alleen maar de ene absolutistische heerser door een andere.
In Franstalig België is het na een reeks van schandalen hommeles in de PS tussen de zogenaamde "vernieuwers" en diegenen die alles bij het oude willen houden. Het is onduidelijk in hoeverre er sprake is van ideologische meningsverschillen (weinig waarschijnlijk), verschillen qua opvattingen over de manier om een partij te organiseren (waarschijnlijker) of dat het om een ordinaire machtstrijd gaat tussen een aantal leidinggevende figuren binnen de PS (waarschijnlijkst).
De aanhangers van Van Cau in Charleroi verwijten de vernieuwers dat ze carrièristen zijn die enkel willen vernieuwen om hun eigen positie te versterken in de lokale PS, ten koste van de oude garde. Wellicht hebben ze gelijk, maar deze redenering gaat op voor beide kanten van het conflict.
Louis Tobback heeft het antwoord op de problemen van de PS al klaar. De PS moet het voorbeeld van de SP.a in de jaren ‘80 volgen, de macht van de grote afdelingen breken en de macht concentreren aan de partijtop. Dit is de enige manier om een partij te leiden in het huidige medialandschap. Teveel macht voor de lokale afdeling zou, dixit Tobback in De Morgen (15/6), ook zorgen voor “conservatisme en inteelt”.
Volgens Tobback heeft een partij de keuze tussen absolutisme en feodalisme. Is er niet eerder sprake van een verschuiving van de inteelt en het conservatisme van de regionale baronieën naar de nationale leiding van de partij, die zich verzameld heeft tot een hofhouding rond Vande Lanotte? Wat moeten we immers doen met de vaststelling dat een groot deel van de huidige partijleiding van de SP.a bestaat uit zonen en dochters van? Niet in het minst een zekere Bruno Tobback, Minister van Leefmilieu en Pensioenen van de federale regering?
De stelling dat een concentratie van de macht aan de partijtop de beste manier is om om te gaan met het huidige medialandschap is veelzeggend. Het verklaart ook waarom mensen als Janssens en Stevaert zo snel carrière konden maken in de SP.a.
Een partij structureren en organiseren op basis van wat goed overkomt in de media is maar een raar argument om de lokale structuren kapot te maken (hervormen), temeer aangezien die lokale structuren vaak een betere voeling hadden met wat leeft in de samenleving dan de hofhouding rond Vande Lanotte.
Dit wordt ook duidelijk door initiatieven van o.a. Vande Lanotte om mensen rond zich te verzamelen van buiten de hofhouding, om de voeling met de maatschappij niet te verliezen. Nergens overigens een woord over de rol van leden en militanten in de partij, die op die manier worden herleid tot plak- en klapvee.
Dat een partij slechts kan kiezen tussen absolutisme en feodalisme is ook veelzeggend voor een zelfverklaarde "democraat", en wat vreemd gezien de technologische en transportmogelijkheden die er vandaag bestaan. Op een moment dat massacommunicatie nog nooit zo verspreid was en mensen mobieler geworden zijn dan ooit, zou de enige manier om een partij te leiden dezelfde zijn als die van Louis XIV?
Het is ook koren op de molen voor diegenen die zeggen dat de SP.a niet langer van binnenuit hervormd kan worden. Langs welke weg zou dat dan moeten gebeuren en door wie? Daar waar de macht in de SP.a vroeger eerder bij de structuren en functies lag, is dit zo te zien verschoven naar de (media)personen en de contacten van individuele figuren met de top van de partij. Er is misschien de ruimte op bepaalde momenten voor een paleiscoup, maar daarmee vervang je alleen maar de ene absolutistische heerser door een andere.
De Wereldbeker: klassenstrijd met andere middelen
De opstelling van de burgerij:
- In het doel:
De lenige patroon Karel "Ik ben een poema" Van Eetvelt (UNIZO). Karel laat zelden een schot van de arbeidersklasse door zijn vingers glippen. Gebruikt soms wel - kijk uit, mensen - zijn ellebogen. Dreigt na de Wereldbeker te transfereren naar een buitenlandse ploeg, waar hij nog meer winst op zak kan steken.
- Back/Laatste Man:
De baardige Gerolf Annemans (Vlaams Belang). Gerolf de Verschrikkelijke. Wanneer een creatief stakingspiket de achterste lijn van de bazen op een hoopje speelt, heeft Annemans altijd de smerigste tackles in huis. Rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden, de stoottroepen van Voorpost, in laatste instantie de Verzamelde Werken van publicist Derk-Jan Eppink.
- Linksachter:
Frank Vandenbroucke (SP.a), die via allerlei sluwe tactische spelletjes - de man heeft geen conditie - de plannetjes van de burgerij voor het hoger onderwijs erdoor duwt. Probeert, in een doorzichtig samenspel met zijn vrienden bij de omgekochte voetbalpers (ja, die bestaat ook), de onderwijsbeweging te verdelen. Om zo beter af te breken. Wat hij overigens "rationaliseren" noemt.
Afbraakvoetbal naar de keeper, om tijd te winnen. Wordt binnenkort, wegens spelbederf, door een nieuwe arbeiderspartij met rood van het veld gestuurd.
- Rechtsachter:
Jean-Marie Dedecker (VLD), de Patronale Houthakker uit Oostende. Probeert te pas en te onpas mee op te rukken naar het doel van de arbeidersklasse, in de hoop dat hij met zijn rechts-populistische démarches zal "scoren". Laat daarmee grote gaten vallen op de rechterflank van de burgerij (de VLD).
Arbeiderseenheid en een verdediging die op slot zit, zijn vereist, tegen deze egotrippende dribbelaar. Agressieve verdediger van de patronale belangen.
- Vooruitgeschoven Verdediger:
Luc Cortebeeck (ACV). De grote verrassing in deze patronale opstelling. Breekt de aanvallen van de hardwerkende tegenpartij, als verdediger van syndicaal bureaucratische en CD&V-belangen.
Cortebeeck verwierf een dubieuze faam onder het voetbalminnende publiek door op een curieuze manier steeds aan de hemdjes, broekjes en kousen van de aanstormende arbeidersklasse te gaan trekken.
Soms krijg je de indruk dat Cortebeeck bij de verkeerde ploeg speelt. Hij draagt tenslotte een vakbondstrui. Klasseverraad binnen de 15 meter. Penalty, scheidsrechter! Hoezo, nee? Vendu! Het recht werd omgekocht! In de zak van de patroons! Boe! Boehoe! Zwartzakkeu! Zwartzakkeu!!! Collaborateurs zijn het!
- De Centrale Spelverdeler op het Middenveld:
Premier Verhofstadt (VLD). Dikwijls meer wilskracht dan tactiek. Reeds lang over zijn burgerlijke “top” - voor de arbeiders was dat meer een asociale pijnbank. Oefende vroeger veel op individuele techniek. Sociale afbraak à la Friedman en Thatcher.
Zijn medespelers vinden hem sterk in kopduels. Vloog de trainer, nochtans ook patronaal ingesteld, in zijn jonge jaren steeds in de haren omtrent veldbezetting en de "nood van een offensieve tactiek". Voetbal was toen nog oorlog tegen de arbeidersbeweging.
Vandaag een bijna perfecte tandem met de verburgerlijkte sociaal-democratie.
- Links op het Middenveld:
Freya Van den Bossche (SP.a), de Gentse Gazelle. Een tweede verrassing, want hier duikt een vrouw op in het patronale team. Terwijl de meeste vrouwen daar absoluut geen materieel belang bij hebben, heeft zij dat blijkbaar wel.
Ondanks - of dankzij - haar sociaal-democratische opvoeding gehecht aan het pesten van de ouderen. Brugpensioen knalt ze zo aan flarden. Vakbonden schoffelt ze onderuit als "conservatief". Laat het team soms teveel voor haar werken.
Heeft na de match haar eigen douche. Net als Arena (PS).
- Rechts op het Middenveld:
Yves Desmet (De Morgen). Balkunstenaar die de patroons en hun politici met prachtige lange afstandspassen steeds op hun wenken bedient. Tegen stakingen van de vakbonden - die hij meestal "aberraties" noemt - moet de FIFA dringend nieuwe reglementen opstellen. Car poolen kan ook, volgens Desmet.
Wil zelf het grote geld binnenrijven op basis van zijn bedenkelijke opvatting over fair play, maar vindt tegelijk dat spelers uit de werkende bevolking niet meer dan 1250 euro per maand mogen verdienen. Hun motivatie wordt er alleen maar sterker door!
- Links vooraan:
Johan Vande Lanotte (SP.a). De professor. Heeft een indrukwekkend arsenaal sociaal-democratische schijnbewegingen in de benen, waar arbeiders niet echt beter van worden. Privatisering, jacht op de werklozen, dalende koopkracht,...: al zijn gekromde voorzetten worden er door de burgerij dankbaar ingekopt.
De arbeidersbeweging, eeuwige tegenstrever van het patronale team, sleutelt intensief aan een nieuw concept voor haar verdediging. Een nieuwe arbeiderspartij. Nog niet op kruissnelheid op deze Wereldbeker, maar mogelijk verschroeiend in de mandekking en het tacklen van de patroons tijdens de komende jaren.
- Rechts vooraan:
Derk-Jan Eppink, publicist en genaturaliseerde voetbal-Belg. Probeert de arbeidersverdediging uit verband te spelen door racistische toespelingen op de "multiculturele dictatuur". Houdt niet van moslims, Franstaligen, socialisten, antipapen en strijdbare arbeiders. En als je hem ernaar vraagt: van nog veel meer.
Valt de spelverdeler van zijn eigen ploeg voortdurend lastig met luide verwensingen omdat hij "te weinig ballen krijgt".
- Centrale Spits:
Albert Frère, de rijkste Belg. Heel het team speelt in zijn dienst. Cijfert zichzelf weg voor Frère en zijn onbetwiste en uitmuntende kapitalistische klasse.
Niemand durft deze wispelturige prima donna, en zijn klassebelangen, in vraag te stellen. Nochtans scoren de patroons, hun systeem en hun spelstijl steeds minder bij het brede publiek.
Hun decadente rijk loopt op z'n laatste benen. Een historische degradatie wenkt. De wereldploeg van de werkende massa's wint met een indrukwekkende teaminspanning de titel, democratisch verkozen arbeidersraden juichen hen enthousiast toe, en socialiseren vervolgens de productiemiddelen.
(pd)
- In het doel:
De lenige patroon Karel "Ik ben een poema" Van Eetvelt (UNIZO). Karel laat zelden een schot van de arbeidersklasse door zijn vingers glippen. Gebruikt soms wel - kijk uit, mensen - zijn ellebogen. Dreigt na de Wereldbeker te transfereren naar een buitenlandse ploeg, waar hij nog meer winst op zak kan steken.
- Back/Laatste Man:
De baardige Gerolf Annemans (Vlaams Belang). Gerolf de Verschrikkelijke. Wanneer een creatief stakingspiket de achterste lijn van de bazen op een hoopje speelt, heeft Annemans altijd de smerigste tackles in huis. Rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden, de stoottroepen van Voorpost, in laatste instantie de Verzamelde Werken van publicist Derk-Jan Eppink.
- Linksachter:
Frank Vandenbroucke (SP.a), die via allerlei sluwe tactische spelletjes - de man heeft geen conditie - de plannetjes van de burgerij voor het hoger onderwijs erdoor duwt. Probeert, in een doorzichtig samenspel met zijn vrienden bij de omgekochte voetbalpers (ja, die bestaat ook), de onderwijsbeweging te verdelen. Om zo beter af te breken. Wat hij overigens "rationaliseren" noemt.
Afbraakvoetbal naar de keeper, om tijd te winnen. Wordt binnenkort, wegens spelbederf, door een nieuwe arbeiderspartij met rood van het veld gestuurd.
- Rechtsachter:
Jean-Marie Dedecker (VLD), de Patronale Houthakker uit Oostende. Probeert te pas en te onpas mee op te rukken naar het doel van de arbeidersklasse, in de hoop dat hij met zijn rechts-populistische démarches zal "scoren". Laat daarmee grote gaten vallen op de rechterflank van de burgerij (de VLD).
Arbeiderseenheid en een verdediging die op slot zit, zijn vereist, tegen deze egotrippende dribbelaar. Agressieve verdediger van de patronale belangen.
- Vooruitgeschoven Verdediger:
Luc Cortebeeck (ACV). De grote verrassing in deze patronale opstelling. Breekt de aanvallen van de hardwerkende tegenpartij, als verdediger van syndicaal bureaucratische en CD&V-belangen.
Cortebeeck verwierf een dubieuze faam onder het voetbalminnende publiek door op een curieuze manier steeds aan de hemdjes, broekjes en kousen van de aanstormende arbeidersklasse te gaan trekken.
Soms krijg je de indruk dat Cortebeeck bij de verkeerde ploeg speelt. Hij draagt tenslotte een vakbondstrui. Klasseverraad binnen de 15 meter. Penalty, scheidsrechter! Hoezo, nee? Vendu! Het recht werd omgekocht! In de zak van de patroons! Boe! Boehoe! Zwartzakkeu! Zwartzakkeu!!! Collaborateurs zijn het!
- De Centrale Spelverdeler op het Middenveld:
Premier Verhofstadt (VLD). Dikwijls meer wilskracht dan tactiek. Reeds lang over zijn burgerlijke “top” - voor de arbeiders was dat meer een asociale pijnbank. Oefende vroeger veel op individuele techniek. Sociale afbraak à la Friedman en Thatcher.
Zijn medespelers vinden hem sterk in kopduels. Vloog de trainer, nochtans ook patronaal ingesteld, in zijn jonge jaren steeds in de haren omtrent veldbezetting en de "nood van een offensieve tactiek". Voetbal was toen nog oorlog tegen de arbeidersbeweging.
Vandaag een bijna perfecte tandem met de verburgerlijkte sociaal-democratie.
- Links op het Middenveld:
Freya Van den Bossche (SP.a), de Gentse Gazelle. Een tweede verrassing, want hier duikt een vrouw op in het patronale team. Terwijl de meeste vrouwen daar absoluut geen materieel belang bij hebben, heeft zij dat blijkbaar wel.
Ondanks - of dankzij - haar sociaal-democratische opvoeding gehecht aan het pesten van de ouderen. Brugpensioen knalt ze zo aan flarden. Vakbonden schoffelt ze onderuit als "conservatief". Laat het team soms teveel voor haar werken.
Heeft na de match haar eigen douche. Net als Arena (PS).
- Rechts op het Middenveld:
Yves Desmet (De Morgen). Balkunstenaar die de patroons en hun politici met prachtige lange afstandspassen steeds op hun wenken bedient. Tegen stakingen van de vakbonden - die hij meestal "aberraties" noemt - moet de FIFA dringend nieuwe reglementen opstellen. Car poolen kan ook, volgens Desmet.
Wil zelf het grote geld binnenrijven op basis van zijn bedenkelijke opvatting over fair play, maar vindt tegelijk dat spelers uit de werkende bevolking niet meer dan 1250 euro per maand mogen verdienen. Hun motivatie wordt er alleen maar sterker door!
- Links vooraan:
Johan Vande Lanotte (SP.a). De professor. Heeft een indrukwekkend arsenaal sociaal-democratische schijnbewegingen in de benen, waar arbeiders niet echt beter van worden. Privatisering, jacht op de werklozen, dalende koopkracht,...: al zijn gekromde voorzetten worden er door de burgerij dankbaar ingekopt.
De arbeidersbeweging, eeuwige tegenstrever van het patronale team, sleutelt intensief aan een nieuw concept voor haar verdediging. Een nieuwe arbeiderspartij. Nog niet op kruissnelheid op deze Wereldbeker, maar mogelijk verschroeiend in de mandekking en het tacklen van de patroons tijdens de komende jaren.
- Rechts vooraan:
Derk-Jan Eppink, publicist en genaturaliseerde voetbal-Belg. Probeert de arbeidersverdediging uit verband te spelen door racistische toespelingen op de "multiculturele dictatuur". Houdt niet van moslims, Franstaligen, socialisten, antipapen en strijdbare arbeiders. En als je hem ernaar vraagt: van nog veel meer.
Valt de spelverdeler van zijn eigen ploeg voortdurend lastig met luide verwensingen omdat hij "te weinig ballen krijgt".
- Centrale Spits:
Albert Frère, de rijkste Belg. Heel het team speelt in zijn dienst. Cijfert zichzelf weg voor Frère en zijn onbetwiste en uitmuntende kapitalistische klasse.
Niemand durft deze wispelturige prima donna, en zijn klassebelangen, in vraag te stellen. Nochtans scoren de patroons, hun systeem en hun spelstijl steeds minder bij het brede publiek.
Hun decadente rijk loopt op z'n laatste benen. Een historische degradatie wenkt. De wereldploeg van de werkende massa's wint met een indrukwekkende teaminspanning de titel, democratisch verkozen arbeidersraden juichen hen enthousiast toe, en socialiseren vervolgens de productiemiddelen.
(pd)
maandag, juni 12, 2006
Tips voor managers
Yves Desmet in de links-liberale De Morgen (8/6/2006):
"Volgens een onderzoek bij drieduizend werknemers uit verschillende sectoren wil de Belg eigenlijk alleen nog maar aan de slag als hij daar netto minstens 1.250 euro voor vangt, een redelijk hooggespannen verwachting."
Enkele tips uit de nieuwe bestseller "Yves Desmet praat voor managers":
1/ Zeg tegen medewerkers die beweren dat hun diploma "toch meer waard is dan 1100 euro" dat "cultuur een dun laagje vernis is, waaronder de passies van de primaten - ondanks eeuwen van beschaving - onverminderd verder woeden".
Wijs - als hij of zij koppig volhardt in de hooggespannen, 19e eeuwse wensdroom van een "leefbaar loon" - het deurgat aan en zeg: "Weet je wat daar allemaal doorkan, Rockefeller?"
2/ "If you think the board of directors wants monkeys, pay peanuts." Zijn je werknemers overdreven gebeten om te eten? Moderne managers verwerpen de basishouding van het vulgaire en deterministische materialisme, ten gunste van een open geest die minder eet, maar meer beleeft.
3/ Als je Jef Sleeckx - oud-links en onpragmatisch in businesskwesties - aan de fabriekspoort aantreft, wordt het tijd om je netwerk bij de burgemeester en zijn dienders te activeren.
Bijkomende tip: reageer in voornoemd geval snel, voorzien van een gezonde dosis relativerende humor à la John Cleese en direct. Liefst voor je werkvolk - soms op een naïeve manier gevoelig voor buitenaardse invloeden - een job gaat zoeken die betaalt.
Tip in noodgevallen: Do the silly walk - het idiote loopje.
4/ Ga ervan uit dat arbeiders - sorry "moderne medewerkers" - stilaan toch mogen openstaan voor SM. Indien "ja", zeg dat je hen zal terugbellen.
5/ Hou bij hoog en bij laag staande dat het bij de concurrentie - de PWA's - niet noodzakelijk beter is.
6/ Ga regelmatig buiten het kantoor eten met zakenrelaties (politici). Schaarste verhoogt je marktwaarde.
7/ Blijf altijd je sympathieke zelf. On top of your game, it pays very nicely!
Grijp elke opportuniteit. Create your own future. The future will be bald! Sorry: bold.
Niet links, niet rechts. Gewoon goedkoop.
(pd)
"Volgens een onderzoek bij drieduizend werknemers uit verschillende sectoren wil de Belg eigenlijk alleen nog maar aan de slag als hij daar netto minstens 1.250 euro voor vangt, een redelijk hooggespannen verwachting."
Enkele tips uit de nieuwe bestseller "Yves Desmet praat voor managers":
1/ Zeg tegen medewerkers die beweren dat hun diploma "toch meer waard is dan 1100 euro" dat "cultuur een dun laagje vernis is, waaronder de passies van de primaten - ondanks eeuwen van beschaving - onverminderd verder woeden".
Wijs - als hij of zij koppig volhardt in de hooggespannen, 19e eeuwse wensdroom van een "leefbaar loon" - het deurgat aan en zeg: "Weet je wat daar allemaal doorkan, Rockefeller?"
2/ "If you think the board of directors wants monkeys, pay peanuts." Zijn je werknemers overdreven gebeten om te eten? Moderne managers verwerpen de basishouding van het vulgaire en deterministische materialisme, ten gunste van een open geest die minder eet, maar meer beleeft.
3/ Als je Jef Sleeckx - oud-links en onpragmatisch in businesskwesties - aan de fabriekspoort aantreft, wordt het tijd om je netwerk bij de burgemeester en zijn dienders te activeren.
Bijkomende tip: reageer in voornoemd geval snel, voorzien van een gezonde dosis relativerende humor à la John Cleese en direct. Liefst voor je werkvolk - soms op een naïeve manier gevoelig voor buitenaardse invloeden - een job gaat zoeken die betaalt.
Tip in noodgevallen: Do the silly walk - het idiote loopje.
4/ Ga ervan uit dat arbeiders - sorry "moderne medewerkers" - stilaan toch mogen openstaan voor SM. Indien "ja", zeg dat je hen zal terugbellen.
5/ Hou bij hoog en bij laag staande dat het bij de concurrentie - de PWA's - niet noodzakelijk beter is.
6/ Ga regelmatig buiten het kantoor eten met zakenrelaties (politici). Schaarste verhoogt je marktwaarde.
7/ Blijf altijd je sympathieke zelf. On top of your game, it pays very nicely!
Grijp elke opportuniteit. Create your own future. The future will be bald! Sorry: bold.
Niet links, niet rechts. Gewoon goedkoop.
(pd)
vrijdag, juni 09, 2006
De gelukkige monnik en de vrije marktdenker
Begin deze week beëindigde de Tibetaanse geestelijke leider, de dalai lama, zijn uiterst succesvolle bezoek aan ons land. De diepe levenslessen in het rond strooiende, maar steeds ingetogen en nederig gebukte monnik lokte maar liefst 11.500 "spiritueel zoekenden" - waaronder de harde kern van de GBA-aanhang - naar het Antwerpse Sportpaleis.
Zoveel medestanders, en geïnteresseerden, vergt enige politiecoördinatie. "Veel dank, burgemeester Patrick Janssens en Luc Lamine, voor de omkadering van dit evenement!" sprak de om zijn geweldloosheid door tal van wereldleiders bewonderde monnik. (Waarom konden die wereldleiders dat niet? Vreedzaam zijn in een jurk?)
In het Sportpaleis hadden ook enkele politieke VIP's plaatsgenomen. Yves Leterme, CD&V-voorman, kwam sereen het christelijke concept van "Respect" boeddhistisch uitdiepen, met het oog op de nakende gemeenteraadsverkiezingen. Philip Dewinter, Vlaams Belang-Leider, wou "absoluut naar binnen", maar had zich duidelijk van datum en uur vergist.
Dit was zeker niet "10 mei 1940", hoezeer hij ook met zijn diensthelm stond te zwaaien. "Deze security is erger dan een rood stakingspiket!" riep de blazende en toeterende Dewinter, alvorens hij ontmoedigd rechtsomkeer maakte en voor het oog van een verbaasde rij agenten - sommigen waren wellicht zijn kiezers - demonstratief met de hielen klikte, alsof Hitler en de collaboratie ermee gemoeid waren, waarbij de Leider bijna languit ten val kwam.
Wij blijven erbij: die 1 miljoen kiezers van het VB verlangen iets beters dan zo'n patronale aansteller. Bijvoorbeeld: de lang verwachte, nieuwe arbeiderspartij, waar men in alle kwartieren reikhalzend naar uitkijkt!
Tevens present en van anticiperende opwinding gedurig op zijn stoel op en neer wippend, op de eerste rij van het goed gevulde Sportpaleis: Dirk Verhofstadt, VLD-ideoloog, die datzelfde drukke weekend ook de "Dag van het kapitalisme" te vieren had. Individueel, als Robinson op zijn eiland. Zeker niet met VLD-partijgenoot Boudewijn Bouckaert, die Dirk ooit als "te weinig Spinoza, Ayaan Hirsi Ali en Franse Verlichting, teveel ex-Stalin en slag om Leningrad" omschreef. Een burgerlijk-carrièristische krabbenmand, die VLD.
De dalai lama had de broer van onze premier meteen in de smiezen toen hij, gemoedelijk glimlachend, het podium kwam opgehuppeld. Dirk zat - nog voor de geestelijke leidsman een boeddhistische lettergeep had geopperd - met een blauwe VLD-bic en een kaft ringpapier op zijn dijbeen volledig klaar voor een nieuwe ervaring.
De VLD-ideoloog had vlak naast zijn stoel een reeks kleurenviltstiften neergelegd. In alle kleuren van de regenboog. Hiermee zou hij de meest prangende passages in het betoog van de lama - dat wil "goeroe" zeggen, in het Tibetaans - aanstrepen.
Intellectuele Dirk had een gloedvolle feestrede verwacht, over de onschatbare voordelen van de kapitalistische vrijheid. En hoe je daar ook in het armtierige Tibet voor de bazen groei mee creëert, die dan na verloop van tijd - van soms maanden en jaren! - doorsijpelt "naar beneden" ("trickle down"), naar die delen van de bevolking die volgens de liberale theorie enkel hun veters kunnen knopen.
Wat hij moest aanhoren uit die wijd opengedraaide boxen van het Sportpaleis sloeg Dirk echter als een natte dweil rond de ideologische oren.
De schaars geklede Tibetaan zou een rede brengen over "de kunst van het geluk". Het klonk de VLD-denker, merkwaardig genoeg, veeleer als een frontale aanslag op de fundamenten van zijn - en "onze" - vrijheid in de oren.
"Interrelatie is een kernbegrip in onze filosofie", betoogde de boeddha in een charmant soort Engels, waarin de rollende R gemakshalve ontbrak. Een aantal van zijn geloofsgenoten mompelde daarop enkele Tibetaans klinkende spreuken. Dirk, op de eerste rij, veranderde van kleurenviltstift.
De dalai lama ging - met zijn eeuwig gelukzalige glimlach op de lippen - gewoon verder met zijn uitleg: "Iets of iemand functioneert nooit als een op zichzelf staand geheel. (...) Juist door de vele verbanden die er tussen ons en de anderen bestaan, en tussen de dingen onderling, is het mogelijk dat we zijn wie we zijn en dat alles gebeurt zoals het gebeurt." Bingo!
Dirk Verhofstadt begon bleek uit te slaan. De kleurenviltstiften vlogen nu driftig in het rond, terwijl de VLD-meesterdenker, onbewust met de tong tussen zijn lippen hangend, niet meer ophield met onderlijnen. "Dit was puur collectivisme!" schoot hem door het hoofd, ondertussen de gifgroene uitroeptekens niet sparend. "Onnadenkende propaganda voor een collectieve identiteit!" vlamde Dirk met zijn VLD-bic, schuin vertikaal in een ingebeelde marge.
"Als we een spontane gevoeligheid ontwikkelen voor de mensen en de verschijnselen om ons heen, beschikken we over een kwaliteit die in allerlei situaties goed van pas komt. Iedereen die dit inzicht in het dagelijks leven toepast - tijdens het ademhalen, eten, werken, lopen, genieten en slapen - zal daar baat bij hebben, want het geluk dat we nastreven voor onszelf is alleen bereikbaar in relatie tot anderen." 11.499 in hun ziel geroerde toeschouwers bogen minzaam het hoofd voor zoveel schoonheid, als de dalai lama voorbijmarcheert. Mmm. We beschreven net een spirituele leider met een liedjestekst van de groep Clouseau.
De intellectuele degeneratie van "dat stuk monnikspij" was zonder de hevig stomende Dirk Verhofstadt gerekend, die nog steeds van plan was om het kapitalisme te vieren. "In naam van Ayaan Hirsi Ali, Voltaire, Jeanne D'Arc, mijn goede vriend en Nobelprijswinnaar Polleke Samuelson, Spinoza, The Simpsons, sommige stukken en beetjes uit Friedrich Nietzsche en de héle Patrick Dewael, deze gevaarlijke totalitaire kletspraat moet stoppen!"
De bebrilde intellectueel was in zijn verontwaardiging naar voor gestoven, klauterde woedend het podium op, en stond nu op 5 meter van wie uiteindelijk toch als de spirituele ster van de namiddag stond geprogrammeerd. De geestelijke deinsde enkele seconden verschrikt terug voor de opgewonden, liberale oproerkraaier. De religieuze herder maakte snel-snel een buiging voor Verhofstadt, maar herinnerde zich ook enkele venijnige Oosterse gevechtsporten uit zijn jeugd. Hij was bovendien de Chinese politie gewoon, dan doet een Dirk Verhofstadt je niet snel iets.
De tweede Verhofstadt, of Verhofstadt II, graaide inmiddels onbeschaamd de microfoon uit handen van de spirituele leider. De dalai lama bleef echter - ook zonder geluid - de geweldloosheid prediken. En dat tegenover een van heilige verontwaardiging kolkend Sportpaleis, dat vanzelfsprekend joelde om gerechtigheid. Zelfs een antineoliberaal knietje kon er niet af. Dit werd gewoon absurd.
"Laat dit een waarschuwing zijn: hier is het bij Hegel, Marx, de stakingspiketten van het ABVV, en Mussolini ook verkeerd gelopen! Wij zijn allemaal individuen, mensen! Niets, maar dan ook NIETS meer! En zelfs dan is er bij sommigen nog werk aan. Vooral bij diegenen die - zwijg stil, zeg ik! - dat nuchtere gegeven niet onder ogen willen zien, zoals nu blijkbaar ook (priemend wijzend) onze vriend, de dalai lama. Is dat nu boeddhisme, vrienden? Is het dàt?"
De spirituele leegte die Dirk Verhofstadt zal achterlaten, eens hij dit aardse bestaan zijn hielen toont, zal niet te schatten zijn.
(pd)
Zoveel medestanders, en geïnteresseerden, vergt enige politiecoördinatie. "Veel dank, burgemeester Patrick Janssens en Luc Lamine, voor de omkadering van dit evenement!" sprak de om zijn geweldloosheid door tal van wereldleiders bewonderde monnik. (Waarom konden die wereldleiders dat niet? Vreedzaam zijn in een jurk?)
In het Sportpaleis hadden ook enkele politieke VIP's plaatsgenomen. Yves Leterme, CD&V-voorman, kwam sereen het christelijke concept van "Respect" boeddhistisch uitdiepen, met het oog op de nakende gemeenteraadsverkiezingen. Philip Dewinter, Vlaams Belang-Leider, wou "absoluut naar binnen", maar had zich duidelijk van datum en uur vergist.
Dit was zeker niet "10 mei 1940", hoezeer hij ook met zijn diensthelm stond te zwaaien. "Deze security is erger dan een rood stakingspiket!" riep de blazende en toeterende Dewinter, alvorens hij ontmoedigd rechtsomkeer maakte en voor het oog van een verbaasde rij agenten - sommigen waren wellicht zijn kiezers - demonstratief met de hielen klikte, alsof Hitler en de collaboratie ermee gemoeid waren, waarbij de Leider bijna languit ten val kwam.
Wij blijven erbij: die 1 miljoen kiezers van het VB verlangen iets beters dan zo'n patronale aansteller. Bijvoorbeeld: de lang verwachte, nieuwe arbeiderspartij, waar men in alle kwartieren reikhalzend naar uitkijkt!
Tevens present en van anticiperende opwinding gedurig op zijn stoel op en neer wippend, op de eerste rij van het goed gevulde Sportpaleis: Dirk Verhofstadt, VLD-ideoloog, die datzelfde drukke weekend ook de "Dag van het kapitalisme" te vieren had. Individueel, als Robinson op zijn eiland. Zeker niet met VLD-partijgenoot Boudewijn Bouckaert, die Dirk ooit als "te weinig Spinoza, Ayaan Hirsi Ali en Franse Verlichting, teveel ex-Stalin en slag om Leningrad" omschreef. Een burgerlijk-carrièristische krabbenmand, die VLD.
De dalai lama had de broer van onze premier meteen in de smiezen toen hij, gemoedelijk glimlachend, het podium kwam opgehuppeld. Dirk zat - nog voor de geestelijke leidsman een boeddhistische lettergeep had geopperd - met een blauwe VLD-bic en een kaft ringpapier op zijn dijbeen volledig klaar voor een nieuwe ervaring.
De VLD-ideoloog had vlak naast zijn stoel een reeks kleurenviltstiften neergelegd. In alle kleuren van de regenboog. Hiermee zou hij de meest prangende passages in het betoog van de lama - dat wil "goeroe" zeggen, in het Tibetaans - aanstrepen.
Intellectuele Dirk had een gloedvolle feestrede verwacht, over de onschatbare voordelen van de kapitalistische vrijheid. En hoe je daar ook in het armtierige Tibet voor de bazen groei mee creëert, die dan na verloop van tijd - van soms maanden en jaren! - doorsijpelt "naar beneden" ("trickle down"), naar die delen van de bevolking die volgens de liberale theorie enkel hun veters kunnen knopen.
Wat hij moest aanhoren uit die wijd opengedraaide boxen van het Sportpaleis sloeg Dirk echter als een natte dweil rond de ideologische oren.
De schaars geklede Tibetaan zou een rede brengen over "de kunst van het geluk". Het klonk de VLD-denker, merkwaardig genoeg, veeleer als een frontale aanslag op de fundamenten van zijn - en "onze" - vrijheid in de oren.
"Interrelatie is een kernbegrip in onze filosofie", betoogde de boeddha in een charmant soort Engels, waarin de rollende R gemakshalve ontbrak. Een aantal van zijn geloofsgenoten mompelde daarop enkele Tibetaans klinkende spreuken. Dirk, op de eerste rij, veranderde van kleurenviltstift.
De dalai lama ging - met zijn eeuwig gelukzalige glimlach op de lippen - gewoon verder met zijn uitleg: "Iets of iemand functioneert nooit als een op zichzelf staand geheel. (...) Juist door de vele verbanden die er tussen ons en de anderen bestaan, en tussen de dingen onderling, is het mogelijk dat we zijn wie we zijn en dat alles gebeurt zoals het gebeurt." Bingo!
Dirk Verhofstadt begon bleek uit te slaan. De kleurenviltstiften vlogen nu driftig in het rond, terwijl de VLD-meesterdenker, onbewust met de tong tussen zijn lippen hangend, niet meer ophield met onderlijnen. "Dit was puur collectivisme!" schoot hem door het hoofd, ondertussen de gifgroene uitroeptekens niet sparend. "Onnadenkende propaganda voor een collectieve identiteit!" vlamde Dirk met zijn VLD-bic, schuin vertikaal in een ingebeelde marge.
"Als we een spontane gevoeligheid ontwikkelen voor de mensen en de verschijnselen om ons heen, beschikken we over een kwaliteit die in allerlei situaties goed van pas komt. Iedereen die dit inzicht in het dagelijks leven toepast - tijdens het ademhalen, eten, werken, lopen, genieten en slapen - zal daar baat bij hebben, want het geluk dat we nastreven voor onszelf is alleen bereikbaar in relatie tot anderen." 11.499 in hun ziel geroerde toeschouwers bogen minzaam het hoofd voor zoveel schoonheid, als de dalai lama voorbijmarcheert. Mmm. We beschreven net een spirituele leider met een liedjestekst van de groep Clouseau.
De intellectuele degeneratie van "dat stuk monnikspij" was zonder de hevig stomende Dirk Verhofstadt gerekend, die nog steeds van plan was om het kapitalisme te vieren. "In naam van Ayaan Hirsi Ali, Voltaire, Jeanne D'Arc, mijn goede vriend en Nobelprijswinnaar Polleke Samuelson, Spinoza, The Simpsons, sommige stukken en beetjes uit Friedrich Nietzsche en de héle Patrick Dewael, deze gevaarlijke totalitaire kletspraat moet stoppen!"
De bebrilde intellectueel was in zijn verontwaardiging naar voor gestoven, klauterde woedend het podium op, en stond nu op 5 meter van wie uiteindelijk toch als de spirituele ster van de namiddag stond geprogrammeerd. De geestelijke deinsde enkele seconden verschrikt terug voor de opgewonden, liberale oproerkraaier. De religieuze herder maakte snel-snel een buiging voor Verhofstadt, maar herinnerde zich ook enkele venijnige Oosterse gevechtsporten uit zijn jeugd. Hij was bovendien de Chinese politie gewoon, dan doet een Dirk Verhofstadt je niet snel iets.
De tweede Verhofstadt, of Verhofstadt II, graaide inmiddels onbeschaamd de microfoon uit handen van de spirituele leider. De dalai lama bleef echter - ook zonder geluid - de geweldloosheid prediken. En dat tegenover een van heilige verontwaardiging kolkend Sportpaleis, dat vanzelfsprekend joelde om gerechtigheid. Zelfs een antineoliberaal knietje kon er niet af. Dit werd gewoon absurd.
"Laat dit een waarschuwing zijn: hier is het bij Hegel, Marx, de stakingspiketten van het ABVV, en Mussolini ook verkeerd gelopen! Wij zijn allemaal individuen, mensen! Niets, maar dan ook NIETS meer! En zelfs dan is er bij sommigen nog werk aan. Vooral bij diegenen die - zwijg stil, zeg ik! - dat nuchtere gegeven niet onder ogen willen zien, zoals nu blijkbaar ook (priemend wijzend) onze vriend, de dalai lama. Is dat nu boeddhisme, vrienden? Is het dàt?"
De spirituele leegte die Dirk Verhofstadt zal achterlaten, eens hij dit aardse bestaan zijn hielen toont, zal niet te schatten zijn.
(pd)
donderdag, juni 08, 2006
Column op donderdag: Aanpak van de werklozen in plaats van de werkloosheid
Door Karel Mortier
De aanpak van de slachtoffers van het systeem is vandaag in. Quasi alle politieke partijen pleiten voor een verdere verharding van de asielwetgeving en straffen daarmee mensen die op zoek gaan naar een beter bestaan.
Vandaag is het opnieuw de beurt aan de werklozen. De VLD wil van de verstrenging van het werkloosheidsbeleid immers een verkiezingsthema maken. De partij streeft naar een beperking van de uitkeringen in de tijd, zoals dat in de meeste van de ons omringende landen reeds het geval is.
Somers stelt dat de overheid moet “optreden” tegen mensen die zich in de werkloosheid willen nestelen. Spirit lanceerde eerder al het voorstel om de werkloosheid in de tijd te beperken. De andere liberalen vonden wellicht dat ze niet konden achterblijven.
De VLD zou wel de uitkering tijdens de eerste maanden willen verhogen tot 80% van het laatste inkomen, in plaats van de huidige 60%. De sociaal-democraten stellen dat je de uitkering niet in de tijd moet beperken, maar dat werklozen die “werkonwillig” zijn vanaf dag 1 hun uitkering zouden moeten verliezen. Waarom 3 jaar wachten als je mensen al na een maand kan schorsen?
De vakbonden reageren afwijzend op de voorstellen. Volgens Verboven (ABVV) organiseer je op die manier alleen maar de armoede. Geen reactie echter van Verboven op de uitspraken van Vande Lanotte.
Het is immers duidelijk dat alle politieke partijen, inclusief de SP.a, voorstander zijn van een hardere aanpak van de werklozen. Dit is - ondanks de hernieuwde aandacht voor dit beleid naar aanloop van de verkiezingen - helemaal geen nieuwe trend.
In de jaren ‘90 verschoof de klemtoon van het beleid in ons land en in de rest van Europa van de aanpak van de werkloosheid naar de aanpak van de werklozen. Het probleem lag niet zozeer bij de vraag naar arbeid, maar bij het aanbod. De verschuiving in het economisch denken - van de (Keynesiaanse) stimulering van de vraag naar de stimulering van het aanbod - had ook een impact op het werkloosheidsbeleid.
Vande Lanotte mag dan beweren in de kranten dat dit niet het geval is: het beleid van de laatste 10 jaar bewijst het tegendeel. De actieve welvaartstaat waarin dit beleid kadert, is in eerste instantie het kind van Vandenbroucke (SP.a), die het idee meebracht van Oxford. Vandenbroucke vertoefde er tijdens zijn ballingschap na het Agusta-schandaal.
Werkloosheid werd niet langer gezien als een maatschappelijk probleem, maar als een individueel probleem waar werklozen in de meeste gevallen zelf voor verantwoordelijk zijn. Zogenaamd omdat ze “niet over de nodige competenties/attitudes beschikten” om een baan te vinden op de arbeidsmarkt. “Wie actief naar werk zoekt, zal werk vinden”, klinkt het. De traditionele partijen verschoven daarmee de verantwoordelijkheid van het beleid en het economisch systeem naar het individu.
Partijen als SPIRIT en de SP.a geven de indruk dat ze een progressieve invulling geven aan dit beleid, door meer aandacht te besteden aan opleiding, begeleiding en training van werklozen, wat allemaal “goed” zou zijn “voor de mensen”. De liberalen willen in eerste instantie scoren bij de ondernemers, die een zo groot mogelijk aanbod van goedkope arbeidskrachten willen.
In de praktijk liggen beide visies dicht bij elkaar. Ze worden alleen op een andere manier aan de man gebracht. De traditionele partijen gaan echter bewust voorbij aan het fundamenteel onvermogen van het huidige systeem om iedereen van een baan te voorzien.
Hoe denkt men concreet de honderdduizenden werklozen, nepstatuten en mensen die ondertewerkgesteld zijn aan een baan te helpen, als er maar enkele tienduizenden vacatures zijn op een gegeven moment? Het lijkt er dan ook op dat de VLD probeert om haar retoriek over de “hardwerkende” Vlaming extra in de verf te zetten, door zich af te zetten tegen de honderdduizenden Vlamingen die op dit moment leven van een werkloosheidsuitkering.
Op die manier proberen ze door een verdeel-en-heersstrategie toe te passen en in te spelen op de laagste instincten van sommige mensen hun positie te versterken. Werkgevers krijgen ondanks de miljarden aan lastenverlagingen, waar anderen voor hebben gewerkt, geen enkele verplichting opgelegd van de overheid om bijkomende banen te scheppen. Werklozen, echter, worden voor hun beperkte uitkering - waar ze in de meeste gevallen zelf bijdragen voor hebben betaald - in toenemende mate vanuit allerlei hoeken aangevallen en verantwoordelijk gesteld voor hun werkloosheid. Het is wellicht wel leuk voor de SP.a dat hun rechtse partner naar rechts opschuift, zodat ze zelf zogenaamd “links” uit de hoek kunnen komen, zonder daar iets voor te moeten doen.
De aanpak van de slachtoffers van het systeem is vandaag in. Quasi alle politieke partijen pleiten voor een verdere verharding van de asielwetgeving en straffen daarmee mensen die op zoek gaan naar een beter bestaan.
Vandaag is het opnieuw de beurt aan de werklozen. De VLD wil van de verstrenging van het werkloosheidsbeleid immers een verkiezingsthema maken. De partij streeft naar een beperking van de uitkeringen in de tijd, zoals dat in de meeste van de ons omringende landen reeds het geval is.
Somers stelt dat de overheid moet “optreden” tegen mensen die zich in de werkloosheid willen nestelen. Spirit lanceerde eerder al het voorstel om de werkloosheid in de tijd te beperken. De andere liberalen vonden wellicht dat ze niet konden achterblijven.
De VLD zou wel de uitkering tijdens de eerste maanden willen verhogen tot 80% van het laatste inkomen, in plaats van de huidige 60%. De sociaal-democraten stellen dat je de uitkering niet in de tijd moet beperken, maar dat werklozen die “werkonwillig” zijn vanaf dag 1 hun uitkering zouden moeten verliezen. Waarom 3 jaar wachten als je mensen al na een maand kan schorsen?
De vakbonden reageren afwijzend op de voorstellen. Volgens Verboven (ABVV) organiseer je op die manier alleen maar de armoede. Geen reactie echter van Verboven op de uitspraken van Vande Lanotte.
Het is immers duidelijk dat alle politieke partijen, inclusief de SP.a, voorstander zijn van een hardere aanpak van de werklozen. Dit is - ondanks de hernieuwde aandacht voor dit beleid naar aanloop van de verkiezingen - helemaal geen nieuwe trend.
In de jaren ‘90 verschoof de klemtoon van het beleid in ons land en in de rest van Europa van de aanpak van de werkloosheid naar de aanpak van de werklozen. Het probleem lag niet zozeer bij de vraag naar arbeid, maar bij het aanbod. De verschuiving in het economisch denken - van de (Keynesiaanse) stimulering van de vraag naar de stimulering van het aanbod - had ook een impact op het werkloosheidsbeleid.
Vande Lanotte mag dan beweren in de kranten dat dit niet het geval is: het beleid van de laatste 10 jaar bewijst het tegendeel. De actieve welvaartstaat waarin dit beleid kadert, is in eerste instantie het kind van Vandenbroucke (SP.a), die het idee meebracht van Oxford. Vandenbroucke vertoefde er tijdens zijn ballingschap na het Agusta-schandaal.
Werkloosheid werd niet langer gezien als een maatschappelijk probleem, maar als een individueel probleem waar werklozen in de meeste gevallen zelf voor verantwoordelijk zijn. Zogenaamd omdat ze “niet over de nodige competenties/attitudes beschikten” om een baan te vinden op de arbeidsmarkt. “Wie actief naar werk zoekt, zal werk vinden”, klinkt het. De traditionele partijen verschoven daarmee de verantwoordelijkheid van het beleid en het economisch systeem naar het individu.
Partijen als SPIRIT en de SP.a geven de indruk dat ze een progressieve invulling geven aan dit beleid, door meer aandacht te besteden aan opleiding, begeleiding en training van werklozen, wat allemaal “goed” zou zijn “voor de mensen”. De liberalen willen in eerste instantie scoren bij de ondernemers, die een zo groot mogelijk aanbod van goedkope arbeidskrachten willen.
In de praktijk liggen beide visies dicht bij elkaar. Ze worden alleen op een andere manier aan de man gebracht. De traditionele partijen gaan echter bewust voorbij aan het fundamenteel onvermogen van het huidige systeem om iedereen van een baan te voorzien.
Hoe denkt men concreet de honderdduizenden werklozen, nepstatuten en mensen die ondertewerkgesteld zijn aan een baan te helpen, als er maar enkele tienduizenden vacatures zijn op een gegeven moment? Het lijkt er dan ook op dat de VLD probeert om haar retoriek over de “hardwerkende” Vlaming extra in de verf te zetten, door zich af te zetten tegen de honderdduizenden Vlamingen die op dit moment leven van een werkloosheidsuitkering.
Op die manier proberen ze door een verdeel-en-heersstrategie toe te passen en in te spelen op de laagste instincten van sommige mensen hun positie te versterken. Werkgevers krijgen ondanks de miljarden aan lastenverlagingen, waar anderen voor hebben gewerkt, geen enkele verplichting opgelegd van de overheid om bijkomende banen te scheppen. Werklozen, echter, worden voor hun beperkte uitkering - waar ze in de meeste gevallen zelf bijdragen voor hebben betaald - in toenemende mate vanuit allerlei hoeken aangevallen en verantwoordelijk gesteld voor hun werkloosheid. Het is wellicht wel leuk voor de SP.a dat hun rechtse partner naar rechts opschuift, zodat ze zelf zogenaamd “links” uit de hoek kunnen komen, zonder daar iets voor te moeten doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Karl Marx: wellicht slimmer dan Dirk Verhofstadt (broer van), Boudewijn Bouckaert en Frank Vandenbroucke opgeteld (binnenkort ook: de liberale vermenigvuldiging en deling)