Leterme I: champagne, dalende koopkracht en borrelnootjes

- Leterme (CD&V): "Huhuh. Dit doet me denken aan de klasfoto's van toen ik nog een broekventje was. Huhuh. Eindelijk de baas in de klas. Eindelijk! Joepie! Een neoliberaal klasje. Eeeuk, niet aan mijn oor trekken, Quickie! Af, af."

- Dewael tegen Vandeurzen: "Zoals Karl Marx reeds zei: it's the economy, stupid!"

- Vandeurzen tegen Dewael: "Nochtans, een dalende koopkracht? Wij zijn daar niet voor of niet tegen met de CD&V. De economie is een belangrijke pijler van de vooruitgang, waar we met deze ploeg voluit op moeten inzetten. Collega Dewael denkt daar exact hetzelfde over, stel ik vast."

- Charles Michel (MR): "Hmm, minister van Ontwikkelingssamenwerking. Eén langgerekte zakenreis. Waar zijn mijn valiezen? Tandpasta, mp3-speler, 3 flessen eau de cologne,..."

- Inge Vervotte (CD&V): "Wie had kunnen bevroeden dat ik als eenvoudige vakbondsvrouw minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven zou worden? Welke slimmerik had zoiets in vredesnaam nog maar kunnen bedenken? Als iemand De Post en de NMBS verder op het spoor van de liberalisering en privatisering kan zetten, ben ik het wel. Dank u, Luc Cortebeeck en het ACV."

Gesloten postkantoren, here I come!"

- Pieter De Crem (CD&V): "Geef acht! Dit is uw commandant die spreekt. België in de NAVO. Yeah."

- Reynders (MR): "Wie is die man aan mijn linkerkant? Ober, voor mij een glas champagne, alsjeblief."

- Milquet tegen Onkelinx: "Laurette, denk je dat we zullen moeten besparen? Denk je dat?"

- Onkelinx tegen Milquet: "Joëlle, zelfs al moeten we een tikkeltje besparen, dan doen we het wél met een supervrouwelijke flair, meid. Nog een geluk dat er in de regering van een loonkloof tussen mannen en vrouwen geen sprake is. Anders deed ik echt niet mee. Ik ben niet van plan om me te laten uitbuiten. Ook daarom zijn er socialisten nodig in deze regering."

- Etienne Schouppe (CD&V): "Een grote staatshervorming, pfff, ik word al moe als ik eraan denk. De Wever, pas op hé vriend. Dit is ons feestje. Dit is ons feestje! Kom het niet verknoeien, hé vriend. De tsjeven zijn er weer bij. Waar zijn de borrelnootjes?

Ober! Ober! Is dit een niet-objectieve stroom van borrelnootjes naar het zuiden van het land, in het bijzonder naar mevrouw Arena hier? Ongehoord!"


(pd)

Snelwandelen en stalinisme

Jacques Rogge van het Internationaal Olympisch Comité laat de tientallen Tibetaanse slachtoffers van het Chinese staatsgeweld niet aan zijn sportieve hart komen. Helaas. The show must go on. Wat kan een mens doen? Behalve zijn schouders ophalen, bij de aanblik van zo'n versmachtende dictatuur. Zeker als die dictatuur de grenzen opengooit voor wilde kapitalistische weldoeners. Een dynamisch volkje, zeker, zonder wiens inspanningen de moderne beschaving nooit zo ver was gekomen.

In China heet die beschaving: arbeiders die 12 uur op een dag labeuren, en soms de nacht doorbrengen in een veredeld gat in de muur. Terug naar de 19e eeuw. Investeerders voorzien van een zakrekenmachine likkebaarden bij de gedachte aan zo'n streepje superuitbuiting. En dus krijgen de stalinistische fossielen in Peking genereus een Olympisch duwtje in de rug.

Jacques Rogge vindt dat je de Olympische Spelen, een investering als een andere, niet moet laten opdraaien voor de propagandaoefening van een autoritair regime. Sport verenigt. Zwart, blank, geel, en businesslui. Het IOC overweegt, naar aanleiding van de gebeurtenissen in Tibet, zelfs om een aantal sportieve disciplines te voorzien van een vleugje couleur locale. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om het Politbureau op de beloftevolle weg van het kapitalisme te houden.

Bereid u deze zomer dus voor op:

- De 400 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Boksen met boeddhistische monikken

- Hoogspringen in de smog

- Turnen met strijdbare syndicalisten (in de gevangenis van Peking)

- Speerwerpen, met betogende Tibetanen als doelwit

- Judo met de milieunormen

- Boogschieten op het Tienanmenplein

- De 10.000 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Gewichtheffen, maar zonder democratische rechten

- De 100 meter je mond houden

- 20 kilometer snelwandelen als de politie achter je aan zit

- Verspringen, als de nieuwe kapitalisten je buitengooien

- 110 meter horden en mediacensuur

- Polstokspringen met de Dalai Lama

- De 3000 meter "Haha, winst primeert op mensenrechten. Naïevelingen!"


Ja, dat wordt smullen deze zomer, daar gaan Jacques Rogge, het IOC en het marktgerichte Politbureau wel even voor zorgen.

De Chinese leden van het CWI, klassebroeders en -zusters van LSP, eisen:

"Nationaliseer de sport onder arbeiderscontrole. Weg met de kapitalistische en stalinistische elites.

Stop de Spelen, voor een massabeweging die alle stadions bezet, ter plekke arbeiderscomités verkiest en een democratische en socialistische maatschappij instelt. Dan, alleen dan, mogen die Olympische Spelen wat ons en de Chinese werkende massa's betreft nog doorgaan.

Fuck y**, Jacques Logge!"

Geef ze eens ongelijk.


(pd)

De professor en zijn kasteel: wordt balkanisering de nieuwe punk?

Beste vrienden, kameraden-bolsjevieken en Grondwetspecialisten, Etienne Vermeersch heeft zich weer eens in de voorste rangen van een niets ontziende kruistocht geworpen. Doe geen moeite, het is sterker dan de professor zelf. Planetaire overbevolking? De
terugkeerwoorwaarden van economische vluchtelingen? Hoofddoeken die de burger en de professor himself van achter het stadsloket de stuipen op het lijf jagen? Je kan het zo gek niet bedenken of Vermeersch heeft het met typerende diepgravendheid opgelost. De man heeft een puzzelend meesterbrein om u tegen te zeggen. Kent de hele Grondwet van buiten. Plus alle mensenrechtenverdragen die de geschiedenis ooit heeft voortgebracht, sinds de Romeinen.

Het viel dus te verwachten dat Vermeersch ook de nationale kwestie in België eventjes zou regelen. Verbazingwekkend dat hij de politici zo lang heeft laten verder knoeien, alvorens met zijn eigen onklopbare analyses op de proppen te komen.

Wat er ook van is: bij de VRT zouden ze best dat opgeklopte Eurosongcircus van Bart "kijk mij weer eens postmodern ironisch wezen" Peeters elke zondagavond meteen stilleggen. Er is namelijk al een geschikte kandidaat om naar het verre Servië af te zakken: de Gravensteengroep. Op drums: Piet van Eeckhout, slager van de cymbalen. Soms ook advocaat, maar verregaand woest op de Walen (net zoals de Serviërs gebeten zijn op de Kosovaren). Een angry young (nou ja) man, die zijn onstuimig slagwerk ziet als eerste stap naar een onafhankelijk Vlaanderen! Spijtig dat vader Dillen deze muzikale oerkracht niet meer heeft mogen meemaken.

Maar in de dampende kerkers van het Gravensteen liep nog ander muzikaal talent rond, dat ook boven de grond - meer bepaald in nationalistisch Servië - zijn kunsten hoopt te openbaren. In naam van het Europa van de volkeren, het spierwitte sluikhaar met bestudeerde cool door het zwerk werpend op de tonen van kilo's gitaarvervorming, zijn opwippende brilmontuur daarbij met moeite op de neus houdend, zo algeheel opgaand in de sfeer van de nieuwe Gravensteenpunk: Ludo Abicht. In een recent verleden moraalfilosoof van de gulden, zij het dikwijls onproductieve, middenweg. Vandaag: de met zijn veiligheidsspelden en decennia oude KP-insignes vergroeide Sid Vicious van het gezelschap.

Aan de zwiepende kop van Abichts lichtbruine Fender Telecaster uit 1954 hangt uitdagend een geel-zwart leeuwenvlagje te bengelen. Onderwijl laat de oude als een bezetene zijn gitaar tegen een stel onfortuinlijke geluidsboxen rammen en beuken. Moet dat stuk of zo? Heeft er iemand transfers naar Wallonië in weggestopt? Dit extremistisch gedrag is, gokken wij, vast toe te schrijven aan de Unizo en Voka-filosofie van de heer Abicht. Hij scheen ons vroeger zo'n beschaafd man toe. "God save the Queen, her anti-Flemish regime" keelt de herboren nationalist nu met een zwaar Londens accent. De gepensioneerde Abicht wisselt een blik van verstandhouding uit met Van Eeckhout achter de drums, die daverend zijn anti-Waalse duivels blijft ontbinden. De Vlaamse Sid/Ludo Vicious lanceert, wellicht door Van Eeckhouts helse slagwerk vooruit gestuwd, een klodder van een fluim richting ingebeeld publiek (Joëlle Milquet en het CDh?) in het duistere gat voor hem. Weerklinkt daar het rinkelen van middeleeuwse ketenen? Nope, het is Bart Maddens die in naam van Vlaanderen zijn basgitaar heeft omgegord.

Meer punk dan Leerstoel Politicologie Bart Maddens kom je ze nog maar zelden tegen. Met één snaar en amper twee vingers wordt zowaar de balkanisering van geheel ex-Joegoslavië geëvoceerd. Nog een geluk dat ze dat daar een beetje gewend zijn. In tegenstelling tot de onderaardse kerkers van deze burcht, waarvan de wanden trillen onder het puik verloonde gebeuk van de Gravensteengroep.

Onze inzending voor Eurosong - tevens de laatste, want wat is na deze ingewikkelde, weinig transparante songstructuren nog de zin van België? - heeft ook een leider. Etienne Vermeersch. De Johnny Rotten van het links-progressieve nationalisme. "Pa-pa-pa-rasites, you French speaking pa-pa-pa-rasites!" De professor houdt er niet van om persoonlijk denigrerende uitspraken te doen. Behalve als het over de Walen en andere niet-neutrale bevolkingsgroepen met een hoofddoek gaat. Dan is alles gepermitteerd. Vermeersch headbangt tussen de Verlichtingsslogans door ("Reason! Facts! Territory principle! Facts! Again, facts! Missionary position!") dat het een lieve lust is. Tijdens een infernale bassolo van Bart Maddens, die vanop zijn versterker ei zo na in het kapsel van achtergrondzangeres Brigitte Raskin springt, roept Vermeersch op om "No concessions! No concessions!" te doen. De verengelsing van het onderwijs is effectief een pest, als je al gebukt gaat onder zoveel Franstalig cultuurimperialisme.

Het ongenoegen van de Vlaamse middenklasse was zelden zo doorleefd, als die namiddag in het Gravensteen. "Waarom is het kapitalisme zo moeilijk?" zag je Dirk Denoyelle, geïnspireerd meppend op de conga's, denken. Uit de weg Servische nationalisten en Kosovaarse separatisten: Eurosong is dit jaar van ons. Het is dat, of we splitsen af van dat hele gedoe.


(pd)