Het vrije leven is voor iedereen

Lachen en huilen met de antistakingshetze

2012-01-27T15:27:00.001+01:00

Liberale "indignado" blijkt "anarcho-kapitalist"

Op de website van Knack verscheen op 26 januari een Vrije Tribune van de hand van Nick Roskams, die "in naam van de jongere generatie reageert op de open brief van vakbondsleider Rudy De Leeuw". Op het eerste gezicht denk je te maken te hebben met een zich als "onafhankelijke" opstellend student. Het gaat van "onze generatie" hier (telt Roskams daar ook de pleinbezettende antikapitalistische jeugd bij, of de Occupiers?) en het plechtige, hoogdravend aangeheven "wij" ginder. Driewerf helaas voor de antistakersbrigade!

Knack werd door Roskams lichtelijk op het verkeerde been gezet: hij is reeds jarenlang lid van Jong VLD - zo ongeveer sinds hij kon fietsen, als het al niet vroeger was - en werd ideologisch geschoold - of op een ijlend dwaalspoor gezet, 't is maar hoe je het sinds de financiële crisis bekijkt - in de ultraliberale studentenclub LVSV. Kortom: je had evengoed "mededeling van de regering" boven de Vrije Tribune kunnen plaatsen. Van een politiek-onbevangen en onafhankelijke "jongere" is hier nauwelijks sprake.

Een kleine zoektocht langs extreem liberale internetblogs en traktaten leert ons bovendien dat Nick enkele jaren geleden, naar eigen zeggen, het "anarcho-kapitalisme" omarmde. We mogen de hooggestemde LVSV'er dus met recht en reden de Anonymous-tendens van het kapitaal noemen, naarstig houwend en "hackend" in de sociale zekerheid. Zijn politieke afkomst achter een waas van hoogdravende zinnen en minstens even diepe bijzinnen verhullend, hebben we hier met een zwijmelende fan van neoliberale extremisten als Milton Friedman te maken. Een ideologische zwever, die er nog niet helemaal uit is of men "wegen en zeeën" ook aan de vrije markt en de winstmaximalisatie moet blootstellen! Dient men de aanleg van straten, pleinen, riolering, verkeersborden, openbare toiletten,... ook aan de vrije concurrentie en het privé-initiatief prijs te geven? Het is zo ongeveer het enige waar deze Liberty lover voor het slapen gaan, op zijn met stars and stripes-vlag omgeven hoofdkussen, nog van wakker pleegt te liggen. In twee woorden: compleet kookoo, om het met de in libertaire kringen zo populaire Engelse taal van de "vrijheid" te zeggen.

Nick Roskams rekent ons voor dat de verhouding gepensioneerden versus werkenden onhoudbaar wordt. Allereerst, de rijkdom in België is sinds de jaren '80 dik meer dan verdubbeld (+140%), terwijl - zo zal hij weten - de bevolking in ons land niet met meer dan 10% is gestegen. Waar is al dat geld naartoe, als ook het aantal armen officieel verdriedubbelde naar 1,6 miljoen en gewone gezinnen twee lonen nodig hebben om rond te komen, in de plaats van een? Naar een stinkend rijke elite en de spreekwoordelijke 1%? Het moet zijn dat libertaire liberalen zich meer artistieke vrijheid met economische statistieken veroorloven dan gewone stervelingen. In ieder geval: ze horen het gewoontegetrouw in Keulen donderen.

Op de tweede plaats, de Belgische werknemer is zeer productief en flexibel (nachtwerk, ploegenwerk,...). Het is dan ook niet meer dan logisch dat volgens een enquête van de Europese Commissie - geen bolsjevistische lobby, Nick - bij 1000 Belgen de arbeiders menen slechts tot 58 jaar te kunnen werken, op een behoorlijke manier, en de bedienden gemiddeld tot 60 jaar. En waarom niet, als je daarmee een dreigende poel van jongerenwerkloosheid en onzekerheid kan bestrijden?

Langs de andere kant: het is juist dat het kapitalisme zich geen degelijke sociale zekerheid kan permitteren, ondanks de overvloedige middelen die in de zakken van de grote aandeelhouders en de banken verdwijnen. De schuld daarvoor ligt echter niet bij de zaken die Roskams aanhaalt in zijn stuk: "excessen in de sociale zekerheid"; het "rigide karakter van de arbeidsregulering" (onze "onbevangen" maar patronaal gezinde jongere wil jong en oud gemakkelijker ontslaan); de "hoge loonlasten" (lagere lonen voor jong en oud, of minder sociale zekerheid); de "indexering van de lonen" (waar Nick reeds vanaf hij pap kon zeggen een gloeiende hekel aan heeft); en - als kers op de neoliberaal mislukte taart - het vermaledijde "collectieve stelsel van de pensioenen".

Dat laatste wil de met Milton Friedman dwepende zwever vervangen door een individueel kapitalisatiestelsel, alsjeblief. Om onze pensioenen op de beurzen te laten vergokken. Na de financiële crisis van 2008 rapporteerden private pensioenfondsen soms verliezen van meer dan 20%. Het is toch niet omdat ze zich daar via een nieuwe, door schulden aangedreven zeepbel tijdelijk wat van hebben hersteld, dat wij onze pensioenen - uitgesteld loon, folks - aan zo'n lekkend, schokkend, en finaal kapseizend, kapitalistisch casino moeten toevertrouwen? Of wel? Maar Nick vindt dus effectief dat we een beursgokje moeten laten wagen met onze oude dag... En hij haalt "Chili" aan, een van de meest ongelijke landen in Latijns Amerika waar de jonge generatie (yep) vandaag stormloopt tegen het private onderwijs dat hen financieel nekt, als het na te volgen voorbeeld! Dienen we te vermelden dat de dictatuur van Pinochet in Chili destijds het laboratorium was van de Chicago boys, onder leiding van Milton Friedman, waar Nick zo gretig zijn economische mosterd haalt? "Wij kiezen zelf", Nick? Juist. Zijn economische leermeesters wisten blijkbaar ook wel hoe je met de vakbonden en democratisch kiesrecht in het algemeen moest omgaan. Liberty voor het kapitaal, een stevige laars voor de werkende meerderheid van de bevolking - jong en oud.

Als de sociale zekerheid dreigt onbetaalbaar te worden, dan is dat een gevolg van een maatschappij die enkel voor de winst van een kleine elite produceert, kampt met dalende winstgevendheid in de reële economie, en de oorspronkelijke problemen met haar "oplossingen" enkel verergert door neoliberale afbraak en een groeiende kloof tussen arm en rijk. Wat leidt tot sneller opeenvolgende, en ergere, economische crisissen en een sociale spiraal naar de bodem. Dank u wel Karl Marx, zeer vooruitziend - maar wat baten kaars en bril, als de "anarcho-kapitalist" niet zien wil?

De libertair-liberale ideologie is een utopische poging om de problemen van het kapitalisme te ontkennen. Ze wint, niet toevallig, sinds de crisis van 2008 wat meer aan aanhang: ontkennen dat het kapitalisme en de vrije markt voor deze crisis verantwoordelijk zijn, is immers de boodschap. In de VS belichaamt de Republikein Ron Paul deze strekking: we leven niet onder een echt vrije markt maar een systeem dat door de overheid wordt gefnuikt, elke collectieve voorziening moet worden overgedragen naar de markt (ook het onderwijs), etc. De toepassing van dit "anarcho-kapitalisme" zou ons nog sneller naar de jaren '30 terugvoeren dan het systeem zelf dreigt te doen. Het zegt veel dat dit soort intellectuele space cake voor gevorderden het antistakingsrumoer onder het valse voorwendsel van "onpartijdige analyse" moet aanzwengelen. Veel steekhoudende argumenten om de kapitalistische markt te blijven verdedigen, na 30 jaar van neoliberaal wanbeleid, zijn er nochtans niet. Het systeemdebat is hoedanook weer geopend.

(pd)

Eindejaarskwis: dat was 2011

2011-12-30T16:52:00.002+01:00

2011 sleept zich moeizaam naar zijn einde, terwijl 2012 zich weer als stormachtig aankondigt! Wie was er "hot" en wie "not", wie liet zich opmerken en wie stond erbij en keek ernaar, tijdens het afgelopen jaar? Wat is er beter om een jaar van revoluties en massabewegingen af te sluiten dan met een eindejaarskwis van en voor de 99%?

Champagne - nu het nog kan!

1/ Van welke internationale organisatie waren zowel Ben Ali als Hosni Moebarak, de door revoluties weggejaagde ex-dictators uit Tunesië en Egypte, tot begin dit jaar lid?

a) de Bond van Martelende Dictators in Dienst van het Imperialisme

b) de Internationale Brailleliga

c) de sociaaldemocratische Tweede Internationale (naast de kleine en "grote" Tobback, Patrick Janssens en - lang geleden - Sigfried Bracke)

d) de Internationale Liga voor Vreugde en Bezinning door Volgehouden Gevangenisbezoek

Antwoord: c)

2/ Niet verbonden met de vorige vraag. Welke "socialist" beweerde over de internationale protestbeweging van jongeren (de indignado's) - die zich verzet tegen de groeiende kloof tussen arm en rijk, jongerenwerkloosheid zoals in Spanje van meer dan 40% en het onderdrukkende kapitalisme - dat hij ze "niet begrijpt" en dat ze "protesteren van 9 tot 5, maar in het weekend heen en terug gaan op citytrip"

a) Hosni Moebarak

b) Louis Tobback

c) Ben Ali

d) Tony "ik werd ingehuurd als PR-consultant voor de dictatuur in Kazachstan en ben nog wel lid van de Tweede Internationale, zelfs na de bloedige repressie in dat land" Blair

Antwoord: b)

3/ Welk fenomeen wordt sinds kort aangeduid met de term "Merkozy?

a) de letterlijke kruising tussen een Franse poedel en een Duitse herder

b) een nieuwe, geruchtmakende travestieact in de Moulin Rouge in Parijs, met een als harde neoliberale tante verklede dubbelganger van Angela Merkel, inclusief knallende zweep, in de hoofdrol

c) een seksueel onduidelijk neefje van het schaap Dolly

d) de politieke tandem tussen de staatshoofden Nicolas Sarkozy (Frankrijk) en Angela Merkel (Duitsland), die sinds de eurocrisis overuren moet maken om de kapitalistische barak overeind te houden

Antwoord: d)

4/ Over welke "bonden" sprak Bruno Tobback (SP.a) toen hij de volgende gevleugelde woorden ten berde bracht: "De bonden moeten niet met de mensen hun voeten rammelen"?

a) over het verbond van internationale gokzieke bankiers, die ons vervolgens de rekening laten betalen

b) over het Verbond van Belgische Ondernemingen, dat de index in vraag stelt en onze levensstandaard zo nog verder wil ondermijnen

c) over de instellingen achter de financiële markten en hoe die hun antisociale dictatuur proberen op te leggen

d) over de Belgische vakbonden die de staking in de openbare diensten organiseerden, tegen de verlaging van de pensioenen, het langer werken voor minder geld, en de ondermijning van de overheidsdiensten

Antwoord: d)

5/ De idee van een onafhankelijke pers maakte het afgelopen jaar opnieuw geen goede beurt. Hoe heette het schandaalblad dat door de mediamagnaat Rupert Murdoch werd opgedoekt, nadat duidelijk werd dat het blad zich aan stelselmatige afluisterpraktijken, in samenwerking met het politieapparaat, had schuldig gemaakt?

a) Het Laatste Nieuws uit de Diepste Riool die we konden Vinden

b) Hello Everybody (Dag Allemaal)

c) News of the World

d) Lekker Gortig Nieuws uit het Afvoerputje omdat we het kunnen

Antwoord: c)

6/ Hoeveel dagen zat België zonder een federale regering?

a) langer dan Sigfried Bracke zich kan herinneren (dat hij ooit nog bij de SP.a had gesolliciteerd was ook slechts een vage herinnering)

b) net zo lang tot men de Waalse haan tot drie keer kon horen kraaien, ten teken van het verraad van de PS aan de klasse: de klasse op zich - Daerden - en de arbeidersklasse

c) precies zolang tot de financiële markten hun neoliberale dictatuur begonnen op te leggen, waarop alles in een wip en een gauw in kannen en kruiken was (de werkenden doen bloeden, de winstzucht van de patroons op alles voorrang geven)

d) bijna zo lang als de tijd die koningin Paola nodig heeft om een paar schoenen uit te kiezen

Antwoord: c)

7/ Waarom is er volgens de traditionele media geen alternatief op nog eens een ronde harde besparingen, terwijl het neoliberalisme ons al 30 jaar het "licht aan het einde van de tunnel belooft"?

a) omdat iets wat 30 jaar niet werkt en tot verarming heeft geleid morgen misschien wel ineens kan werken

b) omdat we realistisch moeten zijn en de ratingbureaus en het financiekapitaal, net als voor het uitbreken van de crisis, in dat nuchtere realisme de meest betrouwbare gidsen zijn

c) omdat de media in handen zijn van zij die de crisis hebben veroorzaakt en we dus hoofdzakelijk de gefaalde oplossingen van de 1% op ons bord krijgen

d) om een Grieks scenario van bankroet en ineenstorting van de lonen en sociale zekerheid te vermijden, zijn diepgaande maatregelen vereist (we moeten de sociale zekerheid dringend afbreken voor "de markten" het doen!)

Antwoord: c)

8/ Noem 2 NVA-leden die niet Bart De Wever heten.

a) In Bart De Wever kunnen fysiek 2 andere NVA'ers, telt dat ook?

b) Sigfried Bracke en, allez, shit

c) Margaret Thatcher en Ronald Reagan (erelid omdat zij fysiek stakingen braken: daar krijgt De Wever natte dromen van, ook al durft hij het zelf voorlopig niet - liever een grote mond dan stemmen verliezen)

d) Jan Weyts en Ben Jambon, nee???

e) Geert Bourgeois, maar ze zijn daar allemaal bourgeois zeker

Antwoord: e)

9/ Wie werd door het weekblad Time tot "persoon van het jaar" bekroond?

a) Bart De Wever (NVA), voor het wereldrecord regeringsvorming zonder een regering te vormen

b) Ben Bernanke, voorzitter van de Federal Reserve in de VS, omdat die met zijn voortdurende bailouts van de banken - al dan niet in de schaduw - de nakende ineenstorting van het kapitalisme weer met een jaartje heeft uitgesteld - oef en tof!

c) de demonstrant (in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, van Occupy Wall Street tot Rusland)

d) Angela Merkel, de kapitalistische travestieact uit de Moulin Rouge, occasioneel met zwarte laarzen en zweep de eurozone op de pijnbank van de neoliberale Inquisitie leggend, met de Europese Commissie, het IMF en de ECB als nieuwe Heilige Drievuldigheid

Antwoord: c)

10/ Wat mogen we, alles welbeschouwd, verwachten in 2012?

a) steeds minder, op basis van het kapitalisme

b) de nieuwe IPhone (die iets beter zal zijn dan de vorige maar niet zo goed als hij zou kunnen zijn, omdat zelfs de Apple-erfgenamen van de "halve heilige" Steve Jobs geld uit onze zakken moeten blijven slaan - waar blijft die democratisch geplande economie?)

c) dat de banken ons opnieuw de rekening voor hun goklust zullen presenteren

d) een nieuwe arbeiderspartij die groeit uit het vakbondsverzet tegen de besparingen van de regering van Elio Di Rupo

Antwoord: van a) en b) zijn we quasi zeker, c) is meer dan waarschijnlijk en d) zal er uiteindelijk van moeten komen, willen we ons lot in eigen handen nemen en een goede discussie beginnen over socialisme in onze tijd - wat zullen onze kinderen en kleinkinderen trots op ons zijn, als we hen voor dat nare kapitalisme hebben behoed!

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

Burgerlijke economen verklaren de crisis - “Het is uiteindelijk maar geld”

2011-12-03T22:29:00.003+01:00

De eurocrisis en de groeiende kritiek op het kapitalisme als systeem zijn een aantal oude zekerheden en schijnbare evidenties in een snel tempo aan het opzij schuiven. Wat gisteren schier onmogelijk leek en enkel door partijen als LSP als perspectief werd vooropgesteld – het op termijn uiteenvallen van de eurozone – is nu een ernstig gespreksonderwerp onder “ernstige” economen en burgerlijke politici. Na Griekenland is nu ook Italië beginnen te schuiven, met mogelijk dramatische gevolgen voor de bankwereld en de staatsfinanciën van vele Europese landen.

De overheidsschuld van Italië - 1900 miljard euro, waarvan meer dan 300 miljard het komende jaar af te betalen - is veel groter dan het noodfonds waarmee de Europese leiders de paniek op de beurzen proberen te bezweren. In België was de dreiging van de “financiële markten”, de aasgieren van het speculatiekapitaal, voldoende om een nieuwe besparingsregering op de been te krijgen. De manische op- en neergang op de beurzen weerspiegelt de enorme massa kapitaal die naar speculatieve winst zoekt en de onderliggende instabiliteit van de wereldeconomie.

Waar we voor staan is een nieuwe recessie in Europa, een nieuwe en massieve bankencrisis en het failliet van de illusie van een eengemaakt Europa op kapitalistische basis. Een uiteenvallen van de eurozone, waarvan het precieze tempo nu nog moeilijk kan worden ingeschat, zou een belangrijke ideologische nederlaag zijn voor de burgerij. Het zou vergelijkbaar zijn met de effecten van de val van de Berlijnse Muur voor het vermeende “reëel bestaande socialisme” (wat geen democratisch socialisme was, maar een bureaucratische dictatuur onder leiding van een stalinistische elite).

Het uiteenvallen van het europroject zou vele - of zelfs de meeste - Europese landen in een diepe recessie storten. Het zou enorme gevolgen hebben voor de levensstandaard en de rechten van de meerderheid van de bevolking. In het zakenblad De Tijd mochten onze Belgische patroons recent hun licht laten schijnen over de nood aan een meer dictatoriaal systeem, in tijden van “eurocrisis”. De schroom daaromtrent was zeer beperkt. Wat nog maar eens de marxistische stelling bevestigt dat enkel de arbeidersklasse voor “echte democratie” – uiteindelijk arbeidersdemocratie in een socialistische samenleving – kan staan.

Geconfronteerd met een kapitalistische klasse die niet uit haar economische problemen geraakt, begint er ook bij de ideologische steunpilaren van het systeem vanalles te morrelen. Zo verscheen er enkele weken geleden een stuk van de econoom Koen Schoors, in De Morgen, dat in vele opzichten opmerkelijk is.

De "topeconoom" Schoors meent dat “op de lange termijn” alles wel goedkomt. De meer hervormingsgezinde kapitalistische econoom Keynes merkte ooit op dat we “op de lange termijn allemaal dood zijn”. De katholieke kerk houdt gelovigen voor dat ze “op de lange termijn” in de hemel belanden. De economische hogepriesters van het kapitalisme hebben daar nu hun eigen variant op bedacht. Tussen een nieuwe fase van groei en voorgaande systeemcrisissen lagen in het verleden zaken die commentatoren als Schoors, in hun vermeende "langetermijnanalyse", schijnbaar vergeten zijn: wereldoorlogen, de noodzakelijk “zelfreinigende” vernietiging van kapitaal op massale schaal en andere sociale catastrofes. Maar dat mag voor de zelfbenoemde zieners van het kapitalisme “op de lange termijn” de pret niet drukken.

Schoors blijft in zijn stuk de oude zekerheden van de klassieke burgerlijke “evenwichtseconomie” herhalen. Import moet gelijk zijn aan export, anders krijg je onevenwichten tussen munten en economieën. Het aanbod (verkoop) moet gelijk zijn aan de vraag (koop). Of nog, de veeleer raadselachtige stelling, in tijden van overcapaciteit (de VS-economie produceert momenteel meer dan 20% onder haar capaciteit) en gigantische ophoping van kapitaal bij de rijken: “de welvaart wordt bepaald door wat wij allen kunnen produceren”.

Afgezien van de weinig opmerkelijke vaststelling dat je eerst moet produceren vooraleer je kan verdelen, lijkt deze uitspraak weinig te verklaren omtrent reële ontwikkelingen in de productie en de verdeling van de welvaart. De hoeveelheid welvaart (alle inkomens samen) wordt bepaald door de geproduceerde hoeveelheid rijkdom... Die uitspraak is zo algemeen dat ze de specifieke verschillen niet meer ziet: dat de verdeling van de maatschappij in klassen - een uitgebuite en een uitbuitende klasse - mee "de welvaart" - het zou meer correct zijn te spreken van de welvaart van de heersende klasse en die van de werkende klasse - bepaalt. Deze stelling is ook een als geloofsartikel geponeerde herformulering van de idee dat elk aanbod zijn eigen vraag zal creëren. De ketting die productie omzet in welvaart kan in dit ideale en theoretische universum, typisch het soort universum waar professoren als Schoors zich veilig in bewegen, enkel door tijdelijke of ondergeschikte fenomenen worden verstoord.

Als zodanig wenst onze professor van een vergoddelijkt en - als je de ogen dichtknijpt - "probleemvrij" kapitalisme geen rekening te houden met permanente verstoring en fundamentele onevenwichten in de relatie tussen vraag en aanbod. De trend van langer uitgesponnen crisissen en kortere en meer en meer kunstmatige - op schulden gebaseerde - groeiperiodes had hem nochtans naar enkele empirische vaststellingen kunnen leiden! Sommigen beweren, verkeerdelijk, dat het marxisme "dogmatisch" is. Hoe moet je de redeneringen van de burgerlijke "evenwichtseconomie" dan noemen, wat het negeren van de feiten aangaat?

Volgens Schoors is een verstoring van de relatie tussen vraag en aanbod enkel een gevolg van “ruis”. Of ook: van “coördinatieproblemen” binnen het systeem. En verder is er, nog een klassieker in de burgerlijke jukebox met krakende platen, een probleem van "irrationele angst”. De crisis is niet objectief en ze zit niet in het systeem - wat de linkse socialisten zouden beweren. Ze zit - de stap van burgerlijke economie naar zelfhulppsychologie is dikwijls klein - tussen onze oren. Maar is dat ook zo?

De evenwichtseconomie op zijn kop – kortere booms, langere recessies of crisissen

Volgens de economische theorie die professor Schoors aanhangt, kunnen er geen fundamentele crisissen plaatsvinden binnen het kapitalisme. Elk aanbod creëert zijn eigen vraag, en uiteindelijk kunnen crisissen slechts een tijdelijke verstoring zijn van het min of meer “natuurlijke evenwicht” tussen vraag en aanbod. Prijsbewegingen - hoogstens verstoord door occasionele “ruis” – helpen aanbod en vraag op elkaar af te stemmen. De geïsoleerde “productiefactoren” (alsof “arbeid” losstaat van “kapitaal” en er niet - in de vorm van onbetaalde arbeid - de innerlijke essentie van is) vinden op die manier “op de meest efficiënte wijze” hun plaats. En dat binnen wat in essentie - of “op de lange termijn”, voor wie in een burgerlijk hiernamaals gelooft - een economie zonder fundamentele onevenwichten hoort te zijn.

Helaas is voor onze kapitalistische analisten de realiteit anders. Het is interessant om te vernemen dat economen zich, betaald door de gemeenschap, bezighouden met de wetenschappelijke studie van “ruis”. De vraag is alleen: waarom treden die ruis of die schijnbaar toevallige “coördinatieproblemen” nu opeens op? Waarom nu en in deze mate en niet op dezelfde ingrijpende schaal 25 jaar geleden? Of pakweg tijdens de jaren 1960, toen het kapitalisme nog in een wereldwijde groeifase zat? Waar zat de ruis toen, als die er al was? Wat doet de “coördinatieproblemen” nu in een systeemcrisis vastlopen, terwijl dat in de periode voor het neoliberale type van kapitaalaccumulatie - beter: het dichtslibbende gebrek aan kapitaalaccumulatie (in de vorm van tastbare fabrieken en bedrijven) - veel minder het geval was?

Met theorieën van de ruis, coördinatieproblemen, of irrationale angst komen we niet ver als we de huidige crisis willen verklaren. Desondanks weigeren onze burgerlijke economen, en de politici en intellectuelen die hen achterna lopen, een andere plaat op te zetten. Ze zijn vastbesloten een nieuw persoonlijk “evenwicht” tussen yin en yang (tussen vraag en aanbod?) te bereiken, steunend op de miserie van de werkende meerderheid, van jongeren, gepensioneerden, enz.

Ligt het fundamentele probleem bij de schulden?

Linkse socialisten zouden zeggen: de opeenhoping van schulden bij bedrijven, overheden en gezinnen heeft een hele periode toegelaten dat het kapitalisme haar fundamentele problemen voor zich uit kon schuiven. Als alle regeringen in de westerse wereld in dezelfde periode – samenvallend met het begin van het neoliberale crisismanagement - de groei van kredieten in de economie veel sterker begonnen te stimuleren, vanaf de jaren '80, dan kunnen we moeilijk spreken van toeval. De historisch gegroeide schuldenberg - niet alleen bij de overheid maar ook bij bedrijven, banken en gezinnen - in de ontwikkelde landen is geen accident. Dit fenomeen is een rechtstreeks gevolg van de crisispolitiek sinds de jaren '80.

De groeiende problemen van het kapitalisme, sinds vooral de jaren '70, waren te vinden in: een dalende tendens van de winstvoet in de basisindustrieën (door een snellere groei van investeringen in machines en ander “constant kapitaal” dan in arbeidskracht: deze loonarbeid is als “variabel kapitaal” de enige consistente basis voor de omzetting van waarde in meerwaarde, en dus winst). En hiermee samenhangend - deels omwille van het beperkt blijvende herstel van de winstmarges, sinds de jaren '80, deels omwille van een besparingspolitiek die de markten ondermijnde - een tragere accumulatiegraad van kapitaal. Nieuw geïnvesteerd kapitaal stelde in verhouding tot het geïnvesteerde kapitaal van een jaar eerder een aanzienlijk verzwakte groei voor, in vergelijking met de naoorlogse expansie van het kapitalisme. De tragere accumulatiegraad, de terugval van de groei van de investeringen, droeg bij tot een structureel hogere werkloosheid sinds de jaren '70, in vergelijking met de periode voordien.

Voor de VS-economie volgde de accumulatie van kapitaal op vrij nauwkeurige wijze de verzwakking van de winstvoet (de winst per geïnvesteerde eenheid kapitaal) in de reële economie. Beiden liggen in belangrijke mate onder de winstvoeten en de gemiddelde accumulatiegraad tijdens de naoorlogse expansie van het kapitalisme. Dat wil zeggen: de motor van het kapitalisme is al sinds de jaren '70 aan het sputteren, en sindsdien heeft men enkel geprobeerd om de onderliggende tegenstellingen toe te dekken met lapmiddelen die de crisis vandaag potentieel vele malen erger zullen maken.

Hoe langer zo'n systeem kunstmatig functioneert, hoe harder de klap eens de limieten van zo'n scheefgegroeid model, drijvend op schulden, verhoogde uitbuiting en financiële tovenarij, wordt bereikt. De banken dienden een hele periode – via leningen – de kloof tussen productie en consumptie (de ondermijnde koopkracht van de werkenden, de gepensioneerden en werklozen, omwille van de neoliberale politiek) goed te maken. Ze leenden op brede schaal aan overheden, bedrijven en uiteindelijk ook gezinnen. Ze speculeerden zelf op massieve schaal met geleend geld op de financiële markten.

De goed verdienende politici van de burgerij knepen graag een oogje toe: hun kermis leek te blijven draaien, terwijl de enige zichtbare concurrenten - de stalinistische dictaturen - overal failliet gingen. Trouwens, precies op de wijze die marxisten reeds als mogelijk perspectief voorop hadden gesteld: niet door een politieke revolutie om echte arbeidersdemocratie in te stellen, helaas. Wel door een omvorming van de stalinistische heersende kaste in een nieuwe - zij het zwakke en corrupte - kapitalistische klasse.

Door de aangroei van de schulden kwamen de beurswaarden los te staan van de groei- en winstverwachtingen in de reële economie. Multinationals maakten dikwijls meer winst door te gokken op de beurzen dan te investeren in nieuwe productie. Kortom: de groei van het financiële systeem en de explosie van de winsten in deze sector, grotendeels gebaseerd op wat Marx "fictief kapitaal" noemde (steunend op schulden en niet op waarde gecreëerd in echte fabrieken of bedrijven), was een parasitaire uitwas op de beperkte winstgevendheid in de productieve sector - de sector die echte waarden creëert, op basis van het arbeidsproces - en de toenemende ongelijkheid in de maatschappij.

Dat is ook de reden waarom enkel uitvaren tegen "de banken, de speculanten en de ratingbureaus" - waartoe sommigen in de vakbondsleiding zich beperken - niet volstaat als kritiek. Wat we meemaken is een crisis van het kapitalisme zelf, omdat het kapitalisme is: het zijn de onvermijdelijke - reeds door Marx en anderen geanalyseerde - ontwikkelingswetten en -tendenzen van dit systeem die tot crisis leiden.

Sinds de jaren '70 vertoont het kapitalisme een neiging tot overproductie of de capaciteit daartoe. En dit omwille van het feit dat de werkende klasse meer waarde voortbrengt dan ze zelf terugkrijgt in de vorm van een loon, en het ongeplande en inefficiënte karakter van de productie en consumptie binnen dit systeem. Daarnaast was er de "dalende tendens van de winstvoet" sinds de jaren '60 al: de neiging om meer te investeren in machines dan in arbeidskracht, terwijl enkel uit de arbeidskracht meerwaarde of uiteindelijk winst wordt gepuurd. Marx noemde deze laatste wet de "belangrijkste wet in de politieke economie". Bedrijven moeten - als ze al gedwongen worden om te investeren op de huidige, snel verzadigde markten - meer kapitaal inzetten, omwille van de technologische vooruitgang, om een kleinere winst per product te realiseren.

Zeggen dat enkel de hoge schulden het fundamentele probleem zijn, laat de vraag onbeantwoord waarom die schuldenberg nodig was. Het gaat voorbij aan de rol die die schulden noodzakelijk speelden om de diepere problemen toe te dekken:

1/ de slechts gedeeltelijk herstelde winstmarges in de reële economie sinds de jaren '80, '90 en 2000, de daardoor grotere stimulans om onder meer via schuldcreatie te gokken op de beurzen

2/ de nood om via schuldopbouw de consumptie op peil te houden na de neoliberale aanvallen op de koopkracht van de werkende bevolking

Deze neoliberale aanvallen waren ook weer niet toevallig en getuigden ook niet enkel van "slechte wil". Ze vloeiden voort uit de objectieve noodzaak om de gedaalde winstmarges - sinds vooral de jaren '70, toen het systeem ook met overproductie begon te kampen - terug te herstellen. Wat uiteindelijk deels is gelukt in het neoliberale tijdperk beginnend met Reagan, Thatcher, de regering Martens-Verhofstadt in België...

Ligt het kapitalistische kalf gebonden door het "gebrek aan regels" in de financiële sector?

Ook dit is slechts een halve redenering. Deregulering van de financiële sector was niet enkel gemotiveerd door blinde hebzucht. Er was de onderliggende problematiek van lagere winstgevendheid in de industrie. De creatie van een meer op diensten gerichte economie, ook sinds de jaren '80, vormde slechts een tijdelijk lapmiddel om de economische activiteit nieuw leven in te blazen. De keten van arbeidsactiviteiten en dus ook van "toegevoegde arbeid" en, essentieel, onbetaalde arbeid of nieuwe uitbuiting is in de dienstensector kleiner dan in de meer uitgebreide sociale ketting van een sterk industrieel kapitalisme.

De industriële basis deels verleggen naar lageloonlanden in Azië of Oost-Europa (of Mexico in het geval van de VS) kan tijdelijk de winstgevendheid optrekken maar ondermijnt de effectieve vraag in de sterke ontwikkelde landen, door hoger betaalde en door relatief sterke vakbonden verdedigde jobs in de industrie te vervangen door lager betaalde, harder uitgebuite arbeidskracht in een vernieuwde dienstensector in deze landen. Ondertussen hebben de nieuw ontwikkelende landen - zoals China - een te kleine afzetmarkt om de crisis in de ontwikkelde landen (in Europa, de VS en Japan) op te vangen. China is voor 40% van zijn economie afhankelijk van de export: het zal mee naar beneden worden getrokken eens de groei in de VS en Europa stokt.

Linkse socialisten of marxisten zijn niet tegen meer regels: bedrijven als Electrabel profiteren van hun dominante positie om woekerwinsten te boeken. Het reguleren van de prijzen kan een opstap zijn naar nationalisatie en controle van de werkende bevolking op de rijkdom. Maar denken dat strengere regels omtrent de verhouding van schulden van banken tegenover het kapitaal waarmee ze werken het onderliggende probleem van tragere groei, tragere accumulatie, beperkte winstmarges in de industrie, en groeiende overproductie en overproductiecapaciteit had opgelost, is hardop dromen.

"Socialisme of barbarij"

Professor Schoors bezweert ons in zijn artikel dat alles wel op zijn pootjes terechtkomt met dit systeem, en dat we vooral dienen te blijven consumeren, op restaurant gaan, de aankopen zeker niet uitstellen, want - zo predikt de economiespecialist - "het is uiteindelijk maar geld". Daar hebben we het dan. Het is uiteindelijk maar geld! Voor een professor is dat misschien zo, voor werkende mensen klinkt zo'n uitspraak wereldvreemd in de oren. Als kapitalistische economen zo beginnen te spreken over geld en prijzen, de centrale fetisjobjecten van hun onderzoeksveld, wees dan maar zeker dat het systeem dat ze verdedigen er zeer slecht voorstaat.

De keuze is er de komende 10 jaar niet een tussen een hard of een iets minder hard kapitalisme. De vandaag opgroeiende generatie zal door dit systeem weinig of geen kansen worden geboden. De werkloosheidspercentages onder jongeren in Spanje en Griekenland - +40% - zijn een waarschuwing en indicatie in welke richting we ook in de sterkere landen kunnen ontwikkelen. De aanvallen op de ambtenaren in Griekenland - loondalingen van 40% - geven aan dat de burgerlijke politici (die van de sociaaldemocratie inbegrepen) en de patroons voor niets zullen terugdeinzen - niet voor sociale afbraak en desintegratie, niet voor poelen van armoede en blinde miserie onder arbeidersgezinnen, niet voor de nodige repressie als ze daartoe de kans krijgen - om hun eigen positie te redden.

De enige "verantwoordelijkheid" die de arbeiders en de gewone bedienden hebben, is die tegenover hun eigen klasse: de werkende klasse, haar belangen, organisatie en levensstandaard. Dit is de grote meerderheid in de maatschappij. Maar ook die lagen die zich traditioneel minder op collectieve strijd richten - kleine handelaars, intellectuelen, kaders en technici - zullen voor de keuze worden geplaatst: de progressieve klasse volgen - de werkende klasse die collectief vecht voor een democratische, socialistische samenleving - of de vandaag historisch overbodige en enkel nog schadelijke kapitalistische klasse volgen, die desnoods de hele maatschappij in haar neergang en vermogen tot afbraak en sociale ellende zal meetrekken, om haar winsten, posities en privileges veilig te stellen.

(pd)

Gehaaid durfkapitalisme: van Knokke tot Oostende?

2011-10-26T23:03:00.005+02:00

Beste vrienden, kameraden, 99%'ers aller landen, voor de Belgische kust is een reuzenhaai gesignaleerd! Het specimen was een evidente vertegenwoordiger van de 1% en vertoonde een frappante gelijkenis - kijk maar eens goed, maar niet voederen alsjeblief - met grootbelegger Albert Frère. Het persagentschap Belga, voor de gelegenheid uitgerust met snorkel, veiligheidsvest en duikfles, interpelleerde de reuzenhaai, of Speculantus Maximus, vanop een rots in Oostende naar de reden voor zijn onverwachte komst. Daar moest de schrik der zeeën en oceanen niet lang over nadenken. De afzichtelijke kolos - die een regelmatig nazicht door fiscus en tandarts reeds lang had opgegeven - verklaarde in onze wateren aanwezig te zijn omdat hij "geld had geroken".

Tevens had de 1%'er via de pers vernomen dat de Belgische regering-in-lopende-zaken "graag geld uitdeelt aan financiële haaien die het zeebankwezen domineren, terwijl de middelen voor openbare diensten aan werkenden en jongeren daar vanzelfsprekend voor moeten opdraaien." De reuzenhaai was op zijn rechtervin - waar andere vissen hartjes laten tatoeëren, of "I hate de vismijn" - voorzien van het logo van Goldman Sachs, de zakenbank van Amerikaanse origine. Het financiële roofdier stond erop om "persoonlijk het geld van de Belgische belastingbetaler te komen halen". En onze pensioenen, die konden we volgens de "trotse 1%'er" nu wel vergeten, eens Dexia en dus de Belgische en Franse regering "die tientallen miljarden aan Goldman Sachs en Morgan Stanley hebben terugbetaald." "Uw sociale systeem", oreerde de reuzenhaai met slecht onderhouden gebit, opzwaaiende vinnetjes, en een kapitalistensigaar vervaarlijk bengelend in een mondhoek, "werd vergokt op de beurzen. Wees blij dat je er nu zelf voor mag betalen."

De reuzenhaai, met hoge bankiershoed, hield ook vol ontstemd te zijn over de massale Occupy-acties van plankton voor de Belgische kust. Volgens de heftig met de tanden klapperende zeebarbaar ging het om "aan lager wal geraakt ongedierte. Die oproerkraaiers koesteren een misprijzen voor de gewone vis, zoals u en ik." En verder, weer geërgerd met de vinnen flapperend, met ijzige blik een toefje rook in het gezicht van de reporter uitblazend: "Ik zie echt geen lijn in die eisen. Wat een luidruchtig, kwebbelend allegaartje. Vroeger wou links mij tenminste nog onteigenen. Dat was verdorie duidelijk. Maar nu? Djeezus! Ik krijg er kop noch staart aan, wat in mijn geval toch iets wil zeggen." Het protesterende plankton, dat iets verder voor de vredige kust van het mondaine Knokke collectief enkele zeebanken bezet hield (#Occupy Zeeb@nk), geloofde volgens de 1%'er "in complottheorieën als het dacht dat Boer en Tuinder, De Standaard, Guy Tegenbos, en andere vismijnen, volledig in de netten van het grootkapitaal verstrikt zaten".

De reuzenhaai viel het massaal de zeebanken bezettende plankton aan op hun nochtans klassieke verschijning, alsook op hun vermeende gebrek aan programma: "Die zeebanken zijn van mij! Van mij alleen. 't Is te zeggen: van de 1% en ons nageslacht - de kleine, lieve, schattige reuzenhaaitjes! Dat dat bezettende plankton zich eerst eens gaat wassen, stelletje langharige en voor een denkbeeldige wereldvrede opkomende hippies. Trouwens, alle zeebanken hier aan de Belgische kust - tot in de Straat van Gibraltar, een belastingparadijs jawel - zijn van de reuzenhaaien. De groten eten de kleintjes op, da's de gewoonste zaak van de wereld. Je kan van een geldwolf nu eenmaal geen lammetje maken." En met sterke nadruk en stemverheffing in de digitale recorder blaffend: "Zoek eens een echte job, in de plaats van hier wat rond te hangen op mijn zeebank, belachelijk stuk plankton. Is het dat wat jullie doen, de hele dag? Een beetje rondhangen?! Huh?"

Daar had het plankton, inmiddels live de aanval van de oprukkende reuzenhaai over het hele internet rondtwitterend, even niet van terug. De planktonblogs konden de spannende opeenvolging van gebeurtenissen niet meer bijhouden, en een contestant had ondertussen een video met plankton dat vernuftig een anti-reuzenhaaienfuik in mekaar aan het draaien was op You Tube gepost. Een geanimeerd verlopende volksvergadering op de top van hun bezette zeebank bracht raad: Occupy Zeeb@nk zou "niet wijken voor het slechte gebit der reuzenhaaien" en hun graaicultuur in troebele wateren. Het zou collectief de tegenaanval inzetten "om niet enkel de zandkorreltjes op te eisen, maar de hele reeks van zee- en zandbanken die onze rijkdom uitmaken. En dit onder controle van het plankton aan de basis, in een socialistisch geplande economie! Occupy de Wereld op 11 november!"

Beste 99%'ers, mens of dier, we hebben enkel onze boeien te verliezen, en een wereld te winnen.

(pd)

Paupers en gepamper in de Wetstraat

2011-09-09T11:37:00.001+02:00

Vrienden, kameraden, lezers van De Tijd, de afgelopen weken speelde zich in dit bizarre koninkrijk een waar koningsdrama af. Neen, neen. We hebben het niet over de laatste plotwending in de regeringsvorming, die wij in de plaats van de burgerij eerlijk gezegd zouden opgeven. Op een kapotte fiets rijden doet alleen maar pijn. Dat wisten de Romeinen al. Zelfs de breedste tandpastaglimlach van Herman De Croo kan die veerkrachtige levenswijsheid niet toedekken. Daarenboven, echte bevrediging verwachten wij enkel van een arbeidersregering.

Neen, de koning in deze heet Sven Gatz (Open VLD), en het drama zijn uittredingsvergoeding. 300.000 euro! Vers aan de haak. Niets in de zakken, niets in de mouwen. Stappen wij ergens op uit vrije wil, dan krijgen we niets. Verandert een politicus van job dan heet die 300.000 euro een "sociale uitkering". Sociaal! Toegegeven, wij zijn hier doorgaans de eersten om neoliberale politici op tal van vlakken als emotioneel en anderszins "gehandicapt" te beschouwen. Je kan er eigenlijk nergens mee komen. Ze breken alles af. Onze openbare diensten, onze koopkracht, onze statuten, de plantenbak, moesten ze eraan kunnen.

Het zijn trieste verschoppelingen, deze neoliberale behoeftigen, die voortdurend hun kromme besparingslogica met nieuwe drogredenen, mentale vliegkunsten en een zelfbedienend cynisme dienen te omzwachtelen. Het moet een van de moeilijkste beroepen ooit zijn: constant een systeem verdedigen waarin de meerderheid achteruitgaat, financieel en sociaal. En dat met de ogen open en een houding alsof men zopas het warm water alsook de ruimtevaart heeft uitgevonden.

"Aan allen die de voorbije dagen op een gratuite, betweterige of soms zelfs aggressieve manier hebben gemeend mij de les te moeten spellen vraag ik: was uw boodschap ingegeven door een superieur moreel besef of door afgunst?" Aldus onze liberale Hamlet. Pal na zo'n hooggestemd pleidooi, ben je geneigd te zeggen: afgunst, zeker? Naast een functie als directeur van de Unie van de Belgische Brouwers - wat ongetwijfeld ook veel pathos van een mens vergt - heeft de liberale gazelle, zo lijkt het, ook een roeping als acteur gemist.

De tragiek in de Wetstraat ligt er soms vingerdik op. Gatz, in het verleden actief met vruchteloze voorstellen om de uitzinnige vergoedingen van politici aan banden te leggen, vond aanvankelijk dat hij - nu het zijn tijd was om langs de kassa te passeren - niet als enige, godbetert, de barmhartige Samaritaan kon gaan uithangen. Als de rest het mocht, waarom hijzelf dan niet, met al dat acteertalent in dienst van de gemeenschap?

Onze Hamlet roept het uit: "En zou u de uittredingsvergoeding op basis van een parlementair reglement zonder meer aan u laten voorbijgaan hebben?" Absoluut. Maar wij zijn dan ook voor politici aan het loon van een geschoolde arbeider, en geen gepamperde liberale cry baby's. Waarop de liberale gazelle vervolgt: "99,9% van de parlementsleden deden het in elk geval niet, ongeacht of hun politiek vertrek gedwongen dan wel vrijwillig was." Als zij het mogen, waarom het Gatzje dan niet? Snuif, snuif, snotter, snotter.

En het politieke testament van de aspirant-bierbrouwer gaat gloedvol verder: "Ik ben geen heilige" (als neoliberale afbreker zou dat effectief moeilijk zijn - pd), "(al had ik de eer een staande ovatie bij mijn parlementair afscheid te krijgen, wat mij zeer veel plezier deed) (eh natuurlijk, ze zitten allemaal in de trog) en ook geen duivel (mmm, ook geen toneelduivel?) (al word ik nu stevig aan de schandpaal genageld, wat mij raakt aangezien ik niet van ijzer gemaakt ben) (Snotter, snotter, nee Gatzje, van kapitalistisch linnen dan? Was Open VLD niet voor de beperking van de werkloosheid in de tijd, loonmatiging voor de werkende meerderheid en verdere privatiseringen? Dus diep van binnen toch ergens van ijzer?). Ik ben een mens met kwaliteiten en gebreken." Woehaa! Moeder, moedertje lief! Waar is onze zakdoek in dit koningsdrama? Wel, nu we de laatste traan hebben weggepinkt, met die edelmoedige zielsexpressie gaan we akkoord: kwaliteiten voor het kapitaal, gebrekkig en hard als ijzer voor de werkende klasse.

Maar het Gatzje is in zijn ga... zijn aanzien gebeten. En aangezien hij een matig acteur, een nog matiger psycholoog, en een ex-politicus is, geeft hij als uitsmijter mee: "Ik zoek naar de reden waarom kiezers die in veel gevallen hun eigen menselijke onvolkomenheden onder de mat vegen van hun volksvertegenwoordigers een leven eisen dat van een hogere morele orde dient te zijn." Eerlijk, wij vragen ons af hoe deze kloefkapper ooit "de gemeenschap" kwam te vertegenwoordigen. Je ontvangt een loon dat het veelvoud is van werkende mensen, waarvan je vindt dat ze hun loon moeten matigen, je hakt hele gaten in de financiering van scholen, gezondheidszorg, uitkeringen en pensioenen. Je pampert de banken die ons in een economisch zwart gat dreigen te sleuren. Je geeft cadeaus aan de rijken en laat enkel de werkende klasse nog belastingen betalen, de grote bedrijven amper. En dan verwacht je aan het einde van die maffe, brokken makende rit een huis te mogen opstrijken, omdat ze het "allemaal" doen en iedereen wel eens een dondervlieg heeft omvergelopen? Zoals de bekende Manuel ooit zei: que?

En ja, aangezien ook sprookjes een begin en een einde dienen te kennen: "Ik heb altijd een gelukkige en een vrije mens willen zijn en worden. Ik geef toe dat ik, zelfs als ervaren politicus, deze situatie niet correct ingeschat heb en het heeft me wat tijd gekost om tot het besef te komen dat ik met minder geld een vrijere mens zal zijn." Woehaaa! Hahahahahaha! En zoiets wordt nuchter in de pers weergegeven, zonder omver te rollen van het lachen en het gieren om zoveel larmoyante onzin? Ze zijn daar helaas ook door en door burgerlijk, maar toch: als dit geen eerste klas comedy casino - zonder jackpot uiteindelijk - is, dan weten wij het ook niet meer.

Als het bij de kapitalistische bierbrouwers niet lukt, kan Sven Gatz misschien nog in Lourdes aan de slag, als stand-in voor het geslagen hertejong, trouwe bondgenoot en toeverlaat van de heilige Bernadette.

(pd)

Overzomeren met haatmail

2011-08-19T01:22:00.000+02:00

Als men later op de natte zomer van 2011 terugkijkt, zullen enkele nieuwe begrippen komen bovendrijven: de flash mob-rel (door gsm en sociale netwerksites gedreven destructie - zie de vandaag trieste metropool Londen), de lone wolf-extremist (vergeet even de downsizende topmanager of mega-in-de-openbare diensten-hakkende neoliberale politicus, we hebben het wel degelijk over Anders Breivik en zijn terreur in het Noorse Utoya), en... - tromgeroffel weerklinkt over 's lands akkers en velden - het concept haatmail.

Je moet maar Bart Peeters heten en opkomen voor een "federale kieskring" (toch nog een eind weg van een radenrepubliek) om het nationalistische spek aan je been te hebben. Peeters deed zijn oproep in een radioprogramma van de VRT en mocht maar liefst 800 (jawel, achthonderd!) van deze van haat en andere vormen van misnoegdheid schuin en scheef - vooral scheef - staande onheilsberichten ontvangen.

Dat is, u zal met ons akkoord zijn, veel haat voor een mens om zich - temidden van enkele sympathiek aangeheven gitaarakkoorden - zomaar eventjes door te worstelen.

Vrienden, kameraden, een haatbrief (of -mail in zijn hedendaagse variant) opstellen en versturen, is niet niks. Een mens de dood, stekende rugpijn, voetblaren of erger toewensen en je daarvoor in je meest verbitterde en kreupele Nederlands uitdrukken... Het is een vorm van hulpeloos pestgedrag die best een psychologische analyse waard is - iets waar deze links-socialistische blogspot, zo wil nu het geval, zeer sterk in is. In het bijzonder als de haatmail uit Vlaamsnationale hoek komt, waar gevoelens van benepen wrok, ingehouden (nuja...) woede, en een passioneel ten berde gebracht "pas op of mijn Duitse scheper trekt uw snor uit" - het schrijnende collaboratieverleden is nooit ver weg - wel eens de boventoon voeren.

Wat voor mens schrijft een haatmail? Welk persoonlijkheidstype verlaagt zich tot een dergelijke, belachelijke uitspatting? En welke types orkestreren, want hoe noem je zo'n literaire pogrom anders, achthonderd (acht-hon-derd!) haatmails? Alleen maar mensen die nooit de kracht van een collectieve massabeweging zullen voelen, en zich bijgevolg met het keyboard in de aanslag als pester - als mislukte cyberbully, zeg maar - op de vrijplaats van de politieke meningen opstellen.

Volgens de zanger Milow, die in de voetsporen van David Attenborough de Vlaamse natuur in trok, zijn veel van de briefschrijvers NVA-verkozenen op gemeentelijk niveau. Een om den brode zelfverheerlijkend leger lagere kaders - boekhouders, fitnessbegeleiders, kruideniers, griffiers van de correctionele rechtbank, verkoopsmanagers, assistenten staatsrecht, wellness stylistes en gepensioneerde leraars met een voorliefde voor het interbellum - dat zijn 15 minuten faam heeft geroken, en er met de voeten vooruit is ingesprongen.

Kan een klassebewuste arbeider zich kwaad maken en vloeken? Liefst. Maar voor socialisten is de kritiek en polemiek nooit een vervangmiddel voor argumenten. De kapitalisten en hun ideologische steunpilaren een verzameling potverterende en omhooggevallen idioten noemen, is uiteindelijk slechts polemische versiering voor een goed onderbouwde economische, politieke en sociale analyse. Het bestrijdt de verveling, zet de zaken op scherp, en toont de onverzoenlijkheid der klassebelangen aan. Weg van de vrome maar valse beleefdheidsformules van het establishment, dat in zijn neoliberale aanvallen nooit met twee woorden heeft gesproken.

Waar linkse socialisten een onderbouwde argumentatie hebben, een huizenhoge batterij aan data en cijfers, en het perspectief om door massastrijd een krachtsverhouding op te bouwen, die de maatschappij in sociale zin kan veranderen, daar teert de kleinburgerlijke nationalist meer op het motto: "aan zij die al hebben - wijzelf, denken we - moet gegeven worden".

Het NVA-kader en zijn Facebookvrienden hangt een vrijemarktideologie aan die in crisis zit. Het heeft geen sociaal programma om een meerderheid in Vlaanderen aan te spreken, moesten ze voluit aan het bewind komen: Bart De Wever is een oppositionele zeepbel. Voorts worstelt het Vlaamsnationalisme van de harde vleugel met revanchisme tegenover een Belgische staat die ze enkel in periodes van Duitse bezetting voluit mee wilden beheren.

Meng kleinburgerlijke arrogantie, opgezweept door zeer tijdelijk electoraal testosteron, met de falende missie van het kapitalisme, uitsluiting door een financieel bankroet Belgisch establishment dat ze zelf hopen te vervangen door een eigen, bankroet establishment, voeg er een flinke dosis historisch gegroeide wrok bij vanwege een pseudo-elite die halfweg is blijven steken, en het besef dat je als rechtse neoliberaal een meerderheid nooit in actie gaat overtuigen van een positief sociaal programma, en je hebt alle elementen tesamen gebracht voor gefrustreerd bullygedrag en steriel gedaas op een lege Vlaamse heide.

Waar De Wever zelf slim genoeg is om subtiel te provoceren, valt die behendigheid bij de achterban snel weg. Wat je overhoudt, is een bataljon driftig vittende, maar dikwijls reeds gepensioneerde herauten van de Vlaamse strijd, die vanop hun splinternieuwe IPad of Apple Mac het politieke debat proberen droog te leggen. Of zoals Peter De Roover van de Vlaamse Volksbeweging suste: de verstuurknop is soms snel ingedrukt. Ja hallo? Multimediale beschermers van het imago van voorman De Wever, die zelf werd groot gemaakt via de media. En wiens mediapersoonlijkheid nu tegen de geringste kritiek moet worden verdedigd, via een Vlaamsnationale gang bang van iedereen die aan dat beeld - een zorgvuldig gecultiveerde, oppositionele zeepbel - zelfs maar een twijgje tracht te tornen.

(pd)

Bart De Wever en de NVA: de nieuwe verkiezingscampagne unplugged

2011-06-19T20:58:00.000+02:00

Wie dacht dat Bart De Wever en zijn partij, de NVA, staan te popelen om in een regering het grootste besparingsplan sinds mensenheugenis door te voeren, is eraan voor de moeite. Links-socialisme.blogspot.com, deze dierbare website, kon de hand leggen op de verkiezingsaffiches waarmee de NVA naar de volgende verkiezingen wil trekken - wanneer die ook vallen! Als er immers iets is wat de Vlaamsnationale partij zeker kan, dan is het verkiezingen winnen. En deze pareltjes van nationalistische marketing doen vermoeden dat de NVA het ook bij de volgende, euh, verkiezingen menens is. Kijk en geniet! De arbeidersklasse - en dat zijn de meesten onder ons, folks - is gewaarschuwd!! En een gewaarschuwd man, is er - zoals Bart zelf - 3 waard.

Hier volgt ook de splinternieuwe NVA-affiche rond "regionalisering" van vanalles en nog wat, maar vooral de sociale zekerheid. Er staat zelfs tekst op, beste mensen. Wij missen nu al de koppen van al die politici.

Geregionaliseerd onderwijs: beste bewijs waarom we de hele sociale zekerheid moeten regionaliseren

- Overvolle klassen! Dicht bijeen is het warm.

- Gebouwen op instorten! Industriële archeologie? Nu ook op de speelplaats. Geen schooluitstappen meer nodig!

- Containerklassen! Omdat uw kind niet zo bijzonder is...

- Kamperen voor de schoolpoort! Spannend, en niet zo duur als die vakantie in Marbella.

Steun de nieuwe NVA-petitie: wij willen niet enkel kamperen voor onze schoolpoorten. Regionaliseer de gezondheidszorg, pensioenen, uitkeringen,... Met minder middelen, zoals in het onderwijs, net zoals de NVA en Bart De Wever het eisen.

Wij willen ook kamperen voor:

- ziekenhuizen

- rusthuizen

- een Vlaamse RVA

- NMBS-stations

- De Post

Enkel nog subsidies voor neoliberale kampeertenten! Teken nu de petitie. Wat we zelf doen, doen we minder. Leve de Nieuwe Vlaamse ~~Rijken~~ Armoede.

Naam Vrij beroep Aandelenfonds SM-club Handtekening

..................................................................................

Verkiezingsaffiche nummer 2, beste vrienden en kameraden: brutaal in al zijn eerlijkheid! Binnenkort ook paginabreed in het familieblad Dag Allemaal te bewonderen. Want bij de NVA staan ze misschien dicht bij de patroons, maar nog veel dichter bij het volk. Zolang het Vlaams geworteld blijft en niet in opstand komt tegen het kapitaal. Altijd eerst de bijsluiter lezen, beste vrienden. Ook bij, ahum, nieuwe verkiezingen, wanneer die er ook aankomen.

Nog niet arm? De NVA zegt: u kan het nog altijd worden! Splits de sociale zekerheid, verdeel de arbeidersbeweging, en laat de Duitse 1-eurojobs maar komen... 1 euro voor elk gewerkt uur bovenop uw uitkering. Omdat niet alleen een Duitse kapitalist ze graag verdient! Stem NVA - uw regionale onzekerheid! Maak het leven weer spannend, wie geeft er om de hypotheek?

Of het met die toekomstige NVA-verkiezingscampagne snor zit, moet u maar aan het ratingbureau Standard & Poor's vragen. LSP daarentegen zegt: geen Vlaamse staat, geen Belgische staat, maar een democratische arbeidersstaat, met respect voor de nationale rechten van elke bevolkingsgroep en verdediging van de rechten van minderheden.

Bart De Wever vindt klassestrijd ouderwets, maar hoopt zelf de werkenden en hun gezinnen met grote besparingen op te zadelen, terwijl de banken en grote aandeelhouders vrij spel krijgen. Pfew, hoe doorzichtig!

Bart De Wever en de NVA? Zouden ze morgen mogen splitsen, door een algemene staking, zoals in Griekenland.

Doe de grote aandeelhouders en banken de crisis betalen. Voor een nieuwe, brede arbeiderspartij, links van SP.a-PS en de Groenen.

(pd)

Eindejaarskwis: ja, dat was 2010!

2010-12-30T20:00:00.001+01:00

2010 sleept zich, net als de regeringsonderhandelingen, moeizaam naar de eindstreep, onszelf een weg baggerend door wegsmeltende sneeuw, copieuze jaaroverzichten en dito eettafels. Wat was er hot en wat not in 2010? Staat het u nog springlevend voor de geest, of kan onze eindejaarskwis u hier, gedienstig als altijd, opnieuw zijn nut bewijzen? Voorwaarts!

1/ Hoe karakteriseerde Bart de Wever "België" in een geruchtmakend interview met het weekblad Der Spiegel?

a) Die Konstruktion von Dreck

b) Erger dan de Berlijnse Muur - die was tenminste gevallen

c) Een wingewest voor patronale junkies (notionele intrestaftrek = verslavender dan coke)

d) De zieke man van Europa

e) Het terminale broertje van de mei '68-permissiviteit

f) Niet wat nazicollaborateurs zoals zijn halve familie - en enkele aangetrouwde neven en nichten - ervan hadden verwacht

Antwoord: d

2/ Wie mag er schulden maken en wordt altijd gered door de overheid?

a) Frituur 't Vliegend Puntzakske

b) Schoenmaker "too big to fail" Eddy, Kessel-Lo

c) de banken

d) de werkende klasse

e) De Ploeg van 't Stad

Antwoord: c

3/ Welk lid van het Vlaams Belang werd nog NIET uit de partij gezet?

a) Adolf Hitler

b) Hermann Göring

c) Dokter Mengele

d) Eugène Terreblanche zaliger

e) Karel Dillen, nog zaliger

f) Alexandra "op hete" Colen (zij doet het licht uit)

Antwoord: f

4/ Welk ratingbureau dreigde de status van België recent te veranderen van "stabiel" naar "negatief"

a) de FIFA

b) de Flair (in het intrigerende coverstuk "10 manieren om de spanning erin te houden")

c) Standard & Poor's

d) Standard & Filthy Rich

e) Super Rich Bastards Unlimited

Antwoord: c

5/ Wat is, volgens de SP.a, een "progressieve staatshervorming"?

a) Een waarbij zij zelf op hun stoel mogen blijven zitten en naar hun marktwaarde worden betaald

b) Een waarbij woorden en daden slechts moeizaam overeen stemmen

c) Een waarbij Frank Vandenbroucke meer bespaart dan de rechtse concurrentie: op naar de 22 miljard, go Franky go

d) Een waarbij Frank VDB in de pers - nog steeds de Betere Mop van het Millennium - als "de slimste van de klas" wordt gepresenteerd (eens je een slechte reputatie hebt, raak je er moeilijk vanaf)

e) een waarbij de werkenden, de gepensioneerden en armen progressief meer worden gestroopt dan de rijken

Antwoord: a, b, c, d, e

6/ Wat noemde kardinaal Léonard een vorm van "immanente gerechtigheid"?

a) Het verdwijnen van de boerenstand

b) De nederlaag van Athene tegen Sparta (in 404 voor Christus, wat wil je?)

c) De sluipende verschuiving van nieuwsgaring naar infotainment

d) AIDS voor homoseksuelen

e) Dat de goddeloze beurzen, de banken en het IMF roemloos in elkaar zouden storten

Antwoord: d

7/ Van welk boek zijn volgens een recent artikel in De Standaard, sectie Economie, de analyses helemaal juist, maar de conclusies radicaal verkeerd?

a) "SOS Piet 4" - van TV-kok Piet Huysentruyt

b) "Het Oude Testament" - diverse medewerkers

c) "Het Kapitaal" - Karl Marx

d) "Een geschiedenis van België" - Marc Reynebeau

Antwoord: c

8/ Hoe heet de nieuwe rechtse beweging in de VS die pleit voor minder overheid en veel meer vrije markt?

a) The Rockefeller Foundation

b) The Please Kick Us in the Nuts, Again, We Like It Movement

c) The Tea Party Movement

d) The Return of Milton Friedman and his Gory Zombie Slayers

Antwoord: c

9/ Bestaat er nog een toekomst voor de kapitalistische vrije markt?

a) Nee, haar toekomst ligt in het verleden

b) Ja hallo! Waar blijft die democratisch geplande economie?

c) Alleen in het hoofd van Bart De Wever, Frank Vandenbroucke en Boudewijn Bouckaert (waarom vormen ze niet één partij - de Nieuwe Vlaamse Patroons?)

d) Dat zal van de arbeiders en hun gezinnen afhangen

Antwoord: Strikvraag, wij weten niet alles, zelfs niet op voorhand. Maar er wordt aan gewerkt.

10/ Hoeveel kilo zal Bart De Wever nog wegen op het moment dat er een regering wordt gevormd, dat de eerste grote besparingspakketten worden doorgevoerd en hij zijn eerste algemene stakingen in gemeenschappelijk vakbondsfront, onder druk van een ontketende basis, mag verwelkomen (als het een hulp kan zijn: gewogen in zijn zéér ruime en separatistische grootvaderonderbroek)?

a) De helft van vandaag, en dus nog altijd meer dan Sigfried Bracke en het voltallige meisjeskoor K3 samen

b) Het dubbele van vandaag, de verkoop van aardappelen, frieten, berepoten en mayonaise zal in België tegen alle economische trends ingaan

c) Bart De Wever zal in 2011 spontaan in een Belgische friet veranderen, en men zal hem niet meer kunnen splitsen

d) Bart De Wever zal in 2011 nog sneller barsten dan het koninkrijk dat hij geleidelijk weg wil hervormen

Antwoord: volg het op de voet op de LSP-site, ook in 2011!!

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

Rijken geven geld weg - waarom niet een handje helpen?

2010-09-05T01:00:00.005+02:00

Vrienden, kameraden, ja zelfs leden van de NVA: rijk zijn is niet gemakkelijk. Het moet zijn dat u de afgelopen maanden voltijds op een badhanddoek lag op de Balearen, op een geestesverruimende trektocht bent vertrokken richting zuidelijke Alpen, of wekenlang in een blakende hitte Bart De Wever-bieten (binnenkort te koop via deze website, in madeirasaus) kweekte in uw dierbaar moestuintje,... Maar voorts zijn er geen aanvaardbare excuses om het belangwekkendste nieuws van deze zomer te hebben gemist. En dat was: de rijken zien het niet meer zitten. En geven daarom de helft van hun geld weg!

Waar hebben we het over, vraagt u zich inmiddels wederom af. Wel vrienden, kameraden en al dan niet kortgerokte - of is het gerookte? (sorry!) - leden van de NVA, dit: in navolging van toprijkaard Warren Buffett (buffet, wat een naam voor een rijke - sorry!) en Bill Gates ("gates", "hekken", wat een naam voor een... euh, sorry), in navolging van Die Twee dus hebben reeds 30 (DERTIG) miljardairs in hoofdzakelijk de VS beslist dat ze de mensonterende luxe, de voluptueuze vliegdekschepen, de in champagne gedrenkte tuinfeesten en met goud belegde tandenstokers niet meer aankunnen en - desgevolg - bereid zijn om de helft van hun zuur verdiende rijkdom zonder een revolutie weg te geven. Aan liefdadigheid!

Vrienden, kameraden, kortgerookte Kim Geybels: dit is wraakroepend, neem het van ons aan. Eerst zoveel moeite doen om het van de werkende klasse af te pakken; neoliberale partijen, politici, rechters, drugstrafikanten en Yves "iedereen zal een beetje moeten verarmen" Desmet voor je kar spannen; jarenlang via je beroepsorganisaties smeken, huilen, bidden en stampen om deregulering, privatisering, private pensioenfondsen en loonmatiging voor u en ik... En dan durven vertellen dat het allemaal maar "om te lachen was" en dat ze toch niet meer weten WAT ZE ERMEE KUNNEN DOEN. Moeten ze er de zesendertigste Maserati mee kopen of het honderdvierenzestigste zwembad met ingebouwde wellness coach? Wel, guess what klojo's: wij, die er tenslotte voor hebben gewerkt - voor jullie dividenden - weten dat wel.

In een eerste reactie op de Oproep van Buffet en Hekken (hacken?) waren onze intenties nobel en, zoals steeds, licht satirisch. Fantastisch, dachten wij. Geweldig. Die site - The Giving Pledge heet het ding - gaan we nu eens hacken. In naam van Christian Van Thillo, de rijke Belg, zouden wij - o joy - al onze zonden erop opbiechten in een charmant, licht gebroken Engels. Vervolgens zouden wij de arbeidersklasse bedanken voor de volgehouden inzet om hem en zijn klasse te verrijken, spijt betuigen voor de licht neoliberale en zelfs communautaire inslag van al zijn media-initiatieven om finaal met groot vertoon minstens 99,6% van Van Thillo's vergaarde rijkdom zonder kassaticket, en dus niet aftrekbaar van de belastingen, weg te geven aan de volgende, euh, liefdadigheidsinitiatieven:

"- de Progressive Workers' Federation of Pakistan (51%)
- de kleermakersvakbonden from Bangladesj (33%)
- de ondergrondse vakbond van Guandong in het grote China (10%)
- de bovengrondse vakbond van De Morgen voor als deze jongen er weer personeel gaat ontslaan (0,0000000011%)
- de Jongerenmarsen voor Werk in Belgium, want op mijn jacht vraag ik mij soms ook af hoe het komt dat er nog zoveel jongeren werken, nadat ik met mijn rekenmachine ben langsgeweest (de Rest)"

Vrienden, kameraden, NVA-sympathisanten, laten we de rijken niet langer lijden onder de kwellende gedachte niet te kunnen kiezen uit de rekken van de Colruyt en de Carrefour. Onteigen de hele boel, voor ze hun en dus ons geld - onbetaalde arbeid! - in de oceanen werpen. Laten we de bron van hun ellende, het privébezit van de productiemiddelen, afschaffen en overgaan tot een eerlijke verdeling van de rijkdommen, een democratisch geplande economie.

En o ja, The Giving Pledge, is enkel "een morele belofte" lezen wij in de Financial Times! Ze aanvaarden zelf geen geld. Dat doet voor ons de deur dicht. Nu zit er echt niets anders meer op dan die Europese 24- dan wel 48-urenstaking te organiseren, massaal en feestelijk de straat op te gaan, de bedrijven te bezetten en het socialisme, uiteindelijk wereldwijd, in te voeren. Tenzij u de morele beloften van VBO, Voka en andere Buffetten achter Hekken gelooft natuurlijk.

(pd)

Politieke soap: ook na 13 juni?

2010-06-04T16:00:00.003+02:00

De verkiezingscampagne heeft elke dag een beetje meer weg van een slecht geschreven en geregisseerde soap. De traditionele politici lijken met hun opzienbarend nietszeggende slogans vooral op de life style-goeroes en andere platgeföhnde marketeers onder ons in te spelen. Die beroepsgroepen vormen voorlopig nog geen meerderheid in het land. Enkel de LSP, krijgen wij de indruk, wil met haar affiche en slogans niet met alle mogelijke middelen de intelligentie van de kiezer beledigen. Intussen benadert de vaderlandse politiek naar inhoud en vorm steeds meer een doordeweekse aflevering van Thuis: bordkartonnen karakters, een middelmatige plot maar steeds met dramatische gevolgen...

Ten Huize Bart De Wever:

Mevrouw De Wever: "Schat! Julie en onze François hebben weer eens ruzie gemaakt."

Bart: "Dat het kletterde? Ik heb altijd gezegd dat het met die Julie troubles zou worden voor onze Cisse. Die komt van over het water. Volledig langs de andere kant van de Maas. Waar wij nog met onze kruiwagens naartoe zijn gereden. En dan heb ik het niet over de Duitsers, hé schat. Die Julie, het spijt me dat te moeten vaststellen, belichaamt zowat alle slechte aspecten van de Franstalige én Latijnse cultuur. En haar konijn met pruimen trok ook op niks. Dat ze ons en de kinderen dat vorige zondag zonder verpinken durfde voorschotelen!"

Mevrouw De Wever: "Je hebt gelijk Bart. Groot gelijk. Onze François moet durven veranderen. Niet van regering maar van vrouw."

Bart: "Nu zeg ik! Nu durven veranderen. Konijn met pruimen? Een dooie rat in het vriesvak met bedorven mertillekes is er niets tegen. Amai amai."

Mevrouw De Wever: "Het verschil tussen Julie en onze François... Weet je wat dat is, Bart? Het verschil tussen revolutie en evolutie. Die Julie wil met haar wuft kookgedoe 100 kilometer per uur te snel gaan voor onze François. Gewoon te snel! Net als de arbeidersmassa's in mei '68. (Bart deinst verschrikt achteruit) Ik ken mijn broer toch hé, Bart. Ik ken hem al veel langer dan die Franse madam. Met meer dan stoofvlees en frieten moet je bij onze François toch niet afkomen. Allé!"

Bart: "Ik stel vast dat uw broer wordt gegijzeld door een Franstalig front. In zijn eigen huis nog wel. Ik stel verder vast dat onderhandelen met dit front niet veel zal opleveren. Scheiding van de bevoegdheden in een confederaal model dringt zich bijgevolg op, schat. Met zoveel mogelijk middelen voor de Vlaming, de Cisse, maar dan rechtstreeks beheerd door de patroons van VOKA en Unizo. Door een Vlaamse elite. Want de Cisse is niet van de snuggersten, zoals uit zijn huwelijkskeuze blijkt. En als het even kan zonder sociale zekerheid voor die Latijnse furie, die haar geld toch maar in slecht gebakken konijnen steekt."

Mevrouw De Wever: "Separatisme, Bart? Is het dat wat je zegt?"

Bart: "Separa-wat? Begint de botanische tuin van de buren weer over onze haag te hangen? Nu bel ik echt de politie, hé schat. Nu gaan ze te ver. Da's onze grond hé! Aha, je bedoelt een radicale scheiding van uw broer en Julie. Euh, ik ben natuurlijk een voorstander van het klassieke huwelijk, hoe slecht dat konijn ook mocht zijn. En dus lijkt me in de gegeven situatie een ruim opgevat confederaal model meer aangewezen. Gaan we slapen?"

Intussen in de woonst van Alexander De Croo:

Het vrouwtje van Alexander: "Alexander, waar ga je naartoe? Naar je werk? Je bent de baby vergeten?!"

Alexander (kijkt gehaast in zijn aktentas, scharrelt een beetje rond): "De baby? Mmm. Ah, daar in zijn box, zijn belastingvrije zone. Kom hier ventje! Euh, of was het een vrouwtje? (plots gevoelig) Liefje, ik doe dit allemaal voor onze kinderen. Voor dit kleine grut en al de rest dat nog zal volgen. Vandaar dat ik ook eis te weten hoeveel mijn rivalen zullen besparen! Onze plannen zijn duidelijk: het onderwijs, de sociale zekerheid, zelfs de pensioenen van ons nageslacht zullen tot schroot worden herleid, als het van mij afhangt. Ik eis te weten, ja ja zeker liefje - dit is een eis, in welke mate de andere politici dit land tot schroot zullen herleiden. Meer platgewalst schroot dan dat van Open VLD? Euh schat, een vraagje: heeft papa zijn testament nu al ondertekend?"

Het vrouwtje: "Zijn testament? Ochgottekestoch... De mens kan amper fatsoenlijk spreken, laat staan dat hij iets verstaanbaars op papier krijgt. Oh Alexander! Ik ben zo wanhopig!"

Alexander: "Hmm. Liefje... Laat ons rationeel nadenken, in de stijl van de Verlichting en de Familie Verhofstadt. Die erfenis zal toch van pas komen voor ons en onze bloedjes. Het zou een nieuwe start zijn in dit politieke circus, waar ik desalniettemin nooit in wil opgeven. Want de De Croo's 1st. We moeten weer vooruit: je weet dat ik veel kinderen nodig heb voor al die covers op de boekjes. Het zijn er ook steeds meer en de eisen van het vak worden steeds harder."

Het vrouwtje: "Oh!"

Alexander: "Zeker als ik binnenkort als Eerste Minister 5% minder ga verdienen met al die begrotingstekorten. Staat in ons programma."

Het vrouwtje: "5%! 5%!? Maar dat is onze volledige derde pensioenpijler, Alexander! En je gaat op de eerste pensioenpijler flink besnoeien, heb ik je gisteren nog tegen de buurman horen zeggen."

Alexander: "Ja ja sorry schat. Sorry zeg ik!! Ik zal papa bellen... (slaat met de vuist op tafel) Dat we duidelijke engagementen en een tijdschema eisen, net als met de staatshervorming."

Nee, gemakkelijk zal het niet worden in het stemhokje op 13 juni. Op 14 juni gaan wij gewoon klassenstrijd voeren. Noem het een doorstart.

(pd)

Pensioen pas na 45 jaar – wie doet beter?

2010-03-24T21:00:00.004+01:00

"En daarom bedanken wij Freddy, Lien en Jonas voor 45 jaar trouwe dienst aan het bedrijf. Wat zouden we al die jaren geweest zijn, zonder hun trouwe, steeds op de targets gefocuste en immer opmonterende aanwezigheid...? Zeer weinig! En onze aandeelhouders nog minder. Schol!"

Marianne Thyssen vond het zelf een briljant idee. Geconfronteerd met de ergste crisis in 80 jaar dienen werkende mensen – Willy Claes en zijn zitje in de directie van Carrefour niet meegerekend (Claes is reeds 25 jaar gemummificeerd, moet u weten) - liefst 45 jaar, ja 45 jaar, hun nestel af te draaien voor het kapitaal. Tot je 25e gestudeerd? Dan zal je pas op je 70e levensjaar de deur van je arbeidend bestaan achter jezelf mogen dichtslaan. Met toeters en bellen, hetzij met een vals gebit in de aktentas, dan wel voortdokkerend in een kortademig aangestuurde rolstoel.

Wees dan liefst ook niet enkele jaren werkloos in die blitse en veerkrachtige kapitalistische economie van ons. Of je mag tot je 75e die razend interessante kantoorjob creatief blijven invullen. Of met reuma, bloeduitstortingen in de onderbenen, nu en dan werktuiglijk een Viagrapil achterover drukkend, aan de lopende band van de assemblagefabriek je ding blijven doen.

Enkel een burgerlijk politicus kan op het idee komen om werkende mensen een “carrière” van 45 jaar aan te praten. Toegegeven: Roger Blanpain, professor emeritus in de economische bedpankunde, had het mogelijk ook gekund. Is het u trouwens ook opgevallen dat Blanpain als neoliberale agent-provocateur de laatste maanden concurrentie heeft gekregen? Nog wel van een andere geleerde en gestrikte medemens. Marc De Vos, professor en “algemeen directeur” (niet gelachen!) van het Itinera Institute. Zeg nooit Itinera Instituut tegen het gelijknamige - pruilmondje - Institute. Het betreft hier geen monetaristische kloosterorde. Neen, het gaat om - ga er even voor zitten - een “onafhankelijke denktank en doetank die wegen voor beleidshervorming” - even naar adem happen - “naar duurzame economische groei en sociale bescherming identificeert en promoot”. Vrij vertaald voor de werkmens: deze kinky bastards willen onze sociale zekerheid met alle mogelijke middelen ontmantelen. Kijk uit voor deze Strikmans! Gelooft even hard in de liberale vrije markt als Paus Benedictus – hallelujah - in de Onzichtbare Hand van God. Effectief: 't collectief, laat staan een arbeidersstaat, is voor De Vos Satan.

Wij stellen onze thesis dus bij: enkel burgerlijke politici en intellectueel verdwaalde proffen kunnen verzinnen dat wij ons 45 jaar uit de naad moeten werken voor de knuppels van het kapitaal. Terwijl een politicus dat al na 20 jaar mag! Recht op volledig pensioen. Vanaf 52 jaar, mensen. Het betere brugpensioen, jazeker. Wat ze een levende schande vinden als een doodgewone bandarbeider ervan gebruik maakt. Zo'n hoogbejaarde politicus kan dan eventueel nog wat uitbollen in de beheerraad van Inbev (Dehaene) of Carrefour (waar de Heer Claes spreekwoordelijk langs de kassa passeert). Ziedaar de rood-groene politieke vertegenwoordiging van de arbeidersklasse! Wat een spektakel. Misschien kunnen we het toch beter zelf doen?

't Zou ons niet verwonderen als we binnenkort, als het kapitalisme helemaal op de fles gaat, nog drastischer voorstellen in de maag gesplitst krijgen. Waarom stoppen na 45 jaar als we tot aan onze invaliditeit het winstsysteem kunnen overeind houden? Haal de bedlegerigen uit de homes en rusthuizen. Trommel met klaroengeschal de ouden van dagen op uit hun eenzame eengezinsflats! Drijf de mankenden, de zieken, de ijlenden en dementen samen in hangars om ze tot hun laatste levensadem voor Vadertje Kapitalist en Zijn Politici puntige feesthoedjes te laten plooien. De actieve welvaartstaat: nu ook voor post-gepensioneerden, hinkend, zingend en zwalpend op krukken. Terwijl het legertje jongere werklozen tegelijkertijd maar aangroeit...

Een wonderlijk idee zou het zijn, maar een gouden zaak voor crematoria en andere eeuwige rustplaatsen. Geef ieder kapitalistisch bedrijf of overheidsinstelling zijn geautomatiseerd bedrijfspark, euh, begraafplaats bedoelen we. Een echt kapitalistisch kerkhof. Weg met alle valse symboliek! Geachte Heer Leterme, meneer Verhofstadt en allerbeste Frankie Vandenbroucke: laat dit jullie nieuwe, gloedvolle missie zijn. Loop er niet van weg, zoals die simpele Wouter Bos in Nederland: een man die ellendig verzaakt aan de nobele saneringstaken van de heersende klasse.

Want inderdaad, op die manier hoeven jullie als politici helemaal géén pensioen meer te betalen aan ons – klasse van werkende loonslaven. Een pensioen dat in de tweede en derde pensioenpijler toch wordt vergokt op dementerende beurzen. Vandenbroucke heeft zoals steeds gelijk. Met goedkope praatjes dat de superrijken (die 10% die 50% van alle vermogen slash rijkdom bezit) het gelag zullen moeten betalen, zullen we de maatschappij niet op orde krijgen. Dat klinkt als marxisme en socialisme uit de zeer oude doos – die wij nooit hopen te worden.

Installeer na 45, 50 dan wel 60 jaar labeuren - voor de echte doorbijters - gewoon een modern crematorium, annex stemmig verlicht en ingericht kerkhof, aan de uitgang van elk kapitalistisch bedrijf. En noem het Creatieve Destructie Met een Strikje. Met Marc De Vos als zuinige ceremoniemeester en uitvaartbegeleider, en Adam Smith op de bidprentjes.

Nu nog hopen, vingers kruisen beste mensen, dat de werkende bevolking - zo'n vals gebit komt soms hard aan - tegen dan niet met brede lagen op straat, laat staan in opstand, begint te komen. The times, they are a-changing... Bob Dylan, leeft die nog?

(pd)

Barack Obama: de hotline naar President Haiku Herman

2010-01-23T14:00:00.003+01:00

Herman Van Rompuy: wie had ooit gedacht dat “onze Herman” het tot Europees president zou schoppen? De kranten wisten over niets anders meer te schrijven. Hadden zo'n drastische carrièrewending duidelijk niet verwacht. Zelfs in Washington, Londen en Den Haag moesten ze vrede nemen met een grijze, diep-katholieke Belg als vleesgeworden compromis, in het kluwen van de Europese natiestaten. Een Belg! Dat hij een dichter was, in de eerste plaats, kon slechts matig de gemoederen bedaren. Zo was Gezelle ook ooit begonnen.

Als president van de EU verwachten we dat Haiku Herman orde op zaken gaat stellen in Griekenland. Bandietenstaat met verdachte rekeningen. Eens hij dat voor mekaar heeft, staat – wat ons betreft – geheel Oost-Europa op de agenda. Te beginnen met de Baltische staten. Of die nu binnen of buiten de eurozone liggen, zouden we niet meteen kunnen bevestigen. Maar een EU-president moet ambitieus zijn. En wat denkt Haiku Herman te doen aan de 21% jongerenwerkloosheid in de eurozone? Da's een probleem voor overmorgen, mensen, in zijn drukke agenda. Even geduld aub. Morgen eerst, op het “to do”-lijstje: Griekenland en Oost-Europa. De Grieken en hun dubbele boekhouding, tussen 9u en 12u 's ochtends. Dan snel een broodje binnenspelen, de buitenlandse kranten doornemen en ter verpozing een haiku aan de eeuwigheid toevertrouwen. In de namiddag zal de president dan Oost-Europa, in zijn gekende rustige stijl, op orde brengen. En waar lag Haïti ook weer? Google Earth!

Laat ons even terugkeren naar verleden donderdag, even na het middaguur. Penetrante ringtune: het Scalakoor, gedrapeerd op een beat van Milk Inc. De moderne CD&V: burgerlijk-degelijk en toch niet duur. Hemelse gezangen stijgen op uit Van Rompuy's blinkend grijze Nokia. Welke melkproducent zou er nu weer aan de lijn hangen?

(in het Engels)

- “Hallo, met Herman Van Rompyou. Met wie heb ik het genoegen te spreken?”

- “Hi Haiku, geweldig je aan de lijn te hebben. Je praat met Barack Obama, president van de Verenigde Staten. Hoe staan de zaken ervoor, Haiku? Alles okay met de familie en kids? Om meteen ter zake te komen, ha. Heb je even 5 minuten om een aantal dingetjes te overlopen, betreffende onze doorlopende NAVO-samenwerking en de relatie tussen de wereldgemeenschap en China?”

- “Ah, meneer Obama. Maar mijn echte naam is Herman. Herman Van Rompyou. Niet Haiku.”

- “Wat zeg je, mister Van Rompyou? Je echte naam is niet Haiku? Werd er ook met uw geboorteakte geknoeid misschien? (buldert van het lachen) Dan hebben mijn medewerkers weer eens vergeten om de puntjes met elkaar te verbinden. Doet me denken aan die zaak met de Ondergoed Terrorist. Mmm.”

- “Om het op te helderen, meneer president: Haiku is slechts een bijnaam. Hij werd uitgevonden door de pers, aangezien ik mij op onbewaakte momenten wel eens overgeef aan de edele kunst van het dichten. In de Japanse haikuvorm. Haha! Ahum. U mag mij ook Herman noemen.”

- “OK, Herman. Laat ons eens zien... In de bloeiende vallei van ons wederkerig verlangen naar vrede en welvaart voor alle volkeren zou ik de Europese leiders het volgende willen vragen. Laat ons de mogelijkheden die de toekomst biedt niet beperken tot de horizon die we kennen. Als we samen opmarcheren, schouder aan schouder, naar onze duidelijk omlijnde doelstellingen, kunnen we wonderen verrichten. Hoop en sobere rede zijn de solide fundamenten van de menselijke onderneming. Kortom Haiku: ik zou meer troepen nodig hebben in Afghanistan. Wat heeft de EU ons te bieden op dit terrein?”

- “Euh, aha. Meneer de president, daarvoor moet ik eerst even rondbellen, denk ik. Met mevrouw Merkel en meneer Sarkozy. En met Pieter De Crem. We zitten ook met Griekenland... En de Baltische staten.”

- “OK, bedankt. Ik hoop op concrete engagementen, dat zal u begrijpen. Wij zijn reeds strategische partners voor zo lang. Ja, we kunnen het! En verder, meneer president Haiku: in het kader van de goedkope muntpolitiek van China en de verscherpte internationale concurrentie hebben wij beslist om extra belastingen op hun goederen te heffen. Kinderspeelgoed, staalplaten, badeendjes, batterijen, jeansbroeken, namaakeditorialen van Guy Tegenbos, enerverende wekkerradio's,... Krijgen van onze douanediensten allemaal een fikse importheffing, ingaande vanaf maart 2010. Kunnen we rekenen op Europese steun in deze arena, die ons als strategische partners zozeer aanbelangt?”

- “Euh wel. Zeker meneer Obama. Maar wat die wekkerradio's betreft zou ik toch even moeten afchecken met de heer Brown. En met mevrouw Merkel en met de Nicolas en zijn Carla. En ook met de heer Karel De Gucht, van onze Commissie Internationale Handel, die als geen ander de belangen van onze Europese wekkerradio's verdedigt, zij het niet van de arbeiders die hen produceren.”

- “Hahaha! Prettig met je gesproken te hebben, Haiku. Ik hoop dat we de basis kunnen leggen voor een vruchtbare samenwerking in de toekomst. Tot wiens actuele horizon we ons nooit mogen en kunnen limiteren. Ja, we kunnen het!”

- “Hihi. Wijze woorden, meneer de president. Ik zou op onze samenwerking en mijn telefoonrekeningen dan ook een toost willen uitbrengen, evenals een bescheiden haiku ten berde willen brengen:

Onze economie verkleurt in crisis
Heden zwalpen wij op de kapitalistische Titanic
Constructief blijven arbeiders, ik ga even bellen”

(pd)

Ja, dat was 2009 - eindejaarskwis

2009-12-30T15:30:00.002+01:00

2009 was een slecht jaar voor het kapitalisme maar niet voor haar bankiers. Die kregen de miljarden toegestopt waar wij, arbeiders en jongeren, de komende jaren voor zullen moeten gaan opdraaien. Op de valreep van het jaareinde: wat schiet er u nog te binnen, of wat bent u integendeel al glad vergeten, van 2009?

1. Wie kreeg er in 2009 de Nobelprijs voor de Vrede?

a) Ayatollah Khamenei
b) Regi van Milk Inc
c) Barack Obama
d) Rik Torfs en zijn nieuwe partij

Antwoord: c

2. Wie werd er in november van dit jaar president van de Europese Unie?

a) Haiku Herman
b) Wendy Winstbejag
c) Neoliberale Neelie
d) Plezierig Privatiserende en Prima Poenscheppende Philemon

Antwoord: a

3. Hoe heet de nieuwe dichtbundel van Benno Barnard?

a) Waar is de klasseanalyse?
b) Fuck de klasseanalyse
c) Fuck de islam en de klasseanalyse
d) Mijn God, mijn liefde en mijn gebrek aan politieke economie
e) Geen van allen, dit was een strikvraag

Antwoord: e

4. Wat is er 20 jaar na de Val van de Muur verdwenen?

a) onze badkamer
b) de euforie van de kapitalisten
c) een reeks bureaucratisch misvormde arbeidersstaten
d) een tros stalinisten

Antwoord: a, b, c en d

5. Van wie werd in 2009 het volledige oeuvre geremastered en in een luxe-editie heruitgegeven?

a) Louis Tobback
b) Het Centraal Comité van de Chinese KP
c) The Beatles
d) Lady Gaga

Antwoord: c

6. Volgens de beruchte e-mail van Barteld Schutuyser naar Caroline Gennez, SP.a-voorzitster, mocht Frank Vandenbroucke niet vooraan zitten op het laatste SP.a-congres. Waarom niet?

a) Omdat Louis Tobback dan het podium niet zou zien
b) Omdat Vandenbroucke op de eerste rij gezichten zou trekken en het weer geen serieus congres zou worden
c) Omdat Vandenbroucke zo niet zou merken welke Brutus een mes in zijn rug zou planten
d) Omdat het in de media niet goed overkomt om de persoon die je wil uitschakelen op de eerste rij te zetten

Antwoord: d

7. Wat moest er, na het uitbreken van de economische crisis, volgens de halve bolsjeviek Paul De Grauwe (Open VLD) met de banken gebeuren?

a) De regering had ze in de fik moeten steken
b) De regering had de bankiersbonussen moeten uitdelen aan de arbeidersklasse
c) De arbeiders hadden de banken moeten nationaliseren onder arbeiderscontrole, in het kader van een socialistische planeconomie
d) De regering had de banken moeten nationaliseren

Antwoord: d

8. Wat zal er in 2010 volgens de commentatoren in de burgerlijke kranten weer oubollig, niet van deze tijd en contraproductief zijn?

a) De klassenstrijd
b) Een abbonnement op het vernieuwde maandblad van de LSP, nu op 16 pagina's en met de voor- en achterpagina in kleur!
c) Openbare diensten en ambtenaren
d) Stakingen, arbeiderspartijen, marxisme, Céline Dion, en een democratisch geplande economie

Antwoord: alle ballen raak, alle ballen gewonnen

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

De patronale Osdorp Posse

2009-12-08T15:00:00.004+01:00

Het zou een understatement zijn om te beweren dat er weinig sympathie in de media opwelde, de afgelopen weken, voor de vakbondsdelegaties bij Bayer. Hun "misdaad"? Niet bereid zijn om in te leveren op lonen en arbeidsduur, op eenvoudige vraag van de directie. Inmiddels moest de Bayer-directie, voorlopig althans, haar houding herzien. Maar die gebeurtenis kreeg in de krantenkolommen minder weerklank.

Zie hieronder de patronale rap zoals we hem de afgelopen weken tot in den treure te horen kregen. Moet er nog een arbeiderspers zijn?

Patronale rap: zo bad als ze zelf willen zijn

Overal, overal, leveren de arbeiders in
Dat doet ons deugd, dat geeft plezier
O yeah, cool, broeders en zusters,
Geef het kapitaal zijn zin

Inleveren, inleveren! 't Is nooit genoeg
Duizenden ontslagen, families in de goot
Die neerwaartse spiraal,
vinden wij banaal

(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!

Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)

Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard

Ik kruip kwaad in mijn pen
verkoop mijn ziel
Ja, zo is de deal
Aan de mammon, Yves Desmet en 't VBO
En aan die maffe posse
van het UNIZO!

Opgelet, opgelet
Elk stakingspiket geven wij zijn vet
Kijk uit, je kijkt best uit allemaal
Elk stakingspiket geven wij zijn
vet. Vette beat! Vette beat, allemaal!
Komaan allemaal! Laten we het doen,
allemaal!

(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!

Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)

Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard

Van Ford-Genk tot 'n KMO in Jezus-Eik
rappen en reppen wij ons
voor de ijzeren logica van 't profijt
Van Buggenhout tot Begijnendijk
Van de Antwerpse dokken tot Maaseik
Liegen wij mediatiek
voor postmodernisme en villawijk

Top dog! Top dog!
Wij staan aan jouw kant
Bazen! Bling bling!
De werkende klasse verraden,
vinden wij plezant

(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!

Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)

Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale slippendrager KOMT zo hard

Bij Bayer springen ze NIET
voor het kapitaal
Hoe kan dat nu? Wat is dat toch?
Waar gaat deze wereld naartoe?
Wat is daar aan de hand?

Wij zijn de Mediatieke Gangsta's,
de MG's in het huis, in het huis!
Wij zijn de bitches
van het kapitaal
Voor winsthonger en massaontslag
altijd en immer: een complete sandaal

Broeders en zusters: onthoud één
ding, allemaal: VERDEELD staan
we sterk! Yeah! Foshizzle!

(refrein)
Wij springen voor het kapitaal
Wij springen, wij springen,... voor het kapitaal
Spring!
Spring!

Al wie dat niet springt, is een socialist (x2)

Deze mouwveger KOMT zo hard
Deze patronale ja-knikker KOMT zo hard

(pd)

Schutyser en zonen

2009-11-03T21:00:00.005+01:00

Het mailverkeer tussen Barteld Schutyser, de nobele onbekende, en Caroline Gennez (SP.a-amazone) over het buitenwerken van Frank Vandenbroucke deed flink wat stof opwaaien. Ai ai, wat een kille toon! Wat een cynisme in de manier waarop er over partijgenoten wordt gesproken. In de krabbenmand die de burgerlijke politiek heet, is een en ander echter meer regel dan uitzondering. Vorm boven inhoud, en allemaal samen voor de postjes. Daar moeten vodden van komen. En jawel...

Werkelijk alle traditionele partijen zijn ziek in het image building-bedje, zo blijkt. Lees mee uit een selectie vertrouwelijke mails die links-socialisme@blogspot.com - volstrekt ongevraagd - kreeg toegestuurd.

L'assassinat de la princesse (Vlaams Belang)

From: Philip Dewinter (zwarte_roerganger@hotmail.com)
To: Den Bokkerijder (de_SA_had_gelijk@gmail.com)

Ciaokes en heil Bokke,

Wanneer krijg ik van u die laatste Blu-ray-schijf over de slag bij Stalingrad terug, vriend? Blijven de Duitsers daarin verliezen? Och ja, haha, voor ik het vergeet: het laatste nieuws over de functie van ondervoorzitter al gehoord? We hebben morelleke het forelleke dan toch moeten voorstellen voor dit symbolisch postje. Neuk! Ik bedoel: zwaar fuck, in beschaafd Nederlands. Anders dreigde Vanhecke ermee om vervroegd op pensioen te gaan. En de partij is tegen vervroegd pensioen. Wij zijn voor een Derde, Vierde en Vijfde Generatiepact. En we hebben het Tweede nog niet gehad... lol. Ik hoop dat de partijraad dat wel gaat stemmen... want l'assassinat de la princesse...

Toedeloe Bokke en houzee,

Jouw Flupke.

Zet Verstrepen niet op de eerste rij, gatsamme! (Lijst Dedecker)

From: Jean-Marie Dedecker (ikbendebaas@yahoo.com)
To: Boudewijn "I love free markets, aha" Bouckaert (slecht_kapsel@adamsmith.uk)

Hé Bouckie,

De Jean-Marie hier. Hoe gaat het nog met onze ideologische denktank, waarvan de naam me nu niet meer te binnen schiet? Wordt er nog wel gedacht binnen deze partij? De islam geeft een hifhroene waas over ons westerse denken helegd, inclusief het mijne. Laat me weten hoe het staat met onze denktank buddy, as soon as possible!

Maar waarover ik je eigenlijk schrijf, Bouckie: na het collectieve opstappen van onze afdelingen in Mechelen, Ertvelde en Groot-Peutie, zijn er nog elders brandgaarden van verzet tegen mijn verlichte persoon? En hoe zit het met die nozem van een Verstrepen in Antwerpen? Heeft hij u de laatste dagen ook constant de oren van de kop gezaagd over zijn nieuwste project? Radio Free Sint-Anneke, puh! En die pipo denkt dat hij daar held voor zal krijgen van ons? Ik los dat op in 15 minuten als ik wil. 15 minuten! Zet hem in ieder geval niet op de eerste rij op het volgende partijbestuur, of ik neem hem in een fatale Ashi Waza. En wie dat niet aanstaat, mag direct vertrekken. Binnen de 10 minuten!

Da's nog voor ik het heb opgelost.

Je Jean-Marie.

Leterme? De vice die geen vice was (CD&V)

From: Herman Van Rompuy (besparingen@socialezekerheid.com)
To: Dehaene, Jean-Luc (goed_verdienen@inbev.be)

Beste Jean-Luc,

Ik zou gaarne bij deze je indringende oordeel vernemen over de heikele kwestie B-H-V, die mijn regering zo diepgaand verdeelt. Geen gemakkelijk issue. Ik weet het, ik weet het, Jean-Luc. Maar bij een koerswending aangaande de basisbeginselen van de sociale zekerheid, noodwendig omwille van de lonkende leegte in de staatskas, hoort vanzelfsprekend een sociale staatshervorming. Maar in dat licht had ik graag eerst de zaak B-H-V in de ijskast gestoken, naast mijn spinazie en koteletten. Alleen, Jean-Luc, krijg ik het vriesvak niet meer open, dat Yves met zijn 5 minuten politieke moed zo vakkundig heeft dichtgetimmerd. Gelukkig zijn er nog mijn gedichten, en het besef van de nietigheid van mezelf, en mijn ego'tje, in het heelal.

Hartelijke groeten van je vriend,

Herman.

Hoofddoekenverbod: verdeel-en-heers met politiemethodes

2009-09-07T22:00:00.001+02:00

De discussie over de hoofddoek aan Antwerpse scholen weerspiegelt een falend onderwijsbeleid, in een falende maatschappij. Jarenlang werd stilzwijgend toegestaan dat scholen - waaronder ook de vrije, katholieke scholen - scholieren mochten weigeren omwille van hun hoofddoek. Deze discriminatie werd in Antwerpen officieel, door ze door te trekken naar een verbod op de hoofddoek aan het stadsloket. Iets wat, voor SP.a-burgemeester Patrick Janssens het doorvoerde, blijkbaar nooit een probleem was. Dezelfde SP.a-burgemeester voert nu "actieverboden" uit om jongeren te verhinderen hun mening te uiten op de openbare weg. Zo hoopt hij een protestbeweging in de kiem te smoren.

Linkse socialisten of marxisten verzetten zich tegen het verplicht opleggen van de hoofddoek door delen van de moslimgemeenschap. De beste manier om die conservatieve druk tegen te gaan is jongeren - moslims en niet-moslims, gelovigen en niet-gelovigen - samen te organiseren in een strijd voor fatsoenlijke scholen en wijken, met kleinere klassen, meer middelen voor het personeel en een verbetering van de schoolinfrastructuur. Wij willen geen verloedering van onze wijken, maar meer middelen voor ontspanning, jeugdcentra die voor iedereen openstaan, gratis sportfaciliteiten, ruimte om in onze wijk aan cultuur te doen! En vooral: jongeren willen een toekomst. Niet de laag betaalde snertjobs die je van de ene interim naar het andere tijdelijke contract loodsen, tot de zoveelste ontslagronde erop volgt. De werkloosheid onder jongeren is het laatste jaar met 25% gestegen! Dit raakt alle jongeren en we moeten samen een strijd voeren tegen de maatschappij, het kapitalisme in crisis, die jonge en oudere arbeiders wegsaneert, in de technische of volledige werkloosheid duwt en de talenten van de opgroeiende generatie weg laat kwijnen door periodes van langdurige werkloosheid.

Veel moslima's zien de hoofddoek als een uiting van hun identiteit. De schooldirecties zeggen dikwijls dat onze scholen de persoonlijkheid en mondigheid van de leerlingen willen ontwikkelen. Ongetwijfeld zetten duizenden leerkrachten zich in om scholieren kritisch te leren denken. Maar die pogingen botsen op een maatschappij die aanpassing aan de heersende normen, onderdrukking van alles wat niet in de pas loopt, actief politiek engagement,... zwart probeert te maken. De directrice van het atheneum in Hoboken zegt: "Ik ben ervan overtuigd dat het schoolbeeld er mettertijd weer anders zal uitzien dankzij het verbod op alle politieke en religieuze tekens." Waarom zouden jongeren geen politieke, of in dit geval religieuze, identiteit mogen hebben? Mag mondigheid alleen maar als het de kapitalistische heilige huisjes bevestigt? Zullen op de Antwerpse scholen nu ook Palestijnse sjaals, rode socialistische speldjes, of Ché T-shirts worden verboden?

"Geen politiek" betekent altijd: enkel de bestaande politiek, zoals die wordt onderwezen in de schoolboeken voor geschiedenis, economie,... Kortom: deze maatregel, naast die in andere scholen, bevestigt dat jongeren wel het slachtoffer mogen zijn van de huidige neoliberale besparingspolitiek en de stijgende werkloosheid, van de "verdeel-en-heers"-spelletjes van directies en politici, maar dat ze daar zelf geen mening over mogen vormen, en hen wordt aangeraden zich niet te organiseren of te protesteren tegen dat beleid. Jongeren worden geacht slaafs de kapitalistische logica te aanvaarden: de elite en Patrick Janssens denken wel voor hen, democratische rechten zijn van geen tel meer.

Het is verwerpelijk dat een sociaaldemocratische burgemeester de politie inzet tegen jonge actievoerders. Is hij de geschiedenis van de arbeidersbeweging vergeten? Weet Patrick Janssens niet meer dat het door de strijd van de arbeiders en vakbonden was dat we democratische rechten als het recht op vrije meningsuiting, op actie voeren en betogen hebben afgedwongen? En het recht op sociale zekerheid, dat zijn partij nu al enkele jaren mee terug aan het afbreken is? Is het om kritische stemmen tegen zijn beleid in de kiem te smoren dat hij mensen die pamfletten uitdelen om vreedzaam en georganiseerd actie te voeren - los van etnische achtergrond, gelovig of niet-gelovig - laat arresteren? Na de politieacties aan stakingspiketten nu ook politie aan onze schoolpoorten?

We moeten ons verzetten tegen geïsoleerde acties, vandalisme zoals in Hoboken gebeurde, intimidatie van leerlingen of leerkrachten,... Dat soort methodes, geboren uit frustratie, speelt enkel in de kaart van discriminerende directies en rechtse politici. Brede acties, strijdbaar maar vreedzaam, en met eisen voor meer middelen voor onze scholen en wijken, voor degelijke jobs, voor een einde aan discriminatie, tegen de neoliberale afbraakpolitiek,... gericht op de strijd van alle arbeiders en hun gezinnen - die de besparingsplannen op lonen, gezondheidszorg, onderwijs, pensioenen,... de komende jaren zullen voelen - is de weg vooruit.

De directrice van het Hobokense Atheneum zegt: "Die meisjes hebben ook zonder hoofddoek nog persoonlijkheid." Is het aan schooldirecties om dat uit te maken? 100 jaar geleden waren er allicht ook nog figuren uit de bezittende klasse die stelden: "Die arbeiders hebben ook zonder algemeen stemrecht nog een persoonlijkheid". Wie zich niet verzet tegen de discriminatie en achterstelling van een deel van de werkende klasse zal zich ook niet consequent inzetten voor de belangen van de hele arbeidersklasse.

Om het voorbeeld nog even door te trekken: allicht waren er 100 jaar geleden ook Franstalige school- of universiteitsdirecties die stelden: "Die Vlamingen hebben ook zonder onderwijs in hun eigen taal nog wel een persoonlijkheid". Doet dit geen belletje rinkelen bij sommige Vlaamsnationalisten, zoals Bart De Wever? De arbeidersbeweging maakte toen de fout om de culturele onderdrukking van de Vlamingen als "secundair" te beschouwen en het niet als deel te zien van de sociale eisen van de arbeidersbeweging. Het resultaat was dat de politieke voorouders van De Wever en co in inktzwart, fascistisch vaarwater terechtkwamen. Laat ons vermijden dat migranten, en deze jongeren zijn hier geboren, vandaag in even rechts en fundamentalistisch vaarwater terechtkomen. Dat kan enkel door een collectieve strijd van alle jongeren tegen dit onderdrukkende, discriminerende en asociale systeem, gericht op de beweging van de arbeidersklasse in haar strijd voor jobs, degelijke lonen, pensioenen, en met het perspectief op de uitbouw van een andere socialistische maatschappij.

(pd)

Malaise in onze gevangenissen duurt voort

2009-08-16T18:25:00.004+02:00

Vorige donderdag rond 15u is Guy Verhofstadt ontsnapt uit de luxegevangenis genaamd Europees Parlement te Brussel. In het gezelschap van drie andere voortvluchtige liberale gangsters, waaronder Dirk Sterckx die recent nog op brutale wijze de gezondheidszorg wilde privatiseren, nam het illustere kopstuk de benen door in een langsvliegende helikopter te klauteren. Inderdaad, een wel zeer low profile ontsnapping, voor iemand die vroeger de business class van een Boeing 747 of een Airbus A 380 gewoon was.

Een merkwaardig feit: Verhofstadt werd in zijn ontsnapping aan luxueuze recepties, lekkere scampi's, nieuwe mosseldiners en andere EU-richtlijnen geholpen door Betty Somers, het Mechelse gangsterliefje van de toppoliticus. Zo werden de gebeurtenissen toch door andere gedetineerden, waaronder Derk Jan Eppink - de LDD'er die vastzit wegens patronale belastingontduiking - omschreven. Somers had onder een vals voorwendsel de helikopter afgehuurd ("Ik zou mijn boodschappen graag doen in Monaco"), bood de piloot snel enkele lucratieve functies aan binnen haar partij, maar stak hem - toen zelfs deze overredingspogingen niet werkten - prompt een pistool onder de neus. "En nu naar het Schumanplein." Het liberalisme was in de ogen van Somers altijd sociaal geweest, maar soms hebben mensen, en dus ook piloten, een incentive nodig. Een bonus om hen harder te laten werken, zeg maar.

Even een vraag: waarom wordt de vrouwelijke partner van ontsnapte misdadigers altijd als een gangsterliefje omschreven? Waarom dat poezelige, bijna schattige verkleinwoord? Liberale gangsters worden in onze pers altijd sympathieker voorgesteld dan ze zijn. Let daar maar eens op.

Verhofstadt, Somers en de andere liberalen vlogen met de helikopter eerst naar Aalter, waar ze Pieter De Crem hoopten te kidnappen. Toen die in Afghanistan bleek te vertoeven om het Amerikaanse leger als een knipmes van dienst te zijn, jackten ze de Land Rover van De Crem en zetten vervolgens koers richting Brugge. Ongemaskerd, alsof niets hen kon deren, beroofden de losgeslagen liberalen achtereenvolgens 3 gepensioneerden, onder bedreiging van een pistool en een foto van Margaret Thatcher. Op die manier vervoegden de oudjes de meer dan 20% gepensioneerde armen in België. Wat eigenlijk niets meer was dan een verderzetting van het antisociale beleid dat Guy Verhofstadt altijd had gevoerd, zij het met andere middelen. En met de enthousiaste steun van Yves Desmet van De Morgen, die reeds langer in intellectuele afzetterij een broodwinning had gevonden. Zolang het maar geen Volkshuissocialisme betrof, was elke neoliberale misdaad goed voor Desmet.

Vanuit Aalter stoof het vijftal richting Nederlandse grens. Onderweg ontspon zich een discussie tussen Verhofstadt en zijn gangsterliefje over de noodzaak van een voluntaristisch economisch beleid op Europees niveau. Betty Somers' horizon reikte echter niet verder dan Mechelen kazerne. Waarop Verhofstadt Somers' kwaliteiten als gewezen voorzit(s)ter hoonde en zodoende, in zijn opwinding, bijna de afslag naar Antwerpen miste. Enkel de tussenkomst van Dirk Sterckx - "Hey hey, we zijn toch allemaal tegen de arbeidersklasse? Betty! Guy!" - wist finaal de gemoederen te bedaren. "OK, da's juist."

Na een zenuwslopende, urenlange rit kwam de liberale bende aan in Amsterdam. De vier mannen en één vrouw gebruikten valse namen ("Guido, Bettina, Milton, Augusto en Pol") om hun intrek te nemen in een groezelig hotel met kleine kamertjes, aan de noordrand van de stad. Ver beneden hun stand, maar als uit het Europees Parlement ontsnapte gangster heb je niet altijd te kiezen. Ze rookten gezamenlijk jointjes op bed, staarden hand in hand naar het plafond, en verdiepten zich in een boek van Milton Friedman, iets over perfecte markten. Het geld dat ze van de Belgische gepensioneerden hadden ontvreemd, vergokte het vijftal in een casino nabij de Stadhouderskade. Alsof ze van de staat niets te vrezen hadden. Het manna van de werkende klasse zou hen altijd in de schoot blijven vallen... Ze dronken op die gedachte, aten hun buikjes rond en vergenoegden zich in hun eigen liberale slimmigheden.

"Bettina, kom we gaan slapen", sprak Guy Verhofstadt voluntaristisch. "Ga mee." En Somers volgde gedwee. Ze wou geen tweede stommiteit begaan en die op TV gaan uitleggen... ahum. De ochtend nadien nam de Bende van Vijf de trein richting Brussel. Misdadigers keren altijd terug naar de plaats van hun misdaad, als volleerde ramptoeristen. Die zet werd de gevluchte liberalen fataal. Het zou veel gezegd zijn als we zouden beweren dat de Belgische politie zich de benen vanonder het lijf had gelopen om deze Europarlementairen terug te vangen. Hun namen en gezichten waren bekend. Maar zelfs een oproep in de media om uit te kijken voor deze loslopende, neoliberale bespaarders was er teveel aan. Gelukkig dat de arbeidersklasse van Dublin CWI-lid en kameraad Joe Higgins heeft verkozen in het Europees Parlement, anders waren de liberale voortvluchtigen wellicht nooit bij de kraag gevat.

Joe had het vijftal meteen opgemerkt toen ze in Brussel Centraal uit de trein stapten. Het duurde niet lang of hij stak op het perron een vlammende speech af tegen de cynische politiek van alle fracties in het Europees Parlement, en de liberale fractie van Guy Verhofstadt in het bijzonder. "Deze heren en dame - denk ik toch - voeren een beleid in dienst van de multinationals, vertrappelen de rechten van de arbeiders en vergokken onze pensioenen in het casinokapitalisme!" Stormachtig applaus bij de pendelaars op het perron. De Bende van Vijf, Verhofstadt voorop, stond als aan de grond genageld, temidden van de massa toeschouwers die hen omringde. "Ik roep de Belgische spoormannen en -vrouwen op om deze ontsnapte gangsters te vangen, zodat ze voor een volkstribunaal van arbeiders, jongeren, en democratische vakbonden hun criminele feiten, van massaontslagen tot lastenverlagingen voor de patroons die onze sociale zekerheid ondermijnen, mogen uitleggen. Zij willen ook het spoor en de gezondheidszorg liberaliseren en privatiseren!" Boegeroep en opnieuw luid applaus voor Joe op perron 5 in Brussel Centraal. Een delegatie van ACOD-Spoor trad daarop naar voren uit de massa, boeide de liberale privatiseerders en leidde ze weg onder de verontwaardigde blikken van de treinreizigers.

Joe werd vervolgens op de schouders getild van de meest bewuste arbeiders in het station, dankte ook zijn achterban in Dublin, gaf enkele interviews weg aan de lokale TV, zei dat de arbeiders overal in Europa en de wereld dezelfde belangen hebben, en verkocht 83 exemplaren van Socialistisch Links. Men kan niet zeggen dat de politieke vertegenwoordiging van de arbeidersklasse hier zijn functie niet heeft vervuld. De Belgische Justitie daarentegen...

(pd)

De professor en het olifantenjong

2009-06-16T22:00:00.003+02:00

Wie dacht dat de verkiezingen van 7 juni een scheiding der geesten in ons land hebben ingeluid heeft het, u leest wel eens meer de LSP-site, verkeerd voor. Er was drama: Philip Dewinter die volhield dat het VB eindelijk de tweede partij van Vlaanderen, en dus ook van België nemen we aan, was geworden. Een overwinning in de nederlaag, zo sprak de Leider! Er was nieuw acteertalent: de patronale crooner Kris Peeters die een aangrijpende vertolking van Moeder Theresa neerzette. Terwijl we natuurlijk allemaal weten dat hij als een bedenkelijke huisvader zal besparen. Maar mooi geacteerd was het wel. Hollywood wenkt, niet alleen voor Jean-Claude Van Damme, the muscles from Brussels. Nu ook voor minister-president Peeters, the Al Pacino from Puurs. (doorrookte sigarenstem) "I just hope the workers didn't notice my bank account, Luke Cortebeeck. Or we're in deep trouble."

Er was in deze verkiezingscampagne ook tragiek: Caroline Gennez die de geboorte van het olifantje Kai-Mook - klinkt als een baby van loftsocialisten op het Antwerpse Zuid - in de Zoo vierde met een loeiende huilbui. De flamingo's - ook roze net als de SP.a, maar nog geen Generatiepact gewoon - stortten zich pardoes met een ijl gekrijs van het rotsgesteente. Paniek brak los op de SP.a-familiedag. Bruno'tje Tobback beet zich vast in de kuiten van vader Tobback. Maya Detiège greep ijlings naar de hand van moederlief, Leona. Patrick Janssens, daarentegen, klampte zich nog liever vast aan een afzichtelijke koalabeer dan aan Leona Detiège! Hele politieke dynastieën stonden al snel op instorten. Tot Frank Vandenbroucke, koelbloedig, op de hem bekende wijze ingreep en op de onwillige flamingo's toestapte: "Activeren, die luiaards, dat is wat ik zeg. Ik heb hier nog een jobaanbieding van 1000 euro, net genoeg om intellectueel-spiritueel van te kunnen leven!" De brute statistieken misten op deze arme beestjes helaas hun uitwerking. Weinig praat (tegen de burgerij) - 1,5 miljoen armen is het resultaat.

Maar daarmee stopte Vandenbroucke niet. Hij stond nog steeds in de Zoo, lang nadat de voltallige SP.a-familiedag (ook de gevaarlijke Tobbackposse) zijn biezen had gepakt, om even te verwijlen bij het olifantenjong Kai-Mook, de sympathieke viervoeter. Kai-Mook, bedacht de superslimme Vandenbroucke, terwijl hij het jong - op zoek naar inspiratie voor een hervormde welvaartstaat - strak aankeek, is een zeer merkwaardige naam. KM, dezelfde beginletters als Karl Marx. Zo viel het Vandenbroucke onwillekeurig te binnen. Er verscheen een grimas om zijn mond. Zelfs de simpele herinnering aan strijd tussen arbeid en kapitaal scheen hem ongepast toe. Zijn we niet allemaal rationele wezens? Kai-Mook, die het leed van zijn nieuwe speelkameraadje had opgemerkt, verslikte zich ei zo na in een struik. Gelukkig herpakte het jong, schuddend met zijn schattige kopje, zich snel en het kieperde er, met een fikse slurfslag, nog een stuk of wat worteltjes achteraan.

De confrontatie met Kai-Mook begon voor Vandenbroucke nu uit te draaien op een confrontatie met zijn linkse jeugd (vooraleer hij aan het activeren, liberaliseren en privatiseren was geslagen). Hij verwenste het olifantenjong. "Wetenschappelijk socialisme, bweeuk! Zoiets kan niet bestaan! Ik heb het grondig onderzocht en het houdt geen steek. Doctrinaire stellinkjes allemaal! Zoals Caroline zei: het socialisme is een geëvolueerd liberalisme. Voilà. Grondig saneren is wat me moeten doen." Het olifantenjong was niet onder de indruk. Het sprak, onderwijl op een sappig worteltje knabbelend: "Maar Frank, wind je niet zo op. De economische groei onder het kapitalisme is sinds de jaren '70 stelselmatig gestagneerd, terwijl de schuldenbergen toenamen. Overaccumulatie. De investeringen verlaagden, de winstvoet werd slechts deels hersteld door verhoogde uitbuiting van de arbeidersklasse. Jouw vroegere achterban, weet je wel. De val van het stalinisme? Slechts een schijnoverwinning van het kapitaal. Dalende tendens van de winstvoet. Creatie van ongeziene bergen fictief kapitaal om de crisis uit te rekken en voor ons uit te schuiven. Op basis van wat? Krediet. Waarden die niet in de productie zijn gecreëerd, Frank. En het totaal van alle waarden moet uiteindelijk gelijk zijn aan het totaal van alle prijzen." Kai-Mook keek de verbouwereerde SP.a-theoreticus van achter de tralies, uit zijn ooghoeken, schuin aan. "Ik... Ik wist niet dat er nog materialisten waren onder de olifanten," sprak Vandenbroucke. "Zo... zo oubollig! Ze zouden je best een struik minder mogen geven, en wat meer mogen activeren."

Waarop Kai-Mook, de trots van Antwerpen, onvermoeibaar vervolgde: "Ik heb zin in nog een worteltje. En bovendien: de arbeidersklasse heeft nood aan een eigen partij. Wat doen die vakbondsleiders van het ABVV hier nog op de familiedag van een verburgerlijkte partij? Ik vraag mij dat serieus af. De achteruitgang begeleiden? Mijn oor - en dat is groot, vriend! Socialisten gaan niet naar de Zoo, en zeker niet voor een politieke marketingmeeting. Neen, ze organiseren zich in hun volkshuis, hun wijk, hun bedrijf als klasse. Niet als eendagstoerist met een diploma van Oxbridge en een abonnement op The Economist. En kom ons binnenkort niet vertellen dat 'je jezelf bezighoort, als je Bart De Wever over de staatshervorming hoort praten'. Dat ik het niet in zo'n verfrommeld stuk gazet moet vernemen, hé kameraad?"

Jammer dat Frank Vandenbroucke zo'n koppigaard is en zelden of nooit goede raad van een ander aanneemt. Zelfs niet van zijn, en ons, nieuwe olifantenvriendje, Kai-Mook.

(pd)

Stemtest

2009-05-05T21:00:00.002+02:00

De komende weken zal u als onschuldige kiezer weer om de oren worden geslagen met Stemtesten allerhande. In kranten, op TV, bij de bakker als u croissants denkt te gaan halen: om de haverklap zal men u willen melden welke traditionele partij het best bij uw schoenen, dan wel uw politieke overtuiging past. Bij wijze van tegengif tegen al die opdringerige meningen en meninkjes die wat alle partijen delen - de neoliberale afbraakpolitiek - glansrijk buiten schot laten, presenteren we hieronder onze eigen Stemtest. Be hip or be Siegfried Bracke! Een tussenweg kennen we, jammer maar helaas, vooralsnog niet.

Tel al de punten bij uw antwoorden samen en voilà: uw stemadvies staat in de sterren geschreven.

Onze Stemtestvragen:

1/ Waarom moet er volgens u worden genationaliseerd?

a) Nationaliseren? De vrije markt is nog niet vrij genoeg! Dat is het probleem.

b) Om later terug te kunnen privatiseren: wij krijgen daar niet genoeg van.

c) Om onze jobs te redden, onder democratische controle van de arbeiders.

d) Omdat de Walen niet willen werken en ze ons hun cultuur van luiheid willen opdringen.

e) Om de banken te redden van het neoliberalisme, maar al de rest niet.

a = 10 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 5 ; e = 15

2/ Werkloosheid:

De economische crisis zorgt voor een reeks van massaontslagen. Hoe kunnen we de werkgelegenheid verdedigen?

a) Door de lonen van de arbeiders nog verder te laten zakken, en zo de toplonen van de managers competitief te houden.

b) 1 miljoen migranten, 1 miljoen werklozen. Het is de schuld van Allah en zijn profeet dat de bazen herstructureren.

c) Door geld te geven aan de bedrijven dat er voor de arbeiders nooit was.

d) Door op te komen voor een 32-urenweek, met loonbehoud en bijkomende aanwervingen.

a = 10 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20

3/ Gezondheidszorg:

Met hoeveel % mag het aantal ziekenhuisbedden, volgens u, gemiddeld groeien de komende jaren?

a) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet groeien: kunnen de patiënten niet met twee in één bed gaan liggen? Dat bespaart ook op de verwarming.

b) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet sneller groeien dan de economie: als de economie met 3% krimpt, moeten we 3% van de ziekenhuisbedden wegsaneren.

c) Laat de rijken voor onze ziekenhuisbedden betalen.

d) De regering moet een offerte uitschrijven om de goedkoopste kapitalist te vinden, ook al is dat een louche Chinees die zijn arbeiders onderbetaald.

a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10

4/ Hoe belangrijk vindt u het om na de verkiezingen een "grote staatshervorming" door te voeren?

a) Hoe sneller de sociale zekerheid gesplitst wordt, hoe beter. We moeten de armoede democratischer verdelen.

b) Het vergt slechts 5 minuten politieke moed om de sociale zekerheid te splitsen. 5 minuten!

c) Ik ben tegen elke splitsing van de sociale zekerheid. Voor een herfinanciering door het stopzetten van de lastenverlagingen aan de patroons en de strijd tegen fiscale fraude.

d) Het arbeidsmarktbeleid moet worden gesplitst omdat werkloos zijn helemaal anders aanvoelt in Vlaanderen dan in Wallonië.

a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10

5/ Internationale politiek:

Moet het Belgische leger tussenkomen om de Afghaanse regering te ondersteunen?

a) Ja, als ze hun geweren kunnen vinden.

b) Ja, tegen de islam is een gewapend bestuur nodig - zoals in de jaren '30.

c) Nee, de onderdrukten in Afghanistan moeten zich zelf organiseren, tegen kapitalisme en islam-fundamentalisme, gesteund door de internationale arbeidersbeweging.

d) Nee, dat stond niet in de omschrijving van de missie. Ze mogen alleen de andere imperialisten helpen vechten, maar moeten zelf pacifist blijven.

a = 10 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 15

6/ Onderwijs:

Als er te weinig middelen zijn om degelijk en kwaliteitsvol onderwijs te voorzien dan moet:

a) de competitie tussen de verschillende onderwijsinstellingen sterker worden georganiseerd

b) men de middelen voor onderwijs opnieuw optrekken tot 7% van het BBP

c) moeten de Walen minder middelen krijgen dan de Vlamingen. Kennis is macht.

d) het onderwijs zoveel mogelijk worden geprivatiseerd, zodat alleen de rijken nog kunnen doen alsof ze slim zijn

a = 10 ; b = 20 ; c = 5 ; d = 10

7/ Het neoliberalisme zit in een zware ideologische crisis. Welke grote denker heeft de huidige ontwikkelingen het best voorzien?

a) Karl Marx, met zijn theorie over de uitbuiting en de overproductiecrisis van het kapitalisme

b) J.M. Keynes, met zijn theorie over de vraagstimulering in tijden van economische crisis

c) Pater Versteylen, met zijn theorie dat we Anders Moeten Gaan Leven en minder consumeren - consuminderen

d) Adam Smith, met zijn theorie van de onzichtbare hand van de markt, die ook het geld van de loontrekkenden steeds meer onzichtbaar maakt

a = 20 ; b = 10 ; c = 10 ; d = 5

8/ Cultuur:

Tot welke cultuur behoort de kapitalist André Leysen?

a) De Vlaamse cultuur van hard werken en zwijgen

b) De Vlaamse cultuur van hard werken, zwijgen en fout zijn in de oorlog

c) De Belgische cultuur van compromissen, behalve als het over de winsten gaat want daar moet je afblijven

d) De vreemde cultuur van veel profiteren op de kap van de arbeiders en kleine bedienden, die alle rijkdom voortbrengen

a = 5 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20

9/ Media:

Wat is uw favoriete krant of magazine?

a) 't Pallieterke, omwille van de familieportretten van nazicollaborateurs

b) P-Magazine, omwille van de interviews

c) Socialistisch Links, omwille van mijn materiële belangen

d) De Morgen, omwille van de standpunten van Yves Desmet

a = 5 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 15

10/ Zou u een privédetective inhuren om liberale politici, zoals Karel De Gucht, te schaduwen?

a) Nee, ik zou daarvoor de volksmassa's organiseren in een nieuwe arbeiderspartij

b) Nee, ik zou de RVA daar op afsturen en hen laten bewijzen dat ze werken

c) Ja, ik ben Jean-Marie Dedecker. Zoek je boel, vriend? Ik ga vechten, hé.

d) Nee, ik ga ervan uit dat liberalen ook een slachtoffer zijn van de crisis

a = 25 ; b = 15 ; c = 5 ; d = 10

Punten:

- Van 150 tot 215: LSP

- Van 100 tot 150: SP.a of Groen

- Van 75 tot 100: CD&V of Open VLD

- Van 50 tot 75: Vlaams Belang of LDD

De terugkeer van Freek Gordijn in de vaderlandse politiek

2009-04-02T19:00:00.008+02:00

Freek Gordijn - ex-premier, gewezen miniatuurschilder, wijnliefhebber en postzegelverzamelaar - maakt na een jaar van politieke stilte en bezinning weer zijn opwachting in de Belgische politiek. Echt onverwacht komt de terugkeer van Gordijn in de schijnwerpers niet. Reeds wekenlang gonsde het in zijn eigen partij, Open TBC, van de geruchten over een meesterzet om CD&V-boegbeeld Kris Peeters van het politieke toneel - hoofd vooruit - in de coulissen te duwen.

Een partijgenoot windt er geen doekjes om: "Gordijn steekt kop en schouder boven Peeters uit, die man heeft gewoon cultuur, leest ook boeken... En hij kent iets van de laatste trends in de haute couture, wat onze vrouwelijke kiezers tussen de 35 en 65 aanspreekt. De man kan als geen ander een campagne naar zijn hand zetten. Als je het breed hebt, moet je het breed laten hangen. En dat talent heeft Gordijn nu eenmaal in zich. Onmiskenbaar, zelfs zijn tegenstanders moeten dat toegeven." Aldus de partijgenoot die anoniem wenste te blijven, maar komende zaterdag foto's van zichzelf laat nemen naast een levensgrote versie van Lolsmurf op de markt van Deinze. "Ook Knutselsmurf zal weer van de partij zijn, om ons standpunt over de bankencrisis toe te lichten," aldus de anonieme partijbron. "Liberalen zijn altijd sociaal geweest, en Knutselsmurf zal daaromtrent geen twijfel laten bestaan. In het echte leven werkt hij overigens als interimkracht bij De Post. (lacht)"

Freek Gordijn begon zijn mediaoffensief donderdag laatstleden aan de Gentse universiteit, waar hij zich tijdens een debat liet interviewen door 5 journalisten van de VRT en een multifunctionele staande lamp. De staande lamp stelde de ex-premier uiteindelijk nog de meest kritische vragen, zoals: "Is Europa voor u hetzelfde als de Heilige Drievuldigheid voor een gelovige katholiek?" Of: "Gaat een liberaal naar de hemel of naar Europa?" En verder: "Als u Europa zou moeten vergelijken met een vrouw, zou ze dan eerder Margaret Thatcher of Patricia Ceyssens zijn? Of toch een kruising van beiden?" Of het accent verleggend: "Hoe multi-etnisch zijn de nieuwe asielvoorstellen van uw partijgenote Annemie Tortelboom eigenlijk? Vindt u ook dat asielzoekers binnen een jaar werk moeten hebben, of anders door de politie op een vliegtuig naar hun land van herkomst moeten worden gezet? Verdeel en heers, maar dan op Belgisch niveau?"

Niet alleen omtrent Europa toonde Freek Gordijn zich een losjes over de zetel gedrapeerde visionair. Maandag jongstleden was het liberale boegbeeld ook te gast in het cultuurprogramma Klux op Canvas. Naast het Smurfenlied, een diepblauwe klassieker in tijden van financiële crisis, toonde de ex-premier zich tevens een fan van de operadiva Maria Callas en de jazzlegende Ella Fitzgerald. "Als ik aan Callas denk, vergeet ik onmiddellijk die 100.000 werklozen die er dit jaar zullen bijkomen." "O," wist presentator Klux Janssen daar wonderlijk gevat aan toe te voegen.

Qua literaire voorkeuren liet Gordijn de woorden "Het Verdriet van België" enkele keren vallen. Soms ook in omgekeerde volgorde. Het "België van Verdriet". Merkwaardig genoeg vroeg de presentator, ondertussen de Klux enigszins kwijt, niet of Het Verdriet van België tevens de inspiratie voor zijn Vierde Burgermanifest was geweest. "Wel Klux als je veel schrijft, zoals ik, raak je soms de tel kwijt." Inmiddels werd het tijd voor de podiumkunsten, waar de presentator niet het laatste Open VLD-congres mee bedoelde. De ex-premier had, in tegenstelling tot de banken, weinig stimulans nodig. "Als ik aan ballet denk - en dan het échte ballet en niet wat ik zelf voor de spiegel doe - dan denk ik in de eerste plaats aan het Zwanenmeer. Fantastisch is dat. Vooral de zwanen dan. Of je denkt dan toch dat dat zwanen zijn. Begrijp je wel? Ja, kunst doet zoiets met een mens. Alleen de privatisering van de post, de elektriciteit en de spoorwegen kan die creatieve chaos voor mij evenaren."

De gewezen regeringsleider was ook een fervent lezer van Mario Vargas Costa, de minder bekende broer van Mario Vargas Llosa. "Minder bekend, maar volgens mij even goed als zijn broer. Indien niet beter. Ik voel mij ook een beetje schrijver in de politiek, weet u. Het is voor mij beiden even belangrijk." Waarop Klux Janssen weer, zijn à propos ondertussen herwinnend: "Mario Vargas Costa lezen, is dat voor u als culturele ervaring de gelijke van op een zwoele, zilte zomeravond in het schijnsel van de Berliner Allee oraal bevredigd worden door een hoertje met zwarte visnetkousen en de air van Annemie Nuyts op speed?" De ex-premier kon niets anders dan volmondig ja antwoorden op die vraag. Het was tenslotte een kunstprogramma en niet iets over vrouwen- of arbeidersemancipatie, waar liberalen van zijn soort nochtans ook interessante standpunten over koesteren.

Maar over de bloemetjes, de bijtjes en andere delicate onderwerpen moest Kathleen Cools, wederom van Canvas en andere meerwaardezoekers, Gordijn nog in de diepte ondervragen. Voor minder dan 300 onderbrekingen per minuut zal Cools ook deze keer niet willen gaan, vrezen wij. Van een come back gesproken... Laat maar komen, die verkiezingen.

(pd)

Lang leve de Togacommissie!

2009-03-13T16:00:00.003+01:00

Geachte heer Tommelein, inspirerende gids van de eeuwig stralende Togacommissie,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, beste meneer Tommelein: wij dachten dat uw commissie zou handelen over welke vileine politicus nu precies Fortis op schandalige wijze wou laten plunderen, dan wel herstructureren, door de dolgedraaide winsthaaien van BNP Paribas. Wat een illusie. Er is daar helemaal niks over gezegd in uw commissie, geachte heer Tommelein! Kan de maatschappij en de werkende mens het zich wel permitteren om zijn lot in handen van de private gieren uit de banksector te leggen? Denken ze daar immers niet enkel aan de winst? Aan de immer opwaartse trend der kwartaalcijfers? Waar de bonussen, het wagenpark, de body peeling en de plezierreisjes van de topmanagers met tandpastaglimlach zo intens afhankelijk van zijn? Heeft die onverantwoordelijke private banksector daardoor niet de hele maatschappij gegijzeld? Door met de goedkeuring van vrijemarktpolitici zo'n huiveringwekkende berg aan schulden op te stapelen dat ze het reeds broze economische weefsel wel moest verscheuren, eens het kapitalisme zijn onvermijdelijke kuren zou krijgen?

Geachte heer Tommelein, wij zouden in dit kader graag een belangwekkende brief aan uw onderzoek willen toevoegen. Met de plechtstatigheid die u van linkse socialisten nu eenmaal mag verwachten. Niet omdat we rechter of magistraat zijn. Verre van. En kicken op zwarte toga's doen we vooralsnog ook niet. Geen ambities in die richting. Al willen we bezadigde mannen op leeftijd het zeker niet misgunnen om hele dagen lang in een jurk rond te lopen. Je hoopt dat ze het occasionele handwasje meester zijn, daar in de judiciële lavabo. Wel, daarentegen, omdat wij enkele tegenstrijdigheden hebben opgemerkt in de verklaring van sommige politici in die Togacommissie van u. Iemand moet er liegen. Iemand. Ze liegen allemaal tegen de arbeiders. Maar u wil natuurlijk weten: in hoeverre liegen ze hier in mijn Commissie tegen elkaar? Leterme, die priester-fietser in dienst van het grootkapitaal! Of uw collega-liberaal, Didier Reynders: de man die van het verwaarlozen van belastingcontrole op bedrijven zijn beroep mocht maken.

Wat voor verschil maakt het, in de grond, of er in het Fortisdossier beïnvloeding was tussen het gerecht en de politiek? De heilige scheiding der machten? Pff, meneer Tommelein, laat ons u iets vertellen: iedereen weet toch dat de elite - magistraten, politici, bedrijfsleiders, aspirant-hoofdredacteurs,... - zichzelf stuktafelt met elkaar in uitgelezen etablissementen, uit dezelfde lagen van de maatschappij afkomstig is en van gelijkaardige toplonen smult. Wat is er nieuw onder de zon? Uw suntan van de sauna?

Geachte heer Tommelein, ik lees in de krant dat niet enkel uw liberale ideologie maar ook uw Commissie glansloos in duigen ligt. Wie verstaat die magistraten ook, zelfs als ze beslissen om brieven te schrijven? Geen mens toch? De Turk in de pitabar bij ons hier beneden spreekt begrijpelijker Nederlands dan al die in soepjurken ronddolende gerechtelijke marsmannetjes samen. In tegenstelling tot de ontregelde neoliberalen onder ons, echter, zijn socialisten er steeds om te helpen. Geachte heer Tommelein, wij willen niet dat u na deze hectische Commissie zonder werk valt en binnen de 6 maanden van een werkloosheidsuitkering geschorst wordt, als we uw eigen programma billijk zouden toepassen. Dat zou gezien uw inzet in deze zaak onaanvaardbaar zijn. Kortom: we kunnen uw politieke toekomst niet aan de vrije markt overlaten.

Bart Tommelein! Liberaal Commissie-opperhoofd en toekomst van alle burgemeestersvrouwen in bontjas. Doe iets. Red die Fortiszwendel van de nakende ondergang. Uw conclusies moeten radicaal om. Nu het nog kan. Of het is met uw aanzien en de verkiezingsuitslag gedaan. Er rest nog maar één mogelijkheid: een socialistische oplossing met diepgang. Verras uw Commissieleden en de hele bevolking! Roep in uw conclusies op voor de onmiddellijke nationalisatie van Fortis, zonder schadeloosstelling van de grote aandeelhouders, garandeer de werknemers hun job, en laat ze stemmen over democratisch zelfbeheer door het personeel. Ontruk het bedrijf welsprekend aan de aasgieren van het grootkapitaal, die al veel te veel levens hebben geruïneerd. U kent ze: het waren uw vrienden. Maar daar hebt u nu genoeg van. U staat vandaag niet meer als blauw maar Rood Bartje aan de kant van de werkende mens - niet alleen de Vlaming, maar ook de hardwerkende mijnwerkers in Zuid-Afrika, de superuitgebuite arbeiders in China, en elders! Uw partijgenoot Paul De Grauwe, de Fidel Castro van Open VLD, mag u tot een trouw strijdmakker rekenen om na Fortis ook de gehele banksector te nationaliseren. 't Is nooit te laat om van klassesympathieën te veranderen. Gewoon doen. Anders gaan de werkende massa's misschien zelf met de primeur lopen!

Strijdbare groet,

Namens de Bankcommissie van Links-socialisme.blogspot.com

Moderne partijen

2009-03-07T21:00:00.001+01:00

door Jon Sneyers

Voor moderne partijen
is een programma overbodig
en veel leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als de basis haar niet stoort.
“Ideologie” is een vies woord.
Militanten zijn optioneel —
we hebben liever personeel.

Al wat telt
zijn percepties en recepties,
afgestofte beloften,
problemen omzeilen en opinies peilen,
imago, reclamebureau... maar vooral:

Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en eensgezind,
het neoliberaal discours!
De Post en openbaar vervoer?

Privatiseren! ...op Europees niveau!
Privatiseren! ...op federaal niveau!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! Privatiseren!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! ...op provinciaal niveau!
Privatiseren! ...op gemeentelijk niveau!
Privatiseren! ... oh ja.

We hebben plaats voor iedereen:
rechtse sterken, rechtse zwakken,
rechtse jeugd en rechtse zakken,
rechtse venten, rechtse vrouwen,
rechtse sossen, rechtse blauwen,
rechtse fasco's, rechtse tsjeven,
rechtse groene regelneven,
rechtse goeien, rechtse slechten,
rechtse linksen en rechtse rechtsen.

Want voor moderne partijen
is de inhoud overbodig
actieve leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als ze tegenspraak niet hoort.
“Democratie” is maar een woord;
militanten zijn optioneel —
we hebben er liever niet te veel.

Al wat telt ...is geld.
Variatie in dotatie,
goede communicatie,
postjesverdeling in een persmededeling,
ego, partijbureau... en vooral:

Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en goed gezind,
een neoliberaal beleid!
En de sociale zekerheid?

Daar is geen geld voor! ...op gemeentelijk niveau!
Daar is geen geld voor! ...op provinciaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! Daar is geen geld voor!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op federaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op Europees niveau!
Daar is geen geld voor! ... oh nee.

Brief aan de burgemeester

2009-03-03T21:00:00.004+01:00

Beste burgemeester, geachte heer Louis Tobback,

Via de pers hebben wij vernomen dat u ons aller Fochplein, in hartje Leuven, een andere naam wil toebedelen. Reeds enige weken volgen wij met groeiende verbijstering en soms ook licht afgrijzen dit publieke debat, dat de Leuvense problematiek ver overschrijdt. Uw redenering als burgervader is bekend: Foch deugde niet, als mens en zeker niet als maarschalk tijdens de Eerste Wereldoorlog. Deze figuur was persoonlijk mede verantwoordelijk voor de massaslachting van ontelbare arbeiders tijdens dit inferno. En waarvoor? Voor de meerdere eer en glorie van de bevelhebbers zelf, en de politici van die tijd. Denken we maar aan de sociaaldemocratische parlementairen die de oorlogskredieten toen meestemden. En daarmee het belang van de natie hoger schatten dan het leven en lijden van de werkende mens. De oude Emile Vandervelde! Die ging de bolsjevieken in hoogsteigen persoon op het hart drukken dat ze de Eerste Wereldoorlog zeker niet mochten stopzetten. Enfin, daar moeten we voor een kenner van de geschiedenis als u geen tekeningetje bij maken.

Groot was onze verbazing toen Walter Pauli in het progressieve dagblad De Morgen de verdediging van de maarschalk opnam. Namens de democratie kon dat niet zijn, want die bestond nog niet echt. Eén mens, één stem? De elite wilde er niet van weten. De rijken hadden in die tijd nog zo goed als alles te zeggen. Dus ook wat generaals als Foch wel of niet met hun soldaten mochten uitspoken. Sneuvelen voor het vaderland? Ze konden zich voor de arbeiders geen mooier einde indenken, terwijl ze zelf de oorlogswinsten opslurpten met een slap handje en patriottische mist in de ogen.

Amper progressiever vonden we de bijdrage van een academicus van de Universiteit Antwerpen. Die stelde voor om het Fochplein om te dopen tot Fosjplein. Fosjplein! Bij wijze van "subversieve" ontmijning van het oorlogskarakter van de maarschalk. Subversief! "Hey Marina, poppetje, waar zien we elkaar straks om vier uur?" "Op het Fosjplein, Robin." Zo zie je maar tot wat voor waanvoorstellingen het postmodernisme allemaal kan leiden. Pure decadentie. Waar houden ze zich aan onze universiteiten eigenlijk nog mee bezig? Het is een vraag die ons de laatste tijd wel meer overvalt. Fosjplein... Waarom dan niet meteen "Flosjplein", als we toch onnozel bezig zijn en maarschalk Flush of Flos - wat geestig - een toer willen lappen?

Geachte heer burgemeester, u mag dan wel een sociaaldemocraat in de Napoleontische stijl van Vandervelde en Ebert zijn, een gepast antwoord op deze kluchtzangers is gepast. Vergeet niet dat er in onze stad arbeiders voor het algemeen stemrecht zijn gestorven. Neergekogeld door de gedecoreerde Fochs van hun tijd. Jan Govaerts! Petrus Imbrechts! Marten Vanlens! Petrus Jansegers! Jan Ceusters! Pieter Jensen! Klassebroeders, gesneuveld in de strijd! Hun herinnering zal niet vervagen als en slechts als wij collectief de schande van dat Foch- dan wel Flosplein kunnen uitwissen.

Dan komen wij nu tot de kern van de zaak, burgemeester. Wij weten dat u het niet gewend bent om te luisteren. Laat staan naar marxisten, waarvan u de onderbouw betwist, door te zeggen dat hun moeder lelijk is. Toch zou u zichzelf in extremis nog kunnen vereeuwigen voor alle Leuvenaars. De middenstand uitgezonderd, maar die hebben Marktrock al. Waar wij op doelen: misschien kan u, bij wijze van afscheid, toch nog iets positiefs doen voor de arbeidende en studerende mens in uw stad die het hart links en solidair hoort kloppen, in de plaats van het geklop en gebagger van de graafmachines en voorhamers van de prestigeprojecten in uw stad. (Of de sociale koopwoningen waar amper nog iets sociaals aan is, maar we wijken af.)

Wat we uit de ziel van ons hart, als zo'n plek al bestaat, willen zeggen is: herdoop dat miserabele en volstrekt ouderwetse Fochplein in het fantastische, übercoole Rosa Luxemburgplein! Internationale uitstraling verzekerd! Hele busladingen Duitse toeristen zullen onze stad vereren met hun bezoekjes! Socialisten, échte socialisten die nog nooit in hun leven iets hebben geprivatiseerd (het zou gewoon niet in hen opkomen), uit de hele wereld zullen onze stad gezellig platlopen. Ze zullen er niet meer weg te branden zijn, in tegenstelling tot de klasseverrader Janssenius Patrick. De Grote Markt, de Vismarkt, de Kapucijnenvoer, tot aan Gasthuisberg: één grote commune. De universiteit? Wordt inmiddels beheerd door democratisch verkozen raden van studenten en personeel, met Rik Torfs als jolige patroonheilige. We nationaliseren in één moeite die lelijke Quick op de hoek van het F*chplein en de Stella Artois, onder arbeiderscontrole vanzelfsprekend. Schol! De klanken van de Internationale zullen voor ons aller genot opstijgen uit het statige kerkorgel, op het Rosa Luxemburgplein. U zal, als een echte Lenin, vanop de trappen van het stadhuis de massa's verwelkomen in alle talen die u machtig bent (134, jawel). Rosa en het wereldproletariaat rekenen op u, burgemeester!

Strijdbare groet,

vanwege links-socialisme.blogspot.com en het Leuvense marxisme-leninisme

Normen en waarden

2009-02-20T19:06:00.007+01:00

Cartoon: Ronny Barracuda

Bart De Wever, NVA-kopstuk en mediafenomeen, laat geen kans onbenut om Vlaanderen van zijn conservatieve visie te overtuigen. De maatschappij moet geworteld zijn in diep doorleefde normen en waarden. "Wat Waals is, vals is", "Wat in 1950 gebeurde, was stukken beter dan wat daarna kwam", "Mei '68 is stukken slechter dan alles wat voorafging", "Het laten wegvallen van werklozensteun bestond niet in Vlaanderen anno 1950, bizar genoeg, maar is toch stukken beter dan mei '68". Die laatste is een doordenker, maar daar hebben we tenslotte het weekend voor.

En voor we het vergeten: "Liever een Vlaamse OCMW'er dan een Waalse (OCMW'er)".

Maar De Wever vindt zichzelf geen neoliberaal. Daarvoor heeft de man te weinig de kans gekregen om tot Belgische regeringen toe te treden. Anders hadden we nogal wat gezien: hoe neoliberaal hij en zijn CD&V- en Open VLD-vrienden wel zijn. Spijtig dat Bart alleen maar wil regeren als hij de Vlaamse arbeiders mag pesten, in een onafhankelijk Vlaanderen. De Waalse arbeiders pesten kan hij nu eenmaal ook uit de oppositie.

Maar Bart is dus, voor we het vergeten te melden, in de eerste plaats een gezinsman. Stond met zijn hele nageslacht reeds in Dag Allemaal. Ook diegenen die niet wilden, werden door de NVA-politicus afgedreigd met het verlies van hun wekelijkse zakgeld. "Zo zullen de Walen het ook wel leren," vertrouwde hij de reporter minzaam toe. Vervolgens troonde Bart Dag Allemaal mee naar de keuken, waar hij de boterhammetjes van dochter Elke eigenhandig met aardbeienjam smeerde. Zo breeddenkend is hij wel. En zoonlief Robrecht leest onze Vlaamse voorman, als hij niet in de Slimste Mens zetelt, 's avonds voor uit "Het Beste van August Borms". "Onze oudste, Kevin, heeft een poster van Edmund Burke boven zijn bed hangen, naast die van Brad Pitt en George Michael. Dan voel ik mij als vader pas echt trots."

(pd)

Ondertussen in economenland

2009-02-12T21:00:00.002+01:00

Dat een aantal ideologische verdedigers van de vrije markt het noorden kwijt is, mag stilaan duidelijk zijn. In De Morgen van vorige zaterdag zegt professor Marc De Vos een schietgebedje op, ter verdediging van zijn veelgeplaagde vrijemarkteconomie. Iedereen is schuldig, behalve de neoliberale politiek. Hallo?

In de VS verloren reeds 3,5 miljoen mensen hun job sinds het begin van de recessie (in december 2007). In november en december klokte de teller af op telkens 500.000 ontslagen, in januari op 600.000. Daarmee spreken we nu al, qua jobverliezen, over de ergste recessie in de VS sinds de jaren '30. En volgens een groeiend aantal burgerlijke economen kan een herstel nog enkele jaren op zich laten wachten. Toch is professor De Vos er niet van overtuigd dat we hier "het proefondervindelijke failliet van het vrijemarktmodel" meemaken. Een systeem dat "na de val van het communisme de wereld zou hebben veroverd". Met "communisme" bedoelt onze professor het stalinisme: een bureaucratische dictatuur, gebaseerd op een geplande economie, die marxisten nooit als echt communisme of socialisme hebben beschouwd.

Volgens de scherpzinnige De Vos is er van neoliberale dominantie van de wereldeconomie amper sprake geweest. Bijna overal ziet hij uitzonderingen op de regel. Enkel de VS kan, qua vrijemarktbeleid, op goedkeurend geknikkebol worden onthaald. Lees maar: "Neen, we ontwaken niet uit een mondiale neoliberale roes. Daarvoor zijn de regimeverschillen te groot. Denk maar aan het staatskapitalisme van China, het oligarchenapparaat in Rusland, het petrokapitalisme in het Midden-Oosten en contrasteer dat eens met het ondernemerskapitalisme in de VS. En in Europa is de overheid terug van nooit weggeweest, terwijl deregulering er nooit meer was dan cosmetica." Jawel mensen, de wereld ging al die tijd gebukt onder "te weinig neoliberalisme". De liberalisering en privatisering van Belgacom, van onze elektriciteit, de duizenden jobs die bij De Post verloren gingen als voorbereiding op meer van hetzelfde, de wildgroei aan laag betaalde tijdelijke en interimcontracten (soms zelfs dagcontracten!), de dalende koopkracht van lonen en uitkeringen: allemaal "cosmetica" volgens onze hooggeleerde professor. 't Is nog niet genoeg dat daardoor al 1,5 miljoen Belgen in armoede leven.

Van imperialistische dominantie van het grootste deel van de wereld via het IMF, de Wereldbank en de multinationals heeft De Vos schijnbaar nog nooit gehoord. Sinds begin jaren '80 koppelden het IMF en de Wereldbank leningen aan neokoloniale landen aan de volledige uitverkoop van hun openbare diensten en bodemrijkdommen. In Latijns Amerika droeg dit bij tot een massieve verarming, en recent het verkiezen van meer naar links neigende regeringen - zonder met het kapitalisme te breken echter - in Venezuela, Bolivië, etc. In Congo droeg de liberalisering van de mijnhandel bij tot de fragmentering van het land en een schrikwekkende afdaling in de barbarij, via verschillende lokale en internationale machten die een gevecht voeren om de bodemrijkdommen en de winsten. In het effectief richting staatskapitalisme evoluerende China werd het recht op gezondheidszorg en onderwijs ernstig ondermijnd. Maar De Vos vindt dat de kapitalistische fragmentering en sociale chaos op alle vlakken moeten kunnen spelen. En dus wil hij dat de staat in China geen enkele sturende rol meer speelt in de economie. Nu de export en de groei als een pudding in elkaar beginnen te zakken in China, waarlijk een geniaal recept voor stabiele wereldrelaties. Waarom is het slechts de slimsten gegeven om professor te worden?

Maar De Vos heeft nog meer antiliberale dooddoeners te temmen, met zijn vrijemarktzweepje: "Evenmin is het debacle op de financiële markten de exclusieve erfschuld van losgeslagen casinokapitalisme in de persoon van financiële alchemisten." Een beetje schuld mogen de gestropdaste criminelen en andere bankiers van de eeuwig durende schuldcreatie misschien dragen. Maar niet - predikt pastoor De Vos - de "exclusieve erfschuld". Is het misschien toch de gedeelde schuld van de overheid? Inderdaad: "Het monetair beleid van goedkoop geld, de falende controleorganen en de overheidsaanmoediging voor risicokrediet zijn mee verantwoordelijk voor een historische bubbel die uiteindelijk een soufflé bleek." Aardig, maar die berg aan kredieten was voor het kapitalisme wel de enige manier om de consumptie, gezien de politiek van neoliberale loondalingen de laatste decennia, tijdelijk overeind te houden. Wat De Vos suggereert is dat er reeds vroeger een, vanuit zijn ultraliberaal standpunt, "heilzame crisis", een periode van "creatieve destructie", had moeten plaatsgrijpen. De man is duidelijk een economische Terminator, die uit sociale vernieling een nieuw herstel ziet groeien.

Reeds sinds de jaren '80 was er een voortdurend opblazen van de schuldenzeepbel in de ontwikkelde, Westerse economieën. Neem de VS. In de naoorlogse periode groeide de totale schuld van de overheid, de bedrijven en de gezinnen daar ongeveer even snel als het BBP. Van 128% naar 155% van het BBP tussen 1952 en 1975. Sinds de crisis van het kapitalisme midden jaren '70 namen de totale schulden echter veel sneller toe dan de economische groei. Tussen 1975 en 2007 explodeerde de schuld van 155% naar 355% van het BBP. Omwille van de dalende levensstandaard sinds het begin van de jaren '80 moest de economische groei steeds meer kunstmatig in stand worden gehouden. Dit gebeurde door de verhoging van de uitbuitingsgraad te koppelen aan een even noodzakelijke berg aan kredieten voor regeringen, bedrijven, en - vooral de laatste 10 à 15 jaar - gezinnen. Het kapitalisme ligt al 25 tot 30 jaar aan een kredietinfuus. Enige probleem: schulden moeten uiteindelijk worden afbetaald. Of de banksector verdwijnt in een economisch zwart gat. Net wat we vandaag meemaken.

Professor De Vos stelt: "De economische crisis is het rechtstreekse gevolg van de financiële crisis." Nee, het omgekeerde is waar. Uit de crisis van de reële economie, met overproductie in de industriële basissectoren en de vervanging van beter betaalde industriële jobs door jobs in dienstensectoren die veel minder waarde creëren, groeide de nood om de winsten te pompen in de financiële sector. En dit reeds sinds 30 jaar. De beurzen werden kunstmatig opgeblazen. Het kapitalisme verwerd op die manier, boven water gehouden door een historisch ongeziene berg aan schulden, tot een virtuele goktent.

Op één punt moeten we de professor gelijk geven: het protectionisme dat in de steunmaatregelen van veel regeringen verweven zit, zal de crisis niet oplossen, maar verergeren. Maar in tegenstelling tot verblinde ideologische steunpilaren als De Vos heeft de LSP en haar Internationale, het CWI, dit reeds jarenlang op voorhand voorspeld. Wij hebben steeds gesteld dat de globalisering op een bepaald moment op z'n limieten zou botsen, en zou omslaan naar een meer protectionistisch beleid. Door het bestaan van nationale staten met tegengestelde belangen is dit binnen het kapitalisme, zeker wanneer het in een zware crisis terechtkomt, een onvermijdelijke trend. De liberale dromerij van de professor zal daar weinig aan veranderen. De Vos poneert, zonder verpinken: "Vrijhandel en concurrentie zijn niet leuk, maar zij zorgen wel voor de innovatie, prijsdalingen, productiviteit en groeimarkten waar we allemaal bij winnen." Helaas gelooft geen mens daar vandaag nog in, zeker niet de arbeiders en jongeren die - in tegenstelling tot de professoren onder ons - als eerste onder de crisis te lijden hebben.

De eerlijke handel waar professor De Vos van droomt is een illusie. Dit is een systeem waarin de grootst mogelijke uitbuiting het meest wordt beloond. Kijk naar China en het fenomeen van de delokalisatie van bedrijven, naar die plaatsen waar de condities voor de arbeiders het slechtst zijn. Kijk ook naar de "handel in arbeidskracht", zo typerend voor het kapitalisme als maatschappelijk systeem. Nog nooit sinds WOII moesten jongeren en arbeiders hun arbeidskracht aan zo'n "oneerlijke" condities aanbieden. De koopkracht van onze lonen stelt ons niet meer in staat een zeker bestaan uit te bouwen, door de daling van de reële lonen. Laat staan dat onze kinderen nog een toekomst hebben binnen dit systeem. Arbeiders en jongeren worden geleefd door het kapitalisme. Doorheen de strijd om arbeiderscontrole in de bedrijven en het gevecht voor een democratisch geplande economie zullen we, voor het eerst, bewust ons leven en de maatschappij in handen kunnen nemen. Wat neoliberale academici als De Vos laten paraderen als "wetenschap" is de ergste utopie en dromerij van allemaal.

(pd)

Change

2009-01-31T02:00:00.000+01:00

Collage met dank aan Jon, van LSP-Leuven.

SP.a: het failliet van de imagopolitiek

2009-01-18T20:00:00.002+01:00

De afgelopen week kwam het binnen de SP.a tot zware botsingen tussen oude en nieuwe kopstukken. De partij sukkelt in de peilingen op of onder de 15% (achter nieuwkomer Lijst Dedecker met 16%) en de zogenaamde oppositie in het federale parlement is een erg mager beestje. De van bovenaf georganiseerde "verbreding" met Bert Anciaux en andere ex-Spiritisten wordt bij een deel van de partij op gegrom onthaald. Gevolg: bitsige opmerkingen over partijvoorzitster Caroline Gennez vanwege oudgediende Louis Tobback, en hier en daar partijkaarten die worden verscheurd. Crisissfeer bij de SP.a.

Aanleiding voor de spanningen binnen de partij was de overstap van Anciaux en de zijnen naar de SP.a. Anciaux maakte steeds duidelijk dat hijzelf geen "socialist" is, wat een gebaar vanwege de SP.a-top noodzakelijk maakte om deze "stemmentrekker" binnen te halen zonder dat Anciaux zelf te diep onder de lat doormoest. Blijkbaar was het partijbureau van plan om daarvoor de invulling van de partijnaam op het spel te zetten. SP.a zou dan "Socialisten en Progressieven Anders" worden. Anciaux pikte die suggestie iets te gretig op, zonder dat de SP.a zelf daar al extern over had gecommuniceerd. Gevolg: een oudere generatie van kopstukken - Tobback, Willockx en zelfs de gewezen NAVO-baas Willy Claes - grijpt de klungelige communicatie aan om het gebrek aan "partijdemocratie" in de verf te zetten en te suggereren dat de nieuwe leiding er niets van bakt.

De kritiek van deze oudgedienden is redelijk hypocriet. Tobback maakte er als partijvoorzitter een gewoonte van om interne kritiek niet met argumenten, maar met gebulder en persoonlijke verdachtmakingen te counteren. Zijn oprispingen hebben weinig met een gehechtheid aan partijdemocratie te maken. Tobback komt wel voort uit een generatie die de SP.a nog als "burgerlijke arbeiderspartij" heeft gekend. Met een prokapitalistische top gericht op het parlement en de postjes, maar met een basis waaronder velen nog wel vasthielden aan een strijdbare socialistische opstelling. Een generatie van SP.a-kopstukken die beseft dat je af en toe rekening moet houden met de basis, de gewone partijleden, in de manier waarop je de zaken presenteert.

De huidige SP.a-top, groot geworden na de jaren '80, bestaat uit neoliberale yuppies die de SP.a altijd als een optelsom van carrièreambities hebben beschouwd en gekend. Als een volledig verburgerlijkte partij, waar de meeste arbeiders in de jaren '90 zijn weggegaan. Wat overbleef was een oudere laag die enkel op basis van de herinneringen uit het verleden lid bleef en een nieuwe groep van kleinburgers, de ene al wat arroganter dan de andere, die de SP.a als vehikel voor de eigen carrière zag.

De impasse van de afgelopen week is volledig op het conto te schrijven van hoe deze generatie van "communicatie- of imagostrategen" de politiek, en een politieke partij, ziet. Politiek is niet meer het gezamenlijk uitdenken van een politiek programma en strategie, om die vervolgens na een democratische discussie en stemming, in de praktijk om te zetten. Dat programma is, met enkele nuanceverschillen, hetzelfde bij alle traditionele partijen: een neoliberale besparingspolitiek op de kap van de bevolking. Ideologie was naar verluidt vervelend geworden, na de val van het stalinisme, en enkel via strategisch gelanceerde "ideetjes" kon je de aandacht van de kiezer nog grijpen. Steve Stevaert was daar een kei in: ook in het zelf voorspellen wanneer je best met dit soort oppervlakkige neppolitiek stopt, om je terug te trekken in lucratieve posten als de beheerraad van Ethias of het provinciegouverneurschap van Limburg. Zijn broodje was gebakken - jammer genoeg niet dat van de meeste van zijn kiezers, zoals de huidige kredietcrisis getuigt, of zelfs dat van zijn partij.

Door die neoliberale eenheidsworst is de "vorm, het imago, de communicatie" bij de meeste partijen komen bovendrijven en zelfs dominant geworden. Communicatiespecialisten namen de plaats in van discussie met de partijleden in de afdelingen. Wie maalde er om de uitbouw van een actieve partijbasis als het enkel ging om scoren in de media, en de beschikbare postjes en plaatsen op de lijsten vanzelfsprekend beperkt waren. Het programma bepaalt de organisatievormen en -methoden en niet omgekeerd. Als het programma - in essentie neoliberale afbraak - enkel ten goede komt aan een kleine minderheid van de bevolking wordt interne partijdemocratie een overbodige luxe. Volgens de communicatiestrategen is het zelfs vervelend: je loopt het risico op dissidentie, en tegengestelde opinies. En dus "onduidelijke communicatie" naar de media toe! Binnen een revolutionaire partij als LSP worden politieke meningsverschillen intern uitbediscussieerd door het confronteren van de verschillende argumenten, om vervolgens na democratische stemming de weg vooruit vast te leggen, en na verloop van tijd de evaluatie te maken of dit effectief de juiste keuze was. Voor burgerlijke kiesmachines als de SP.a is zelfs de schijn van interne onenigheid er teveel aan. Zeker als niet politieke principes en de belangen van de meerderheid van de bevolking, maar de eigen carrièreplanning en de postjes centraal staan.

Een partijnaam als "SP.a" is dan niet meer de uitdrukking van een oriëntatie, richtinggevend voor een politiek programma of strategie. Het is een etiket dat je, afhankelijk van waar de electorale wind waait, kan vervangen en aanpassen. Soms, als het "te oubollig" begint te klinken, frutsel je er wat aan, door er bijvoorbeeld "anders" achter te gooien (Socialistische Partij Anders). Zoals de betere chipsfabrikant ook zijn producten af en toe van een andere "look" zal voorzien, om de nieuwigheid erin te houden. De hele idee dat je een partijnaam even snel verandert om een nieuwkomer als Anciaux aan boord te hijsen, kan enkel ontspruiten aan de meest bureaucratische en oppervlakkige der geesten: het partijbureau van de SP.a. Blij dat ze nu een partijapparaat hadden dat willoos de marsbevelen volgde, zonder arbeiders of strijdbare vakbondsmilitanten die vervelende vragen durven te stellen. Maar dat was dan gerekend zonder een deel van het partijapparaat zelf, dat die extreme top-down benadering - blijkens ook de voorzittersverkiezingen vorig jaar - veel minder ziet zitten, zeker nu de stemmenresultaten niet meer volgen.

Het is ironisch dat de oppositie vandaag niet komt van een openlijk linkse arbeidersvleugel, maar van een oude krokodil als Tobback of een vrij geïsoleerd figuur als Eric De Bruyn. Deze laatste wil in een interview met Knack de "vrije markt" beter laten werken door de invoering van een "overheidsbank". Bij gebrek aan een arbeidersbasis is De Bruyn blijkbaar zeer verregaand bereid om zijn standpunten aan te passen aan de, vandaag, hoofdzakelijk kleinburgerlijke basis van de SP.a. Het is nogal bizar als het de taak van marxisten wordt om een reformistische vleugel uit te vinden waar die niet bestaat, of de kritieken van een deel van de misnoegde bureaucratie te gaan vertolken. Waarom gebruikt De Bruyn zijn huidige positie, hoofdzakelijk in de media, niet om een conferentie te lanceren voor iedereen die buiten de SP.a en de PS aan een echt arbeidersalternatief wil werken? Met eventueel nog mensen van binnen de SP.a maar vooral met de veel bredere groep van arbeiders en jongeren die voor een links alternatief al lang niet meer uitkijken naar SP.a of Groen, om de strijd tegen jobverliezen, dalende koopkracht en het kapitalisme zelf aan te gaan.

In de discussie over de naam heeft het partijbureau van de SP.a er zich vanaf gemaakt met een kunstgreep: enkel de baseline onder de partijnaam zou veranderen, in "Socialisten en Progressieven Anders". De partijnaam zelf blijft naar verluidt dezelfde. Maar een congres laten beslissen over de koers en oriëntatie van de partij nu die in zo'n diep dal zit: dat zat er niet in. Als er al zo flagrant over de gevoeligheden van "de basis" kan worden gewalst, zonder een noemenswaardige revolte van de rangen van de SP.a, dan lijkt het jammer genoeg wel erg moeilijk om binnen die partij nog een politiek ten gunste van de arbeidersklasse te gaan bepleiten.

(pd)

Eindejaarskwis: ja, dat was 2008!

2008-12-29T17:00:00.002+01:00

Het afgelopen jaar is er weer vanalles gebeurd. Maar weet u nog precies hoe de vork in de steel zat? Hebt u wel degelijk goed opgelet? Of benevelt de roes van de eindejaarsfeesten reeds uw politiek en historisch inzicht? Test het in onze traditionele eindejaarskwis!

Niet langer gedraald, hier volgen onze vragen:

1/ Welk kapitalisme werd ernstig gediskrediteerd door de economische crisis van het afgelopen jaar?

a) het ongecontroleerde kapitalisme (volgens SP.a en Groen)

b) het cowboykapitalisme in de VS (volgens Open VLD)

c) het gebrek aan kapitalisme (volgens Lijst Dedecker)

d) het hele kapitalisme, van boven tot helemaal vanonder (volgens LSP)

Antwoord: d)

2/ Hoe heette de campagne die het Vlaams Belang voerde tegen halalvoedsel in de supermarkten, op een moment dat de rest van de wereld wakker lag van de koopkracht en gevreesde massaontslagen?

a) Consumenten tegen islamisering

b) Halal schaadt, varkensfilet baat

c) Vlaamse waterzooi met schorseneren, altijd en overal

d) Dürüm barst

e) Baas met eigen bestek

Antwoord: a)

3/ Wat was de titel van het opiniestuk waarmee Karel De Gucht (Open VLD) zijn liberale antwoord op de financiële crisis formuleerde?

a) Liberalisme in tijden van net op tijd verkochte Fortisaandelen.

b) Liberalisme in tijden van canapébenoemingen.

c) Liberalisme in tijden van cholera

d) Liberalisme in tijden van staatssubsidies voor het kapitaal

Antwoord: c)

4/ Hoe heette de nobele onbekende die Barack Obama, de Democratische presidentskandidaat, tijdens het campagnevoeren overviel met vragen over zijn vermeende "socialistische belastingvoorstellen"?

a) Joe the Plumber

b) Joe the Runner

c) Joe the Gunner

d) Joe the Real Estate Developer

e) Pieter De Crem

Antwoord: a)

5/ Waarom lanceerden Caroline Gennez en de SP.a een "roadshow" begin december?

a) Om de Belgische mode-industrie te promoten: "En dit is Frank in zijn modieuze cardigan: casual en toch niet underdressed."

b) Om de SP.a te verruimen met Sinterklaas (een blauwe, geen rode)

c) Om alle SP.a-coryfeeën zo snel mogelijk naar de beheerraden van hun grote bedrijven te kunnen vervoeren: links-liberalen moeten pakken wat ze kunnen pakken

d) Omdat een roadshow beter ligt in de media dan Lenin en arbeidersstrijd

Antwoord: d)

6/ Welke vis uit het kookprogramma Plat Préféré leverde volgens een journalist van Ter Zake het ultieme bewijs dat Hitler, jawel, "een vegetariër" was?

a) de forel van Hitler

b) de goudvis van Hitler

c) de zeebaars van Hitler

d) de potvis van Hitler

Antwoord: a)

7/ Welke patroonsorganisatie stelde voor om de werkweek in België te verlengen tot 48 uur, zonder loonopslag?

a) Het Vlaams Belang

b) UNIZO

c) VBO

d) De Unie van Hand- en Geestesarbeiders (RIP 1945)

Antwoord: b)

8/ Welk kartel viel er in 2008 NIET uit elkaar?

a) Het kartel CD&V-NVA

b) Het kartel SP.a-Spirit

c) Het kartel Fortis-Davignon

d) Het kartel Cortebeeck (ACV)-CD&V en De Leeuw (ABVV)-SP.a

Antwoord: d), merkwaardig genoeg

9/ Wanneer zal de economie, volgens de meeste burgerlijke economen, uit de crisis komen en weer beginnen te groeien?

a) De tweede helft van 2007

b) In september 2008, omwille van het plan-Paulson

c) Tegen de derde zondag, dag van de Heer, van 2009

d) Laat de burgerlijke economen nu maar even gerust: 't is zo al erg genoeg

Antwoord: d)

10/ Welke Duitse economist had volgens de LSP-site volledig "gelijk", met zijn inzichten over het kapitalisme?

a) Boudewijn Bouckaert

b) August Bebel

c) Karl May

d) Karl Marx

Antwoord: d)

Prettige feesten aan alle arbeiders!

(pd)

SP.a laat opinies leden "onderzoeken"

2008-12-03T22:00:00.002+01:00

Door Karel Mortier

Na de nederlaag tijdens de laatste verkiezingen zou de leiding van de SP.a een studie hebben besteld om het profiel van de eigen leden te onderzoeken. Op deze manier komt de partijtop blijkbaar tegemoet aan de wens van het lidmaatschap om “meer gehoord te worden” door die leiding. De leden hadden wellicht verwacht dat de partijleiding zelf zou luisteren, maar dit werd deels uitbesteed aan een aantal universitairen.

Sommigen organiseren congressen waar leden teksten kunnen amenderen en voorleggen om, na intern debat en discussie, de koers van de partij te bepalen. Voor de SP.a-top moeten de resultaten van een enquête, die de koers van de partij schijnbaar bevestigen, voldoen. Waarom nog stemmingen en discussies organiseren als men een objectief en wetenschappelijk onderzoek kan houden naar de opvattingen van het lidmaatschap? Het is uiteraard wat kort door de bocht om te beweren dat de leiding alleen middels enquêtes luistert naar de leden. Maar de manier waarop Caroline Gennez de resultaten met open armen in ontvangst nam, gaf wat die indruk. De sociaaldemocratie heeft trouwens niet het monopolie op deze manier van werken.

Het resultaat van het onderzoek stelt mevrouw Gennez duidelijk tevreden. Volgens haar is het een bevestiging van de koers die de partij vaart en is er dan ook helemaal geen reden om te veranderen. Het lidmaatschap is akkoord met het Generatiepact (in tegenstelling tot een meerderheid van de Vlamingen, volgens de resultaten van een andere studie). Het lidmaatschap is voorstander van een hardere aanpak van de werklozen, wat Vandenbroucke zal plezieren, en het lidmaatschap wil een ruimere autonomie voor de deelstaten - wat eveneens in lijn is met de recentere standpunten van de partij. Kortom, inhoudelijk is de SP.a goed bezig en vertalen ze gewoon de standpunten van hun leden.

De leden zouden ook relatief tevreden zijn over de regeringsdeelname van de SP.a en over de interne werking van de partij. De boodschap is dan ook duidelijk. De leden zijn tevreden over de koers en de werking van de partij. Er is weinig reden om te klagen en om te veranderen. Een punt waar leden niet tevreden over waren was het kartel met de links-liberalen van Spirit, maar daar heeft Gennez een einde aan gemaakt. Beweer nu nog eens dat ze niet luistert naar de leden. Ondertussen heeft de heer Anciaux - weliswaar met niet zoveel woorden - een oproep gelanceerd om na te denken over een Vlaamse Sociale en Democratische beweging. Walter Pauli heeft op 2 december een interessant stuk geschreven in De Morgen, waar de resultaten van bovenstaand onderzoek wonderwil in passen.

Een groot deel van de SP.a-leden zou blijkbaar gelovig zijn, wat de partijleiding van de SP.a wellicht zal motiveren om een opening te maken naar het ACW. Daarnaast zou bijna de helft van het lidmaatschap van de partij voorstander zijn van meer autonomie voor de regio’s. Wat dan een opening kan bieden naar mensen als Anciaux. En de leden zijn volgens het onderzoek ook voorstander van een hardere aanpak van werklozen en het Generatiepact, wat een opening moet bieden om naar rechts op te schuiven of minstens de huidige sociaal-economische standpunten te behouden.
Het aantal leden van de vakbond ligt in de SP.a niet hoger dan in andere partijen, wat dan weer een reden is om de nodige afstand te behouden van de vakbond. Electoraal en qua lidmaatschap biedt de vakbond blijkbaar “weinig meerwaarde”.

Wellicht waren de SP.a-leiding en mensen als Anciaux al een tijdje aan het nadenken over de lancering van een nieuw electoraal product. Een “project” waarmee men definitief afstand zou doen van het socialistische, en in mindere mate “belgicistische”, verleden, dat in de ogen van veel sociaal-democraten à la Janssens en Vandenbroucke wellicht een rem was geworden op hun carrièreplanning.

Zoals de heer Pauli correct stelt zijn daar in het verleden al verschillende pogingen toe geweest, maar zijn die allemaal mislukt. Veel SP.a’ers zouden volgens Pauli denken dat de term “socialisme” een belemmering vormt om contacten te leggen met het ACW en andere bewegingen. Dus zou er een naamsverandering moeten komen. Het programma en het beleid dat de SP.a de laatste jaren heeft gevoerd, zijn nochtans een veel groter obstakel om een ingang te vinden bij het ACW, in het bijzonder de basis ervan. De SP.a heeft het echter niet begrepen op inhoudelijke veranderingen - daarom blijft een restyling wellicht een gemakkelijker optie. In het verleden was de term “socialisme” wellicht een probleem om christelijke arbeiders te benaderen, o.a door de sectaire houding van het partijapparaat ten opzichte van die arbeiders. Maar vandaag lijkt dat veel minder het geval te zijn.

De naamsverandering van SP naar SP.a - waarin SP.a dan eens voor “socialistische partij anders” stond en dan weer voor “sociaal progressief alternatief” - was één van de eerste uiterlijke veranderingen. De kans is groot dat men daar binnenkort veel verder in zal gaan, misschien pas na de komende verkiezingen. De leiding zal zich daarin gesteund voelen door de slechte resultaten die de SP.a naar verwachting zal boeken. De schuld voor die slechte resultaten zullen ze, zoals ze dat eerder hebben gedaan, op de PS steken en het socialistisch-”belgicistische” verleden, dat niet aangepast zou zijn aan het Vlaanderen van 2009.

Mocht SP.a Rood er alsnog in slagen om (via de media) een rol te spelen, dan zal de partijtop een matige uitslag eveneens wijten aan de “verdeeldheid binnen de partij” en een stel hardliners dat zich niet neerlegt bij de “democratische” besluitvorming binnen de partij en de wil van de meerderheid van de leden. Iemand als De Bruyn zal dan wel weer vastzitten, volgens de partijtop, in zijn “eigen grote gelijk” en voor “versplintering” zorgen. Wat gezien de manier waarop de man vasthoudt aan de sociaaldemocratie ironisch zou zijn, voor de kenners.

Als we ervan uitgaan dat het onderzoek op een deftige manier werd gevoerd en de resultaten representatief zijn voor de partij, dan ziet het er niet bepaald goed uit voor mensen die illusies hebben in de mogelijkheid om de SP.a van binnenuit te verlinksen. Er is meer dan een jaar na de verkiezingen geen enkele indicatie dat de partij op sociaal-economisch vlak naar links opschuift. Op communautair vlak is er geen enkele, maar dan ook geen enkele beweging in de standpunten van de partij. De kans dat Vandenbroucke qua arbeidersmarktbeleid andere standpunten zal gaan innemen, zal er na het lezen van dit onderzoek ook niet groter op zijn geworden. Het enige lichtpunt is dat de grootste groep van leden nog steeds arbeiders zijn, maar dat aantal daalt en de gemiddelde leeftijd ligt ook zeer hoog. Het onderzoek zegt op het eerste gezicht ook niets over de betrokkenheid van die mensen bij het interne leven, of het gebrek daaraan, van de partij. De verdienste van SP.a Rood is dat Gennez moet blijven herhalen dat de partij niet naar links zal opschuiven, wat zonder SP.a Rood op dit moment niet het geval zou zijn geweest. En wat uiteraard een indicatie is van de zwakte van de (radicale) linkerzijde in ons land. Wellicht zal dit sommige SP. Roders tevreden stellen en zullen ze zich nog enkele decennia kunnen sussen met die gedachte.

De vraag is alleen wat men zal doen als de SP.a effectief zou beslissen om van naam te veranderen, en zich te restylen tot een Vlaamse Sociale en Democratische partij waarin figuren als Anciaux mee de plak zullen zwaaien? Dit is nog niet zeker, maar de kans bestaat. Wellicht zullen we het antwoord op die vraag weten tegen de volgende verkiezingen. Misschien laat de leiding een aantal openingen voor radicalere opvattingen en mensen binnen die “open” en “brede” Vlaamse Sociale en Democratische “partij”. Maar dat zal eerder een gedoogbeleid zijn, om eventuele linkse concurrentie af te blokken.

Het is vreemd dat op een moment dat het kapitalistische systeem zwaarder onder vuur komt te liggen de officiële linkerzijde in ons land, en met name in Vlaanderen, moeite heeft om dit systeem kritisch te benaderen. Laat staan om een alternatief naar voren te schuiven. Figuren als Sarkozy, Merkel en bij wijlen soms Dedecker komen kritischer voor de dag over het huidige systeem dan partijen als Groen! en zeker de SP.a. Op een moment dat hardcore liberalen in ons land pleiten voor de (tijdelijke) nationalisering van de volledige banksector komt de SP.a niet verder dan een pleidooi om Fortis nog sneller te verkopen aan een buitenlandse ondernemer.

De Groenen vinden het vandaag zowaar het moment om hun vertrouwen in het kapitalistische systeem uit te spreken, en openingen te creëren naar het patronaat om samen een oplossing te zoeken voor de milieuproblematiek. Als er nog een beter bewijs is dat het patronaat een deel van het probleem is, in plaats van een deel van de oplossing, dan de crisis waar we nu inzitten dan weet ik het ook niet meer. Van SP.a en Groen moeten we geen links en sociaal antwoord meer verwachten op de crisis. Dat zal van arbeiders en jongeren in strijd zelf moeten komen.

Roadshow SP.a: hoe hol ik de crisis achterna?

2008-11-23T18:00:00.004+01:00

Caroline Gennez en 6 andere, jonge kopstukken van de SP.a vatten op 8 december hun roadshow door de Vlaamse provincies aan. Dat het kapitalisme in zijn voegen kraakt, en de sociaal-democratie daar geen graantje van zou meepikken, dat vindt Gennez te gek voor woorden. Over de inhoud van de roadshow stonden alle violen meteen gelijkgestemd. Topmannen of -vrouwen van de partij die zetelen in de raad van bestuur van een bank (Dexia - Janssens), verzekeringsmaatschappij (Ethias - Stevaert), van SN Brussels Airlines (Luc Van den Bossche) of andere sociaal-democratische multinationals, werden vriendelijk verzocht om thuis te blijven. Gennez en haar speerdragers lopen immers storm voor “de eerlijke samenleving”. Dan hou je de bankiers best even op stal.

Noem het haarkloverij, maar waarom dit ding een “show” moet heten - in tijden van massaontslagen, economische werkloosheid en aanstormende faillissementen - is ons een raadsel. Hoe afgesneden van de realiteit kan een bureaucratisch apparaat leven? Je ziet het partijbureau waarop deze macabere grap werd bekokstoofd zo voor je. Johan Vande Lanotte: “We moeten de partij herpositioneren op de markt, kameraden en bankbeheerders. Dit zou kunnen uitdraaien op de ergste economische crisis in 50 jaar. Dat ziet een klein kind.” Frank Vandenbroucke (kijkt op uit zijn krant): “Ahem? Hoe laat is het?” Gennez (Frank indringend aanstarend, met haar diepe kijkers): “En de mensen die worden gezien als de beheerders van de partij zullen die boodschap niet geloofwaardig kunnen brengen. Hoe waardevol ze anders ook zijn.” Vande Lanotte (het geheel overpeinzend): “Daar heb je een punt, Caroline. Frank en ik moeten even uit beeld verdwijnen. Er moet een nieuw concept worden gelanceerd, een brede campagne naar de media toe. Het beeld over de SP.a moet veranderen. Change we can believe in!” Gennez: “Jonge en frisse gezichten! Maar hoe presenteren we die? Toch niet wéér met zo’n saaie persconferentie van dertien in een dozijn?” Vandenbroucke (ongeïnteresseerd, terwijl hij de cartoons in zijn krant napluist): “Met een roadshow.” Gennez: “Dat is het. Cool! Perfect Frank. O waaw.”

Over de inhoud van haar antwoord op de crisis heeft de SP.a nog niet veel gelost. We wisten al dat “een rode Dedecker” niet bestond, aldus Gennez. Er moeten volgens de SP.a meer regels komen in de financiële sector, op internationaal vlak. Hoe zo’n regelgeving de uitbuiting en overproductie die eigen zijn aan dit systeem, en de basis vormen voor de groei van een parasitaire financiële sector, oplost? Daarover tasten ze bij de SP.a nog in het duister. Ook over de koopkracht en hoe die te verbeteren voor de loontrekkenden: de wereld heeft er Gennez nog geen “ideetjes” over horen lanceren. Zelfs een slogan als “nationalisatie van de banksector” krijgen ze bij de SP.a niet over de lippen. Omdat er teveel eigen partijkopstukken dik geld mee verdienen? Ze worden op dit vlak voorbijgestoken door liberalen als Paul De Grauwe (Open VLD). Laat staan dat het bij Gennez en haar partijgenoten zou opkomen om bedrijven die massaontslagen aankondigen onverwijld te nationaliseren. Het liefst onder de democratische controle van de arbeiders die er werken, want van de huidige politici weten we dat ze ons opnieuw zullen uitverkopen.

Wij kunnen linkse socialisten en leden van de LSP alleen maar aanraden om deze roadshow van de SP.a zeker niet links te laten liggen - zoals zij deden met de stakingspiketten van Carrefour, etc. Gennez heeft verklaard dat ze wil dat de SP.a een “netwerkpartij” wordt. Wij dachten dat je daar Facebook voor had, maar we zijn dus verkeerd. Netwerkers aller landen, verenigt u? Marx draait zich nog eens om in zijn graf. En een nieuwe arbeiderspartij blijft meer dan nodig. Als het in Duitsland (Die Linke), Frankrijk (de NPA van Besançenot) en Nederland (SP) kan - waar we zogezegd toch competitief mee moeten blijven - waarom dan hier niet?

(pd)

Ultimate makeover: Boudewijn Bouckaert

2008-11-11T17:00:00.002+01:00

Nà de kredietcrisis

De liberale denktank Cassandra, met als boegbeeld LDD-ideoloog Boudewijn Bouckaert, heeft de "ergste economische crisis in 50 jaar" op haar manier "gevierd". "Ik wist niet dat de 'creatieve destructie' van een kapitalistische crisis zo mooi kon zijn", stelde de ultraliberale Bouckaert in een reactie tegenover deze weblog. Terwijl de rest van de mensheid met een bang hart naar de tsunami van jobverliezen kijkt, pleegt de LDD-theoreticus liever een dansje (zie foto). Vreemd volkje, die vrijemarktaanhangers, als u het ons vraagt. En de crisis is nog maar pas begonnen...

(Foto weggehaald)

"If I can't dance, it's not my counterrevolution."

Lijst Dedecker presenteert:

Howlin' Wolf Buddy Bouckaert

(Foto weggehaald)

"When I woke up this morning... my bank was nationalized.
Ow ow ow oooow!!!"

"I feel so blueee! Keynes is a deviiil.
Ow ow ow ooooww!"

Onze liberale vrienden, zo is bekend, houden van een verkleedpartijtje op zijn tijd. Hieronder geeft Bouckaert zijn hoogstpersoonlijke visie op de verkiezingen in de VS weer. "Nooit zal ik mij neerleggen bij de multiculturele melting pot. Ik hul mij nog liever in een jurk, ja ja een jurk, met de Amerikaanse vlag als symbool van onze principiële strijd voor ondernemersvrijheid!" Tja...

(Foto weggehaald)

"Stakingspiketten aan de Carrefour? Hier komt Miss Liberty! Waar zijn mijn eenzijdig verzoekschrift en mijn
deegrol?"

Cultuur: “Het zwarte gat”, of de terugkeer van Bob Castaer

2008-11-09T15:00:00.001+01:00

(NVDR: Wij dachten dat we van hem af waren, maar we waren verkeerd. Lezers van deze weblog herinneren zich misschien nog de obscure dichter die deze satirisch bedoelde contreien, menig etmaal geleden, onveilig meende te moeten maken. Bob Castaer was zijn naam. Kleinburgerlijk-cynische flauwekul was zijn faam. Het scheelde geen haar of we waren hier als grote delen van de burgerlijke pers en de boekjes geëindigd. De wereld had aan één sikkeneurige Gerrit Komrij genoeg, vonden wij. Maar wie zijn wie? Proletarische stipjes in de massa.

Het was een volstrekt uitgerafelde Bob Castaer die gisteren opnieuw aan onze voordeur aanklopte. Had geld geïnvesteerd in Fortisaandelen. Om eindelijk zijn eerste officiële dichtbundel uit te brengen. In eigen beheer, want “Bob Castaer zou zich nooit hoereren aan het uitgeversbedrijf”. Zijn dichtkunst, metafysische gevoeligheid en bijbehorend ego waren daarvoor te delicaat. Hij was zijn vrouw kwijtgeraakt en zijn “goedehuisvaderaandeel”, stelde de dichter met betraande ogen. Ook zijn fiets was hem ontvreemd. Bob leefde nu in een studentenkamer van “3 op 4” in het stadscentrum, waar hij in alle stilte aan zijn gedichten kon werken. Verpozing vond Bob door naar Leonard Cohen te luisteren, op een oude casettespeler. Zijn Fortisaandelen waren met 92% de dieperik in getuimeld. Hij vertrouwde enkel ons nog, “niet de banken”, om zijn dierbare pennenvruchten te publiceren. En die Lippens en zijn bende zou hij ooit nog voor de rechter slepen.

Omdat wij uiteindelijk niet van de slechtsten zijn, nodigden we Castaer uit om in ons nederige stulpje een kom warme soep met lekkere beschuitjes te komen binnensmikkelen. We kochten hem ook een pakje Marlboro en een Bifiworst in de nachtwinkel, en stelden de kinderen aan hem voor: “Tonton Bob”. Deze weblog excuseert zich tevens bij de lezer voor het leed in de wereld, dat we met de publicatie van dit gedicht geen centimeter zullen hebben verkleind. Integendeel.)

Het zwarte gat

Door Bob Castaer, kleinburgerlijk dichter van de nutteloosheid

Het zwarte gat in de hand van Meneer Lippens
Geurt naar sulfer, dampend aandeel van de hel
Waar levens verbranden en zielen vergaan
hunner lusttuin is
ons machinaal bestaan?

Bezoldigd bachanaal
van de meesters van deceptie
Veelgangenmenu in kwartaalbedrog, dan hoogmoed
en gekwetste eendenborst
Laveloos van de leugen, naar wie de wind zich buigt
zolang de Fortis-jackpot juicht

En ik staar verpletterd naar gapende ruïnes
waar ooit rozen bloeiden met doornen
van herverpakte gifmengers met massavernietigingswapens

Dit is mijn Irak, gefaalde staat van belegging
Plein vol woordeloze dichters
De schotten van een Aardse Hel, die je opsnuift als
hamburgers en frietjes van McDonald’s

Ik staar naar het plafond
dat zwijgt en loert en loenst
als mensen die veel weten
Mijn fiets drijft roerloos in de Dijle

Het zwarte gat lacht en buldert
zoals de Eerwaarde Heer Lippens
Romeins keizer van eertijds financieel imperium
kapseizend onder een veelgangenmenu
dat ziek en dronken maakt
van deze potverdommese bol

Aangebrande forel

2008-10-30T12:00:00.004+01:00

(Wanneer geloofssystemen verkruimelen: vervolg op wat voorafging)

Als u dacht dat een wereldrecessie en inzakkende beurzen erg was: in de vaderlandse pers maakte de afgelopen week ook een ander heet hangijzer school. De forel van Hitler. Het Canvas-programma van kookwonder Jeroen Meus had de geweldige gedachte opgevat om, wat heette, de lievelingsschotel van de Führer te reconstrueren. Inclusief het Beierse recept voor botersaus. Eindelijk zouden we aan de weet komen of de nazileider na zijn werkuren misschien wel wat goede smaak bezat. En of hij nu ja dan nee met enige zwier en zin voor culinaire esthetiek zijn forel in een Zuid-Duitse pan wist te mikken.

De polemiek die sindsdien in de Vlaamse pers losbarstte, doorstaat met glans de vergelijking met de Boerenkrijg, de Guldensporenslag en de discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde samen. Er werd gehakt en gehouwen. Er werd aan neuzen getrokken en geduwd. Sociale netwerken werden belachelijk gemaakt. Argumentaties werden opgetrokken, verklaringsschema's nauwgezet in stelling gebracht,... enkel om met de voorhamer weer compleet te worden vernield. In het bijzonder de commentatoren Luc Van der Kelen en Yves Desmet lieten zich gelden.

Voor beide heren leek de forel in superieure botersaus van Hitler een welgekome afwisseling in hun journalistieke bestaan. Beeld je eens het leven in van een neoliberale opiniemaker, waarvan we beide heerschappen op hun manier toch rolmodellen mogen noemen, in volle kredietcrisis. Da's niet gelachen. Elke tien minuten een nieuwe, hatelijke onheilstijding die van de telexen stuikt. Om kurkdroog nog wat meer banknationaliseringen, beurscrashen of uiteenklappende zeepbellen in de financiële sector aan te kondigen. Na enkele weken al een stuk minder aangenaam, die vermeende "creatieve destructie".

Zo'n onfortuinlijke samenloop van de gebeurtenissen vreet aan het systeem. Een beetje links- of rechts-liberaal wordt daar geheid kregelig van. Waarom stemmen de feiten niet meer overeen met de gevierde theorie? Hij of zij begint naar schuldigen te zoeken. Buiten zichzelf. Nee, daar valt niks te rapen, Sherlock. Rest nog: ontwijkingsgedrag. Wij kennen een beetje van sociale psychologie. De neoliberale stukjesschrijver werpt zich nu, met een ijver een nobeler zaak waardig, op de forel van Hitler. Die forel, inclusief de botersaus waarin hij ronddobbert, neemt voor enkele dagen zijn gehele denkwereld in beslag. Allemaal uren en minuten die niet aan de depressie van het kapitalisme moeten worden besteed. Heerlijk. Er even lekker uit, met een stuk forel.

Zo gebeurde het dat Luc Van der Kelen de SP.a er in het Laatste Nieuws van beschuldigde, naar aanleiding van de bankcrisis, de "bolsjewieken" terug te hebben opgericht. Met vader Tobback in de rol van Lenin, altijd logisch redenerend, en Patrick Janssens als eeuwige opruier van de massa's, Trotski of course. De gelijkenis leek Van der Kelen, in volle kredietcrisis, frappant. Gelukkig zorgde de VRT-forel van Plat Préféré snel voor enige afleiding, of het "spook van het marxisme" had onze commentator jammerlijk te bed gesteld. In een handomdraai had Van der Kelen een ontzagwekkende berg telexen over de economische crisis van zijn bureautafel geveegd. Verrukt dat hij principieel kon inhakken op elke banalisering van het Groot-Germaanse Rijk. Hij was dan wel een neoliberaal, maar sommige principes van de goede smaak en de gerechtigheid waren Van der Kelen niet vreemd. Het zij zo, er viel zelfs iets voor te zeggen, voor dat idee van goede smaak.

Maar dat was dan weer gerekend zonder het gemoed van Yves Desmet, die ook al die telexen en spetterende koppen over de economische tsunami had moeten verteren. Jongens, jongens, dat was voor Yves geen pretje. Je zal maar jarenlang iedere criticus van de vrije markt de mantel uitvegen als "oubollige socialist" uit de prehistorie, en dan zoiets meemaken! Eerst meende Yves dat deze crisis een gevolg was van "wantrouwen". Tussen de banken. Je moet er eens op letten: als de hoofdredacteur van De Morgen finaal een mankement in ons aller vrije markt gedwongen wordt te erkennen, dan zit het bijna altijd tussen onze oren. Zelden in de realiteit zelf. Kelderde er weer eens een serie beurskoersen dan ontwaarde Yves in zijn krant de dag nadien meteen een aandoening van "overpessimisme".

Wat volgde, weten we maar al te goed. Opnieuw een stapel hatelijke telexen, die kurkdroog gewaagden van de "ergste economische crisis sinds de jaren '30". Toen de excessen van het neoliberalisme echt niet meer onder stoelen of banken konden worden gestoken, en hij zich met elk editoriaal belachelijker leek te maken, veranderde Yves geruisloos van positie. Plots leek het, warempel, alsof hij - en niet de "oubollige socialisten" - reeds jarenlang voor de nefaste gevolgen van een ongecontroleerde vrije markt hadden gewaarschuwd. Je moet maar durven.

Vergeef het de hoofdredacteur van De Morgen dus als hij zich ook, we schrijven 28 oktober, aan de forel van Hitler heeft vergrepen. Volgens Yves was hier veel meer in het geding dan VRT-kok Jeroen Meus ooit durfde bevroeden. De forel in botersaus leerde ons dat Hitler "ook maar een mens" was. Misschien geen goed mens, maar toch: een mens. Zonder het zelf te beseffen had Meus de diepere filosofische waarheid, reeds uit de doeken gedaan door academici als Hannah Arendt, omtrent de "banaliteit van het kwaad" gevat. In een kookprogramma als "Plat Préféré" nog wel. Wie had dat kunnen denken? Meus moet het tijdens het lezen van Desmets essay - een editoriaal volstond duidelijk niet - over Hitlers forel meermaals in Keulen hebben horen donderen. Dat dàt allemaal in zijn recept zat, wist onze kok helemaal niet. Die vond het naar eigen zeggen prima dat neonazi's likkebaardend naar zijn programma uitkeken, want "iedereen mocht een opinie hebben" over zijn Beierse kookkunst.

Maar voor Yves was dit, temidden van een ineenstortend wereldkapitalisme, dus een erezaak. Het heilige principe van de vrije meningsuiting stond op het spel. En dus vroeg hij met aandrang, jawel, "de forellenverbranders" om te stoppen met wat ze bezig waren. Naar analogie met de boekverbrandingen van de nazi's - ja, zo stond het er echt. De forellenverbranders: klinkt als een nieuwe dramaserie op de VRT. Als slechte smaak al wordt verboden, dan kunnen ze op de VRT veel verbieden, vond onze stukjesschrijver. Voorwaar, zo zorgde Jeroen Meus toch nog voor een lichtpuntje in deze duistere economische tijden. Wanneer politieke denkkaders ineenstuiken, wordt het voor de massa's pas echt lachen. En hoog tijd om terug te vechten.

(pd)

Wanneer geloofssystemen verkruimelen

2008-10-19T20:00:00.000+02:00

Wordt het pas lachen

Patrick Janssens: "Niet arbeiders tegen kapitalisten"

Volgens Patrick Janssens, burgemeester van Antwerpen en SP.a-kopman, mag zijn partij niet de verkeerde conclusies trekken uit de huidige financiële crisis. Volgens de gewezen reclameman is het centrale probleem hoe onze bedrijven stand kunnen houden in de wereldeconomie. Teruggrijpen naar "étatisme" of arbeiders opzetten tegen de patroons is, zo oreerde hij tegen Ivan De Vadder en Kathleen Cools op Canvas, uit den boze.

Ook het feit dat Janssens in de raad van bestuur van Dexia zetelt, kwam ter sprake. Slechts een 9000-tal euro raapte hij daarvoor op per jaar. Moeilijk wou onze gewezen reclameboy daar niet over doen. En als politicus verdiende hij sowieso slechts de helft van wat hij als baas van een reclamebureau incasseerde. Een heuglijk inzicht, dat slechts een handvol minuten passeerde nadat hij de niets vermoedende kijker had voorgehouden dat het in deze maatschappij zeker niet om arbeider versus patroon draaide. Heerlijke, onbedoeld ironische TV was dat. 't Leek bijna op liefdadigheid: burgemeester, Vlaams parlementslid (waar hij bijna niet tussenkomt of zelfs maar aanwezig is) én armlastig bestuurder van Dexia-bank.

Boudewijn Bouckaert: "Met het kapitalisme is helemaal niets mis"

Je kon je klok erop gelijk zetten dat ook de meest gelovige hoeders van de kapitalistische kerk één van dezer dagen uit hun pijp zouden komen gekropen. En in hun pen. Da's bij deze gebeurd. Boudewijn Bouckaert, ideologisch cheerleader bij LDD, vindt dat de huidige crisis een gevolg is van teveel overheidsinmenging. De centrale bank in de VS had de rente nooit zoveel mogen verlagen, wat hypotheekleningen zo spotgoedkoop maakte. Nu was de groei van de huizenmarkt wel de centrale steunpilaar van de laatste economische boom in de VS. De reële lonen van de meeste arbeiders daalden in dezelfde periode. Op basis van de gestegen waarde van hun huis gingen velen nog een hele reeks andere leningen aan. Zonder de schuldenberg op die manier te laten oplopen was de crisis gewoon vroeger losgebarsten. Maar volgens kapitalistische bijbelkenners als Bouckaert kan een falen van de vrije markt dus nooit voortkomen uit de ingebakken inkomensongelijkheid tussen de klassen in de maatschappij. Codetaal voor: "Van mijn borreltjes moeten ze afblijven."

Bouckaert stelde in zijn tribune in De Morgen dat de "harde linkerzijde", voel u vooral aangesproken, naar aanleiding van de financiële tsunami het "eigen groot gelijk omtrent de perversiteit van het kapitalisme bejubelt". En daarom pleit "links" voor meer overheidsinmenging en nationalisering van de banken. Het kan niet lang meer duren vooraleer Bouckaert, de schuimbekkende, Bush met "kameraad" gaat aanspreken. En Leterme met "Rosa Luxemburg". En Frank Vandenbroucke met "de bolsjeviek Lenin". U weet hoe verkeerd hij daarmee is.

Caroline Gennez: "Voor de eerlijke samenleving (en de postjes)"

Het 2-daagse congres van de SP.a lokte 700 apparatsjiks naar de VUB. Met hoevelen ze van SP.a Rood aanwezig waren, weten we niet. Maar apparatsjiks zouden we die nooit noemen. Volgens de SP.a-top mag de partij zich niet laten vangen aan "populisme". Eisen die de levensstandaard van werkende mensen fundamenteel zouden vooruithelpen, maar botsen op de grenzen van een ziek kapitalisme, zijn dus ongehoord. In de plaats krijgen we technocratisch geneut waar een kat zijn jongen niet in terugvindt. De SP.a heeft zich volgens Gennez altijd verzet tegen het neoliberalisme waar we vandaag het failliet van beleven. Heeft ze gedurende de SP.a-regeringsdeelname de hele tijd geslapen? Tevens volgens de partijvoorzitster, in het weekblad Knack, draagt de SP.a geen verantwoordelijkheid voor "het Generatiepact". Dit is té gemakkelijk, mensen. Verzin uw grap maar eens zelf.

Bij gebrek aan reële eisen die beantwoorden aan de noden van werkende mensen, beperkt de SP.a zich vandaag tot inhoudloze oneliners - voor de "eerlijke samenleving" - en moraliserend gepreek tegen "populisme". Boekhouders van de vrije markt, die niet gestoord willen worden terwijl Rome buiten brandt. Moge een nieuwe linkse, syndicale partij ze uit hun nog resterende postjes jagen.

(pd)

De eindtermen van het kapitalisme

2008-10-05T21:00:00.000+02:00

Vrienden, kameraden en beursgenoteerde bedrijven, Frank Vandenbroucke (SP.a) wil economie nadrukkelijker opnemen in de eindtermen van het middelbaar onderwijs. Het moet zijn dat “we” het niet hebben begrepen, na de recente perikelen in de financiële wereld. Net zoals “we” ook niet slim genoeg waren om over een neoliberale Europese Grondwet te stemmen. Niet de zelfzuchtige haaien uit de banksector moeten op de vingers worden getikt. Niet de winstgekke bedrijfsleiders met hun dwaze pleidooien voor loonstop - terwijl ze zelf jarenlang hun Versace-zakken hebben gevuld - moeten op het beklaagdenbankje. Niet de politici die de beurzen middels hun neoliberale afbraakpolitiek mee tot zeepbelproporties hielpen opblazen, moeten terug naar school om het abc van het economisch verkeer in hun gecoiffeerde koker te steken. Neen, “we” hebben te weinig van economie begrepen.

Als er één ding is dat we niet aan een Agusta-geldverbrander als Frank Vandenbroucke kunnen overlaten, is het de economie. Hemeltjelief Frank, niet de economie. Blijf eraf. Neem onze kinderen, leen al onze boeken van John Rawls en Mark Eyskens uit, ga desnoods een avondje eten met onze vrouw (als je van exotisch houdt), maar blijf alsjeblief met je tengels van de economie af.

Als er dan toch iets uit te leggen valt, Frank, beschouw het onderstaande dan als onze constructieve bijdrage.

Economie voor kapitalistische dummies

1. Wat is geld? Het begin van alles?

Geld is niet het begin, noch het einde, van alles. Wat nog niet hoeft te betekenen, dat je het als politicus zomaar in brand dient te steken. Daar gaat immers je wonderlijke golfabonnement. Geld is tijd. En inderdaad: in de ruil hebben we het liefst dat er vergelijkbare inspanningen tegenover elkaar staan, als sympathiek naar elkaar wuivende vrienden. Geld drukt dus in zijn diepste kern een hoeveelheid arbeidstijd uit. Da’s één. Het is, op die basis, ook een algemeen aanvaard betaalmiddel. In tegenstelling tot Frank Vandenbroucke. Die we noch als een betaalmiddel, noch als algemeen aanvaard kunnen beschouwen. Maar dit terzijde.

Geld is niet noodzakelijk de Duivel. Al worden sommigen - die we hier kapitalisten zullen noemen - wel bezeten door de duivel als ze hun geld méér geld willen laten opbrengen. Tovenarij? Niet te vatten hogere wiskunde? Nauwelijks. Ze doen dit door een stuk van de tijd die wij - de loontrekkenden - voor hen labeuren, waarin we dus onze nestel mogen afdraaien, simpelweg niet te vergoeden. Herinner ons eerste punt: tijd is geld, en omgekeerd. Ja, zo komen de kapitalisten aan hun meerwaarde. Aan meer geld dan ze aanvankelijk in hun bezit hadden. Niet door een boterham met leverpastei minder te eten vandaag en hun directe consumptie op te geven - mijn oor! - maar door het van de loontrekkenden in te pikken. Elke kapitalist is dus per definitie een dief. Ze gaan lopen met ons zweet en onze inspanningen. Om ons vervolgens met uitgestreken gezicht te vertellen dat onze lonen te hoog zijn. Je moet maar durven. Er zijn al voor minder revoluties losgebarsten (in Rusland omdat het zo koud was, kan je nagaan).

2. Wat is een bank? Kunnen we die lui vertrouwen?

Een bankier is een speciale vertakking - mutatie zo u wil - van een kapitalist. En dus niet te vertrouwen in dag- of nachtlicht, zelfs niet in een nachtjapon. De sociaal-democratie (de socialisten light van SP.a, PS, New Labour in Engeland) hebben de bankiers ooit wel in de armen gesloten, ja, er zelfs vrede mee gemaakt. Kijk waar deze misleiders van de arbeidersklasse geëindigd zijn: in de goot (premier Brown in Engeland), of slechts een zucht voor Jean-Marie Dedecker in de peilingen (de SP.a van Franky en Caroline Gennez).

Wat doet een bank? Simpel. Eveneens van geld nog méér geld proberen te maken. Met productie hebben ze rechtstreeks nog maar weinig te maken. Ze gokken met onze zuurverdiende spaarcentjes op de beurzen. Let’s face it: bankiers zijn niet-productief, zoals de arbeiders. Ze verdoen slechts meerwaarde, en zijn bijgevolg parasitair. Aangezien de normale kapitalisten ons dagelijks bestelen, en er onvermijdelijk een kloof groeit tussen de productiecapaciteit en de koopkracht van de massa’s, moeten ze het systeem zien drijvende te houden door het openzetten van de kredietkranen. Tot iedereen tot over zijn oogballen in de schulden zit. En dan stort het hele zootje met veel gedruis in elkaar. En wil alleen een nationalisatie onder controle van de arbeiders zelf nog helpen. Socialisme dus: een rationeel geplande economie en arbeidersdemocratie. Dank u wel, Karl Marx.

Eindtermen “economie” in het middelbaar onderwijs:

- Kunnen vertellen wat geld is. Is geld, of Frank Vandenbroucke, de duivel? Zo niet: verklaar u nader.

- Komen kapitalisten aan hun geld door een boterham met leverpastei minder te eten? Hoe dan wel?

- Waarom is revolutie ook in landen met een gematigd tot tropisch klimaat de enige oplossing, wat er ook in de boekjes staat?

- Kunnen we bankiers in nachtjapon vertrouwen? Waarom niet?

- Welke vorm van nationalisatie is voor de arbeiders veruit het tofst? Die van Leterme of die van Marx? Hebben we dan geen nieuwe, brede arbeiderspartij nodig en socialisme? Leg uit waarom: de diepere redenen voor dit politieke handelen.

Graag gedaan, Franky. We hadden er niet eens een verblijf in Oxford voor nodig. Wat leer je nog op die universiteiten? De eindtermen van het kapitalisme alvast niet.

(pd)

Daens: de musical, de gadgets!

2008-09-21T08:00:00.004+02:00

Beste vrienden, kameraden en beursgenoteerde bedrijven, Studio 100 is een dans- en muziekspektakel over “Daens” aan het produceren. Het bedrijf dat onze kinderen Samson en Mega Mindy schonk - inclusief balpen, boekentas en enerverende gsm-ringtone - zal zich nu ook ontfermen over de beginnende arbeidersstrijd in België. Gesponsord door Fortis Bank. Want daar vinden ze de klassenstrijd, zolang het slechts cinema of musical betreft, best spannend om naar te kijken.

Terug naar het welbekende verhaal over Daens. Tweede helft van de 19e eeuw, harde uitbuiting en kinderarbeid in het industrieel ontluikende stadje Aalst. Tegen die sociaal-realistische achtergrond: een priester in soutane die het furieus opneemt voor de arbeiders. Wat je van Godfried Danneels of de communautaire geitenhoeder Yves Leterme niet kan beweren. Laat staan van ex-ACV’ster Inge Vervotte (CD&V), die tegenwoordig alleen nog dure merkkledij draagt als ze in het parlement binnenschrijdt. De zogenaamde arbeidersvleugel van de CD&V heeft er nog nooit zo modieus en in wufte luchtjes bijgelopen (Etienne Schouppe!).

Bij Studio 100 houden ze op zijn tijd van een postmoderne joke. Gert Verhulst en co hebben voor de musical Daens voorzien in een VIP-ruimte voor - niet gelachen - “de burgerij”. Met walking dinner. Aanliggen aan Romeinse tafels is er nog net niet bij. De burgerij mag voor 155 euro met zichzelf komen lachen. Tenzij het om de recent minder fortuinlijke sponsor Fortis gaat. Die wordt via een groot TV-scherm naast het podium - “Arbeiders, verenigt jullie!” - live op de hoogte gehouden van de stand van haar aandeel op de Bel 20.

Naast speciale arrangementen voor de burgerij heeft Studio 100, vanzelfsprekend, ook een aantal leuke gadgets omtrent de musical Daens op de markt gebracht. Wij stellen voor:

- de Hoge Hoed:

Zet de hoed op, en speel zelf voor kapitalist, voor er helemaal geen kapitalisten meer zijn – ’t kan snel gaan! Koop dus nu! 300 euro (enkel voor de burgerij).

- Priester Daens in Plasticine:

Wil u de sleutelscènes van het ontroerende verhaal over de arbeiders uit Aalst thuis, in gezinsverband, nog een keer gezellig naspelen? Dat kan, met de wonderlijke Priester Daens in Plasticine-collectie. Kneed de klassenstrijd naar uw eigen voor- en afkeuren! Kapitalist, loonarbeider, Studio 100-tycoon,... in plasticine zijn we allemaal gelijk. Koop onze milieuvriendelijke set voor 150 euro, en staak ze!

- De Socialistische Hond, Spartacus:

Het rode broertje van Samson, een militant blaffende hond op Duracell-batterijen die je vergezelt op elke vakbondsbetoging tegen de burgerij (zie: walking dinner). Laat de industriële revolutie herleven in je achtertuin! Of deed ze dat al? Slechts 75 euro - een weggeefprijs! - voor deze arbeidersvriend voor het leven, of toch zolang je de batterijen vernieuwt.

- De Flikkenmatrak:

Vergeet de straffe anekdotes van papa over mei ’68. Zorg voor eeuwig plezier op familiefeesten met de Speciale Daens Flikkenmatrak. Chargeer op bompa, een gepensioneerd vakbondsman, en zeg achteraf dat het om te lachen was. Net als onze musical, en dat speciale burgerij-arrangement voor Fortis Bank en andere speculerende rijkaards.

De klassenstrijd loont! In de rijk gevulde zakken van Studio 100. Leve het walking dinner met onze eigentijdse Woestes, die 5 minuten na de musical de index zullen in vraag stellen en de 48-urenweek terug willen invoeren, zoals UNIZO. Onder Daens was het misschien toch zo slecht nog niet?

(pd)

Vette vis, nu ook met sociaal-democratisch sausje

2008-09-10T20:00:00.001+02:00

Door Karel Mortier

Voor de zoveelste keer heeft de SP.a er niet voor gekozen om samen met haar Franstalige zusterpartij en haar “bevoorrechte” partner ABVV de strijd aan te gaan tegen de rechterzijde in ons land, en voor een sociaal beleid. Integendeel, de SP.a blijft haar diensten aanbieden aan de Vlaamse patroons, vertegenwoordigd door de onverkozen minister-president van Vlaanderen, die in een recent verleden nog voorzitter was van Unizo, Kris Peeters.

De Morgen schreef als eerste reactie dat de voorstellen van Peeters niet als doel hadden om een constructieve dialoog aan te vatten. Ze zouden dienen om stoer te doen met het oog op de regionale verkiezingen in 2009. De SP.a heeft, misschien tot verbazing van sommigen bij De Morgen, geen enkel probleem met de inhoud van de tekst van Peeters, alleen maar met het feit dat hij is uitgelekt. De SP.a biedt geen enkel perspectief om uit de communautaire impasse te geraken en speelt het spel van de CD&V in de Vlaamse regering gewoon mee. Ze biedt ook geen enkel alternatief op de huidige economische malaise.

Enerzijds geeft de SP.a federaal de indruk dat Leterme teveel bezig is met het communautaire en te weinig met het besturen van het land, in deze economisch moeilijke tijden. Anderzijds, als ze al eens de kans krijgen om een ander geluid te laten horen, spelen ze het spel van een ander kopstuk van de CD&V - Leterme - gewoon mee.

Het is vreemd om kritiek te leveren op Leterme en tegelijk te beweren dat men inhoudelijk en qua aanpak op dezelfde lijn zit als de man. Vandenbroucke plaatst advertenties waarin hij spot met de “vette vis” van Dewever, maar ondertussen speelt hij loopjongetje van dezelfde man om andere vette vissen binnen te halen. Veelal in strijd met zijn eigen partijprogramma en met de standpunten van de meerderheid van de SP.a-leden, om nog maar te zwijgen van de kiezers.

De SP.a verwijt de CD&V, en met name Leterme, dat ze door hun opstelling de Franstaligen hebben afgeschrikt. Maar tegelijkertijd ondersteunen ze de teksten waarvan De Morgen stelt dat ze pure pre-electorale retoriek zijn van de CD&V, en geen constructieve bijdrage vormen om uit de communautaire impasse te geraken.

De SP.a meent blijkbaar dat ze op een cynische manier de CD&V moet volgen om het etiket van “slechte Vlaming” niet opgeplakt te krijgen in de aanloop naar de verkiezingen. Vandenbroucke neemt wellicht ook een beetje weerwraak op de PS, omdat die zijn plannen niet zo geniaal vond toen hij nog in de federale regering zat. Bij de Vlaamse administratie is er wellicht een leger van ambtenaren in dienst die betaald worden om te zeggen hoe geniaal Vandenbroucke is, en dat in ruil voor steun aan Peeters.

De SP.a heeft ondertussen aangekondigd dat er midden oktober een congres zal plaatsvinden onder de noemer “Visie 08”. De titel is niet zo vreemd gekozen, want als het de SP.a in 2008 aan één ding ontbrak, dan was het wel aan een andere visie op de huidige economische en communautaire problemen. Het gebeuren wordt aangekondigd als een unieke congresformule in de Belgische politiek. Wat er zo uniek is aan de formule is niet zo duidelijk. Wellicht ligt dit aan het feit dat er op het eerste gezicht geen teksten voorgelegd zullen worden aan de leden. Teksten die op voorhand binnen de afdeling kunnen worden besproken en eventueel geamendeerd kunnen worden, om ze daarna ter stemming voor te leggen.

Het is niet duidelijk wat de doelstelling van dit congres precies is en wat de consequenties ervan zullen zijn voor de standpunten en de werking van de partij. Zullen de leden inspraak krijgen in de communautaire standpunten en de koers van de partij? En wat zal de leiding daarmee aanvangen? Ik denk aan de steun van de SP.a aan de nota van Peeters… Lijkt me interessant om te horen van Gennez wat de SP.a denkt te winnen door Peeters slaafs te volgen en in een zetel naar de regionale verkiezingen van 2009 te begeleiden. Terwijl haar partij tegelijkertijd Leterme afschiet, omdat hij doet en denkt als Peeters.

Stop de persen: is dit een staking?

2008-08-15T12:00:00.002+02:00

De Liberale Morgen:

“Staking luchthaven: overlast zorgt voor overlast!”

Door Renaat “renegaat voor de vrienden” Rogiers

Wij willen graag aannemen dat de werknemers op de luchthaven echt geen leven meer hebben, en van miserie en mensonterende werkdruk de muren op lopen. Maar is een ellendige arbeidssituatie vandaag ook al een reden om te staken geworden? Wat moesten de kindslaven uit de tijd van Daens dan - ja, zij waren pas echt verdrukt - ten berde brengen? Of de rondhinkende melaatsen op het dodeneiland Molokai? Deze verworpenen der aarde en hun wegkwijnende ledematen werden enkel ondersteund door Pater Damiaan en Onze Lieve Heer. Tools om te staken hadden ze niet. Blij met een been en een teen. Zo dacht men toen nog.

Beschikken de 900 miljoen arme boeren in China over de werktuigen om de vakantieplannen van de doorsnee toerist te dwarsbomen? Het antwoord is duidelijk negatief. Tenzij ze hun rieken in de bagageruimte verstoppen, om er de airhostessen mee te lijf te gaan. Sociale basisnormen, zei u?

Hadden de werknemers van Flightcare en Aviapartner nu eens gezwegen en simpelweg geïncasseerd. Zoals Pater Damiaan toen die nog één been had. Dan hadden ze van deze progressieve krant - met al haar intellectuele bagage (wel wat anders dan die valiezen op de luchthaven) - oprecht respect kunnen afdwingen. Net als van die groep werknemers die nog veel méér op de tanden en de stukjes hout moet bijten in het leven. En zulks zonder de know how en de skills om out of a blue sky het werk neer te leggen. Op zo'n moment kunnen we niet anders dan samen met Guido Gezelle, de grote dichter, besluiten dat deze staking een krinkelend, winkelend stalkdingetje was. Wat ik en schrijf, in 't water en 't ranke riet, was 't beter gezwege gebleven? Altegaar in 't steels patronaal belang. Met ons blinkend kopke fijn, en ons keileuke kabotseken aan, ik en zie de valiezen van de bazen al staan. Zonde is 't, ze niet te wille torsen.

In den hemel, daar wacht den werkmens zijn lekker stukske banaan.

Het Onnozelste Nieuws:

“Zwangere vrouw bevalt in luchthaventerminal van vierling”

Tussen de bagageravage veroorzaakt door de staking op de luchthaven werd dinsdagochtend een vierling geboren. Nog meer dan andere toeristen ondervond de prille moeder, een 28-jarige vrouw uit Bornem, hinder van de stakingsacties. Is het wel verantwoord te staken als vrouwen op het punt staan te bevallen van zo'n prachtige vierling (foto's, pagina 5)?

De Standaard van de Rijken:

“Far West heruitgevonden door stakende arbeiders”

Door Guy “besparingsmachine” Tegenbos

Waar gaat deze maatschappij naartoe als bij stakingen het werk voortaan wordt neergelegd? De stakers bezetten als wilde cowboys de luchthaven. In de saloon laten ze hun revolvers uitdagend rond hun vingers slingeren, spuwen ruw in hun handen, en beletten de doorgang voor oude grijze vrouwtjes. Over de oorzaken van deze staking weiger ik na te denken. Daarvoor word ik hier trouwens niet betaald. Onder Genghis Khan was het wel anders geweest. Waarom bestaan er eigenlijk nog arbeiders? Waren die nog niet weggesaneerd?

(pd)

Communautaire kwestie: ABVV versus SP.a? (II)

2008-08-13T17:00:00.000+02:00

Door Karel Mortier

Het ABVV neemt een heel ander communautair standpunt in dan de SP.a. Om het communautair standpunt van het ABVV te weten te komen, moeten we echter veel moeite doen, en er zelf naar op zoek gaan. In de media komen deze standpunten nauwelijks aan bod. De indruk bestaat, jammer genoeg, dat ze - om wat voor reden dan ook - weinig moeite doen om daar verandering in te brengen.

Er zijn een aantal goede initiatieven, zoals “Red de Solidariteit”, en geïsoleerde initiatieven van bepaalde delen van de vakbond. Een krachtig antwoord van de vakbonden als geheel blijft echter vooralsnog uit. Dat de basis bereid is om op straat te komen als de leiding het signaal geeft, werd recent nog aangetoond met de acties voor de koopkracht, die volgden op spontane stakingen en acties in Vlaanderen.

Ondertussen laten ze het debat echter over aan de traditionele partijen, die de verschillende secties van het patronaat vertegenwoordigen. De vermoedelijke reden waarom de vakbonden niet tussenkomen in het debat is omdat ze op Vlaams niveau geen politiek verlengstuk hebben om hun boodschap te brengen. Dit zou des te meer opvallen naarmate een dergelijke campagne aan kracht zou winnen.

Wellicht bestaan er binnen de vakbondsbureaucratie ook meningsverschillen tussen Franstaligen en Vlamingen, maar ook tussen Vlamingen en Franstaligen onderling, over de standpunten en de te volgen strategie. Eén van de belangrijkste centrales van het ABVV is volledig gesplitst. Een aantal anderen in minder of meerdere mate. Liever dan bepaalde spanningen aan de oppervlakte te laten komen of de discussie ten gronde te voeren binnen de vakbond, laat men het aan de politici over om de beslissingen te nemen.

Het is een illusie te denken dat men bepaalde maatschappelijke tendenzen buiten de vakbond kan houden. Zeker als men geen alternatief naar voren schuift waarin de arbeiders kunnen geloven. Het enige wat de bevolking hoort, is dat een staatshervorming nodig is en dat het allemaal “de schuld is van de Franstaligen” dat die staatshervorming er niet komt. Als de vakbonden daar niet op reageren, zullen die ideeën onvermijdelijk beginnen in te sijpelen in het bewustzijn van bredere lagen. Het is echter opvallend dat - ondanks dat 90% van het debat in Vlaanderen wordt gedomineerd door separatisten, confederalisten en andere voorstanders van een grote staatshervorming - het effect daarvan op het bewustzijn van de massa's minder groot is dan wat je op basis van wat je leest in de kranten zou kunnen vermoeden.

Volgens een recente peiling zouden er in Vlaanderen nog zowaar 25% unitaristen rondlopen, hoewel daar in de verste verte geen spoor van valt te bekennen in het debat. Laten we ook niet vergeten dat, toen de NVA aanklopte bij de CD&V, de partij op sterven na dood was. Zelfs vandaag zouden de Vlaamsnationalisten met moeite de kiesdrempel halen, moesten het verkiezingen zijn. Een partij als Groen!, die nergens aan de bak komt in de media, scoorde in de laatste peilingen bijvoorbeeld beter. Het probleem is alleen dat de standpunten van de tegenstanders geen maatschappelijke vertaling hebben.

De vakbondsleiding is ook gebonden aan de sociaal-democratie, waarmee ze onvermijdelijk in conflict komt wanneer ze stelling inneemt in dit debat. Het ligt wellicht ook niet in de aard van de meeste vakbondsleiders om hun nek uit te steken en risico’s te nemen om een alternatief naar voren te schuiven. Laat staan dat ze een tegenbeweging uit zouden bouwen waarbij nogmaals de vraag zal opduiken welke rol de SP.a en PS spelen, en welke politieke alternatieven er op dit moment bestaan.

De voorzitter van het ABVV maakt bijvoorbeeld deel uit van het partijbureau van de SP.a, dat de communautaire koers van de partij heeft bepaald. Het ABVV heeft weliswaar een persbericht gestuurd om te zeggen dat ze het niet eens waren met deze standpunten en haar “hoop” uitgedrukt dat de partij nog van koers zou veranderen. Maar waarom zouden ze? In de wetenschap dat de SP.a haar standpunt rond het Generatiepact ook niet heeft veranderd op een moment er honderdduizend mensen tegen op straat kwamen. Er zal dus wat meer nodig zijn dan een persbericht om de SP.a van mening te doen veranderen.

Dreigen met een breuk en het idee lanceren dat er nood is aan een politiek alternatief zou een goede start zijn, maar dat zit er met de huidige vakbondsleiders niet in. Als ze dan toch bij de SP.a willen blijven, in tegenstelling tot steeds meer van hun leden, dan zouden ze tenminste het initiatief moeten nemen om die partij terug te winnen. Niets van dit alles. De Algemene Centrale van het ABVV, daarentegen, lanceerde een goed persbericht met de mededeling dat de regering de vakbond niet ernstig neemt inzake de koopkrachtproblematiek en dat er in het najaar nood is aan een krachtig antwoord van de vakbonden. “Als er in dit land nog een politieke linkerzijde bestaat moet die al haar energie en creativiteit bovenhalen om een andere fiscale politiek en loonpolitiek uit te werken.” Aangezien de traditionele partijen bovenstaande zaken koppelen aan de staatshervorming had daar ook bij kunnen staan dat er nood is aan een andere visie op de staatshervorming.

De SP.a speelt een spel die ze naar onze mening onmogelijk kunnen winnen. Oppositie maar niet echt. De meeste mensen maken immers geen onderscheid tussen de Vlaamse regering en de federale regering, waardoor het niet duidelijk is of de SP.a nu in de oppositie zit of niet. Het is trouwens van geen enkele partij in de federale regering duidelijk of ze nu in de oppositie zitten of niet. Meewerken aan een grote staatshervorming, maar ook niet echt. Vlaamse profilering, maar niet tot het uiterste. Dit lijkt op het eerste gezicht een gunstige periode te zijn voor de SP.a, maar ze kunnen en willen er blijkbaar geen gebruik van maken. Gezien de middelen waarover ze beschikken, toegang tot de media en hun parlementsleden hebben ze niet echt iets om zich achter te verbergen. Dit toont alleen maar de noodzaak aan van een echt links en dus ook internationaal alternatief, in de plaats van de neoliberale en Vlaamse SP.a.

Het masochisme van de SP.a (I)

2008-08-06T15:00:00.002+02:00

Door Karel Mortier

De SP.a kreeg tijdens de vorige verkiezingen een zware klap en verdween voor het eerst in meer dan 20 jaar uit de federale regering. De SP.a lijkt er vooralsnog niet in te slagen om gebruik te maken van de economische en politieke crisis om zich te herstellen van de electorale nederlaag. De meeste peilingen tonen weliswaar een lichte progressie, maar die valt meestal binnen de statistische foutenmarges.

Hoe komt het dat - op een moment dat we de hoogste inflatie hebben van Europa en één van de zwaarste politieke crisissen uit de geschiedenis meemaken - de SP.a in de peilingen ter plaatse blijft trappelen? We moeten niet echt ver gaan zoeken naar de oorzaken. De SP.a slaagt er niet in om op economisch of communautair vlak een duidelijk en geloofwaardig alternatief naar voren te schuiven op het beleid van de andere partijen.

Niemand weet waarvoor de SP.a op communautair vlak staat en de indruk bestaat dat ze het bij de SP.a ook niet weten. En niet willen dat we weten dat ze het ook niet weten. De SP.a heeft weliswaar een communautaire nota geschreven. Maar de indruk bestaat dat dit eerder was om Vandenbroucke te paaien, dan als instrument om mee naar buiten te komen en om electoraal mee te scoren.

De SP.a slaagt er ook niet in om op economisch vlak oppositie te voeren. Ze worden voortdurend geconfronteerd met de gevolgen van beslissingen die ze eerder hebben genomen. Recent viel de SP.a hard uit tegen de beslissing om F16’s naar Afghanistan te sturen, maar toen zij nog in de regering zaten hebben ze ongeveer hetzelfde gedaan. Toen werd er minder aandacht aan besteed omdat Flahaut er minder mee uitpakte dan De Crem. De Crem haalt het aan om de trendbreuk met zijn voorganger aan te tonen, maar zo’n trendbreuk is het dus helemaal niet. Ondanks het feit dat ze in de oppositie zitten, verlangt een deel van de leiding van de partij opnieuw naar deelname aan de federale regering, waardoor ze ook niet al te scherp uit de hoek kunnen komen.

De SP.a is ook nog steeds met handen en voeten gebonden aan de Vlaamse regering. Er is niemand die openlijk Vandenbroucke durft aan te vallen. Kortom, het profiel van de SP.a is even scherp als dat van een lepel.

De vraag is ook hoe de SP.a kan scoren met de communautaire standpunten die ze vandaag inneemt. Kiezers die hun stem laten afhangen van “Vlaamse standpunten” zullen sowieso niet op de SP.a stemmen, omdat er in Vlaanderen een half dozijn andere partijen bestaan die betere communautaire geloofsbrieven kunnen voorleggen dan de SP.a. SPIRIT toont ook aan dat de ruimte voor een zogenaamd progressieve Vlaamsnationale partij in Vlaanderen sowieso beperkt is.

In de plaats van daar lessen uit te trekken lijken sommigen de SP.a te willen omvormen tot SPIRIT. De SP.a heeft er recent 20 jaar regeringsdeelname opzitten en toen toonden ze weinig interesse om meer autonomie aan de regio’s te geven. Ondertussen is de SP.a wel bezig om haar resterende banden met de socialistische arbeidersbeweging te ondergraven door haar communautaire standpunten. Quasi alle peilingen tonen aan dat de mensen niet wakker liggen van communautaire vraagstukken en vooral wakker liggen van de afnemende koopkracht. De traditionele partijen, en met name de CD&V, proberen dit op te vangen door hun sociale agenda te linken aan de staatshervorming. In de plaats van daar een socialistisch antwoord op te formuleren, schakelt de SP.a zich in in het project van de Vlaamse patroons.

De echte reden waarom Vandenbroucke voor een staatshervorming is, is uiteraard omdat hij er niet in is geslaagd om de Franstaligen (noch het ABVV) te overtuigen van zijn genialiteit. Hij is naar het Vlaamse niveau gevlucht, waar hij minder weerstand meent te ondervinden om zijn plannen door te voeren. Het profiel van Vandenbroucke wordt naar boven geschreven door de Vlaamse pers, die in hem de ideale man ziet om het neoliberale beleid een “sociaal” gezicht te geven. Hij krijgt duidelijk niet een forum omwille van zijn populariteit bij zijn achterban.

De SP.a kiest er uitdrukkelijk voor om niet samen met de vakbonden, laat staan met de PS, een alternatief naar voren te schuiven om ons sociaal model te redden. Ze vormen front met de andere Vlaamse partijen onder leiding van Kris Peeters (ex-Unizo) om zo een staatshervorming af te dwingen. De SP.a komt zeer laat aan de tafel zitten, maar haar aanwezigheid zal niettemin op prijs worden gesteld.

De vraag is wat de rol zal zijn voor de SP.a eenmaal ze hun diensten hebben bewezen voor het Vlaamse patronaat. In Vlaanderen zijn ze ondertussen de 4e partij geworden na Vlaams Belang, CD&V-NVA en VLD. Binnenkort komt daar misschien nog eens Lijst Dedecker bij, die er wel in slaagt om in de peilingen te groeien.

De ironie is dat ons sociaal model al sinds de jaren ‘70 onder druk staat en wordt afgebouwd en dat geen enkele staatshervorming die curve heeft kunnen ombuigen. In Wallonië dachten sommigen dat ze de teloorgang van hun industriële basis konden tegenhouden door regionale autonomie af te dwingen. Maar dat heeft weinig zoden aan de dijk gezet. In Vlaanderen doen sommige burgerlijke partijen alsof de regionalisering heeft geleid tot de economische positie van Vlaanderen vandaag, maar ze vergeten dat het fundament voor dit “succesverhaal” zeer zwak is. Het aantal Vlaamse bedrijven dat meespeelt op internationaal niveau is op een paar handen te tellen. Vlaanderen is in zeer grote mate afhankelijk van buitenlandse spelers. Het tij kan dan ook snel keren. In zekere zin is het al aan het keren. Vandaar dat de Vlaamse ondernemers een politiek niveau willen waar er meer aandacht is voor hun standpunten, waar de vakbonden geen rol van betekenis spelen in het sociaal overleg, en waar er meer ruimte is voor cadeaus. Het federale niveau is immers zo goed als uitgemolken.

Als het zwaartepunt van ons land bij de regio’s ligt, zal de SP.a ook niet meer bij de PS moeten gaan aankloppen om zaken binnen te halen en zullen de vakbonden verzwakt, want verdeeld, op het toneel komen. Maar geen nood. Een sociaal beleid is volgens de SP.a niet afhankelijk van de krachtsverhoudingen in de maatschappij, noch van ideologische keuzes, maar van een goed management van de schaarse middelen.

Helden van het laatste uur

2008-07-24T20:00:00.001+02:00

Door Karel Mortier

Frank Vandenbroucke (SP.a) laat in De Standaard van zich horen. Aangezien hij vertelt wat het Vlaamse establishment wil horen, krijgen zijn standpunten ruime aandacht. Het Vlaamse establishment is immers al geruime tijd aan het wachten op de SP.a om haar linkerflank af te dekken. Knack solliciteert zelfs openlijk naar de diensten van de SP.a om een staatshervorming door de strot van de bevolking te duwen.

Het is overigens opvallend hoeveel ruimte separatisten en “confederalisten” (splits bijna alles wat er te splitsen valt, in de eerste plaats de sociale zekerheid) in de Vlaams pers krijgen om hun standpunten te verdedigen. Knack bracht zowaar een extra editie uit waarin quasi uitsluitend aandacht was voor de voorstanders van een splitsing, of van een confederatie. Er is duidelijk een campagne bezig van een deel van de Vlaamse pers om het Vlaamse establishment te ondersteunen. De essentie van het verhaal is dat het allemaal de schuld is van de Franstaligen en dat een grote staatshervorming de oplossing is van alles. De vakbonden laten ook toe dat voorstanders van een grote staatshervorming zoveel ruimte krijgen door zelf afzijdig te blijven in de discussie.

Recent heeft de SP.a ook een communautaire nota uitgebracht waarin de standpunten van de partij over de staatshervorming worden uiteengezet. Dit alles komt meer dan een jaar na het begin van de crisis. Het spreekt voor zich dat de doorsnee leden van de SP.a niet werden betrokken bij het tot stand komen van de communautaire standpunten van hun partij. En dit hoewel men toch ruim de tijd had - laat staan dat die leden de kans hebben gekregen om er over te stemmen.

Ondanks alle mooie woorden na de verkiezingsnederlaag - nl. dat er meer ruimte zou zijn voor de basis om haar mening te geven - kunnen we alleen maar vaststellen dat, wanneer het er op aankomt, de basis zonder problemen wordt genegeerd door de partijleiding. Verassend is dit niet. Ondanks de leegloop van de SP.a en de relatief geringe betrokkenheid van de doorsnee leden zouden de communautaire standpunten die vandaag naar voor worden geschoven wellicht op geen enkel SP.a congres een meerderheid van de stemmen achter zich krijgen.

Gennez presteerde het zowaar om à la Bart De Wever de schuld voor het mislukken van de onderhandelingen in de schoenen van de Franstaligen te schuiven. Ironisch genoeg liggen de standpunten van de Franstalige partijen niet ver af van de standpunten die door het ABVV worden verdedigd. In die zin is het dus verkeerd van de SP.a om er een conflict tussen Vlamingen en Franstaligen van te maken. Het Vlaamse ABVV gaat ook niet akkoord met de eisen die door de Vlaamse meerderheidspartijen, inclusief de SP.a, naar voren worden geschoven. Het ABVV wordt echter straal genegeerd door de SP.a. In de plaats van daar op te reageren doet het ABVV er het zwijgen toe, op een pro forma persbericht na, en wachten ze veilig in hun bunkers tot de communautaire storm is uitgewaaid, om daarna de schade te kunnen opmeten onder de eigen leden.

De voorstellen van de SP.a, of liever die van Vandenbroucke, komen erop neer dat de federale staat naar oeroud liberaal recept “ontvet” moet worden, om op die manier de sociale zekerheid “betaalbaar te houden”. De federale staat zou weliswaar in verhouding meer middelen krijgen om de toekomstige “uitdagingen” te betalen, maar enkel omdat er in verhouding minder geld naar de gewesten en de gemeenschappen zou stromen. Men moet helemaal geen wiskundig genie zijn om vast te stellen dat men op die manier het probleem van de onderfinanciering van de staat niet oplost, maar gewoon verlegd naar de gewesten en gemeenschappen. Op die manier dwingt men deze laatsten om dezelfde maatregelen te nemen als degene die het federale niveau nu al bijna 20 jaar moet nemen om de meubelen te redden.

Je moet ook geen genie zijn om te beseffen dat dit harder aankomt in een regio als Wallonië, waar men reeds problemen heeft om de bestaande bevoegdheden te financieren, dan in een regio als Vlaanderen, waar men voorlopig nog een overschot op de begroting heeft. Vandenbroucke wil dus - net zoals Voka - de Franstaligen dwingen om de nodige besparingsmaatregelen te nemen. De logica die achter de voorstellen van de SP.a schuilt, behoort tot het ABC van het neoliberalisme. Het heet dat op die manier ons “sociaal model” betaalbaar wordt gehouden.

We kunnen alleen maar vaststellen dat de laatste 5 staatshervormingen de sociale ongelijkheid en de armoede niet hebben doen dalen. Ondanks alle staatshervormingen heeft de sociale zekerheid er nog nooit zo slecht voorgestaan als vandaag, hoewel de samenleving nog nooit zoveel welvaart heeft voortgebracht.

Waarom zou een zoveelste staatshervorming en wat schuiven met bevoegdheden en middelen een fundamenteel antwoord bieden op problemen bij de pensioenen, globalisering en de financiering van de sociale zekerheid? De SP.a stelt de oorzaken voor de tekorten in de sociale zekerheid niet in vraag, laat staan het economisch model dat aan de basis ligt van die tekorten. Het is vreemd dat de SP.a akkoord gaat met een lastenverlaging van 2 miljard euro op jaarbasis en dan doodleuk komt zeggen dat een staatshervorming nodig is om ons sociaal model te kunnen behouden. Reken maar eens uit hoeveel 2 miljard euro is op 20 jaar, en wat we daarmee zoal zouden kunnen doen. Dan hebben we het nog maar over één fiscale maatregel en nog niet over de fiscale fraude. De cadeaus aan het patronaat worden echter niet fundamenteel in vraag gesteld, dus zijn het de zwakkeren die het moeten bekopen.

In zekere zin is dit gewoon een verderzetting van het beleid van de SP.a van de laatste 20 jaar. De SP.a kiest zoals steeds de weg van de minste weerstand. Al 20 jaar wordt de federale staat leeggemolken en wordt alles wat niet te vast zit verkocht om de begroting in evenwicht te houden. Het spreekt voor zich dat een dergelijk beleid zijn grenzen heeft, en vandaag lijken we die grens bereikt te hebben. Als het geld op is, bestaan er twee opties. Het geld halen waar het zit om de staat te herfinancieren, zodat de overheid zijn verantwoordelijkheid kan nemen, of de staat verder uitpersen en afbouwen. De SP.a kiest voor de tweede optie en sluit zich daarmee aan bij de eisen van het Vlaamse patronaat om, nadat de patronale sprinkhanen de federale staat hebben leeggevreten, hen ook los te laten op de gemeenschappen en de gewesten.

Daar is immers nog ruimte om besparingsmaatregelen door te voeren. De SP.a heeft de keuze gemaakt om niet samen te werken met het ABVV om de belangen van de werkenden in ons land te verdedigen, maar om te collaboreren met het Vlaamse patronaat. Naar klassiek liberaal recept willen ze de Franstaligen dwingen om een besparingsbeleid te voeren en hardere maatregelen te nemen tegen mensen die leven van een uitkering. Dit in de hoop dat er een paar kruimels overblijven om de pensioenen in Vlaanderen mee te kunnen betalen.

De ironie is dat waar de SP.a eerder zei dat de toekomst van ons sociaal model in Europa lag, ze daar blijkbaar vanaf is gestapt en ze nu “Vlaanderen” propageert als een bunker om zogezegd “ons sociaal model” te behouden. Uiteraard is dat een illusie. Ze hebben de Internationale indertijd wellicht niet voor niets de Internationale genoemd. Het is geen wonder dat de SP.a er ondanks alles niet op vooruit gaat in de peilingen. Wat hebben ze immers te bieden behalve meer van hetzelfde, met wat vertraging in vergelijking met de Vlaams-nationale partijen?

De enigen die de macht hebben om dit proces tegen te houden zijn de vakbonden, maar die blinken uit in afwezigheid en nemen hun verantwoordelijkheid niet op. Ze lijken de politieke resultaten af te wachten. En dit hoewel ze reeds een jaar weten dat wat er ook uit de bus komt nadelige gevolgen zal hebben voor hun leden. Meer dan ooit is het duidelijk dat ze geen enkele vertegenwoordiging hebben in het parlement, en niets meer te zeggen hebben in de SP.a. Hetzelfde geldt voor het ACV binnen de CD&V. Waarop wachten ze om hun conclusies te trekken? Tot België er weer uitziet zoals in de 19e eeuw?

Derde keer, goede keer? (II)

2008-07-18T20:00:00.001+02:00

Door Karel Mortier

Niemand zal ontkennen dat de kennis van verschillende talen een verrijking is. De kennis van het Nederlands is een belangrijke troef om een baan te vinden, in Brussel en zeker in Vlaanderen. Maar wie gelooft echt dat men in Vilvoorde, en andere Vlaamse gemeenten in de regio, enkel sociale woningen geeft aan mensen die Nederlands kennen omwille van sociale motieven? Het spreekt voor zich dat de autochtone bevolking rond de hoofdstad, zoals rond quasi alle Europese hoofdsteden, problemen heeft om een betaalbare woning te vinden. Maar in de meeste landen lost men dit op door voldoende sociale (koop)woningen te bouwen. In Vlaanderen, daarentegen, door taalcriteria op te leggen en een virtuele muur te bouwen rond de eigen hoofdstad.

Het is trouwens niet alleen in Vilvoorde dat mensen een probleem hebben om een betaalbare woning te vinden. Dit is al lang een probleem in heel Vlaanderen, met name rond de grote steden, de kust en bepaalde plaatsen langs de Nederlandse grens. Het is ook al lang zo dat huisvesting een bevoegdheid is van het Vlaams gewest, en het is even lang het geval dat men er weinig aan doet om het probleem op te lossen.

Nu opeens de sociale Jan uithangen en stoere praat verkopen richting de rijke Franstaligen in de rand is niet geloofwaardig. De SP.a doet eigenlijk net hetzelfde rond werkloosheid en hun “strijd” tegen de fiscale fraude. De beslissing van gemeenten als Vilvoorde is niet alleen in strijd met de regels van de vrije markt (tot daar aan toe), maar wellicht ook met een aantal Europese regels waar ze in theorie zoveel belang aan hechten. Het is wachten op de zoveelste “kaakslag voor Vlaanderen” wanneer Europa een kritische opmerking maakt.

Europa zit trouwens nog geen 10 kilometer verder dus kunnen ze die kaakslag met de fiets in ontvangst gaan nemen. Dat “Vlaanderen” in het buitenland een negatief imago krijgt is echter niet zozeer de schuld van het Vlaamse establishment dat dergelijke maatregelen oplegt, maar zogezegd van de “Franstaligen” die de maatregelen niet aanvaarden. De maatregelen op zich zijn ook niet het probleem, maar de manier waarop die maatregelen worden verkocht aan het buitenland. Alles is tegenwoordig een probleem van communicatie, daar waar de inhoud boven alle verdenking staat. Vraag het maar aan Patrick in Antwerpen.

In de ogen van de Gravensteengroep hebben de politieke vertegenwoordigers van de etnische groep die het meeste leden telt gelijk. De andere etnische groepen hebben de keuze om zich te onderwerpen aan de goede intenties van die meerderheid, of moeten de gevolgen maar dragen, als ze dat weigeren te doen. Het wordt nog gekker als de eenzijdige splitsing van BHV in hun ogen past in de institutionele pacificatie van ons land. “War” is duidelijk “peace” in de ogen van de auteurs van het manifest.

Waarom denkt de Gravensteengroep dat de zoveelste staatshervorming zal oplossen wat de voorgaande staatshervormingen duidelijk niet hebben gedaan? Waarom zou een volgende staatshervorming de toekomst van de welvaart en solidariteit wel verzekeren? De neiging te denken dat men met een volgende staatshervorming alle problemen kan oplossen, doet wat denken aan een drugsverslaafde die denkt dat met het volgende shot alle problemen zijn opgelost.

Binnen dit neoliberaal kader waarin landen, regio’s en mensen met elkaar moeten concurreren om in de gunst te blijven van het kapitaal is het een illusie te denken dat je landen, regio’s of mensen in harmonie met elkaar kan doen samenleven. Het is ook een illusie te denken dat je zo echte autonomie kan hebben. Een buitenlandse multinational moet maar even met de vingers knippen en we zien direct hoe autonoom regio’s en landen zijn om bepaalde keuzes te maken.

Als Franstalige politici bepaalde keuzes of beslissingen nemen die in de ogen van de Gravensteengroep nadelig zouden zijn voor Vlaanderen - en dat zal alleen maar toenemen na de zoveelste staatshervorming - dan is dat een teken van een gebrek aan politieke solidariteit. Als Franstalige politici proberen om - binnen de spelregels van de burgerlijke democratie in België - de voorstellen van Vlaamse politici te veranderen of tegenvoorstellen doen om tot een compromis te komen, dan getuigt dit van een gebrek aan politieke solidariteit en is dit een teken dat “de democratie” in ons land niet werkt.

De voorstellen van het politieke establishment in Vlaanderen zijn te nemen of te laten. De tegenvoorstellen van de Franstaligen zijn onbespreekbaar - de eerste keer omdat ze de welvaart ondermijnden, de tweede keer omdat ze de solidariteit op het spel zetten en - derde keer goede keer - omdat ze “niet democratisch” zijn. Er is geen enkele rechtbank die heeft gezegd dat het probleem BHV op die manier en eenzijdig moet worden opgelost. In die zin verschuilt de Gravensteengroep zich eerder achter nationalistische mantra’s dan juridische feiten. De uberdemocraten van de Gravensteengroep kunnen dan wel BHV splitsen omdat daar een simpele meerderheid voor volstaat, maar daarmee staan ze geen stap verder om hun staatshervorming te realiseren. Het enige wat hen rest is ermee te dreigen om België op te blazen. Het klinkt stoer maar daarmee gaan ze voorbij aan het feit dat nog geen 10% van de Vlamingen op dit moment dit idee ziet zitten. De markt voor bedrijfsvastgoed is ook in vrije val, dus is dit ook niet het moment om het Vlaams patrimonium in Brussel op de markt te gooien.

Het spreekt voor zich dat Franstalige politici geen heiligen zijn, even goed neoliberaal, en in de eerste plaats oog hebben voor hun eigen directe politieke belangen. Maar het zou ongelooflijk hypocriet zijn om te geloven dat dit enkel en alleen het geval is bij Franstalige politici. De Vlaamse burgerlijke politici liggen bijvoorbeeld ook dwars bij de uitbreidingsplannen van de luchthaven van Luik. Franstalige Brusselaars halen ook telkens het voorbeeld aan van de E429 tussen Brussel en Rijsel, die opeens stopt in Halle waardoor de aansluiting met de Brusselse ring niet optimaal is. Iedere gemeenschap kan wel voorbeelden aanhalen van pesterijen van de andere gemeenschap.

De enige oplossing die de Gravensteengroep echter voorstelt is dat de Franstaligen moeten plooien, of anders... Streven naar meer autonomie voor Vlaanderen binnen een neoliberaal kader is trouwens een absurditeit. Het argument dat de Gravensteengroep aanhaalt, is dat de Franstalige politici de Vlamingen proberen dwars te zitten. Dit is echter inherent aan een neoliberaal model en zal alleen maar toenemen naarmate de regio’s meer autonomie krijgen om een eigen beleid te voeren. Een eigen beleid is sowieso eerder een illusie gezien 60% van de beslissingen genomen wordt op Europees niveau en de rest van de beslissingen in hoge mate beïnvloed wordt door externe krachten, zoals de Europese Centrale Bank (ECB) en de kapitalisten.

De auteurs van het Gravensteenmanifest geloven toch zelf niet dat meer fiscale autonomie, en dus meer fiscale concurrentie, de politieke solidariteit in ons land zal doen toenemen? De dag dat men in Wallonië of Brussel de vennootschapsbelasting met 1% doet dalen om meer investeerders aan te trekken dan Vlaanderen, zal men Wallonië meteen een gebrek aan politieke solidariteit verwijten. Hoe zullen de bepleiters van regionale autonomie reageren mocht Inbev de tent sluiten in Leuven en verhuizen naar Brussel omdat de vennootschapsbelastingen daar lager liggen?

Daarmee zijn we weer waar we begonnen zijn. Er worden geen kritische vragen gesteld over de motieven en doelstellingen van de Vlaamse voorstanders van de staatshervorming, en alle tegenvoorstellen en motieven van de Franstalige politici worden meteen verdacht gemaakt en in een kwaad daglicht gesteld. De voorstellen van het Vlaamse establishment zijn als het ware door God ingegeven en door Yves Leterme op schrift gesteld. Alles en iedereen die ingaat tegen de ware leer is een ketter en wordt bedreigd met excommunicatie.

De oplossing die de Gravensteengroep naar voren schuift, is dat de Franstalige politici zich moeten schikken naar de wil van de Vlaamse politieke meerderheid en zich daar geen vragen bij mogen stellen. Een compromis is niet noodzakelijk want “wij zijn met meer”. De Gravensteengroep is dan ook voorstander van een ordinaire machtsgreep van één gemeenschap ten koste van een andere gemeenschap. En dat omdat de Franstaligen nu maar eens moeten voelen wat “wij” 100 jaar geleden hebben gevoeld. De arbeiders in Vlaanderen, Brussel en Wallonië die nu al hun koopkracht sterk zien achteruitgaan, hebben niets te winnen bij zo'n neoliberale concurrentieslag en moeten hun eigen politieke uitdrukking zien te vinden - een eigen abeiderspartij - om uit deze impasse te geraken en een ergere communautaire escalatie te voorkomen.

Vlaams Belang: in de ban van halal

2008-07-13T17:00:00.001+02:00

Ook deze zomer zal het Vlaams Belang en haar kopman, Philip Dewinter, campagne blijven voeren tegen de toevloed van halal-voedsel in de supermarkten, cafés (salami halal) en zelfs pitarestaurants. “Halal staat voor mij gelijk aan Hamas op mijn bord, en de Taliban in de kookpan. Deze kolonisering van de Vlaamse keuken moet stoppen. En dan spreek ik nog niet over de overal als paddestoelen uit de grond schietende pitabars. Bijna nog erger dan de moskees. Het VB pleit voor een buurtonderzoek telkens wanneer zo'n dealer in pita of kebab, al dan niet met look- of samuraisaus, zich in een van onze wijken wil vestigen. De Vlaming moet, euh, baas in eigen buik blijven.”

Deze woorden liet Philip Dewinter gisteren optekenen tijdens een persconferentie, die door het VB was georganiseerd vanuit slagerij Verreycken en Zonen, te Borgerhout. De aanwezige journalisten konden gratis proeven van de hapjes die “Consumenten tegen islamisering”, want zo heet de nieuwe VB-campagne, op de toonbank naast Dewinter had uitgestald. De vleesballetjes waren telkens doorprikt met een tandenstoker, waar bovenaan een klein leeuwenvlagje aan was bevestigd. Het partijkader op het Madouplein had duidelijk weer eens overuren gemaakt. “100% varkensvlees van een 100% Vlaamse slager,” stelde het boegbeeld van de extreemrechtse partij tevreden vast, terwijl hij een van de volkseigen vleesballetjes achter de kiezen drukte. De slager zelf sloeg de drukte in zijn winkel glimlachend gade, en kon alleen maar bevestigen dat “de halal mijn oren uitkomt - is dit nog wel een vrije maatschappij, meneer?”

Philip Dewinter legde zelf het verband met het thema van de koopkracht. “Ik merk dat de vakbonden op straat komen om de lonen te verhogen. Ze stappen dus mee in het verhaal dat de prijzen van olie en voedsel sterk zouden zijn gestegen. Ik heb mijn chauffeur, of mijn vrouw, toch nog niet horen klagen.” De VB-spreekbuis raakte nu goed op dreef in zijn favoriete slagerij. Breed gebarend, een tandenstoker in de hand: “Weet u wat het probleem is in Vlaanderen? De vakbonden denken nog altijd in marxistische termen van klassenstrijd, van stakingen en werkonderbrekingen die enkel de economie schaden, terwijl wij het volkseigen worstenbelang op de agenda willen zetten. 'Eigen worst eerst', is vanaf nu onze leuze. Zelfs Jean-Marie Dedecker, die wij voor de rest best sympathiek vinden en in de meeste gevallen een bondgenoot is, blijkt niet bereid om de Vlaamse saucisse tot de laatste snik te verdedigen.”

Het VB zou echter niet bij de pakken blijven zitten: “Wij zullen daarrond een 4-kleurige folder verspreiden in alle Vlaamse brievenbussen. Deze kwestie is voor ons belangrijker dan een grote staatshervorming, van die hansworst van een Yves Leterme. In dit materiaal zullen wij tevens de vakbonden oproepen om af te zien van de verdelende strijd tegen de patroons en de rijken. Velen van hen zijn tenslotte ook door halal en Hamas onderdrukte Vlamingen.” Om Vlaanderen van die stelling te overtuigen zullen de leden en sympathisanten van de partij worden aangemoedigd om, vanaf september, met de petitie “Vergeet de index, eet alleen Vlaamse worst” op de werkvloer en in de wijken te militeren. “Mmm, ik krijg er nu al honger van!” spoorde de culinair onwrikbare Dewinter zijn partijgenoten aan.

(pd)

Derde keer, goede keer? (I)

2008-07-07T20:00:00.003+02:00

Door Karel Mortier

De Gravensteengroep vond het nodig om een derde tekst te publiceren om duidelijk te maken waar ze met hun vorige teksten precies naartoe wilden. Nu eens is een staatshervorming noodzakelijk om “onze welvaart” te behouden, dan weer de “solidariteit”, en vandaag zowaar “de democratie”.

De vorige keer draaide men fel rond de pot wat het begrip solidariteit betreft. Nu moet het woord democratie eraan geloven. De staatshervorming is niet langer noodzakelijk om de welvaart te behouden (wat het dominante verhaal was in Vlaanderen), ze is zelfs niet langer noodzakelijk om de solidariteit te behouden (wat de draai is die de anderssocialisten van de SP.a er zeer laattijdig aan hebben gegeven).

Niets van dit alles, wat de Gravensteengroep betreft. Een grote staatshervorming is noodzakelijk om dé democratie zelf te herstellen. De democratie wordt aangevallen door Franstaligen die de wil van de meerderheid niet willen respecteren. De Vlaamse ondernemers die de staatshervorming op gang hebben getrokken, een aantal jaren terug, hadden wellicht veel zaken op het oog toen ze hun eisen op tafel legden. Maar dat hun eisen op een dag de voorwaarde zouden vormen om “de democratie” in ons land te herstellen, daar hadden ze wellicht nog niet aan gedacht.

“Vlaanderen” wil geen geld, macht of grond. Het enige wat Vlaanderen wil is “politieke solidariteit” van de Franstaligen. De Gravensteengroep probeert iedere keer een andere draai te geven aan de eisen van het Vlaamse establishment. Maar de toonaard van alle stukken is gelijklopend.

De eisen van het Vlaamse establishment worden niet in vraag gesteld, of in een socio-economische context geplaatst. Het is allemaal de schuld van de Franstaligen die beschuldigd worden van imperialisme, parasitisme, etc. De ene dag gaan de Franstaligen zich te buiten aan cultureel imperialisme en parasitisme, een andere keer ondergraven ze de solidariteit, en nu zowaar de democratie.

Een aantal voorbeelden - kaakslagen zo u wil - moeten volgens hen bewijzen dat de Franstalige politici van kwade wil zijn. Een vergaande - opgelegde - staatshervorming van een Vlaamse parlementaire meerderheid zou dan de enige uitweg uit deze impasse zijn. Als de Gravensteengroep aan dit tempo verder doet dan zijn de Franstaligen binnen de kortste keren ook verantwoordelijk voor de opwarming van de aarde, Sara, en andere kwalen.

De Gravensteengroep haalt een aantal voorbeelden aan van het vermeende gebrek aan “politieke solidariteit” van de Franstalige politici. Ze haalt echter geen voorbeelden aan van landen of regio’s waar sectaire of etnische conflicten werden opgelost doordat één gemeenschap haar wil oplegde aan een andere gemeenschap. Of waar een bepaalde groep op een duurzame wijze erin is geslaagd om haar wil op te leggen aan een etnische minderheid, zonder dat dit leidde tot een conflict. De auteurs halen aan dat in heel Europa lukt wat in België niet lukt, daar waar onze indruk eerder is dat in België deels lukt(e) wat in heel Europa niet lukt, zelfs met de beperkingen van een burgerlijke democratie.

In de meeste landen met een complexe etnische samenstelling zijn het veelal die landen waar minderheden over ruime rechten beschikken, en mechanismen om zich te beschermen tegen etnische meerderheden, waar men het minst etnische conflicten kent. Het is geen wonder dat, ondanks de fundamentele beperkingen van het stalinistische model in het voormalige Oostblok, etnische conflicten er relatief zeldzaam waren. En dat daar na de val van de Sovjetunie abrupt een einde aan kwam, toen die nieuwe landen kennis maakten met “democratie” à la de Gravensteengroep.

De elites van verschillende etnische groepen hanteerden precies dezelfde argumenten en principes na de val van de Muur, om hun toekomstige burgerlijke staat vorm te geven. In zekere zin was dit zelfs ook het geval bij de staat die ze zo verfoeien, nl. België. Destijds was er een Franstalige parlementaire meerderheid die haar wil oplegde aan de bevolking. Blijkbaar verlangen de leden van de Gravensteengroep terug naar die periode, maar dan met Nederlandstalige burgerlijke politici op de stoel waar de Franstaligen 100 jaar geleden op zaten.

Net die beschermingsmechanismen en rechten van etnische minderheden, waar Belgische politici in het buitenland nochtans te pas en te onpas mee staan te leuren, worden door de ondertekenaars van het Gravensteenmanifest en het Vlaams establishment nu in vraag gesteld. Dat de Franstalige partijen als minderheid bepaalde zaken kunnen tegenhouden is allemaal goed en wel, zolang ze het maar niet te lang doen. Daarmee is trouwens helemaal niet gezegd dat de Franstalige politici meer nobele doelstellingen zouden hebben dan hun Nederlandstalige collega’s. Beiden verdedigen ze immers de belangen van het patronaat. Ze werken echter binnen een verschillende context, waardoor er meningsverschillen bestaan over hoe ze hun meesters het best van dienst kunnen zijn.

We hebben ironisch genoeg een politieke kaste die boeken schrijft over de Verenigde Staten van Europa van Helsinki tot Lissabon en tegelijkertijd discussieert over het einde van een land tussen Oostende en Aarlen. We hebben politici die de mond vol hebben over het beëindigen van de erfenis van de Koude Oorlog, maar er niet in slagen om een oplossing te vinden voor de erfenis van het Romeinse Rijk! “Alle Menschen werden Brüder” zoveel u wenst, maar niet in mijn achtertuin. De Internationale, OK, maar dan in het Nederlands a.u.b! Hier spreekt men Vlaams. Alle burgerlijke ideeën over “broederlijkheid en solidariteit” vliegen blijkbaar de deur uit als men denkt op die manier een stem meer te kunnen halen.

Het is dan ook geen wonder dat quasi alle buitenlandse journalisten de politieke crisis in België en de crisis binnen de Europese Unie binnen dezelfde context plaatsen. De spanningen in Europa tussen de verschillende lidstaten over de toekomst van Europa komen ook naar boven binnen België (maar ook in landen als Spanje, Italië, Frankrijk, etc.), maar dan op een andere manier. In België ruziet men 5 minuten over welke beslissingen het neoliberale Europa kan nemen, en meer dan een jaar over welk beleidsniveau in ons land die beslissingen moet uitvoeren.

De burgerlijke staat België is gebouwd op het principe dat zowel de Franstaligen als Vlaamse Brusselaars als minderheid in België bepaalde rechten hebben. Dat er de facto geen beslissingen opgelegd kunnen worden door één taalgroep tegenover de andere taalgroep. Het is een illusie te denken dat men ongestraft kan streven naar een homogeen taalgebied in Vlaanderen (met o ironie Brussel als hoofdstad) waarbinnen een permanente jachtvergunning van kracht is op Franstaligen - die overigens tot hun schande ook wordt ondersteund door de SP.a. En zoiets binnen een Belgische staat waarbinnen een Vlaamse politieke meerderheid haar wil – in naam van "de democratie" - keer op keer kan opleggen aan een Franstalige minderheid.

In die zin is binnen een burgerlijk kader het lot van de Vlaamse minderheid in Brussel verbonden met dat van de Franstalige minderheid in België. Binnen geen enkel multi-etnisch staatsverband is het slechts opleggen van een meerderheid werkbaar als er fundamentele meningsverschillen bestaan over bepaalde zaken. De voorstellen van de Gravensteengroep komen dan ook steeds neer op een voorstel om België op te doeken in taalgemeenschappen. Mochten in de toekomst de Vlamingen in Brussel problemen ondervinden als gevolg van het streven naar een homogeen taalgebied in Vlaanderen, dan zullen de Vermeerschen van deze wereld ongetwijfeld de eersten zijn om “kaakslag” te roepen, en de laatsten om de kaakslagen in ontvangst te nemen.

Het is immers ver gekomen als men in Vlaanderen quasi zonder politieke tegenstand taaleisen kan opleggen aan mensen om een woning te kopen. Het is ook vreemd te denken dat dit geen gevolgen zou hebben voor de Nederlandstaligen in Brussel. De enige partij die weerwerk biedt in het parlement, Groen!, werd meteen geconfronteerd met lokale dissidentie van een aantal van haar mandatarissen in de Brusselse randgemeenten.

De schijnheiligheid en hypocrisie waarmee lokale mandatarissen van zogenaamde linkse partijen in Vlaanderen de aanvallen tegen de Franstaligen in de rand in een sociale verpakking gieten, gaat tegenwoordig zo ver dat ze zich zelfs bij De Morgen geroepen voelen om dit aan te klagen. Het probleem is dat Vlaanderen zo danig weinig heeft geïnvesteerd in sociale woningbouw dat de impact van alle Vlaamse maatregelen om de verfransing op die manier tegen te gaan sowieso een verloren zaak zijn.

De Vlaamse politici weten dit, maar gaan er desondanks mee door, goed wetende dat ze daardoor de communautaire impasse alleen maar vergroten. Het enige wat men met deze maatregelen bereikt, is een polarisering in Brussel en omgeving tussen beide gemeenschappen, wat een vruchtbare voedingsbodem is voor partijen en politici die leven van dit soort conflicten. Dat dit alles zich afspeelt in het “hart van Europa” anno 2008 maakt het voor de politici des te pijnlijker.

Vlaams Belang-leiding analyseert NSV-betoging

2008-06-22T11:00:00.001+02:00

Niet voor gevoelige zielen... deze inkijk in het Vlaams Belang. Met dank aan Lorre.

Laat de rijken de politici betalen

2008-06-19T20:00:00.006+02:00

Jean-Marie Pfaff, ooit een Vlaamse volksheld, wordt door de fiscus op de rooster gelegd. De man zou jarenlang cadeaus van bedrijven hebben op zak gestoken, zonder die bij de belastingen aan te geven. Zoals bekend is Pfaff de laatste jaren geëvolueerd tot een publiciteitswonder, dat zelfs op de kraag van zijn hemden de naam van zijn vele sponsors laat borduren. "Gelukkig heeft hij altijd een dikke nek gehad," zouden kwatongen in deze context durven beweren. Ooit wou Pfaff, naar verluidt, de benaming "Dakgootreparaties Vergote en Zonen NV" op zijn voorhoofd laten graveren, maar daar heeft Carmen en de hele familie hem uiteindelijk van kunnen afhouden. Wel prachtige televisie.

Jean-Marie heeft zich met deze handelwijze uiteraard de jaloezie van de hele politieke wereld, euh, op de hals gehaald. Waarom mogen de Letermes, de Vandenbrouckes, de Dewaels en Gella Vandecaveyes,... niet op dezelfde, licht opzichtige manier met hun liefde voor de patroons te koop lopen? Waarom moet dat altijd zo onopvallend? Zo vals bescheiden? Lijst Dedecker, van de gelijknamige ex-judocoach, diende dan ook een wetsvoorstel in in de Kamer om deze scheefgegroeide toestand recht te trekken.

Dedecker wil net als zijn kompaan Boudewijn Bouckaert, die eigenlijk de flitsende brains is achter LDD, politici in de gelegenheid stellen om in het parlement reclame te maken voor de grote of iets kleinere bedrijven waarvoor ze de wetten nu toch al voltijds modelleren. In het geval van backbenchers als Vandecaveye gaat het om West-Vlaamse KMO's, en het occasionele fitnesscentrum om de hoek. Jurgen Verstrepen zou graag de publiciteit verzorgen van zijn geliefde frituur ("Het Ultra-Liberale Bouletje", zijn kraakverse T-shirt ligt nu al klaar).

De filosofie achter Dedeckers geesteskind is dat politici, net als alle andere burgers, de staat niet mogen "uitmelken". Een maandsalaris van 4000, 5000, 6000 euro of meer, voor de gelukzakken, creëert enkel afhankelijkheid van de staat en haar apparaat. Daar waar politici, volgens LDD, best worden betaald door de bedrijven die ze nu toch al met hun neoliberale beleid bedienen.

Eindelijk een veelbelovend wetsvoorstel van LDD, dat zijn uitwerking op 's lands volksvertegenwoordiging niet zal missen:

- Premier Yves Leterme laat zich voortaan openlijk sponsoren door UNIZO, de kleine tot middelgrote Vlaamse patroons. Als Leterme erin slaagt om zichzelf in het VRT-journaal te wurmen met een UNIZO-petje - type Ysboerke - daarbij in volle gloed de splitsing van grote delen van de sociale zekerheid bezingend, dan stort UNIZO telkenmale 1000 euro op zijn bankrekening. Goed bestuur!

- Gella Vandecaveye (LDD) organiseert elke week 1 uur lichaamsbeweging voor de gehele
volksvertegenwoordiging, in naam van het moderne Fitnesscentrum "Fat Cat". Wil je Gella boeken voor een reis naar Peking, waar ze de Olympische Spelen in de liberale hervormingen van de afgelopen decennia zal kaderen? Bel haar, of bezoek haar website: http://www.gella.be/nl/

- Patrick Dewael (Open VLD) laat zich vergoeden door Total Fina, een bouwbedrijf dat kickt op onderbetaalde illegalen, het restaurant Comme Chez Soi, en de persdienst van het VBO.

- Frank Vandenbroucke (SP.a) draagt binnenkort in het Vlaamse parlement een opzienbarende, maar daarom niet minder modieuze zomershort met kentekens van Randstad, Vedior Interim, Adecco en Manpower. Op de achterkant: "Leve de splitsing van het arbeidsmarktbeleid!" Kassa, kassa voor Franky!

- VB-voorzitter Bruno Valkeniers laat zich vanzelfsprekend sponsoren door zijn oude makkers van het Antwerpse havenpatronaat. "Geef ons onze winsten en een beetje snel. Bedankt arbeiders! Weg met de koopkrachthysterie. Allemaal samen met de Vlaamse patroons en grootverdieners." En dit alles, hangend uit een promohelikopter, vlak boven de Wetstraat, met een mega-megafoon in de hand.

Niet zo prettig als vooruitzicht, niet? Misschien dan toch maar feestelijk gaan voor dat arbeidersparlement?

(pd)

Column: De laatste oekaze

2008-06-10T22:00:00.003+02:00

Door Karel Mortier

De nieuwe voorzitster van de CD&V herhaalde op een familiedag opnieuw dat een grote staatshervorming belangrijk is voor de partij. Ze dreigde om - zoals we ondertussen gewoon zijn geworden van het Vlaamse politieke establishment, en met name het "Vlaamse kartel" - om de solidariteit met Wallonië stop te zetten, als de Franstaligen niet willen ingaan op de "Vlaamse eisen".

Een grote staatshervorming is noodzakelijk om ons land voor te bereiden op de toekomst. Thyssen sleurt er, zoals op een familiedag past, zowaar de kinderen bij om haar punt te maken. Wij en wij alleen weten wat goed is voor het gezin. De regionalisering van de arbeidsmarkt, verkeerswetgeving, fiscaliteit, gezinsbeleid,... is nodig omdat de CD&V het nodig vindt. Na bijna een jaar van politieke crisis is het duidelijk dat de CD&V gewoon doorgaat met het vooropstellen van onrealistische communautaire eisen. Ze zet haar chantagepolitiek richting het Franstalige landsgedeelte gewoon verder. De volgende verkiezingen zijn ondertussen veel te dichtbij gekomen om de electorale retoriek te stoppen, en inmiddels heeft de CD&V meer te verliezen bij een breuk in het kartel dan de NVA. Het aura van goed bestuur dat rond de partij hing is weg. Stoere praat richting de Franstaligen is nog het enige waar de partij zich aan kan vasthouden.

Binnen de CD&V zijn er van tijd tot tijd oude krokodillen die ervoor waarschuwen dat veel van de communautaire eisen niet te realiseren zijn. In veel gevallen zelfs niet wenselijk om praktische of principiële redenen. De oude krokodillen hebben zo te horen weinig invloed binnen de partij, om nog maar te zwijgen van de christelijke arbeidersbeweging. Bestaat het ACW nog of zijn ze ons vergeten te zeggen dat ze ermee zijn gestopt? Na meer dan een jaar crisis zou het misschien interessant zijn om te weten wat het ACW vindt van de eisen van de CD&V. De splitsing van het fiscaal beleid, om maar één element te vermelden, gaat toch radicaal in tegen de voorstellen van de organisatie voor meer harmonisering op Europees vlak en minder fiscale concurrentie.

Wat dan te zeggen van het voorstel van de CD&V om het kindergeld afhankelijk te maken van de regio waar mensen wonen? Is woonplaats het meest sociale criterium om te boordelen hoeveel geld kinderen nodig hebben? Wat hebben de Franstaligen te winnen, mevrouw Thyssen, met de regionalisering van het kindergeld, wetende dat ze over veel minder middelen beschikken om dat kindergeld te betalen? Maakt dit misschien deel uit van de zogenaamde responsabilisering van de regio’s? Wat met de regionalisering van de verkeerswetgeving? Komt het de verkeersveiligheid ten goede als we in een klein land als België drie verschillende verkeersreglementen kennen?

Het vervangen van de solidariteit binnen de werkende klasse via de sociale zekerheid door "regionale solidariteit", gebaseerd op de woonplaats van mensen, maakt het ook gemakkelijker om de vakbonden en de arbeidersbeweging buiten spel te zetten in de verdediging van dit stelsel. In die zin is de matte reactie van de vakbonden zeer vreemd. De toekomst van ons sociaal model, waar generaties van vakbondsmensen voor hebben gevochten, staat op het spel en dat op een moment dat qua aantal de vakbonden wellicht nog nooit zoveel leden en militanten hebben gehad. Welk excuus hebben de vakbonden om dat potentieel niet te benutten? Mochten de huidige vakbonden maar half zoveel ballen hebben om ons sociaal model te verdedigen dan als ze hadden toen ze het afdwongen dan had de CD&V veel minder ruimte gehad om haar verdeel-en-heers model op te leggen. Zogezegd om de toekomst van de volgende generatie te verdedigen, maar in de realiteit de winstmarges van het volgende kwartaal.

Op een moment dat Thyssen zegt dat een staatshervorming noodzakelijk is om de toekomst van onze kinderen en van ons sociaal stelsel niet in gevaar te brengen, ziet ze er absoluut geen graten in om de meeste van de "sociale verkiezingsbeloften" waar het ACV, tegen beter weten in, al haar hoop op vestigde niet na te komen. Er is geen financiële ruimte om de verkiezingsbeloften van de CD&V waar te maken, althans niet zonder de confrontatie aan te gaan met het patronaat. Volgende keer misschien beter. Dat er ook geen ruimte is voor een grote staatshervorming is evenzeer een feit. Maar een staatshervorming kost geen geld en vereist geen confrontatie met het (Vlaamse) patronaat.

De CD&V probeert bij gebrek aan sociale standpunten en eisen haar standpunten rond de staatshervorming een sociale verpakking te geven. Daar waar de eisen rond de staatshervorming in eerste instantie vooral gericht waren op het Vlaamse patronaat en de kleinburgerij heet het nu dat diezelfde eisen noodzakelijk zijn voor heel Vlaanderen. En ondertussen zelfs voor heel België! Het is toch vreemd dat Vlaamse partijen zonder blikken of blozen miljarden cadeaus uitdelen aan het patronaat (zonder daarvoor enige tegenvoorwaarde te stellen), de sociale zekerheid afbouwen om de transfers naar het grootkapitaal te financieren en tal van andere asociale maatregelen nemen,... maar ondertussen doodleuk zeggen dat een staatshervorming noodzakelijk is "voor de toekomst van onze kinderen". De toekomst van onze kinderen wordt verkocht aan de Suez’, Microsofts en Fords van deze wereld en ondertussen vliegen de Belgische politici elkaar met de handen in het haar om te vechten over de schaarse overgebleven middelen.

Wat de CD&V nalaat om te zeggen, is dat één van de voornaamste oorzaken van sociale ongelijkheid de ongelijke toegang tot het onderwijs is en dat deze materie al een aantal decennia volledig de bevoegdheid is van de Vlaamse gemeenschap.

De Franstalige burgerlijke partijen willen zelf kunnen bepalen hoe en in welk tempo ze hun sociale afbraak organiseren, daar waar "Vlaanderen" hen dat wil opleggen. Het is opvallend dat de PS wellicht bereid is om de splitsing van het arbeidsmarktbeleid en grote stukken van de sociale zekerheid te aanvaarden in ruil voor de uitbreiding van Brussel. Alle eisen en vragen van de Franstaligen zoals meer geld, uitbreiding van Brussel, benoeming van de drie burgemeesters,... zijn echter onmogelijk. Maar als niet wordt ingegaan op de "redelijke eisen" van het Vlaamse kartel dan dreigt men met het stopzetten van de solidariteit en zelfs het einde van de staat België.

In die zin is het geen wonder dat de onderhandelingen nu al meer dan een jaar aanslepen. Er is amper ruimte voor een zogenaamd Belgisch compromis en de indruk bestaat dat men bij de CD&V ook niet zit te wachten op een compromis. In die zin zijn we getuige van een spelletje chicken tussen enerzijds het Vlaams kartel en anderzijds de Franstalige partijen. Ze rijden nu al meer dan een jaar in volle snelheid naar elkaar toe en beiden hopen ze dat één van hen opzij zal gaan om een botsing te vermijden. De verkiezingen komen echter steeds dichterbij en niemand laat enige ruimte voor de andere om te landen, waardoor het moeilijk is te voorspellen wat er uiteindelijk uit de bus zal komen op 15 juli, of wat er daarna zal gebeuren.

Een nieuw compromis zal de onderliggende problemen van een systeem in crisis, dat aan de basis ligt voor de huidige communautaire problemen, echter niet oplossen. De CD&V stelt dat een staatshervorming noodzakelijk is om de toekomst van “onze” kinderen te verzekeren. Aangezien het half dozijn voorgaande staatshervormingen dat niet hebben gedaan is het een illusie te denken dat een zoveelste staatshervorming de toekomst van onze kinderen deze keer wel zou beschermen. De Vlaamse regering beschikt ook reeds over verschillende belangrijke instrumenten om iets te doen aan de toekomst van onze kinderen, maar dat hebben ze veelal nagelaten te doen.

In die zin is dat de paradox van de CD&V. Enerzijds gebruiken ze veelvuldig woorden als "verbondenheid, samenhorigheid, gemeenschap" maar anderzijds verdedigen ze naar hartelust een neoliberaal model waarbinnen bovenstaande begrippen onmogelijk te realiseren zijn. Vandaar dat er voortdurend strijd is tussen regio’s, landen en individuen in de samenleving om de verdeling van de tekorten. Wanneer staat er een stroming op binnen het ACV, de christelijke vakbond, om deze asociale politiek van de CD&V aan te klagen en op te roepen voor een nieuwe arbeiderspartij?

Mei '68: wat is de erfenis, en wat is ze niet?

2008-06-01T17:00:00.004+02:00

In een column in De Morgen van enkele weken geleden kruipt NVA-kopman Bart De Wever in het harnas om de erfenis van mei '68 af te kraken. De positie van De Wever is nogal dubbelzinnig. Langs de ene kant beweert hij dat de gebeurtenissen 40 jaar geleden niet veel voorstelden. In navolging van de meeste andere burgerlijke media legt hij het zwaartepunt bij de studentenrevolte en de seksuele revolutie. Dat we enkel nog spreken over "mei '68" omwille van de grootste algemene staking in de geschiedenis - in Frankrijk legden 10 miljoen arbeiders het werk neer, ook de middenlagen van de maatschappij discussieerden over maatschappijverandering en socialisme - ontgaat De Wever. Tenminste: het past niet in zijn gekleurde versie van de geschiedenis. Die wil dat arbeiders nooit kunnen of mogen openstaan voor een breuk met het kapitalisme. Verblind door dat dogma valt zijn column meer onder de categorie "propaganda" dan onder de hoofding geschiedenis. Alle feiten zijn gelijk, behalve de feiten die niet in Professor De Wevers kraam passen.

De ex-stalinist en historicus Eric Hobsbawm wordt door De Wever ten tonele gevoerd om het belang van mei '68 te minimaliseren. In het volgens De Wever "magistrale boek" The Age of Extremes - in werkelijkheid zeer middelmatig en politiek verward, Hobsbawm heeft veel betere boeken over het kapitalisme geschreven - geeft de oude fellow traveler van Stalin en de Britse CP "geen grote betekenis" aan het studentenoproer. Hoe zou dat komen? Hobsbawm was op dat moment lid van de Britse Communistische Partij. Je gaat ervan uit dat hij niet veel enthousiasme aan de dag zal leggen om de politiek van de Franse, stalinistische zusterpartij uit de doeken te doen.

De Franse CP zat in mei '68 in een uitstekende positie om de massa's naar de omverwerping van het kapitalisme te leiden. Met een correct programma en de nodige zin voor initiatief had ze een socialistische revolutie kunnen realiseren die het aanschijn van de hele wereld had kunnen veranderen. In werkelijkheid combineerde ze het slechtste van alle mogelijke werelden: steun aan de dictatoriale stalinistische regimes in het Oosten, reformisme in het Westen. Hobsbawm bleef als enige van de beroemde Communist Party Historian's Group lid van de partij na het neerslaan van de arbeidersopstand in Hongarije, 1956. Hij ondersteunde de stalinistische repressie, in de partijkrant, "with a heavy heart" ("met een zwaar hart"). De Wever weet zijn geschiedkundige autoriteiten uit te kiezen.

Het is zo dat vele revolterende studenten van mei '68 uit een kleinburgerlijk of zelfs burgerlijk milieu kwamen. Ze uitspelen tegen politieagenten als "zonen van arbeiders" is als retorische truc echter een beetje doorzichtig. Zoals gezegd: heel Frankrijk lag op een bepaald moment lam, bedrijven werden bezet, miljoenen werkenden kwamen op straat om een fundamentele verandering van het regime te eisen. Maar dat zijn wellicht feiten die van De Wever niet het statuut "geschiedenis" verdienen. Trouwens, ook onder de politie en het leger zat de Franse burgerij met een groot probleem. Toen De Gaulle in Duitsland met de Franse legerleiding ging onderhandelen, drukte die hem op het hart dat het inzetten van de troepen tegen de arbeidersklasse op dat moment geen haalbare kaart was. De troepen zouden, inderdaad, de kant van hun vaders, moeders, etc. kiezen. De Wever begrijpt zelf niet hoezeer hij gelijk heeft met zijn reactionair bedoelde boutade.

Ethisch reveil, om asociale gevolgen neoliberalisme in te dijken?

Over de oorzaken van mei '68 is de NVA-kopman kort. Arbeiders heeft hij nergens opgemerkt, behalve in geliefd uniform. In het autoritaire regime van De Gaulle ziet hij blijkbaar niets kwaads. Soms zijn weglatingen duidelijker dan wat een "historicus" wel vermeldt. Wat Professor De Wever wel aanhaalt als oorzaken zijn het "toevallige overaantal" van jongeren aan de universiteiten, en de "verveling" van de jeugd. Of dat overaantal zo toevallig was, valt te betwijfelen. Het kapitalisme had tijdens de naoorlogse economische boom (1950-1974) behoefte aan veel meer en hoger geschoolde arbeidskrachten. Daar stond een te kleine investering in sociale voorzieningen voor de studentenmassa tegenover. Wat voor kapitalistische regeringen minder "toevallig" is dan de NVA-kopman wil laten uitschijnen.

De Wever ziet mei '68 enkel als basis voor een "ingrijpende ommekeer" op ethisch vlak, waarvan de nawerkingen schijnbaar de hele maatschappij hebben aangetast. Het valt moeilijk te bevatten hoe een marginale studentenrevolte heel de "sociale normering" van de Westerse beschaving op de helling kan zetten. In het beste geval is mei '68 op dit vlak een katalysator geweest voor een bredere onderstroom. Het kapitalisme stond tijdens zijn naoorlogse bloei voor verstedelijking, een doorgedreven consumptiemaatschappij, de directe bevrediging van behoeften en een individualistisch hedonisme,... Dat moest vanzelfsprekend botsen met de plattelandsidylle waar de kerk in het midden stond en meneer pastoor de plak zwaaide - schijnbaar het wereldbeeld dat Bart De Wever nog steeds aanhangt, of waar hij nostalgisch naar terugverlangt.

De Wever beschrijft die ethische ommekeer als volgt: "Belangrijkste kenmerk daarvan is het steeds sneller wegsmelten van de sociale normering die gebaseerd was op de traditie van het christendom." Een normering die alvast op het vlak van de seksuele moraal botste met het hedonisme van het kapitalisme zelf, en met enkele materialistische vaststellingen van het gezond verstand.

Erger wordt het als de NVA-voorman zowat het hele maatschappelijke verval van de afgelopen 30 jaar in de schoenen van die veelgeplaagde mei '68-ers wil schuiven. Meer echtscheidingen, de groei van het aantal volwassenen en kinderen met psychologische problemen, het gebruik van geneesmiddelen en drugs, agressie in de omgang met elkaar,... De Wever zoekt de belangrijkste oorzaak hiervoor niet in materiële - sociale en economische - factoren, maar in "de wil tot absolute vrijheid voor het individu". Wat dat onder het kapitalisme ook mag betekenen.

Er valt zeker iets te zeggen voor een begrip als persoonlijke verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld in het opvoeden van kinderen. Maar niet wat de materiële kant van de zaak betreft: lonen, uitkeringen en sociale voorzieningen zouden, gezien de rijkdom van de maatschappij, voldoende hoog moeten zijn opdat elk kind en elke volwassene zich voldoende kunnen ontplooien. Wat onder het kapitalisme in crisis niet mogelijk is. Via het systeem van de alimentatie worden mannen en vrouwen, die het allebei niet breed hebben, tegen elkaar opgezet. Dit zou een maatschappelijke verantwoordelijkheid moeten zijn, nu proberen de politici dit af te wentelen op het individu.

Kunnen we werkelijk zeggen dat de mei '68-ers die meer seksuele vrijheid propageerden - naast een doorgedreven vorm van maatschappelijke solidariteit, wat de propagandist in De Wever weer even vergeet - een grotere invloed hebben op het ontvluchten van "persoonlijke verantwoordelijkheden" dan de kapitalisten die hun werknemers buitengooien, wanneer ze er het profijt niet meer van inzien? Dat soort "vrijheid" is zowat de hoeksteen van onze samenleving. Hoe dacht De Wever een maatschappij gebaseerd op niets ontziend economisch individualisme en neoliberale aanvallen op de levensstandaard te verzoenen met gemeenschapszin in de opvattingen over gezin en cultuur? Is de druk die het neoliberalisme al bijna 30 jaar op gezinnen legt niet vele malen groter, dan de invloed van alle Paul Goossens', Daniel Cohn-Bendits en al hun vermeend libertaire nazaten samen?

Sinds de jaren '80 verdrievoudigde de armoede en daalde de levensstandaard van de middengroepen. De reële lonen gingen er aanzienlijk op achteruit, wellicht met 30 à 40% (zelfs de vakbonden deinzen ervoor terug om deze aderlating eens precies in kaart te brengen). Vandaar ook dat het gezinsmodel dat van de tweeverdieners is geworden: onder druk van de crisis is iets anders geen optie meer. Behalve voor neoliberale politici als De Wever, die op hun eentje een managersloon achterover drukken. "Absolute wil tot vrijheid van het individu"? Hoogdravende onzin van een moraliserende grootverdiener. Denkt De Wever echt dat het gebruik van geneesmiddelen, psychologische kwalen, agressief maatschappelijk gedrag, etc. meer te maken hebben met "christelijke normering" en een mindere aanwezigheid van God dan met het opdrijven van de werkdruk omwille van het winststreven, groeiende uitsluiting van steeds bredere groepen in de maatschappij, inkomensonzekerheid, en het snijden in de sociale voorzieningen?

De "gemeenschap met haar zeden en gewoonten" is in werkelijkheid een sociaal slagveld waarin een klassenstrijd woedt. Eén waarbij rechtse politici als De Wever zich zelfbewust aan de andere kant van de barricade bevinden. De massa van de bevolking, de arbeidersklasse, zou die klassenstrijd even bewust moeten voeren als de politici en patroons hem vandaag voeren. Dat kan enkel als we strijdbare vakbonden uitbouwen en onze eigen politieke instrumenten uit de grond stampen. Precies omdat de neoliberale politici daar zo'n vrees voor koesteren, proberen ze de lessen van strijdbewegingen uit het verleden te bedelven onder desinformatie en rechtse propaganda. Aan ons om de echte lessen in strijd aan een nieuwe generatie van werkers en jongeren voor te leggen, en mei '68 te vervolledigen in de strijd voor een socialistische maatschappij.

(pd)

Mei '68

2008-05-15T20:00:00.001+02:00

Deze maand worden we, willen of niet, om de oren geslagen met herdenkingen van de roemruchte gebeurtenissen 40 jaar geleden. Mei '68! Stel je voor. Bijna een Russische revolutie in onze achtertuin. Liever een Fransdolle syndicaliste in de tuin, dan het VS-kapitaal in de keuken. Het zou het levensmotto van NVA-trofee Bart De Wever kunnen zijn, als de microbe van het nationalisme en de padvinderij hem niet hadden gebeten.

Omdat gegronde kennis nog nooit iemand kwaad heeft gedaan, ziehier onze bloedeigen Mei '68-kwis. Wie meedoet, kan winnen. Wie niet meedoet, heeft zeker verloren. Het lijkt de klassenstrijd wel!

1/ Wat was de essentie van Mei '68?

a) Laat je haar zo lang groeien, liefst met een bloem erin, dat de lokale plantsoendienst er slecht van wordt. Hippies.

b) De seksuele revolutie: iedereen doet het met iedereen, behalve met Generaal De Gaulle. Die doet het met het leger. Aauw!

c) Een handvol studenten uit Berlijn, Parijs, Berkeley en Leuven gaat op café, verveelt er zich stierlijk, wordt simultaan ziek van al dat klaverjassen, dobbelen, aan Cubaanse sigaren lurken,... dat ze uit pure ellende een gigantische studentenrevolte lanceren. Als de belbus al had bestaan, hadden we waarschijnlijk nooit iets van deze bende nietsnutten gehoord!

d) Een staking van 10 miljoen Franse arbeiders op het einde van de naoorlogse kapitalistische boom, met de mogelijkheid om naar een socialistische maatschappij over te gaan, als de leiding van de Communistische Partij niet uit een serie reformistische museumstukken was samengesteld

Antwoord: d)

2/ Hoe heette de Parijse studentenbuurt waar het allemaal begon?

a) Sarkozy's hel

b) Quartier Latin

c) Moulin Rouge

d) Het strand/la plage (onder de straatstenen)

Antwoord: b)

3/ Wat was de naam van de speciale oproerpolitie in Frankrijk?

a) De Sarkozy In Korte Broek-brigade

b) De mannen die de klinken repareren en de vrouwen ambeteren

c) De CRS

d) De geüniformeerde arm van het kapitaal

Antwoord: c)

4/ Waarom wou de Franse CP de macht niet grijpen met de arbeidersklasse?

a) Het was te gemakkelijk

b) Dat zou een revolutie geweest zijn, die de wereld zou veranderen. Ze wilden gewoon op hun gemak hun koffie leegdrinken. Met het pinkje omhoog.

c) Euh, de arbeiders waren er niet klaar voor? Voor socialisme?

d) Als de massa's even radicaal worden als de studenten, en de maatschappij ten gronde willen veranderen... wordt het tijd om terug te gaan klaverjassen!

e) Opdat de werkende mensen en jongeren het binnenkort nog eens zouden kunnen overdoen, met evenveel plezier, en nu liefst met een revolutionaire arbeiderspartij die wel een weg vooruit aantoont

Antwoord: a), b), d) en e)

(pd)

Meer solidariteit door gelijkwaardigheid?

2008-04-29T20:00:00.001+02:00

Door Karel Mortier

De Gravensteengroep publiceert een aantal maanden na haar eerste manifest een update op haar manifest om een aantal zaken uit te klaren. De Gravensteengroep wil hiermee reageren op verwijten dat ze de solidariteit met Wallonië wil doorbreken. Het begrip solidariteit op zich is inderdaad een lege doos en de Gravensteengroep biedt haar diensten aan om het begrip solidariteit voor ons te verpakken en er een zwart-gele strik rond te doen.

De helft van de tekst wordt er gespendeerd om het begrip solidariteit uit te leggen, om op het einde te moeten vaststellen dat het nog altijd een lege doos is. Is men voor verschillende uitkeringen voor dezelfde risico’s? Wil men regionale CAO’s? Wil men verschillende belastingtarieven? Veel wijzer worden we niet uit de teksten van de Gravensteengroep. Het is nochtans fundamenteel om duidelijkheid te krijgen over hun invulling van het begrip solidariteit.

Als we de Gravensteengroep moeten geloven is er een grote staatshervorming nodig om de solidariteit tussen de gemeenschappen te vergroten en zo de toekomst van de solidariteit in ons land te beschermen. Vandaag is de sociale zekerheid eerder een vorm van solidariteit tussen personen - niet tussen regio’s. Of het nu om Vlamingen, Walen, Brusselaars,... gaat. Om het meer precies uit te drukken: het is een vorm van solidariteit tussen de werkende mensen in ons land.

De meest asociale staatshervorming zou in de praktijk dus nog steeds een toename betekenen van de zgn. “interregionale solidariteit”, die wel op etnische basis gegrondvest zou zijn. Het is misschien niet dat wat de Gravensteengroep wenst, maar welke partij of kracht in de samenleving moet verhinderen dat het dit in de toekomst wordt?

De krachten in Vlaanderen die een staatshervorming wensen zijn net die krachten die de solidariteit tussen werkende mensen willen afbouwen. In tegenstelling tot wat de Gravensteengroep meent zijn de meesten daar ook zeer duidelijk in. De Gravensteengroep stelt dat de “interpersoonlijke solidariteit” geen toekomst meer heeft in België, althans niet over de gemeenschapsgrenzen heen. Ze moet daarom worden vervangen door “interregionale solidariteit”.

De solidariteit tussen de werkenden en hun gezinnen is een resultaat van meer dan 100 jaar collectieve strijd van de nationale arbeidersbeweging in ons land. Die moet zogezegd vervangen worden door (meer) solidariteit tussen gemeenschappen. In zekere zin is dit een wat vreemde conclusie uit de huidige problemen. De traditionele politici die de “solidariteit” zogezegd samen met elkaar zouden moeten regelen - maar in de praktijk een asociaal beleid voeren - liggen al bijna een jaar met elkaar overhoop. De weinigen die een ander, veelal syndicaal geluid laten horen, vormen net de belangrijkste kracht achter de verdediging van een nationale sociale zekerheid.

Beter “vergroeide en beperkende” structuren die worden gesteund door vakbonden die meer dan 2 miljoen leden vertegenwoordigen, dan onbestaande structuren en mechanismen die alleen maar in het hoofd zitten van een kleine groep links-nationalisten. De invulling daarvan laten ze overigens volledig over aan diezelfde politici die er momenteel een soep van maken.

De komende staatshervorming heeft helemaal niet als doel om de regionale solidariteit te versterken. Het verzet van de vakbonden en de meeste sociale bewegingen en echte linkse partijen is niet gebaseerd op wat de Gravensteengroep van de komende staatshervorming maakt, maar op wat de neoliberale partijen reëel met deze staatshervorming van plan zijn. Een wat late poging van links-nationalisten om mee op de trein te springen, zal daar weinig aan veranderen.

Als de arbeidersbeweging - die niet als dusdanig wordt benoemd - zich durft te roeren, zullen ze daar volgens de Gravensteengroep de gevolgen van moeten dragen. En zeg niet dat we het niet hebben gezegd. In een merkwaardige kronkel wil de Gravensteengroep dat de vakbonden hun verzet - of wat daarvoor moet doorgaan - tegen een verdere staatshervorming stoppen, omdat de spanningen anders zouden toenemen en de Franstaligen daar het slachtoffer van zullen worden.

We kennen dat refrein uit het verleden. Als we de pensioenen in de toekomst betaalbaar willen houden, kunnen we niets anders dan er het mes inzetten. Willen we de werkloosheidsuitkering behouden, dan moeten we ze zogezegd beperken in de tijd of meer mensen schrappen.

Diegenen die het daar niet mee eens zijn, met name de vakbonden, zetten de toekomst van ons sociaal model op het spel. Op die manier worden de verdedigers van ons sociaal model en solidariteit omgetoverd tot haar doodgravers, daar waar diegenen die ons sociaal model altijd al hebben aangevallen opeens haar behoeders zijn geworden.

In het vorige manifest werden de vakbonden en het cultureel establishment in Vlaanderen verweten dat ze conservatief waren. Vandaag gaat men op een subtiele manier een stap verder en verwijten ze hen dat ze mee verantwoordelijk zijn voor de toenemende spanningen tussen de gemeenschappen én de solidariteit ondergraven. Diegenen die de Franstaligen “cultureel imperialisme” en een ongezonde vorm van “parasitisme” verwijten zijn zogezegd constructief bezig om “oude vijandbeelden om te toveren tot nieuwe samenwerkingsverbanden”. Diegenen die dagelijks samen met Franstalige arbeiders in de praktijk samenwerken, worden verantwoordelijk gesteld voor de toenemende spanningen tussen de gemeenschappen.

De echte motieven en doelstellingen van de staatshervorming worden gewoon ontkend, de achtergrond van de huidige problemen wordt simplistisch afgedaan als een institutioneel probleem, of de schuld wordt eenzijdig gelegd bij de Franstaligen. Eigenlijk zegt de Gravensteengroep in deze update op hun manifest opnieuw: “Geef ons onze zin, wij hebben gelijk en als er niet wordt ingegaan op onze eisen zullen de Franstaligen daarvan maar de gevolgen moeten dragen”. De visie van de Gravensteengroep op solidariteit doet ons wat denken aan de visie van Urbanus op bosbeheer. Hoe krijg je meer bos? Simpel. Trek een weg dwars door het bos.

Jean-Marie Dedecker: de ene treinroof is de andere niet

2008-04-27T09:00:00.002+02:00

In De Morgen van vorige dinsdag haalt Jean-Marie Dedecker (LDD) hard uit naar de misbruiken en het wangedrag van Etienne Schouppe in het ABX-dossier. Hij klaagt terecht de vriendjespolitiek, het onverantwoordelijke gemors met belastinggeld, en de onbegrijpelijke arrogantie van de ex-NMBS-baas aan.

Dedecker, verdediger van een extreem vrijemarktdenken, haalt er zelfs een oud artikel van de LSP bij om zijn gelijk te staven. Zo plukt hij, in verband met de politiek benoemde ABX-bestuurders, een bruikbaar citaat uit een tekst. Dedecker schrijft: “In zijn manifest ‘ABX: een kluwen van wanbeheer, zakkenvullerij en privatisering’ noteert andersglobalist Peter Delsing uit de mond van Schouppe: ‘Je neemt hen mee op het vliegtuig naar het filiaal dat ze moeten besturen en je geeft hen wat lekkers te eten, wat drank en een duur hotel, maar je geeft hen vooral geen beheersdocument. Die mensen vroegen daar ook zelden om.’"

Dedeckers hele artikel is een aanklacht van dit soort achterkamertjespolitiek en politiek gesjoemel. Maar wat met de liberale politici die, toen Dedecker nog lid was van de VLD, zich ook niet te beroerd voelden om in de beheerraad van bedrijven te zetelen? Was die situatie zo anders? Denkt Dedecker dat deze politici - naast de tijd die ze spendeerden aan het aanvallen van het recht op een werkloosheidsuitkering, het ondergraven van het stakingsrecht en het liberaliseren en privatiseren van het spoor, de post en de elektriciteit,... - nog veel tijd overhielden om “beheersdocumenten” te bestuderen?

Dedecker lijkt daar alvast van overtuigd te zijn, want in een interview met Vacature stelde hij ooit: “Vergeet niet dat een goede politicus 85 uur per week werkt opdat de gewone burger zijn 35-urenweek zou krijgen.” En zijn gesloten postkantoren, duurdere gezondheidszorg, stijgende elektriciteitskosten, en sterk dalende koopkracht. Deze neoliberale politici, van Open VLD tot SP.a en CD&V - die 85 uur per week in touw zijn - realiseerden een groei van de armoede van 5% in de jaren ’80 naar 15% vandaag. Als ze hard hebben gewerkt, was het blijkbaar niet in het belang van de werkende klasse.

Volgens een recent verschenen studie van het ABVV zou 51% van de werkenden het moeilijk hebben om iedere maand rond te komen. 44% stelt dat één loon onvoldoende is om van te leven, 37% slaagt er niet in om te sparen, 18% heeft geen geld voor vakanties,… Meer dan 25 jaar van harde, neoliberale regeringen resulteerde in een enorme kaalslag voor de meerderheid van de arbeiders en hun gezinnen. Volgens de socialistische vakbond ACOD aan de VUB zou de gezondheidsindex (1993) alleen de werkenden 20% van hun koopkracht hebben gekost. Begin jaren ’80 stelde een jaarrapport van de Nationale Bank dat de muntdevaluatie van 1981, en het meermaals bevriezen van de index, de reële lonen met 14% tot 21% had aangetast. Ook de toename van de kost van het wonen in de gezinsbudgetten zorgde voor een belangrijke aantasting van de koopkracht. De kloof tussen arm en rijk is nog nooit zo groot geweest. Het aandeel van de lonen in het nationaal product sinds 1945 was nooit zo beperkt.

Veel academische rapporten over de reële lonen, sinds de jaren ‘80, zijn er nog niet boven water gekomen. Is het tegen deze achtergrond verwonderlijk dat veel gezinnen vandaag 2 lonen nodig hebben om de daling van de levensstandaard sinds de “gouden jaren ’60” wat in te perken? Tegelijk blijft het aantal afhankelijken van een RVA-uitkering op een historisch hoog niveau: meer dan een miljoen mensen. Begin jaren ’70 waren dat er iets meer dan 70.000. De jobs die er toch bijkwamen - hoewel niet voldoende om de activiteitsgraad fundamenteel op te krikken - werden gecreëerd op basis van veel lagere reële lonen, flexibele of nepcontracten (de dienstencheques), en de demografische groei van de afgelopen decennia, die nieuwe behoeften creëerde. Daarnaast werden een reeks van schorsingsmechanismen van uitkeringsgerechtigden in gang gezet. Met als eerste slachtoffer, de zwaksten: samenwonende werkloze vrouwen. Dit alles past in het niet aflatende streven van de regeringen, welke ook hun samenstelling, om ons land tot lageloneneconomie om te vormen.

Zullen de anderskapitalisten van Lijst Dedecker veel aan deze situatie veranderen? Medestander van Dedecker, de ultraliberaal Boudewijn Bouckaert, is voorstander van private pensioenen en de overschakeling naar een volledig commerciële gezondheidszorg. Het programma van LDD wil het overheidsbeslag op de economie terugdringen van 50% naar 40%. Er wordt niet bijgezegd hoe de sociale drama’s die hier het gevolg van zullen zijn, moeten worden opgevangen. Meer dan twee decennia van lastenverlagingen voor het kapitaal hebben ons niet meer degelijke, goed betaalde jobs opgeleverd. Integendeel. Vaste jobs werden vervangen door tijdelijke, slechter betaalde jobs. De komende jaren zullen die er, met de ontwikkelende economische wereldcrisis, als eerste opnieuw uitvliegen. In de praktijk vormen deze patronale lastenverlagingen niets anders dan een riante subsidiëring - een hangmat, zeg maar - voor de winsten, zonder enige tegenprestatie qua loon of werkzekerheid. Het gaat, alles samen, om miljarden euro’s die rechtstreeks in de zakken van de aandeelhouders verdwijnen. Maar voor Dedecker is de ene neoliberale treinroof blijkbaar de andere niet.

Dedecker pleit voor de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie om het ABX-dossier uit te spitten. Maar zullen de traditionele partijen, of de rechtse oppositie van LDD of Vlaams Belang, echt met fundamentele oplossingen voor de dag komen? Velen ervan waren direct betrokken partij in dit soort gesjoemel. Ze hebben er belang bij deze misbruiken onder de mat te vegen. Hoe zullen die partijen het weggesmeten belastinggeld terugkrijgen, zonder opheffing van het bankgeheim? Is er niet iets fundamenteel mis met het systeem van de toplonen? Zijn het personeel en de gebruikers van de NMBS zelf niet beter geplaatst om dit te onderzoeken? De vakbonden in deze sectoren zouden algemene vergaderingen van het personeel kunnen organiseren om de misbruiken van de voormalige directie te onderzoeken. Deze bijeenkomsten zouden kunnen worden opengesteld voor de gebruikers van de NMBS, andere vakbondsmilitanten, etc. Het zou een uitstekende aanleiding zijn om te bediscussiëren hoe de dreigende privatisering van het spoor een halt kan worden toegeroepen.

Als Dedecker echt de strijd tegen machtsmisbruik en financieel gesjoemel ten koste van de gewone belastingbetaler wil aanbinden, zou hij naar onze mening een nuttiger wetsvoorstel kunnen indienen. Bijvoorbeeld om het loon van politici te beperken tot dat van een geschoolde arbeider. Met daarin een verbod op het cumuleren van verschillende functies, vanzelfsprekend ook in de privésector. Pakweg 1400 tot 1700 euro netto maximum, lijkt ons een mooi bedrag, zodat de heren en dames politici zich beter zouden kunnen inleven in het leven van de doorsnee werkende mens.

Heel wat arbeiders stemden Lijst Dedecker om zich tegen het establishment en de huidige politiek af te zetten. Maar Dedecker en zijn partij staan voor een nog extremere verderzetting van het neoliberale beleid. In 2005, tijdens de beweging tegen het Generatiepact, voerden syndicalisten actie aan het congres van de SP. A, waarbij ze symbolisch de rug naar deze gewezen arbeiderspartij keerden. De syndicale delegatie bij Agfa Gevaert stelde toen in een publieke verklaring dat er een nieuwe partij voor de werkende mensen nodig was. Vorig jaar lanceerden de vakbondsdelegaties van Total en Degussa de petitie “Red de solidariteit”, om zo in te gaan tegen de communautaire hetze en de sociale zekerheid te verdedigen tegen splitsing.

Het zal nieuwe strijdbewegingen vereisen vooraleer delen van de vakbonden, in eerste instantie de meest strijdbare militanten, stappen zullen zetten naar een nieuw politiek instrument. De recente stakingsbeweging voor een betere koopkracht toonde daar opnieuw de objectieve nood aan: geen enkele gevestigde partij wil de koopkracht echt verbeteren. Benieuwd of de discussies rond het loonoverleg in het najaar tot nieuwe, massale actie van de arbeiders zullen leiden, en of er op basis van zo’n nieuwe, collectieve strijdbewegingen stappen zullen worden gezet naar een nieuwe arbeiderspartij.

(pd)

Weerzien aan de Schelde

2008-04-10T21:00:00.000+02:00

Het zal velen allicht vreemd doen opkijken, maar voor Karl Marx is de maat vol. Inderdaad, ja. Dat hebt u goed gelezen. De Karl Marx waarover we het hebben - warrige grijze baard, donkere ogen waaruit de vonken schieten als hij bulderend zijn stem verheft, zijn betoog kracht bijzettend met weidse gebaren, tussendoor slurpend aan een reusachtige beker Fanta in deze kapitalistische McDonald’s - is buitengewoon boos.

De oude socialist laat via links-socialisme.blogspot.com uitzonderlijk zijn licht schijnen over de Antwerpse actualiteit. Volgens sommigen tevens te beschouwen als wereldnieuws. En ja, natuurlijk mochten we daar de maaltijd van Marx in deze warme, goed gevulde McDonald’s gelegen op de Antwerpse De Keyserlei even voor verstoren. Aan de tafel naast ons zijn twee kleuters, vermoedelijk afkomstig uit Armenië, in een gevecht om het kleurrijke, maar waardeloze speelgoedje bij het kindermenu verwikkeld. “Waar er tekorten zijn, komt alle oude shit terug naar boven!” gromt Marx, terwijl hij zijn imposante bovenlichaam in onze richting buigt, een Cheeseburger in de ene hand, een vuist vol frietjes in de andere.

“Normaal gezien zat ik rond dit tijdstip in het Rubensmuseum op de Wapper. Ik bestudeer daar het middeleeuwse mecenaat, verdiep me in Rubens zijn modellen, en lees er op een bankje op de Wapper encyclopedieën over de plaats van de artiest in de feodale maatschappij. Zoveel verschilt die trouwens niet van die in de kapitalistische maatschappij. Op een hogere trap van ontwikkeling van de algemene cultuur en de productiekrachten, weliswaar. Als kapitalistische kunst onnozel is, is ze naar haar omvang zeer onnozel. Ga in dit verband eens naar de videoinstallaties van Louis Tobback in de stad Leuven kijken. Moderne kunst? Nee, prul. Maar wel kostelijk. Hij zou er beter sociale woningen van bouwen. Voor mijn part zelfs goedkope - let wel: goedkope - koopwoningen. En niet meer van die sociale verdringing-brol.”

Wij knikken en luisteren ademloos naar de meester, die zich zijn frietjes met ketchup laat smaken. “Maar, fuck it, voor de LSP wil ik mijn ideeën nog wel eens uiteen zetten. Ook al heeft Patrick Janssens mij reeds lang van achter zijn loketten geweerd. Net als onze klassezusters de moslima’s, trouwens. Echt lieve meiden waren dat, waar ik graag mee over de invloed van de Arabische kunst in het zuiden van Europa mocht praten. Het Alhambra! Met uitzicht op de Sierra Nevada en de vlakte van Cordoba. Verrukkelijk! Wel wat anders dan die Boerentoren. Zou door Stalin gebouwd kunnen zijn. In elk geval: Janssens wou mij daar weg omdat mijn ‘onverzorgde, niet neutrale baard’ de massa’s zogenaamd van de loketten wegjoeg. Dat was de eerste keer dat Janssens met de massa’s inzat. ‘Marx schrikt de mensen af, met zijn baard. En hij is oud. Oud!’”

De filosoof nipt even aan zijn Fanta, en veegt met een zakdoek zijn mond af. “Oude venten met een lange grijze baard, en moslima’s met hoofddoek, dat wil die bloempotsocialist dus niet achter zijn loketten. (snuift) De neutraliteit van de staat! Heb ik voor zo’n salonsocialist al die pagina’s over de Parijse Commune bijeengeschreven? De staat, inclusief Guy Quaden die de index afschiet, is een instrument in handen van de heersende klasse. Maar de edele burger Janssens? Die is blijkbaar enkel geïnteresseerd in zijn commune met het kapitaal.”

We hadden het die middag nog over de begrafenis van Claus, het fenomeen van de stadsdichter, GBA en Europees voetbal, de Antwerpse ombudsmannen, Bob Cools en het Vlaams Belang. We zongen de Internationale voor het stadhuis. En gingen toen naar huis, in de stilte van de nacht plannen smedend voor een nieuwe arbeiderspartij. De lichtjes van de Schelde...

(pd)

Futna: de waarheid over stoofvlees met frieten

2008-04-03T21:00:00.000+02:00

Arbeiders, opgepast voor vettig stoofvlees met frieten!

Het is in het tumult over een amateuristisch filmpje van een Hollands politicus een beetje verloren gegaan, maar uw dienaar heeft de afgelopen week de wereld en haar bewoners proberen te waarschuwen voor naderend onheil. We hebben het inderdaad over de nare gevolgen van stoofvlees met frieten. Stoofvlees, met van die gele frietjes? We horen de politiek correcte kerk al grommen, grienen en huilen. Welaan, zie ze daar een potje staan smieren, onze westerse vrijheden vervloeken en grinniken. En intussen, als een sluipend maar dodelijk gif, rukken de extreme porties van carbonade met friet overal ter wereld op. Dat dit soort “maaltijden” - ja, dag Jan! - ons in een afgrond van levensverkortende zwaarlijvigheid meesleurt? Niemand die het onder ogen wil zien.

Behalve uw dienaar en zijn dierbaren, die middels een verlicht kolonialisme hun superieure recepten in alle uithoeken van de wereld aan de man en vrouw brengen. Daarvoor onze dank aan uithaalpizzeria IMF, snackbar voor de pikantste privatiseringen. Dit alles met het oog op de volgehouden plundering van de openbare dienstverlening, zoals water en elektriciteit. Goederen die aan de aanhangers van stoofvlees met frieten toch niet wel besteed zouden zijn.

Arme Westerling. Geloof toch niet dat zo’n ingeweken bord vol met stoofvlees met frieten zijn ware natuur zomaar onder je neus zal onthullen. Zo geniepig zijn die extreme porties wel. De meesten zijn vriendelijk in je gezicht, maar intussen omsluipen ze je, bespieden je, zetten je op het verkeerde been, zoeken naar een gaatje in je verdediging, om dan onverhoeds toe te slaan, als je de mayonaise reeds vriendelijk aan een tafelgenoot hebt doorgegeven. Kijk tijdens de momenten die je met zo’n carbonade doorbrengt maar flink uit je doppen. Drijft daar geen bom tussen de vleessaus?

Wil je de ware aard van die o zo onschuldige porties stoofvlees met frieten kennen? Sla het kookboek erop na. Verder moet een geïnformeerd man en vrouw het niet zoeken. “Bak het vlees goed bruin in de bakboter.” Wat kunnen wij daar aan toevoegen? “Tijdens het aanbakken zout en peper toevoegen.” Wat als we over die wetenschap beschikten voor er twee vliegtuigen de WTC-torens doorboorden? “Het stoofvlees is gaar als het bijna uit elkaar valt.” Zelfmoordaanslagen!!!

“In combinatie met Belgische frietjes en verse mayonaise een echte lekkernij!”

Geloof het niet, Westerlingen en aanhangers van de vrije lichaamsbeweging. Fut-na! Niet het kapitalisme leidt tot miserie, onderdrukking, poelen van armoede, oorlog en terrorisme! Niets mee te maken! Waar halen ze het? ’t Is de opgang van stoofvlees met frieten, zoals beschreven in het Kookboek.

Mag dat nog gezegd worden, vandaag?

(pd)

Leterme I: champagne, dalende koopkracht en borrelnootjes

2008-03-27T21:00:00.019+01:00

- Leterme (CD&V): "Huhuh. Dit doet me denken aan de klasfoto's van toen ik nog een broekventje was. Huhuh. Eindelijk de baas in de klas. Eindelijk! Joepie! Een neoliberaal klasje. Eeeuk, niet aan mijn oor trekken, Quickie! Af, af."

- Dewael tegen Vandeurzen: "Zoals Karl Marx reeds zei: it's the economy, stupid!"

- Vandeurzen tegen Dewael: "Nochtans, een dalende koopkracht? Wij zijn daar niet voor of niet tegen met de CD&V. De economie is een belangrijke pijler van de vooruitgang, waar we met deze ploeg voluit op moeten inzetten. Collega Dewael denkt daar exact hetzelfde over, stel ik vast."

- Charles Michel (MR): "Hmm, minister van Ontwikkelingssamenwerking. Eén langgerekte zakenreis. Waar zijn mijn valiezen? Tandpasta, mp3-speler, 3 flessen eau de cologne,..."

- Inge Vervotte (CD&V): "Wie had kunnen bevroeden dat ik als eenvoudige vakbondsvrouw minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven zou worden? Welke slimmerik had zoiets in vredesnaam nog maar kunnen bedenken? Als iemand De Post en de NMBS verder op het spoor van de liberalisering en privatisering kan zetten, ben ik het wel. Dank u, Luc Cortebeeck en het ACV."

Gesloten postkantoren, here I come!"

- Pieter De Crem (CD&V): "Geef acht! Dit is uw commandant die spreekt. België in de NAVO. Yeah."

- Reynders (MR): "Wie is die man aan mijn linkerkant? Ober, voor mij een glas champagne, alsjeblief."

- Milquet tegen Onkelinx: "Laurette, denk je dat we zullen moeten besparen? Denk je dat?"

- Onkelinx tegen Milquet: "Joëlle, zelfs al moeten we een tikkeltje besparen, dan doen we het wél met een supervrouwelijke flair, meid. Nog een geluk dat er in de regering van een loonkloof tussen mannen en vrouwen geen sprake is. Anders deed ik echt niet mee. Ik ben niet van plan om me te laten uitbuiten. Ook daarom zijn er socialisten nodig in deze regering."

- Etienne Schouppe (CD&V): "Een grote staatshervorming, pfff, ik word al moe als ik eraan denk. De Wever, pas op hé vriend. Dit is ons feestje. Dit is ons feestje! Kom het niet verknoeien, hé vriend. De tsjeven zijn er weer bij. Waar zijn de borrelnootjes?

Ober! Ober! Is dit een niet-objectieve stroom van borrelnootjes naar het zuiden van het land, in het bijzonder naar mevrouw Arena hier? Ongehoord!"

(pd)

Snelwandelen en stalinisme

2008-03-20T20:00:00.005+01:00

Jacques Rogge van het Internationaal Olympisch Comité laat de tientallen Tibetaanse slachtoffers van het Chinese staatsgeweld niet aan zijn sportieve hart komen. Helaas. The show must go on. Wat kan een mens doen? Behalve zijn schouders ophalen, bij de aanblik van zo'n versmachtende dictatuur. Zeker als die dictatuur de grenzen opengooit voor wilde kapitalistische weldoeners. Een dynamisch volkje, zeker, zonder wiens inspanningen de moderne beschaving nooit zo ver was gekomen.

In China heet die beschaving: arbeiders die 12 uur op een dag labeuren, en soms de nacht doorbrengen in een veredeld gat in de muur. Terug naar de 19e eeuw. Investeerders voorzien van een zakrekenmachine likkebaarden bij de gedachte aan zo'n streepje superuitbuiting. En dus krijgen de stalinistische fossielen in Peking genereus een Olympisch duwtje in de rug.

Jacques Rogge vindt dat je de Olympische Spelen, een investering als een andere, niet moet laten opdraaien voor de propagandaoefening van een autoritair regime. Sport verenigt. Zwart, blank, geel, en businesslui. Het IOC overweegt, naar aanleiding van de gebeurtenissen in Tibet, zelfs om een aantal sportieve disciplines te voorzien van een vleugje couleur locale. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om het Politbureau op de beloftevolle weg van het kapitalisme te houden.

Bereid u deze zomer dus voor op:

- De 400 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Boksen met boeddhistische monikken

- Hoogspringen in de smog

- Turnen met strijdbare syndicalisten (in de gevangenis van Peking)

- Speerwerpen, met betogende Tibetanen als doelwit

- Judo met de milieunormen

- Boogschieten op het Tienanmenplein

- De 10.000 meter arbeidersbetogingen uiteen slaan

- Gewichtheffen, maar zonder democratische rechten

- De 100 meter je mond houden

- 20 kilometer snelwandelen als de politie achter je aan zit

- Verspringen, als de nieuwe kapitalisten je buitengooien

- 110 meter horden en mediacensuur

- Polstokspringen met de Dalai Lama

- De 3000 meter "Haha, winst primeert op mensenrechten. Naïevelingen!"

Ja, dat wordt smullen deze zomer, daar gaan Jacques Rogge, het IOC en het marktgerichte Politbureau wel even voor zorgen.

De Chinese leden van het CWI, klassebroeders en -zusters van LSP, eisen:

"Nationaliseer de sport onder arbeiderscontrole. Weg met de kapitalistische en stalinistische elites.

Stop de Spelen, voor een massabeweging die alle stadions bezet, ter plekke arbeiderscomités verkiest en een democratische en socialistische maatschappij instelt. Dan, alleen dan, mogen die Olympische Spelen wat ons en de Chinese werkende massa's betreft nog doorgaan.

Fuck y**, Jacques Logge!"

Geef ze eens ongelijk.

(pd)

De professor en zijn kasteel: wordt balkanisering de nieuwe punk?

2008-03-06T23:00:00.001+01:00

Beste vrienden, kameraden-bolsjevieken en Grondwetspecialisten, Etienne Vermeersch heeft zich weer eens in de voorste rangen van een niets ontziende kruistocht geworpen. Doe geen moeite, het is sterker dan de professor zelf. Planetaire overbevolking? De
terugkeerwoorwaarden van economische vluchtelingen? Hoofddoeken die de burger en de professor himself van achter het stadsloket de stuipen op het lijf jagen? Je kan het zo gek niet bedenken of Vermeersch heeft het met typerende diepgravendheid opgelost. De man heeft een puzzelend meesterbrein om u tegen te zeggen. Kent de hele Grondwet van buiten. Plus alle mensenrechtenverdragen die de geschiedenis ooit heeft voortgebracht, sinds de Romeinen.

Het viel dus te verwachten dat Vermeersch ook de nationale kwestie in België eventjes zou regelen. Verbazingwekkend dat hij de politici zo lang heeft laten verder knoeien, alvorens met zijn eigen onklopbare analyses op de proppen te komen.

Wat er ook van is: bij de VRT zouden ze best dat opgeklopte Eurosongcircus van Bart "kijk mij weer eens postmodern ironisch wezen" Peeters elke zondagavond meteen stilleggen. Er is namelijk al een geschikte kandidaat om naar het verre Servië af te zakken: de Gravensteengroep. Op drums: Piet van Eeckhout, slager van de cymbalen. Soms ook advocaat, maar verregaand woest op de Walen (net zoals de Serviërs gebeten zijn op de Kosovaren). Een angry young (nou ja) man, die zijn onstuimig slagwerk ziet als eerste stap naar een onafhankelijk Vlaanderen! Spijtig dat vader Dillen deze muzikale oerkracht niet meer heeft mogen meemaken.

Maar in de dampende kerkers van het Gravensteen liep nog ander muzikaal talent rond, dat ook boven de grond - meer bepaald in nationalistisch Servië - zijn kunsten hoopt te openbaren. In naam van het Europa van de volkeren, het spierwitte sluikhaar met bestudeerde cool door het zwerk werpend op de tonen van kilo's gitaarvervorming, zijn opwippende brilmontuur daarbij met moeite op de neus houdend, zo algeheel opgaand in de sfeer van de nieuwe Gravensteenpunk: Ludo Abicht. In een recent verleden moraalfilosoof van de gulden, zij het dikwijls onproductieve, middenweg. Vandaag: de met zijn veiligheidsspelden en decennia oude KP-insignes vergroeide Sid Vicious van het gezelschap.

Aan de zwiepende kop van Abichts lichtbruine Fender Telecaster uit 1954 hangt uitdagend een geel-zwart leeuwenvlagje te bengelen. Onderwijl laat de oude als een bezetene zijn gitaar tegen een stel onfortuinlijke geluidsboxen rammen en beuken. Moet dat stuk of zo? Heeft er iemand transfers naar Wallonië in weggestopt? Dit extremistisch gedrag is, gokken wij, vast toe te schrijven aan de Unizo en Voka-filosofie van de heer Abicht. Hij scheen ons vroeger zo'n beschaafd man toe. "God save the Queen, her anti-Flemish regime" keelt de herboren nationalist nu met een zwaar Londens accent. De gepensioneerde Abicht wisselt een blik van verstandhouding uit met Van Eeckhout achter de drums, die daverend zijn anti-Waalse duivels blijft ontbinden. De Vlaamse Sid/Ludo Vicious lanceert, wellicht door Van Eeckhouts helse slagwerk vooruit gestuwd, een klodder van een fluim richting ingebeeld publiek (Joëlle Milquet en het CDh?) in het duistere gat voor hem. Weerklinkt daar het rinkelen van middeleeuwse ketenen? Nope, het is Bart Maddens die in naam van Vlaanderen zijn basgitaar heeft omgegord.

Meer punk dan Leerstoel Politicologie Bart Maddens kom je ze nog maar zelden tegen. Met één snaar en amper twee vingers wordt zowaar de balkanisering van geheel ex-Joegoslavië geëvoceerd. Nog een geluk dat ze dat daar een beetje gewend zijn. In tegenstelling tot de onderaardse kerkers van deze burcht, waarvan de wanden trillen onder het puik verloonde gebeuk van de Gravensteengroep.

Onze inzending voor Eurosong - tevens de laatste, want wat is na deze ingewikkelde, weinig transparante songstructuren nog de zin van België? - heeft ook een leider. Etienne Vermeersch. De Johnny Rotten van het links-progressieve nationalisme. "Pa-pa-pa-rasites, you French speaking pa-pa-pa-rasites!" De professor houdt er niet van om persoonlijk denigrerende uitspraken te doen. Behalve als het over de Walen en andere niet-neutrale bevolkingsgroepen met een hoofddoek gaat. Dan is alles gepermitteerd. Vermeersch headbangt tussen de Verlichtingsslogans door ("Reason! Facts! Territory principle! Facts! Again, facts! Missionary position!") dat het een lieve lust is. Tijdens een infernale bassolo van Bart Maddens, die vanop zijn versterker ei zo na in het kapsel van achtergrondzangeres Brigitte Raskin springt, roept Vermeersch op om "No concessions! No concessions!" te doen. De verengelsing van het onderwijs is effectief een pest, als je al gebukt gaat onder zoveel Franstalig cultuurimperialisme.

Het ongenoegen van de Vlaamse middenklasse was zelden zo doorleefd, als die namiddag in het Gravensteen. "Waarom is het kapitalisme zo moeilijk?" zag je Dirk Denoyelle, geïnspireerd meppend op de conga's, denken. Uit de weg Servische nationalisten en Kosovaarse separatisten: Eurosong is dit jaar van ons. Het is dat, of we splitsen af van dat hele gedoe.

(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

2008-02-28T20:00:00.001+01:00

Door Geert Cool

Jurgen "Ben ik in beeld" Verstrepen

Jurgen Verstrepen werd in de Gazet van Antwerpen op de korrel genomen. De krant presteerde het om eens na te gaan bij hoeveel werkgevers de mediaspecialist van Lijst Dedecker reeds was gepasseerd. Ze kwam aan 14 radiostations, 4 televisiezenders en intussen twee politieke partijen.

De logische vraag na een dergelijk overzicht is: what's next? GVA gokt dat de jobhopper na de politiek wel iets anders zal zoeken, als er maar "massa-communicatie" bij te zien komt. Met andere woorden: Jurgen is bijzonder mediageil en kan er niet tegen als hij een paar dagen niet in de gazet komt.

Racisme, ja! Separatisme, nee!

De Kosovaarse onafhankelijkheid zou de Vlaams-nationalisten tevreden moeten stellen. Zou je toch denken. Maar er is natuurlijk jaloezie en nog iets veel ergers. Het VB schrijft dat het "gemengde gevoelens" heeft bij de onafhankelijkheid van Kosova.

De reden is niet de onafhankelijkheid op zich, maar wel het volgende: "Europa heeft er een moslimstaat bij". De partij stelt vast dat van de 2 miljoen Albanese inwoners 90% moslim is, waarna onvermijdelijk de conclusie volgt dat Kosova een "bandietenstaatje" is...

Blijkbaar gaat racisme bij het VB nog steeds voor op nationalisme. En dan maar klagen over de vette vissen die in België naast de pannen belanden bij de onderhandelingen over de staatshervorming.

Nazi's, met filter

De jaarlijkse NSV-betoging vindt dit jaar plaats in Gent. Daar zouden ze het wel eens zonder de steun van de kameraden van het KVHV moeten doen. In Gentse KVHV-kringen is men naar verluidt niet tevreden met de NSV-houding tegenover het KVHV en een aantal kritieken op het feit dat het KVHV te radicaal zou zijn.

De overlappingen tussen NSV en KVHV zijn groot in Gent, maar bij KVHV wordt NSV blijkbaar gezien als een "filter" om dubieuze figuren buiten te houden. Dan gaat het onder meer over aanhangers van Dedecker of Dewever. Of, zo vernamen we het althans, zelfs een heuse Marokkaan die lid was geworden van NSV... Die arme jongen wist wellicht niet waar hij was terechtgekomen. Maar in KVHV-kringen wordt wel gefluisterd dat die Marokkaan er met de kas vandoor was gegaan. Tja, het blijven rare jongens die Germanen!

Column: Wat is er links aan dit “links manifest”?

2008-02-24T19:00:00.001+01:00

Door Karel Mortier

Een aantal linkse nationalisten (die zich overigens niet op die manier bekendmaken) en andere intellectuelen heeft in De Standaard een zogenaamd manifest geschreven. Ze lijken in de eerste plaats hun eigen “progressief” wereldje op de korrel te nemen, dat ze à la Bart Somers verwijten “conservatief” te zijn en mee te heulen met de belgicisten. In de tekst geven ze echter geen antwoord op de oorzaak van de huidige communautaire problemen. Qua voorstellen en analyse sluiten ze aan bij wat we al maanden te horen krijgen van de traditionele, burgerlijke partijen. Ze gaan zelfs een stukje verder: als er aan de zogenaamd gerechtvaardigde “Vlaamse eisen” niet wordt tegemoet gekomen, dreigt deze Gravensteengroep met een splitsing van België.

In de tekst schrijven ze allereerst terecht dat de arbeidersbeweging een belangrijke rol speelde in het verminderen van de sociale problemen, maar voor de rest is het onduidelijk in dit manifest wat de rol is van de arbeidersbeweging in de huidige problematiek.

Het lijkt er een beetje op dat de sociale strijd is gestreden en dat de arbeidersbeweging in de mist van de geschiedenis is verdwenen. Het volstaat om een krant van de laatste weken open te slaan om te zien dat dit niet het geval is. De auteurs van het manifest klagen dat de sociale en culturele rechten van de Nederlandstaligen in ons land slechts op een geleidelijke manier tot stand zijn gekomen, wat volgens hen heeft geleid tot een complexe staatsstructuur en een institutioneel doolhof.

Dit zou volgens hen de voornaamste oorzaak zijn van de huidige problemen. De auteurs van het stuk maken een zeer strak, mechanisch onderscheid tussen de sociale geschiedenis - met daarin de rol van de arbeidersbeweging - en de Vlaamse kwestie, die zou hebben geleid tot een complexe staatsstructuur. In realiteit loopt de sociale en nationale kwestie in ons land uiteraard als een rode draad doorheen onze geschiedenis. Beide zaken kunnen helemaal niet los van elkaar worden gezien.

De arbeidersbeweging heeft trouwens niet alleen een rol gespeeld in het afdwingen van economische rechten, zoals het manifest lijkt te suggereren, maar heeft ook een belangrijke rol gespeeld in het afdwingen van taal- en culturele rechten voor de Vlamingen. Het is de arbeidersbeweging, gesteund door een aantal progressieve liberalen, die het algemeen stemrecht in ons land heeft afgedwongen, wat heeft gemaakt dat de “Vlamingen” voortaan een electorale meerderheid vormden in ons land. De arbeidersbeweging had veel vroeger een belangrijkere rol kunnen en moeten spelen in het oplossen van de nationale kwestie, moest de leiding van de sociaal-democratie, en in mindere mate de KP, deze kwestie niet in een lade hebben gestoken onder die van de vrouwenrechten en de Belgische kolonies. Op die manier had men kunnen vermijden dat de Vlaamse beweging werd gedomineerd door rechts, extreem-rechts en kleinburgers allerhande, en had men de nationale kwestie in ons land op een andere manier kunnen aanpakken dan de laatste decennia. Dit terzijde.

De auteurs lijken de indruk te wekken dat de complexe staatsstructuur enkel een gevolg is van de vele compromissen van de afgelopen 100 jaar rond de taalkwestie, en dat dit de oorzaak is van de huidige problemen. Je kan even goed beweren dat het huidige Belgische sociaal model via compromissen tot stand is gekomen en komt! En dat, vanzelfsprekend, op basis van de krachtsverhouding tussen de arbeidersbeweging, de heersende politiek en het patronaat op een gegeven moment.

Het ontstaan van de gewesten in ons land is helemaal geen Vlaamse eis en heeft op zich weinig met taalrechten te maken. Het vreemde van het manifest is ook dat men afkomt met de taal- en culturele rechten van de Vlamingen, en beladen termen als “cultureel imperialisme” gebruikt, daar waar dit oorspronkelijk helemaal geen belangrijk punt was in de huidige discussie.

De eisen van het Vlaams parlement voor de huidige staatshervorming, die reeds een aantal jaar geleden vorm hebben gekregen onder druk van een aantal Vlaamse lobbygroepen, hebben weinig te maken met de houding van een aantal “hoogopgeleide” Franstaligen in de rand. Net zomin met de aanspraken van de Franstalige politici op een aantal Brusselse randgemeenten.

Een kleine minderheid van Vlaams-nationalisten zal daar de laatste jaren wel mee bezig geweest zijn, maar dit was politiek helemaal niet actueel. Vlaams-nationalisten links en rechts mogen dan denken dat Voka en Unizo hun leden hebben gemobiliseerd om het “Franstalige imperialisme” in de rand te stoppen, maar laat ons ernstig wezen. Het is niet omdat een Franstalig politicus Brussel wil uitbreiden dat Voka en Unizo grote delen van het sociaal-economisch beleid naar de gewesten willen overhevelen.

De realiteit is omgekeerd. De eis van Franstalige politici om Brussel uit te breiden is een gevolg van de socio-economische eisen vanuit de Vlaamse, burgerlijke partijen. De auteurs van het manifest lijden blijkbaar aan dezelfde ziekte als de rest van het Vlaams-politieke establishment: ze denken dat ze in een land dat gebouwd is op complexe compromissen hun voeten kunnen vegen aan de standpunten en opvattingen van de andere gemeenschap.

Waar is de klasseanalyse?

Voor de linkse nationalisten is dit wellicht een gevolg van het feit dat ze sowieso niet geïnteresseerd zijn in een toekomst voor België, en niet willen dat er een communautair compromis wordt gevonden. Voor andere ondertekenaars van dit manifest is het wellicht een vorm van intellectuele arrogantie. We hebben gelijk en daarmee punt, gedaan.

“It’s the economy, stupid!” De patroonsorganisaties Unizo en Voka en de Warande-werkgroep - om maar een aantal actoren te noemen die “iets” meer hebben gewogen op deze discussie dan de mensen die vandaag het manifest onderschrijven, en die de eisen van het Vlaamse establishment mee hebben uitgewerkt - willen in de eerste plaats een aantal socio-economische veranderingen afdwingen om hun bankrekening wat meer te spekken. Ze willen hun economische positie omzetten in meer macht.

De huidige problemen hebben in de eerste plaats een economische grondslag, maar daarvoor is in het manifest niet de minste aandacht. Dat is ook niet zo vreemd, gezien de auteurs van het manifest niet vertrekken van een economische of klasseanalyse.

Voor de auteurs van het manifest is het in de eerste plaats een institutioneel probleem. Voor hen is het een gevolg van de compromissen van de traditionele partijen omtrent de nationale kwestie. Ze zien ook een “mentaliteitsprobleem” bij “de Franstaligen”, dat alleen maar kan opgelost worden als ze zich volledig schikken naar de eisen van het Vlaamse (politieke) establishment. Waar zij zich als zogenaamde “links-progressieven” met dit manifest - zeer laat - bij aansluiten.

Nergens in hun stuk leggen ze op een geloofwaardige manier uit wat de oorzaken zijn van de huidige communautaire patstelling, en wat bijvoorbeeld de drijfveren zijn achter de eisen van het Vlaamse patronaat en het politieke establishment. De complexiteit van de staatsstructuur en het Franstalige imperialisme is een wel zeer mager beestje als verklaring voor de huidige problemen.
Onderzoekers hebben aangetoond dat de grote meerderheid van de Vlamingen niet communautair heeft gestemd. Het zou dan ook vreemd zijn om te beweren dat ze voor bijvoorbeeld Yves Leterme hebben gekozen omwille van de “complexe en onbevredigende” staatsstructuur. Het is trouwens kortzichtig om te denken dat een zoveelste staatshervorming de zaken minder complex zou maken, laat staan dat ze de verhoudingen tussen de gemeenschappen zou verbeteren.

De auteurs van het stuk stellen de burgerlijke politiek niet in vraag. Wat denken ze dat er concreet zal veranderen na de zoveelste staatshervorming, als het systeem en haar politieke vertegenwoordigers dezelfde blijven? Wat de auteurs zeggen is dit: “Het is allemaal de schuld van de Franstaligen. Wij hebben gelijk. Geef ons onze zin en dan komt het misschien goed, anders worden we onafhankelijk.”

Het is die manier van denken van een aantal kleinburgers in Vlaanderen die de patstelling mee heeft veroorzaakt, eerder dan de complexe staatsstructuur. Een logisch gevolg van de - laat ons een kat een kat noemen - Vlaamse kleinburgerlijke logica van de auteurs is om België op te doeken. Het is immers een fantasie te denken dat één gemeenschap zomaar zijn wil kan opleggen aan een andere gemeenschap, wat de auteurs duidelijk willen. Deze zogenaamde “linkse intellectuelen” willen in de praktijk een burgerlijk België inruilen voor een even of nog burgerlijker Vlaanderen, zonder enig perspectief dat dit een stap vooruit zou zijn voor de arbeiders in Vlaanderen, Wallonië, of elders.

Voor hen doet het er niet toe dat in een “onafhankelijk Vlaanderen” Voka en Unizo de plak zullen zwaaien, laat staan wat er gebeurt met Brussel of Wallonië. Zolang we maar “transparante staatsstructuren” hebben en met een Vlaams paspoort naar de douanebambten op Brussels Airport kunnen zwaaien. De criteria in de Vlaamse burgerlijke opinie om als links door het leven te gaan zijn weliswaar niet hoog, maar dit is al te bedenkelijk.

Neoliberale linkerzijde aangetast door rechts-nationalisme

De standpunten van deze intellectuelen worden overigens grotendeels gedeeld door wat in Vlaanderen doorgaat voor politiek links. In zekere zin hebben ze helemaal geen reden tot klagen. Vandaar dat hun manifest in de eerste plaats is gericht tegen de “belgicistische” gevoelens die in de culturele wereld aanwezig zijn. Politiek staan ze helemaal niet geïsoleerd. SP.a en uiteraard de links-nationalisten van SPIRIT stappen volledig mee in de logica van de ondertekenaars van dit manifest. Zelfs Groen! is voorstander van een staatshervorming en een splitsing van B-H-V zonder compensaties voor de Franstaligen.

In die zin wijst deze tekst op een duidelijke kloof tussen enerzijds de linkse achterban van die partijen en, anderzijds, de communautaire posities die die partijen in de discussie innemen rond de onderhandelingstafel en achter de schermen. Op Vandenbroucke na is er volgens ons niemand binnen de SP.a die de eisen van de Vlaamse regering naar buiten toe verdedigt, laat staan dat ze uitleggen waar die eisen allemaal goed voor zijn. Hun eigen radicale communautaire opstelling achter de schermen staat in schril contrast met de aandacht die ze eraan besteden naar buiten toe.

Het valt te betwijfelen of het lidmaatschap van de SP.a trouwens akkoord zou gaan met het communautaire eisenpakket waarmee de Vlaamse regering, waar de SP.a deel van uitmaakt, naar de onderhandelingen is getrokken. Om nog maar te zwijgen over wat de “bevriende” sociale partner ervan zou vinden. “Wat niet weet, niet deert” lijkt echter de houding te zijn van de SP.a-leiding, en die van het ABVV.

De ondertekenaars van het manifest hebben een zeer legalistische opvatting - vanuit een zuiver “Vlaams” en geen arbeidersperspectief - van een communautair probleem dat te complex is om op die manier duurzaam opgelost te worden. Op geen enkele plaats in de wereld is een strict legalistische visie, die dan nog niet wordt gedeeld door iedereen, een oplossing voor het nationaliteitenvraagstuk. In tegenstelling tot wat sommigen suggereren zijn wetten interpreteerbaar en niet altijd eenduidig.

Voorbeelden genoeg in de wereld van dit soort conflicten: aan beide kanten zwaait men met de burgerlijke wetteksten en de geschiedenisboeken in de hand om het eigen gelijk en het ongelijk van de anderen te bewijzen. Denk maar aan de discussie rond BHV, die door de auteurs van de tekst nog eens wordt aangehaald. De Vlaamse politici en de auteurs van het manifest zeggen allemaal dat B-H-V moet worden gesplitst van de rechtbank, of vanuit andere wettelijke principes, daar waar de rechtbank dat nooit met zoveel woorden heeft gezegd. Wettelijke principes zijn uiteraard voor discussie vatbaar en worden niet altijd door iedereen gedeeld. Dat dit zonder compromissen moet gebeuren, zoals ook de auteurs willen, staat al helemaal in geen enkel wetboek. Zelfs het territorialiteitsbeginsel waar de auteurs zich op beroepen, is voor discussie vatbaar. Waar blijf je anders met de democratische rechten van minderheden? Soms is het nodig om die toe te kennen, om de eenheid van werkende mensen te kunnen behouden.

Op geen enkel moment schuiven de schrijvers van dit manifest andere argumenten of standpunten naar voren dan hetgeen we maanden geleden al hebben kunnen lezen in de teksten afkomstig vanuit rechts-nationalistische hoek. Het lijkt me best mogelijk om vanuit een socialistisch perspectief argumenten tegen een burgerlijk belgicisme te bedenken. Maar het enige verschil tussen dit manifest en een standaard persbericht van de NVA is dat Etienne Vermeersch er een paar hoogdravende woorden aan heeft toegevoegd, die ons zouden moeten verhinderen om er een rechtse stempel op te drukken. En dat één of andere ex-KP’er er het woord arbeidersbeweging aan heeft kunnen toevoegen op een moment dat Vermeersch aan het slapen was.

Het manifest is niet vanuit het perspectief van de arbeidersbeweging geschreven, laat staan dat het zou zeggen wat de rol is van de arbeidersbeweging in heel dit circus. Er is zelfs geen poging tot analyse van de reële oorzaken van het probleem.

Dit opiniestuk is een slechte poging om een links, progressief tintje te geven aan de huidige communautaire crisis. Het voegt zeer weinig toe aan de discussie. Jezelf progressief noemen en je tegenstanders verwijten dat ze conservatief zijn, is ondertussen tot de draad afgesleten. Ook dat hebben de auteurs trouwens geleend uit rechtse hoek.

De ironie is dat ze zich zelf schuldig maken aan wat ze hun linkse vrienden terecht verwijten. Daar waar sommige linksen op een onkritische manier meeheulen met het Belgische establishment om “België” te behouden, valt er bij monde van de Gravensteengroep geen enkele kritische bedenking te lezen over de rol van het Vlaamse rechtse establishment. Een pijnlijke conclusie voor de links-progressieve, intellectuele elite in Vlaanderen. Of ze nu met een Belgische vlag of een Vlaamse Leeuw zwaaien: ze lopen steeds achter de feiten aan en met al hun intellectueel vermogen slagen ze er niet in om veel meer te doen dan het recycleren van andermans propaganda. Want wat is er nog links aan dit manifest?

Het is tenslotte ook wat vreemd dat linkse intellectuelen die klagen dat ze in een extreem-rechtse hoek worden geduwd zichzelf de Gravensteengroep noemen, naar het middeleeuwse kasteel in Gent waar de Graven van Vlaanderen de regio bestuurden, veelal als leenheren van de Franse koning. Voorwaar, wat is er beter als “links-progressieve” beweging dan jezelf te noemen naar een middeleeuwse villa van de Vlaamse elite die de eigen boeren en ambachtslieden uitmolk, in onderaanneming van een buitenlandse patroon? Waarom noemen ze zichzelf niet meteen Voka?

Osama Bin Laden gevonden!

2008-02-17T18:00:00.004+01:00

Onder het bed van Mia Doornaert

President Bush eist verklaring van Belgische regering

In tegenstelling tot wat vele opiniemakers dachten, bevond de terroristenleider Osama Bin Laden zich de afgelopen jaren niet in een van de klamme vochtigheid druipende grot, ergens in het grensgebied tussen Afghanistan en Pakistan. Een ontoegankelijk en onherbergzaam oord, waar Bin Laden zowel de fiscus als de rekeningen van Electrabel probeerde te ontlopen. De terrorist had uit het Aziatische subcontinent reeds lang de plaat gepoetst, zo is nu uit onderzoek gebleken.

De meest gezochte man ter wereld heeft zich al die tijd onder het bed van de bekende journaliste Mia Doornaert, intellectuele ster van De Standaard, verborgen gehouden. Precies op die plek waar de conservatieve columniste vroeger, alvorens zich genoeglijk op haar hoofdkussen neer te leggen, wel eens een halve bolsjeviek onder de krakende spijlen meende te ontwaren, daar stootte Mia nu - zoekend en tastend in het schemerduister - op een even onrustwekkende ontdekking.

De warrige stoppels op zijn kin en het strijdbare “Allah is Groot en mijn habijt oppermachtig” lieten volgens Mia, in haar eerste verklaringen voor de Brusselse politie en haar geliefde NAVO-bondgenootschap, geen twijfel mogelijk. Dit was ofwel een directe linkerhand van Bin Laden, ofwel de meest gezochte terrorist “in hoogsteigen persoon” (waarmee ze in één moeite aanspraak maakte op een flinke som geld van “mijn goede vriend, de fantastische Mister Bush, die ik in al zijn oorlogen tegen de Arabier door dik en dun heb gesteund - en jullie, heren?”). Een derde optie was dat “een alliantie van uiterst links met het moslimfundamentalisme” onder haar bed had postgevat. Aan zo’n alliantie was volgens Mia niets tegennatuurlijks. Iets wat ze van andere allianties wel vond.

Mia sleurde de tegenwringende fundamentalist met één handbeweging vanonder het bed tevoorschijn. Wat toen volgde, valt nog het best te omschrijven als een wirwar van zwaaiende vrouwenvuisten, hitsige kreetjes en flink behaarde, donkerbruine mannenbenen. Het kapsel van de journaliste was het eerste slachtoffer van dit woeste gevecht, maar die tol was ze bereid te betalen. Na een half minuutje geworstel plofte Mia de fysiek slappe Osama Bin Laden - “islamieten zijn voor mij geen mannen, het zijn verdorven vrouwen” - voor haar neer in een stoel.

Achter de islamitische indringer, die haar met verschrikte ogen zat aan te staren, viel een portret van Generaal De Gaulle van de muur. De Al Qaeda-leider had in zijn leven reeds een en ander meegemaakt, van Russische tanks tot Amerikaanse tapijtbombardementen. Maar niets daarvan had hem op Mia Doornaert voorbereid.

“Mia D. to headquarters... Mia D., Defiant Eagle, to headquarters... The squirrel has hit the tree in the woods of Lake Tango, over.” De columniste legde haar gsm terzijde en schakelde opnieuw over naar haar moedertaal, het Nederlands. “Ik heb niet veel tijd en sta niet meteen bekend voor mijn geduld, stukje fundamentalist. Binnen exact twee uur moet ik weer een van mijn streng-logische columns hebben binnengeleverd. Je hebt er dus belang bij om snel te bekennen, als je tenminste weet wat waterboarding betekent?”

De topjournaliste tikte met haar naaldhakken tegen een emmer water, tot de rand gevuld, naast de poten van haar king size bed. Osama deinsde 10 centimeter achteruit, en prevelde een schietgebedje.

“Tot welke module van de inburgeringscursus ben je eigenlijk geraakt? Bevestig je hier en nu dat je Osama Bin Laden van Al Qaeda bent, die wereldwijd de systemen van vrijheid bestrijdt? Hoe ben je precies onder mijn bed verzeild geraakt, en wat is je professionele bezigheid in het dagelijkse leven? Creëer je welvaart? En o ja, wat mijn lezers vooral zal interesseren: wat zijn je banden met radicaal-links? Plannen jullie een gezamenlijke meeting?”

De Al Qaeda-fanaat dacht dat hij er zich vanaf kon maken door zijn schouders enkele keren verontschuldigend op te halen, begeleid door een wrang lachje om zijn dunne lippen. “En kom me niet vertellen dat je in de jaren ‘80 steun hebt gekregen van het Amerikaanse systeem van vrijheid om je boetiek van de grond te krijgen. Dat simplistische credo krijg ik van je uiterst linkse bondgenoten al genoeg te horen. Allemaal totalitairen, verenigd in de strijd tegen de westerse democratieën!”

Osama Bin laden maakte tegen zijn principes in een V-teken. De man zat een beetje verslagen aan zijn witte jurk te frutselen, ondertussen tegen zichzelf murmelend in een taaltje dat de columniste helemaal niet aanstond. “We want change... Change in our school system, change in the health system... Change...” Mia, eens op stoom gekomen, valt echter nog maar moeilijk af te remmen. “A is A. Een islamiet is een islamiet, en dus niet of nauwelijks integreerbaar in onze normen en waarden. Als A niet A is, dan is het B. En zeker niet C! Wie niet voor de westerse systemen van vrijheid is, is ertegen. En bijgevolg niets anders dan een stalinist. Wat moest bewezen worden, in 9 van de 10 van mijn columns althans! Jef Turf en de KP, eet uw hart op!”

De verbijstering was groot toen het NAVO-bondgenootschap, 5 minuten later, effectief met een 20-tal door Irak geharde Mariniers in de slaapkamer van de columniste binnenviel. “Hello, Defiant Eagle, who saw the squirrel hit the tree in the woods…” Waarop Mia plichtsgetrouw aanvulde: “Of Lake Tango!”. De gevreesde columniste wees triomfantelijk de emotioneel en fysiek afgepeigerde terrorist aan, onderuit liggend op de stoel voor haar. De spanning was te snijden. Toen liet een Marinier, afkomstig uit de zwarte gettowijken van downtown Chicago, zich echter verbaasd ontvallen: “Defiant Eagle... Well God almighty... That’s Barack Obama, not Osama Bin Laden!”

De De Standaard-journaliste sprong zowat uit haar vel. De Democratische presidentskandidaat Barack Obama bleek helemaal van Amerika te zijn overgevlogen, in volle campagne, om zich van de steun van Mia Doornaert te verzekeren! Ze wees ter plekke zijn verzoek af. Niet omwille van zijn looks, maar omdat het een “quasi-stalinistische links-liberale leftie” betrof die misschien ooit een gevechtseenheid uit Irak zou terugtrekken.

De Mariniers mochten desgewenst blijven met hun rollend materieel, maar die Obama moest zijn witte jurk direct teruggeven aan de barones.

(pd)

Vergeet de Oude Germanen niet

2008-02-15T18:00:00.002+01:00

Door Geert Cool

VB: campagne tegen hoofddoek, niet tegen dalende koopkracht

Het VB wil ook in Lier een verbod op het dragen van de hoofddoek voor het stadspersoneel. Het gaat concreet om één personeelslid. Het VB wil echter dat dit personeelslid haar hoefddoek niet langer zou dragen. De partij doet daartoe een voorstel in de gemeenteraad. Jan Mortelmans (VB) verklaart die eis als een resultaat van een "strikte scheiding tussen kerk en staat".

Moest dat argument niet pakken, zal hij er wel een ander verzinnen. Het VB heeft er vooral een probleem mee dat het personeelslid in kwestie "meermaals op de openbare commissievergaderingen aanwezig was met hoofddoek". Het VB in Lier houdt zich bezig met het pesten van het ene personeelslid met een hoofddoek. Burgemeester Vanderpoorten stelde: "Persoonlijk heb ik er geen problemen mee dat mensen hun hoofddoek ophouden. (...) Dit is een typische houding van Vlaams Belang. Ze proberen alleen maar onrust te stoken door die zaken op te rakelen."

In Gent was het een partijgenoot van Vanderpoorten die "onrust" stookte door "die zaken op te rakelen" en stemde haar partij voor het hoofddoekenverbod. Niet alleen het VB is hypocriet, de liberalen kunnen er ook wat van!

Parodie: "Oh kut, alweer een West-Flut"

De Gentse N-GA (Nieuw Gentse Alliantie) steekt de draak met de communautaire heisa van de afgelopen weken en maanden. Ondanks onze sympathie voor de NGA-Busters die ten strijde trekken tegen de Gentse Militantenorde (GMO), vinden we ook de nieuwe CD-single van NG-A wel geslaagd: “Oh kut, t’is een West-Flut”. Het “Boerenlied”. Dit is naar eigen zeggen "een populaire meezinger die op een ludieke manier de West-Vlamisering in het algemeen en de wildgroei van West-Vlaamse huiseigenaren in het bijzonder hekelt."

Bovendien werd beroep gedaan op "professionele Gentse muzikanten en zangers die omwille van het politieke karakter van het lied anoniem willen blijven". Maar vooral: "Bovendien betreft het hier een unieke melodie."

Elke gelijkenis met de single "Oh nee, alweer een moskee" van Filip Dewinter berust naar verluidt op puur toeval. Het was Dewinter die met het idee én de originele melodie was gaan lopen. De discussie over de auteursrechten zou uitgevochten worden in een rechtstreekse confrontatie tussen de GMO en de VMO...

Bart De Wever, gezellig met fascisten?

Bart De Wever wordt door NSV-Gent uitgenodigd om te spreken over de staatshervorming. Voor de NSV is het vooral een charme-offensief naar de NV-A toe. Welke kaakslagen De Wever die avond ook mag toebrengen aan Vlaanderen, het feit dat hij voor de NSV gaat spreken is voor de jonge VB'ers op zich al voldoende. Of voelt De Wever zich wel thuis in die kringen van extreem-rechtse nationalisten?

Na zijn jeugdig bezoek aan Le Pen, zijn aanwezigheid op de begrafenis van Karel Dillen of zijn verontwaardiging over de excuses van de stad Antwerpen naar aanleiding van de jodenvervolgingen tijdens de nazibezetting, zouden we al gaan vrezen dat de NV-A voorzitter eerder Zwart de Bever heet... Opmerkelijk is alvast dat bij de discussie in het Gentse PFK (overkoepeling van politieke studentenclubs aan de universiteit) de NV-A jongeren tegen de erkenning van NSV hebben gestemd.

Dat gebeurde onder meer op basis van het gewelddadige karakter van die groepering. De Wever is het blijkbaar niet eens met zijn eigen jongerenafdeling en gaat plat op zijn buik liggen door voor de NSV te gaan spreken.

KVHV-Gent: fun met de "fasces"

KVHV-Gent blijft een verzamelplaats van extreem-rechts gespuis. Tal van NSV'ers zijn ook actief bij het KVHV en die groep fungeert als officieel erkende studentenclub. Op die manier is er onder meer toegang tot zalen van de universiteit Gent om VB'ers op te voeren.

Binnenkort wordt bijvoorbeeld Bruno Valkeniers aan de studenten van zijn partij voorgesteld op een meeting van het KVHV aan de Gentse unief. Sommige KVHV'ers laten zich niet meteen als politieke softies kennen. Eén van hen stelde bijvoorbeeld dat “scholieren die ook nationalist zijn een ordedienst moeten oprichten om de orde op en rond scholen desnoods met harde hand te herstellen en de devianten, wanna be hippies en decadenten met de fasces te laten kennismaken”. Onder leiding van Tom Vandendriessche werd KVHV-Gent omgevormd tot een verzameling champagne- en kaviaarfascisten, maar daarom zijn ze niet minder radicaal.

Meer info vind je hier: http://ovl.indymedia.org/news/2008/02/21905.php

Frank Vanhecke, degradatiekandidaat

Frank Vanhecke is geen kandidaat om zichzelf als partijleider op te volgen en zal zich voornamelijk bezig houden met de website van het Vlaams Belang. Nu zijn reeds minstens twee personeelsleden met die site bezig en Vanhecke zal hen dus vervoegen. Samen schrijven ze drie tot vier korte stukjes per dag. En dat uiteraard allemaal op kosten van de gemeenschap, die moet opdraaien voor de financiering van de partijen.

Vanhecke wordt dus gedegradeerd. Eerder werd in Gent Francis Van den Eynde gedegradeerd. Dat is de 62-jarige niet goed afgegaan. Naar verluidt zou hij al eens lachend zeggen dat je niet te veel moet rekenen op "vrienden" in de politiek. Zijn gezondheid lijkt hem wel wat in de steek te laten, waardoor het weinig waarschijnlijk is dat Van den Eynde nog terug op het voorplan zal treden.

Het afzetten van Van den Eynde als Gents kopstuk heeft ook gevolgen voor het VB in de Arteveldestad. De partij probeert er steeds meer gematigd uit de hoek te komen. In het gratis tijdschrift "De Strop" wordt zoveel mogelijk benadrukt dat het VB niet op zich tegen alles is, maar uiteindelijk wel. De nuance wordt natuurlijk altijd weggeschreven, maar voorheen zou een vermelding van een nuance als heiligschennis - of erger nog, als een kaakslag - ervaren zijn. Na Van den Eynde lijken de carrièristen en middenstanders het bestuur van het VB in Gent te hebben overgenomen.

Halfbloed fascineert Deman

De Amerikaanse presidentsverkiezingen zorgen ook voor reacties bij sommige Blokkers. Filip Deman heeft het niet begrepen op presidentskandidaat Obama. Is die niet rechts genoeg? Op economisch vlak is Obama zeker niet links te noemen, maar dat ontgaat Deman volledig.

Neen, er is maar één aspect van Obama dat hem is opgevallen: het is een zwarte, of eigenlijk een "halfbloed". Deman stelt dat Obama de Republikeinen kan doen winnen, ondanks de blunders in Irak (Bush had gelijk "toen hij de Taliban in Afghanistan ging uitroken, maar de blunders in Irak worden hem zwaar aangewreven").

Voor de Democraten komt het er volgens Deman op aan om Obama uit te schakelen, maar "te verwachten valt dat de negerbevolking (nogmaals: 15% van de kiezers) het niet zal verkroppen als Hillary Clinton hun Obama uitschakelt". Deman is overigens wat cynisch over de presidentsverkiezingen: ook de Republikeinse kandidaat McCain voldoet niet: die is "eerder centrumrechts en stelt zich erg slapjes op inzake immigratie."

Koopkrachthysterie: Dr. Phil doorbreekt stilzwijgen

2008-02-06T08:00:00.000+01:00

Nu ook erkend als beroepsziekte (en terugbetaald door het ziekenfonds)

Door Johan Achterbos, in De Standaard

Unizo bond de kat van de om zich heen grijpende koopkrachthysterie de bel aan. Maar ook andere officiële instanties, zoals de Vereniging van Vlaamse Huisartsen en de afdeling “Gedragspsychologie, Positieve Beloning en de Vrije Samenleving” van de KU Leuven, mengen zich nu in het koopkrachtdebat.

In navolging van Karel Van Eetvelt van de patroonsorganisatie UNIZO spreken de vorsers van een “nieuw, voorheen onbekend ziektebeeld, dat even plots kan toeslaan als weer kan gaan liggen”. Een beetje zoals de najaarswind, suggereerden sommige klimatologen reeds. Maar die vergelijking is “misleidend in zijn eenvoud”, naar de mening van tal van wetenschappers die zich grondig in het fenomeen hebben verdiept.

Eén van hen is Dr. Phil. Grijzende krullen, geleerd brilletje, bedachtzaam en zorgvuldig formulerend. Dr. Phil is werkzaam bij het urgentieteam “Koopkrachthysterie” van de voornoemde afdeling van de Leuvense universiteit. We laten de bezorgde wetenschapper zelf aan het woord: “Bij de spoedafdeling van UZ Gasthuisberg kunnen we de toeloop amper nog aan. De laatste maanden, nog voor de stakingen in het verre Limburg de kop opstaken, zagen we een gestaag toenemende stroom van koopkrachthysterici (wijst naar een pak papieren met statistieken op zijn bureau, en enkele veelbetekenende foto’s aan de muur).”

“Kijk,” zegt Dr. Phil terwijl hij zich moeizaam ophijst van achter zijn bureau, “dit zijn mensen die er rotsvast van overtuigd lijken dat ze in de krant hebben gelezen dat ze tot 300 euro meer moeten gaan betalen voor hun elektriciteit. Op jaarbasis, welteverstaan. 300 euro!”

De dokter kijkt ons spottend en enigszins verwijtend aan. Wij trekken een zuur gezicht. “Bij een aantal van hen was duidelijk het licht uitgegaan, ze waren volledig overstuur. En dan moesten ze nog naar de pomp voor benzine, en een ordinair brood inslaan bij de bakker. Sommige van de arbeiders die wij hier in Leuven onderzochten, spraken zelfs van (pauzeert even, alsof er iets onheilspellends zit aan te komen)... sta-ken.”

Dr. Phil werpt enkele tellen een veelzeggende blik op zijn bezoeker, uw reporter staat even hard aan de grond genageld als de wetenschapper zelf.

“Nee, nee, geen zitactie onder het luidkeels zingen van ‘We shall overcome’, waarbij iedereen elkaars handjes vasthoudt met een psychologisch verklaarbare krop in de keel. Nee, staken... Zoals wanneer arbeiders collectief het werk neerleggen. Onbegrijpelijk... (schudt het hoofd) Wat kan van zo’n gedrag de stimulus zijn? (wijst met een zwaaiende, half beschuldigende vinger een stapel boeken aan) Al die naslagwerken heb ik erop nagepluisd. Niks te vinden!”

Dr. Phil zoekt nog steeds naar vrijwilligers - vooral arbeiders en bedienden - die zich aan hun koopkrachthysterie willen laten onderzoeken. Het team van Dr. Phil staat, tussen 9 en 5, paraat. Het laat zich moreel begeleiden door Professor Roger Blanpain, de man van het Arbeidsrecht, die elke middag pannekoeken met bruine suiker komt bakken bij het Urgentieteam. Uit solidariteit. “Als het IMF zegt dat de index teveel afhankelijkheid creëert,” poneert een gedreven Dr. Phil, “dan kan ik mij daar als psycholoog volledig in vinden. Wij proberen de mensen terug op eigen benen te laten staan. De eerste stap in zo’n moeizaam leerproces is dat de werkende klasse erkent dat het probleem bij haarzelf zit. (kijkt ons even indringend aan, schudt vervolgens meewarig het hoofd) Zeker niet bij het winststreven van de patroons of het beleid van onze politici.”

De oude wijze vorser zit bijna snikkend met de handen in het haar, wanneer we aanstalten maken om onze jas vast te knopen, en Volkswagengewijs naar de redactie terug te tuffen. “Ik vertel u dit als psycholoog: de politici worden onderbetaald, voor het ondankbare werk dat ze dag in dag uit verrichten. 6000 euro per maand is een echte habbekrats, als je bedenkt hoe dikwijls een hedendaags politicus de werkende bevolking bij de neus moet nemen. Een habbekrats!”

We hebben inmiddels onze paraplu opengezet en groene rijlaarzen aangetrokken. Maar ook dat houdt de moderne ziener, Dr. Phil, niet tegen. “Voor zo’n karig loontje worden ze dan ook nog eens geacht De Post als publieke dienst met de grond gelijk te maken. Ongelooflijk!”

Vlaanderen zou wetenschappers als Dr. Phil moeten koesteren, denken we peinzend bij onszelf, wanneer we met onze rijlaarzen de Volkswagen instappen en snerpend van de oprit verdwijnen. Bijna rechtstreeks de file rond Brussel in.

Koopkrachthysterie: vraag raad aan uw apotheker, niet aan de regering of patroons

(pd)

Column: Wat wil “Vlaanderen”? Niet in onze naam.

2008-02-03T11:00:00.000+01:00

Door Karel Mortier

Vandaag is in de media bekend geworden met welke eisen de Vlaamse regering naar de onderhandelingen trekt. Het enige resultaat van 6 maanden onderhandelen is dat de Vlaamse regering - waar SP.a voor alle duidelijkheid nog altijd deel van uitmaakt - haar lijstje van bevoegdheden die moeten worden overgedragen naar de regio’s en gewesten lijkt te hebben verlengd.

Het doel van het Vlaamse eisenpakket is volgens de Vlaamse minister-president Kris Peeters (CD&V) niet om België op te heffen of om de solidariteit tussen de regio’s af te bouwen, maar om de problemen van de mensen op afdoende wijze aan te pakken. De enige manier om die problemen aan te pakken, volgens de Vlaamse regering, is door de overdracht van een pak extra bevoegdheden naar de gewesten en gemeenschappen.

Het volstaat om te kijken naar bevoegdheden die reeds jarenlang zijn geregionaliseerd, zoals sociale huisvesting en onderwijs, om de leegheid van dergelijke slogans te doorprikken. Sociale huisvesting is sinds jaren de bevoegdheid van de gewesten, maar vandaag zijn de wachtlijsten voor een sociale woning nog nooit zo lang geweest. Het percentage sociale woningen in Vlaanderen behoort nog steeds tot de laagste van Europa. Het gebrek aan goedkopen woningen is één van de grootste problemen in Vlaanderen, maar liever dan dit probleem aan te pakken wil men bijkomende bevoegdheden.

Recente onderzoeken hebben aangetoond dat Vlaanderen qua sociale ongelijkheid binnen het onderwijs één van de slechtste leerlingen is van Europa, hoewel onderwijs één van de eerste bevoegdheden is die werd geregionaliseerd. Tientallen jaren van “goed bestuur” in Vlaanderen hebben daar weinig aan veranderd. Onderwijs in Vlaanderen is ook veel duurder geworden. Voor veel mensen met een laag inkomen is het vandaag veel minder toegankelijk dan vroeger.

En wat dan met de idee dat na de regionalisering van de wapenexport Vlaanderen een strenger exportregime zou hanteren dan toen het nog een federale materie was? Het excuus dat het maar om versnellingsbakken en ander onschuldig materiaal gaat, is niet veel beter dan het excuus dat Nepal indertijd een “prille democratie” was. De Vlaamse regering beschikt reeds over veel instrumenten om een sociaal beleid te voeren, maar we kunnen alleen maar vaststellen dat de burgerlijke partijen hebben nagelaten om dit te doen. Het is een grote illusie te denken dat een aantal bijkomende bevoegdheden opeens een beter beleid zou opleveren voor de mensen.

De eisen van de Vlaamse regering gaan ver. Eerst wou men bijvoorbeeld dat de regio’s inspraak moesten krijgen bij de spoorwegen. Vandaag is dat al niet meer voldoende en pleit men voor de splitsing van de NMBS. De opdeling van de NMBS in drie verschillende entiteiten was blijkbaar niet voldoende. Eerder deze week stelde Inge Vervotte (CD&V), die verantwoordelijk is voor de te privatiseren overheidsbedrijven, dat de organisatie van de spoorwegen te complex is waardoor er allerlei problemen ontstaan.

Het is maar de vraag hoe Inge Vervotte de complexiteit van de NMBS denkt te verminderen door op Belgisch grondgebied 3 spoorwegmaatschappijen op te richten. Die 3 maatschappijen zullen dan wellicht nog eens opgesplitst worden in een infrastructuurbeheerder en één - en later wellicht meerdere - maatschappijen die treinen inleggen. In vergelijking met landen als Duitsland en Frankrijk is België maar een klein land. Met de nakende liberalisering van het openbaar en goederenvervoer zullen die regionale spoormaatschappijen wellicht binnen de kortste keren worden overgenomen of weggeconcurreerd door hun buitenlandse concurrenten. Wellicht dat de meeste Vlaamse politici daar niet eens een probleem mee zouden hebben, als die grote B maar verdwijnt aan de stations en op de treinen.

Veel van de recente voorstellen van de Vlaamse regering zullen door de Franstalige politici ook als een bewijs worden gezien dat de Vlaamse eisen die vandaag en gisteren op tafel lagen gewoon een stap zijn in de richting van een totale splitsing. Wat betreft de NMBS staat dit ook gewoon zo in de verklaring van Peeters tot het Vlaams parlement. “Ook de exploitatie van de NMBS moet geregionaliseerd worden. In afwachting pleiten we voor een volwaardige aanwezigheid van de gewesten in het bestuur van de NMBS en een grotere inspraak en betrokkenheid bij het investeringsprogramma van de NMBS”.

Peeters mag dan wel zeggen dat België gewoon blijft bestaan, veel meer dan de façade blijft er niet over en dan wellicht nog alleen omdat ze niet weten wat ze met Brussel moeten aanvangen. Op een moment dat de Franstaligen moeite hebben met het idee dat regio’s inspraak krijgen in de NMBS is het maar de vraag wat ze denken van het idee om de NMBS te splitsen.

Misschien absurd maar als we bijvoorbeeld zien dat Bert Anciaux (Spirit) bereid is om tientallen miljoenen euro’s op tafel te liggen voor de renovatie van de Vlaamse voetbalstadions, als en slechts als de voetbalbond wordt gesplitst, dan kunnen we ons de vraag stellen welke motieven er allemaal schuil gaan achter bepaalde beslissingen.

Het Vlaamse gewest heeft al eerder geïnvesteerd, bijvoorbeeld in Brugge, ter gelegenheid van Euro 2000 en toen was een splitsing van de voetbalbond helemaal niet nodig. Bert Anciaux kon zich toen wellicht troosten met het idee dat het stadion werd genoemd naar een bekende lokale slager. Dan maar klagen dat de Franstaligen niet bepaald overtuigd zijn van de goede bedoelingen vanuit Vlaanderen. Mocht dat allemaal nog niet voldoende zijn, dan vraagt Peeters ook nog eens “50.000 arbeidskrachten uit Wallonië” op een manier alsof het gaat om voorwerpen en niet om mensen.

Het spreekt voor zich dat al die eisen van de Vlaamse regering er moeten komen zonder dat er op welke wijze dan ook wordt tegemoetgekomen aan een aantal eisen van de Frantaligen. BHV wordt gesplitst zonder enige compensatie voor de Franstaligen. Waarom zou men ook. De eisen van de Vlaamse regering zijn “goed voor de mensen”, België wordt niet opgegeven en de solidariteit tussen de regio’s blijft bestaan. Een zeer groot deel van onze sociale zekerheid is trouwens gebaseerd op interpersoonlijke solidariteit tussen werkenden en niet op regionale solidariteit.

In zekere zin is het vandaag dan ook verkeerd om te spreken van solidariteit tussen de regio’s. Een van de doelstellingen van het Vlaamse patronaat is echter om de interpersoonlijke solidariteit, die een historische verworvenheid is van de arbeidersbeweging, te vervangen door voorwaardelijke “solidariteit” tussen de gemeenschappen. Het is uiteraard maar wat men verstaat onder solidariteit.

Vlaanderen is ook solidair met de kinderen in de Bulgaarse weeshuizen en met de vluchtelingen in Darfoer. Politici als Thatcher en Reagan vonden wellicht ook dat ze - op hun manier - solidair waren met de mensen die slachtoffer werden van hun beleid. Niettemin is het opvallend dat CD&V en de Vlaamse drukkingsgroepen hun best proberen te doen om hun plannen een sociaal gezicht te geven, onder meer als gevolg van acties vanuit de vakbonden. Die acties volstonden misschien om de toon van de aanvallen aan te passen, maar inhoudelijk is er weinig veranderd. Om dat te realiseren zal er meer nodig zijn dan een petitie.

Het is ook opvallend dat een partij als de SP.a blijkbaar met dit alles instemt. De enige binnen de SP.a die in de media iets van die Vlaamse eisen naar buiten toe voorstelt en verdedigt is Frank Vandenbroucke. En dan alleen rond het arbeidsmarktbeleid.

Vreemd is het echter niet. SP.a heeft eerder al de Vlaamse resoluties goedgekeurd en op geen enkel moment de laatste 6 maanden hebben ze een alternatief naar voor geschoven of gezegd dat ze afstand namen van die Vlaamse resoluties. De Vlaamse regering zegt ook dat ontwikkelingssamenwerking niet wordt geherfederaliseerd, terwijl dat wel de vraag is van quasi iedereen die betrokken is in deze materie.

Maar goed. We willen Geert Bourgeois zijn jaarlijks bezoek aan Zuid-Afrika niet ontzeggen. En de vakbonden? Tja, die zijn wellicht te druk bezig met de voorbereiding van de sociale verkiezingen, en recenter met het achterna hollen van hun leden die in actie komen tegen de koopkrachtdaling, om zich zorgen te maken over de toekomst van ons sociaal model. Laat staan om er iets aan te doen. Het is niet dat we kritiek geven op de vakbonden omdat we dat leuk vinden. Het is alleen ontstellend om te zien hoe zwak en impotent ze reageren op de huidige politieke impasse.

Etienne Schouppe: arm onder de armen

2008-01-27T18:00:00.000+01:00

Tijdens zijn Nieuwjaarstoespraak als kersvers CD&V-voorzitter brak Etienne Schouppe een lans, en twee glazen champagne, voor de strijd tegen de armoede in ons land. Dat land was voor Schouppe niet België, maar Vlaanderen aan de klotsende Noordzee. In die heimat, met zijn vreugdevolle kanalen, mocht geen plaats zijn voor wat de gekostumeerde Schouppe als “de Vierde Wereld” omschreef. Door iets als “de Vierde Wereld” te betitelen, reik je de hand, maar hou je het ding toch op veilige armafstand.

De Eerste Wereld zijnde Peter Leyman - ex-Volvo-baas en kortstondig CD&V-kamerlid met een riante afscheidspremie (waartegen Unizo nog een vlammend persbericht in beraad houdt) - én Schouppe zelf.

De Tweede Wereld? Simpel. Die nemen de elegant gemaquilleerde mevrouw Milquet van het CDH en Didier Reynders (MR) voor hun rekening. Naast de nieuwe rijken van de Communistische Partij in China. Kortom: ook rijk, maar toch niet helemaal in de categorie Etienne Schouppe. Deze laatste vereist een zekere edelheid van karakter, naast een onberispelijke Vlaamse stamboom.

“If you pay peanuts, you get monkeys”, weten de Chinese stalinisten sinds kort. En dat sinds Etienne de toplonen van Chinese, en alle andere, topmanagers met hand en tand verdedigde. Moedig in de bres tegen de opwellingen van het plebs. Zwaaiend met exact dezelfde slogan trouwens. Heeft Schouppe iets met die Chinese stalinisten afgesproken? Privatiseringen? Wij gokken maar.

De Derde Wereld: alles wat arm is onder de evenaar - en dat is veel. Schouppe hoopt ze onder de evenaar te houden door de export van gebed, normen en waarden, en verstilling. In het uiterste geval dreigt hij ermee professor Rik Torfs en zijn rijke, te boek gestelde observaties op te sturen. Of Pieter De Crem in een charter van het Belgische leger. Oneerlijke ruilverhoudingen, zal u nu roepen. Maar daarom pleiten de halve paters van CD&V - Leterme, Schouppe, en de voorzingende prior Vandeurzen - net voor “verstilling”. Om de roep naar gerechtigheid te dempen.

De Vierde Wereld bestaat in het hoofd van Schouppe uit de armen “van bij ons”. Bij de CD&V kiezen ze Nieuwjaarsrecepties uit om de armen te fêteren. Gevoelige zielen! U moet zich die receptie even proberen voor te stellen. Pieter De Crem, glimmend van kop tot teen. Voor de gelegenheid een nieuwe blazer en bordeauxkleurige, fluwelen handschoentjes op de kop getikt in de duurste modezaak van Aalter. Een langgerekte tandenrij, flikkerend wit van oor tot oor. Hij is erbij, en dus niet meer van deze wereld. Zuinig, met de pink omhoog, nippend aan de champagne. De maniertjes van een aristocraat tijdens de belle époque. Helemaal niet bezig met “de Vierde Wereld”, als u het ons vraagt.

Wilfried Martens! Die mogen ze in De Morgen graag eerbiedig als de “staatsdragende” generatie CD&V’ers omschrijven. Wij weten niet wat Martens op die receptie droeg, maar de staat was het zeker niet. Meer een schotel met lekkere hapjes allerhande. Staatsdragend, waar halen ze het in ’s hemelsnaam uit? De man stak de Belgische staat sneller in de schulden dan zijn eigen schaduw. En sneller drankjes achterover gieten dan zijn eigen schaduw kan Martens ook al, als u die Nieuwjaarsreceptie van CD&V in volle actie had gezien. Hier, onder de stemmige kroonluchters en temidden van de weelderige katholieke gezangen, dreigde niet enkel overstromingsgevaar als gevolg van de klimaatopwarming.

Dat het ACV zich bij een dergelijke, nationalismedolle, straks alom besparende, moreel gedegenereerde club zou blijven aansluiten, achten wij volledig uitgesloten. Dat de nieuwe Daensen de neo-Woestes gezwind uit de tempel mogen verjagen, en hun eigen arbeiderspartij oprichten.

(pd)

Column: Enkel arbeidersbeweging kan burgerlijk nationalisme de pas afsnijden

2008-01-19T21:00:00.000+01:00

Door Karel Mortier

De houding van de SP.a in heel de communautaire discussie is op z’n minst dubbelzinnig te noemen. Op een aantal punten, zoals de regionalisering van de vennootschapsbelastingen en de voorstellen van Verhofstadt, lijken ze tegengas te geven. Maar op een aantal punten aangebracht door Frank Vandenbroucke spelen ze ook in de spits, om zaken zoals de RVA te splitsen.

Vandenbroucke stelt dat de arbeidsmarkt in Vlaanderen, Brussel en Wallonië verschilt en dat je daarom die zaken best splitst. In de realiteit denkt Vandenbroucke dat hij beter weet dan alle anderen hoe het best de werkloosheid, of liever de werklozen, aan te pakken. Op federaal niveau is het hem echter niet gelukt om zijn plannen door te drukken en op het Vlaamse niveau is dat wellicht gemakkelijker.

In de discussie over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde mogen ze dan wel de spelletjes aanklagen van de andere partijen, maar op geen enkel punt zeggen/stemmen ze anders. De SP.a biedt ook geen perspectief om uit de problemen te komen op een manier die ook tegemoet komt aan de vragen van de Franstalige minderheid/meerderheid in de rand rond Brussel.

Integendeel. In de figuur van Leo Peeters, burgemeester van Kapelle-op-den-Bos en auteur van de zogenaamde omzendbrief-Peeters (die het taalgebruik binnen de Vlaamse gemeentebesturen vastlegde en voorzitter van de zogenaamde “Burgemeesters”) hebben ze iemand die niet bepaald de tegenstellingen tussen beide gemeenschappen probeert op te lossen. Er komt echter geen reactie van het partijbestuur van de SP.a als Peeters tussenkomt en zwijgen staat opnieuw gelijk met toestemmen. De SP.a herhaalt ook steeds dat ze voorstander is van een sociale staatshervorming, maar wat mensen als Vandenbroucke onder “sociaal” verstaan is minder duidelijk.

Franstalige partijen: ook tegen belangen arbeidersbeweging

De houding van de Franstalige partijen dan. Die is ook contraproductief vanuit het standpunt van de arbeidersbeweging bekeken. Eerder dan de belangen van de werkenden te verdedigen, ongeacht de regio waar ze wonen, werpen ze zich op als dé verdedigers van dé Franstaligen. Dit maakt een eengemaakte strijd van alle werkenden in ons land tegen de plannen van de Vlaamse (klein)burgerij moeilijker. Het schept ook een illusie in de idee dat de Belgische burgerij op zich de oplossing zou zijn voor de problemen.

Een Franstalig dieptepunt moet wel het standpunt van Maingain zijn. Hij dreigt ermee om een soort van zuiver Franstalig “België” op te richten zonder Vlaanderen, als dé Vlamingen niet ingaan op de eisen van Maingain en het Franstalige politiek establishment om Brussel uit te breiden (met een aantal randgemeenten waar Maingain de meeste van zijn stemmen haalt). Het is vreemd dat Maingain als notoir “Belgicist” de enige is van alle onderhandelaars die ermee dreigt om België op te blazen als hij zijn zin niet krijgt.

Het klopt dat de Vlaamse partijen indirect zeggen dat als die “grote staatshervorming” niet plaatsvindt dit de toekomst van ons land hypothekeert. Het klopt ook dat je dit een vorm van chantage kan noemen. Maar het is veelzeggend dat als antwoord op die Vlaamse chantage het Franstalige politiek establishment er niets beters op lijkt te hebben gevonden dan op haar beurt “Vlaanderen” te chanteren.

Er is in Vlaanderen helemaal geen (politieke) meerderheid voor een splitsing, al was het maar omdat Brussel door beide gemeenschappen wordt geclaimd. Vlaanderen zou een belangrijk economisch, cultureel en politiek centrum verliezen en op zoek moeten gaan naar een nieuwe “hoofdstad”. Dat is geen aangenaam perspectief voor dat deel van Vlaanderen dat het belang inziet van Brussel binnen ons land.

Het is zover gekomen dat in plaats van ideologisch tegengewicht te bieden aan de eisen van het Vlaamse patronaat, en daarvoor steun te zoeken bij bijvoorbeeld de vakbonden, dat het Franstalige establishment op zijn beurt begint tegeneisen te stellen die de situatie niet echt vooruit helpen. Het is toch absurd dat Di Rupo en co bereid zijn de harde liberale aanvallen te slikken die de Belgische arbeidersklasse zullen verdelen, en in eerste instantie vooral in Franstalig België hard zullen aankomen, in ruil voor een paar dorpen rond Brussel waar velen nog nooit van hebben gehoord.

Het toont alleen maar aan dat ze niet zozeer een probleem hebben met de inhoud van de voorstellen van het patronaat, maar met de gevolgen daarvan voor hun eigen politieke positie. Dat men het gedoe van de Vlaamse partijen in de rand meer dan moe is, en dat men in zekere mate zich bedreigd voelt door politiek revanchisme vanuit Vlaanderen, valt te begrijpen. Ook in Vlaanderen zijn veel mensen dat moe en snappen ze niet waarom dit persé allemaal nodig is, of waar het goed voor zou zijn.

Op dezelfde manier waarop de Vlaamse politici en grote delen van het patronaat tot in den treure herhalen hoe de “economische verhoudingen” liggen in ons land, zo maken de Franstalige politici nu duidelijk hoe de verhoudingen liggen in Brussel en de rand.

Beide kanten vinden de eisen van de tegenpartij absurd en de eigen eisen de evidentie zelve. Een talentelling, zoals Di Rupo van de PS eist, zou ook de complexiteit van de realiteit op het terrein ontkennen. Want wat doe je met de tweetalige Brusselaars, Vlaamse Brusselaars die Frans spreken en de allochtonen? Om de hoeveel jaar zou je een talentelling moeten organiseren en wat zijn de consequenties van de resultaten van zo’n telling? Het is nu al zo dat Vlaamse gemeenten bepaalde gronden niet verkopen aan Franstaligen. Door een talentelling te organiseren, versterk je alleen maar de sectaire logica die helaas dominant is langs beide kanten. Straks gaat men taalonderwijs in Brussel nog verbieden uit schrik dat mensen zouden overlopen naar de andere kant. Dit lijkt misschien vergezocht, maar reeds vandaag stellen veel mensen vast dat de communautaire opsplitsing van het onderwijs in Brussel voorbijgaat aan de Brusselse realiteit, en de noden van de lokale bevolking.

De houding van de Vlaamse burgerlijke partijen, die geen enkele moeite doen om de vrees van de Franstaligen in de rand weg te nemen en met de botte bijl de ene na de andere maatregel opleggen, versterkt het gevoel langs Franstalige kant dat de Franstaligen geen toekomst meer hebben als “minderheid” in Vlaanderen en dat aansluiting bij Brussel de enige optie is. Dit is uiteraard een oplossing die door Franstalige partijen wordt ondersteund om hun eigen machtspositie te verstevigen. Als het FDF als politieke kracht in België op nationaal vlak nog een zekere betekenis wil hebben, dan hebben ze de stemmen van de Franstaligen in de rand nu eenmaal nodig. De uitbreiding van Brussel is dan wel niet nodig voor het voortbestaan van België of Brussel, maar wel voor het voortbestaan van FDF als politieke factor. De houding van de Franstalige partijen is een verkeerd antwoord op de revanchistische en patronale aanvallen vanuit Vlaanderen. Maar van burgerlijke politici hadden we niets anders kunnen verwachten.

De uitbreiding van Brussel is echter geen oplossing voor de communautaire problemen. Het zou in het huidige klimaat de relaties tussen beide gemeenschappen zwaar vertroebelen en een gemeenschappelijk antwoord van de arbeidersbeweging moeilijker maken. In de praktijk zou het een onderdrukking van Franstaligen in de rand door Vlaams revanchisme, onder aanvoering van de NVA, vervangen door onderdrukking van de Vlaamse minderheid in Brussel door Franstalig revanchisme onder aanvoering van het FDF.

Beelden van Vlaemsche grond die wordt overgedragen aan Brussel zou ook voor de overgrote meerderheid van de Vlamingen die zich vandaag van de politieke spelletjes niets aantrekken een stap te ver zijn. Wat niet uitsluit dat het theoretisch mogelijk moet zijn, zeker binnen een socialistisch kader, dat gemeenten van gewest veranderen als een meerderheid van de bevolking dat wil.

Binnen een kapitalistisch kader zijn overdrachten van gebieden en het trekken van nieuwe grenzen quasi altijd het recept voor een hoop problemen. Dat alles voor een stuk (dure) landbouwgrond rond Brussel, waar de lokale bevolking ondanks hier en daar mischien wat spanningen en frustraties in harmonie met elkaar leefde.

Eigenlijk zijn Vlaams-nationalisten en rabiate Franstaligen erin geslaagd om een non-probleem waar slechts een kleine minderheid in België wakker van lag om te vormen tot een nationaal probleem dat het voortbestaan van België zelf hypothekeert.

Als de Vlaamse partijen denken dat ze door een kiesomschrijving te splitsen en andere maatregelen te treffen de verfransing kunnen tegenhouden dan zitten ze er ferm naast. Zolang de randgemeenten veiliger, groener en goedkoper zijn dan stad Brussel zullen mensen blijven verhuizen. Als de Franstalige partijen denken dat ze daar het best op reageren door talentellingen te organiseren, maken ze een even grote vergissing.

Revanchistisch Vlaams-nationalisme: rechts en asociaal

De Vlaamse burgerlijke partijen gebruiken het economische overwicht van Vlaanderen om bepaalde eisen door te drukken (wat in Vlaanderen dan weer geen chantage of een kaakslag is, maar “goed bestuur”). De Franstalige traditionele partijen gebruiken de Franstalige meerderheid in de hoofdstad en een aantal van haar randgemeenten om tegengewicht te bieden. In zekere zin is er aan Vlaamse kant een samenvloeiing van een revanchistisch Vlaams-nationalisme dat de Franstaligen eens wil pakken nu ze de kans hebben, en een deel van de Vlaamse burgerij die het economische gewicht van Vlaanderen wil omzetten in macht. Om op die manier de zogenaamde transfers van Noord naar Zuid liever in de eigen zakken te zien verdwijnen dan in die van Waalse werklozen of zieken.

Die krachten hebben in het kartel CD&V-NVA - dat omwille van opportunistische en electorale redenen tot stand is gekomen en blijft bestaan - een instrument gezien om die plannen te realiseren. Alle andere partijen lopen er wat achteraan omdat de huidige staatsstructuur partijen beloont die zich hard opstellen tegenover de andere gemeenschap.

Langs de andere kant lijkt er een coalitie te bestaan tussen Franstaligen - en dan vooral in Brussel - die nog dromen van “la Belgique à papa” en nooit hebben aanvaard dat de Vlamingen gelijke taalrechten hebben gekregen en Franstaligen die een ruim Belgisch kader nodig hebben om hun plannen te realiseren, omwille van de economische achterstand van Wallonië ten opzichte van Vlaanderen.

Gezien de staat van het Franstalige onderwijs, en recenter bijvoorbeeld het wegennet, is het begrijpelijk dat Franstalige politici niet staan te springen voor meer autonomie. Regionalisering staat voor hen gelijk aan achteruitgang, daar waar het in Vlaanderen weliswaar ook voor achteruitgang staat, maar dan alleen voor de werkenden en hun gezinnen. De politieke kaste en haar broodheren zullen er in tegenstelling tot in Wallonië minder last van ondervinden, in afwezigheid van verzet van de vakbonden en een politiek alternatief.

Het ziet er dus naar uit dat de communautaire discussies de komende maanden de actualiteit zullen blijven bepalen. Er is vandaag helemaal geen perspectief dat de burgerlijke partijen tot een compromis zullen komen en de verkiezingen van 2009 komen steeds dichterbij. In de krantencommentaren overheerst het pessimisme. Er is weinig hoop op een positieve afloop van de onderhandelingen. Zelfs al komt het tot een akkoord, dan nog is het maar de vraag wat we daar aan hebben.

De discussie gaat immers, zoals gezegd, over hoe ze de bevolking zullen laten opdraaien voor de crisis en op welk niveau dit moet worden georganiseerd. Het is daarom van fundamenteel belang dat de vakbonden naast het winnen van zoveel mogelijk mandaten bij de sociale verkiezingen tussenkomen in dit debat, in de plaats van de uitkomst af te wachten en te reageren als het veel te laat is.

Het probleem van de vakbonden is echter dat ze momenteel geen enkel politiek verlengstuk hebben om hun eisen politiek te vertalen. In de plaats van daar conclusies uit te trekken, gaat de vakbondstop de discussie uit de weg en hoopt ze tegen beter weten in dat het wel goed zal komen. Ondertussen worden hun leden blootgesteld aan een onophoudelijke propaganda in de media dat “dit” de oplossing is voor de problemen en dat er geen alternatief is. Een syndicaal en politiek antwoord kan echter niet langer uitblijven.

Column: Balkan aan de Noordzee, als het aan de politici lag?

2008-01-16T21:00:00.000+01:00

Door Karel Mortier

De verkiezingen zijn ondertussen al meer dan een half jaar achter de rug, maar nog altijd is er geen enkel uitzicht op een oplossing voor de communautaire problemen. Vandaag begint de minister van institutionele hervormingen, Yves Leterme, aan zijn derde zit. Het ziet er momenteel niet naar uit dat zijn derde zit meer kans op slagen heeft dan zijn twee vorige pogingen.

Hoewel alle opiniepeilingen en onderzoeken tot in den treure herhalen dat voor de bevolking communautaire onderwerpen helemaal geen prioriteit zijn, denken politici en media daar duidelijk anders over. Inhoudelijk zijn de verschillen tussen de Vlaamse en Franstalige partijen op ideologisch vlak helemaal niet zo groot. Alleen verschillen ze grondig over de wijze waarop ze hun ideologische agenda kunnen opleggen aan de bevolking.

De Vlaamse burgerlijke partijen zien Wallonië - en dan vooral het FGTB gevolgd door de PS - als een blok aan hun been om sneller en grondiger hun liberale contrahervormingen te kunnen opleggen. Daarom willen ze die zogenaamde grote staatshervorming.

De essentie van de discussie is nog steeds hoe ze de werkenden voor de crisis kunnen laten opdraaien, en hoe ze maximaal de uitbuitingsgraad kunnen vergroten. De laatste jaren hadden de burgerlijke politici en patroons op dat vlak weinig te klagen. Alleen is het nooit genoeg, en de Belgische staatskas is leeggeplunderd. Dus zoeken delen van de heersende klasse als sprinkhanen andere velden op om af te grazen.

De Vlaamse burgerlijke partijen beweren dat “iedereen” ervan overtuigd is dat die grote staatshervorming nodig is en goed voor de mensen. Mochten we alleen maar afgaan op wat kranten en politici zeggen dan klopt dat. Groen! pruttelt als enige wat tegen. Erg luid en overtuigend klinkt die stem echter niet. SP.a probeert de staatshervorming een rood strikje te geven, maar globaal staat de partij op dezelfde lijn als de andere.

CD&V beschouwt dit als haar verdienste, omdat ze zo lang het been stijf hebben gehouden tijdens de regeringsonderhandelingen - al hadden ze daar wel de steun van hun kartelpartner voor nodig. Het was/is altijd zeer onduidelijk geweest wat de politici concreet verstonden onder een “grote staatshervorming”. Tijdens de verkiezingscampagne was dit geen belangrijk item en tijdens de regeringsonderhandelingen kwam er eigenlijk nauwelijks informatie daarover naar buiten.

Karel De Gucht stelde zelfs recent in een interview dat, na al die maanden onderhandelen, hij het eigenlijk ook niet wist. De reden waarom de persoonlijke nota van Verhofstadt zoveel aandacht kreeg en zo goed werd ontvangen door de media, in Vlaanderen, was dat er nu eindelijk iets op papier stond. De traditionele partijen en media stellen echter nogal snel dat “iedereen” van deze zaken overtuigd is, als ze zelf van iets overtuigd zijn.

Is “iedereen” van regionalisering overtuigd?

Tijdens de discussie over het Generatiepact klonk het ook elke dag in de media dat “iedereen” het eigenlijk eens was over de noodzaak van die maatregelen. Er zijn geen alternatieven en verzet is nutteloos. Idem naar aanleiding van de goedkeuring van de Europese Grondwet, en recenter de herpakte versie van die wet. De heersende ideologie is nu eenmaal de ideologie van de heersende klasse, of een meerderheid van de bevolking die ideologie nu deelt of niet doet minder terzake.

We kunnen dan wel stellen dat die discussie niet echt leeft onder de bevolking, aan beide kanten van de taalgrens, en enquêtes wijzen dit uit. Maar het gevaar is reëel dat - als er geen alternatieven of perspectieven op oplossingen komen en de communautaire spelletjes starten opnieuw - mensen passief “akkoord” zullen gaan met de standpunten van de traditionele partijen. Omdat het nu eenmaal zogezegd niet anders kan, of dat ze tegen de plannen zijn maar gefrustreerd en geïsoleerd afhaken, bij gebrek aan kanalen om die frustraties kwijt te kunnen.

Het is zeer ver gezocht maar als je de situatie bekijkt voor de Eerste Wereldoorlog kan je ook niet zeggen dat de mensen stonden te popelen om elkaar 4 jaar lang af te slachten. Dat is wel wat er gebeurde door het falen van de leiding van de arbeidersbeweging op dat moment.

In die zin is het uiteraard jammer dat de vakbonden, op een aantal uitzonderingen na, quasi compleet afwezig blijven in dit debat en er geen grote politieke kracht is die ingaat tegen het communautaire opbod. De groenen proberen dit wel een beetje, al stapten de Franstalige groenen van Ecolo mee op met de andere Franstaligen bij het begin van de stemming over de splitsing van BHV. En Tinne Van der Straeten klonk ook niet zo overtuigend.

Groen! is bijvoorbeeld ook gewoon voorstander van de splitsing van BHV en vindt dat de taalfaciliteiten in de rand een uitdovend karakter moeten hebben. Inhoudelijk verschillen ze op dat punt dus niet van de andere partijen. De voorstellen die momenteel op tafel liggen, hebben nochtans verstrekkende gevolgen voor de naoorlogse welvaartstaat en de positie van de arbeidersbeweging in ons land.

Nota Verhofstadt: op naar fiscale en sociale dumping

De nota die Verhofstadt op tafel heeft gelegd zou quasi het volledige socio-economisch beleid verplaatsen naar de gewesten. Als het van Verhofstadt afhangt zou de federale overheid wel de marges bepalen waarbinnen de gewesten kunnen werken. Maar het is duidelijk dat dit de deur openzet naar fiscale en sociale concurrentie tussen de regio’s. Het is ook maar de vraag hoe de vakbonden daarmee zouden omgaan.

Wat is immers nog het nut van Belgische vakbonden als er op federaal niveau toch steeds minder wordt beslist? De macht zou binnen de vakbonden wellicht snel verschuiven naar de gewesten en het federaal niveau zou dan eerder een façade worden voor de buitenwereld. Een beetje zoals bij de metaalcentrale van het ABVV vandaag reeds het geval is.

In het verleden is al een aantal keer gebleken dat sommige vakbondsleiders nogal snel meeplooien met de wind als ze hun positie op die manier kunnen versterken, of als bepaalde veranderingen nieuwe carrièreperspectieven bieden. Een regionalisering van bepaalde bevoegdheden zou voor bepaalde delen van de vakbondsbureaucratie, die momenteel op de tweede lijn staan, het perspectief kunnen bieden om op te schuiven - ook al zouden ze het inhoudelijk zogenaamd niet eens zijn met de maatregelen.

Het verdelen van de arbeidersklasse lang communautaire lijnen is uiteraard ook één van de expliciete doelstellingen van de krachten die in Vlaanderen achter de contrahervormingen zitten. Daar waar het Belgisch patronaat de tegenstellingen probeert uit te buiten wanneer het haar goed uitkomt, gaan organisaties als Voka en Unizo radicaal voor de breuk op een aantal terreinen. Niet zozeer uit nationalistische overtuiging, maar omdat ze denken op die manier een paar euro’s meer over te kunnen houden op het einde van de maand.

Op die manier hopen ze ook een soort van schokeffect te creëren in Wallonië om sociale verworvenheden makkelijker te kunnen afbreken, en Wallonië om te vormen tot één groot Paradisio voor buitenlands en Vlaams kapitaal. Het is helemaal niet zo dat de Franstalige partijen andere doelstellingen hebben. Alleen willen ze de touwtjes in handen houden en de agenda niet laten bepalen door “Vlaanderen”.

De vakbonden hebben veel macht, maar dit potentieel blijft maar al te vaak onbenut. In die zin valt het ook moeilijk te begrijpen hoe het ACV haar banden met CD&V nog steeds kan blijven verdedigen. De communautaire voorstellen van CD&V gaan lijnrecht in tegen die van de christelijke arbeidersbeweging. Geen enkele parlementair met een ACV- stempel heeft echter al kritiek geuit op de communautaire voorstellen van CD&V en zwijgen staat gelijk aan toestemmen.

De houding van de vakbonden lijkt dan ook wat op die van de dino’s toen die 65 miljoen jaar geleden werden uitgeroeid, na de inslag van een komeet. Het verschil is uiteraard dat die dieren, ook al hadden ze geweten wat hen te wachten stond, niets konden doen om hun lot te veranderen. De vakbondsleiders kunnen niet hetzelfde excuus inroepen. De plannen zijn bekend en als er geen echte oppositie komt van de arbeidersbeweging dan zullen de tegenstellingen tussen de gemeenschappen verder toenemen, wat uiteraard ook gevolgen zal hebben voor de verhoudingen en discussies binnen de vakbonden. Anderzijds zal het resultaat zijn dat het Vlaams patronaat haar slag kan thuishalen.

Met oppositie bedoelen we ook meer dan een eenmalige wandeling tussen twee stations in Brussel. Het gaat om een concreet actieplan ondersteund door een ideologisch antwoord op de huidige crisis, wat er na een half jaar onderhandelen nog steeds niet is. De vakbondstop heeft gevraagd dat er eindelijk een regering zou komen. Die hebben ze gekregen en wat nu? Veel verder zijn we daarmee niet gekomen.

Het is ook onduidelijk wat de gevolgen zullen zijn voor het VBO. Als het sociaal-economisch beleid verschuift naar de gewesten dan zullen regionale organisaties als Voka wellicht meer op de voorgrond treden ten koste van het VBO. Voka is ook geliefder bij Vlaamse politici, al was het maar omwille van de V in plaats van de B in de naam van de organisatie. Het is ook duidelijk dat grote ondernemingen met vestigingen in verschillende landsdelen niet echt zitten te wachten op de verdubbeling van hun sociale administratie.

Straks mogen ondernemingen als Delhaize drie verschillende sociale en fiscale boekhoudingen onderhouden, naargelang het gewest waarin ze actief zijn, en kunnen ze drie keer gaan onderhandelen met de vakbonden om sociale akkoorden af te sluiten. Als Vlamingen, Brusselaars en Walen straks meer of minder zullen verdienen zal dit ook zorgen voor een toename van de spanningen en sociale conflicten binnen de onderneming. Als men bijvoorbeeld het kindergeld regionaliseert, wat één van de eisen is van CD&V, dan zouden Franstaligen, Brusselaars en Vlamingen die binnen één en dezelfde onderneming werken wel eens een verschillende vergoeding kunnen krijgen.

In eerste instantie is dit vooral slecht voor het personeel, maar werkgevers van grote ondernemingen kunnen er op termijn ook schade van ondervinden. Het is wellicht ook niet eenvoudig om dit alles aan een buitenlandse investeerder uit te leggen. Het VBO wil weliswaar de lusten van een staatshervorming, maar vreest - in tegenstelling tot Voka en Unizo - ook de lasten en een verlies aan invloed. Het is ook de vraag hoe de verdriedubbeling van bepaalde wetgevingen en instanties valt te rijmen met goed bestuur en administratieve vereenvoudiging.

(einde deel 1 van deze tekst)

De wereld waarin wij leven: het kan altijd beter

2008-01-13T20:00:00.000+01:00

° Het VB zet een voormalig patroon, Bruno Valkeniers, op het hoogste schavot als de nieuwe voorzitter. Valkeniers schuwde naar eigen zeggen het “occasionele straatgeweld” niet in zijn studententijd. Kapitalist én straatvechter. Jezus, Maria, het zullen daar bij het Belang toch geen fascisten zijn, zeker?

° De vermoorde Benazir Bhutto wees in haar laatste wilsbeschikking haar 19-jarige zoon dan weer aan als de nieuwe partijvoorzitter. Enkel in Pakistan zijn testamenten ook gezaghebbende politieke documenten. Bhutto was volgens de westerse, burgerlijke pers de enige hoop op democratie in Pakistan. Die “hoop op democratie” werd nu erfelijk overgedragen op de rest van de familie van Bhutto. Leve de erfelijkheidsleer!

° Wij kijken nu al uit naar de eerstkomende algemene staking in ons landje. Sowieso. Maar vooral met die nieuwe partijvoorzitter van het patronaal Belang, Bruno Valkeniers: “Wij zijn de grootste arbeiderspartij van Vlaanderen. Ik als durfkapitalist kan dat weten. Leve de exclusieve viersterrenrestaurants, met hun smakelijke oesters en verrukkelijke, zij het onbetaalbare champagne. Weg met de vakbondstirannie! Wij eten wat u denkt!”

° Valkeniers voorzitter VB? Krijgen we de geijkte slogans van de partij dan binnenkort in een nieuw jasje geserveerd? “Eigen recordwinsten eerst!”. Of: “Sociale zekerheid, ‘t Belgiekske en vaste contracten? Barst!!”. “Voor een onafhankelijk Vlaanderen met onafhankelijke toplonen!”. Slagzinnen die de heer Valkeniers als muziek in de oren moeten klinken. “In Vlaanderen Vlaams, en flexibel voor een met China competitief loon!”. Goed bezig, Vlaams Belang. Die nieuwe voorzitter wordt fun.

° Volgens de meeste Vlaamse commentatoren is het nieuwe communautaire werkstuk van Guy Verhofstadt een briljante oefening in geven en nemen. Als het om hetzelfde soort “geven en nemen” gaat die ze de arbeidersklasse, de meerderheid van Vlamingen en Walen, de laatste 25 jaar aan hun broek hebben gelapt, staan we er goed voor. En inderdaad: splitsing van het arbeidsmarktbeleid om vakbondsverzet te torpederen, een verschillende vennootschapsbelasting voor bedrijven om de sociale dumping nog wat verder op scherp te stellen, splitsing van de kinderbijslag omdat Vlaamse en Waalse baby’s qua pampergebruik een volstrekt andere aanpak vereisen (“die Franstalige zuigelingen overconsumeren nogal, meneer, echt buitensporig”),... Voorwaar de gematigdheid zelve, die nota.

° Kan Guy Verhofstadts “staatshervorming” het land redden? Dit is toch wat sommige utopische denkers in de Vlaams-tribale media opperen, aanhikkend tegen de nogal moeizame regeringsvorming. Het is nogal duidelijk dat deze “staatshervorming” de Franstalige partijen probeert te dwingen sneller te besparen dan ze zelf willen. Het is een gevecht om de door het kapitaal georganiseerde tekorten - “er is geen geld” (dixit Guy Verhofstadt III). En dat op een moment dat de wereldeconomie mogelijk zwaar in de problemen komt, surfend op de stormachtige golven van een bijna-recessie in de VS. Minder groei staat voor nog minder inkomsten voor ook de Belgische overheid. Bijkomend probleempje: na deze recessie, zal er nog één komen. En daarna nog één, en nog één. En, overproductiecrisis nog aan toe - nog één. Op kapitalistische basis zullen de tekorten enkel toenemen. Denken dat de arbeiders moeten inleveren, of de Walen hun pil maar moeten slikken, is het grootste politieke onrealisme van allemaal.

° Philip Dewinter, VB-voorzitter achter de schermen, vindt dat het bezoek van Sandy Neel en enkele Voorpostkompanen aan de geboorteplaats van Hitler getuigt van “weinig goede smaak”. Volgens Dewinter hebben sommige fascisten blijkbaar stijl, en andere gewoon niet. Tot die laatste strekking behoort VB-lid Sandy Neel, een analfabeet wat de laatste extreem rechtse mode betreft. Dewinter zelf is meer van de neofascistische “Dachau, doe het met stijl”-strekking. Binnenkort presenteert hij - inderdaad, weer een nieuwe stunt - in eigen persoon de nieuwe VB-mode: het betere streepjesplunje voor politieke gevangenen en andere volksvreemden, smaakvol afgewerkt met gele sterren en in koper gesmolten “Arbeit macht frei”-logo’s. These guys have style!

Volgens Dewinter worden met dit en andere nazigetinte voorvallen “oude koeien uit de gracht gehaald”, om het VB bij de joodse gemeenschap als minder sympathiek af te schilderen. Hitler, een oude koe? Karel Dillen draait zich om in z’n graf. Dat Hitler nogal beestachtig was, OK. Maar toch geen “oude koe”? Eerder een veelbelovend kalf, volgens de gewezen voorzitter-voor-het-leven.

(pd)

Politiek anno 2008: de jojo-bewegingen van een instabiel kapitalisme

2008-01-06T10:00:00.000+01:00

Volgens een wijd becommentarieerd onderzoek zou Jean-Marie Dedecker een potentieel hebben van 21% in Vlaanderen. Zijn partij, LDD, winkelt zowel bij Vlaams Belang, Open VLD als SP.a. Het is niet langer fictie moest een partij die twee jaar geleden niet eens bestond, bij de regionale - en opnieuw federale? - verkiezingen van 2009 12 à 13 percent van de stemmen binnenrijven.

Daarmee leven we in een tijdperk waarin op enkele jaren tijd een zo goed als middelgrote partij uit de grond kan worden gestampt. In de mate dat je de kiesvereniging rond Dedecker een “partij” kan noemen. Veel echt grote partijen zijn er trouwens niet meer. Op CD&V-NVA na misschien. Maar zelfs het kartel is slechts een bordkartonnen copie van het stemmenkanon die de CVP in de naoorlogse periode vormde. De reden waarom Leterme het niet klaarspeelde als formateur was grotendeels de schrik voor een electorale afstraffing in 2009, als hij de gecreëerde verwachtingen rond een staatshervorming zelfs niet ten dele kon invullen. Niet in eerste instantie voor de achterban van CD&V. Vooral op vraag van het kleine broertje, de NVA van Bart De Wever en Geert Bourgeois.

Het kan zijn dat de NVA qua zetelaantal nodig was om oranje-blauw van de grond te krijgen. En nu veel minder omdat de PS langs Franstalige kant aan boord werd gehesen. Maar voor Leterme en Vandeurzen was het compleet ondenkbaar dat het kartel zich voor het oog van de camera’s, in het heetst van de strijd, uit elkaar zou laten spelen. Zoiets zou een kletterende nederlaag in de perceptie betekenen. Het zou, met media die alles in termen van winnaars en verliezers duiden, ook zo uitgelegd worden door de verenigde burgerlijke opiniemakers. Waarom doen ze in de krant De Morgen - de voormalige fanclub van paars - zoveel moeite om Leterme van een halve Vlaamse held tot een weergaloze mislukking te hertekenen? Omdat het gevecht om de perceptie, zolang de klassenstrijd de fundamentele kwesties niet op de voorgrond plaatst, er blijkbaar toe doet.

De burgerlijke partijen trekken vandaag amper nog op inhoudelijke thema’s naar de verkiezingen. Wat kunnen ze het electoraat aanbieden? De gesel van de armoede deinde uit als een olievlek, en de koopkracht van de middengroepen ligt nu ook op apegapen, beste kiezer? Eén van Letermes centrale TV-spotjes verwees naar de werkdruk die vandaag op tweeverdienergezinnen weegt. Het onevenwicht tussen werk en gezinsleven. “Druk, druk, druk”, lamenteerde de man van 800.000 voorkeurstemmen, die daarvoor - niet voor de TV-kijkers, maar voor een select publiek van patroons - nog te kennen had gegeven dat hij best wat sociale onrust kon verdragen als er zware besparingen nodig zouden zijn. Het spotje had van Groen kunnen komen.

Waarom won Leterme zo krachtig de verkiezingen? Hij was Verhofstadt niet - alvast geen grote verdienste. En hij leek in de perceptie meer houvast te bieden dan paars. Het met pastoorsallure beleden “goed bestuur”. Bij de groep van centrumkiezers kan spelen op de schijn nog werken. Tot de essentie zich opdringt: in de VS is de groeivertraging een feit, en dreigt de economie in recessie te gaan. Een recessie in de VS zal verregaande gevolgen hebben voor de wereldeconomie. Het zal een land als België, sterk gericht op de export, als één van de eersten treffen.

Om de begroting niet volledig te laten ontsporen is het zelfs de vraag of de zwaarste maatregelen uitstellen tot na 2009 wel zal helpen, er is nu reeds een tekort van 0,3%. Het zou, vanuit burgerlijk standpunt, niet van “goed bestuur” getuigen om aanzienlijke begrotingstekorten op te gaan stapelen, al zal dat wellicht deels gebeuren.

Welke thema’s speelden volgens het Dimarso-onderzoek een stembepalende rol? Het communautaire? Alles behalve. Op nummer 1: sociale zekerheid. Vervolgens: gezondheidszorg. Dan belastingen. Sociale thema’s op kop. Dit terwijl de media hier glansrijk omheen fietsten, en geen enkele uitgesproken overwinnaar van deze verkiezingen kan bogen op een consequente verdediging van de sociale zekerheid (CD&V-NVA of Lijst Dedecker).

Uit sociaal-economische onvrede werd paars weggestemd. Maar daarbij werd, bij gebrek aan een arbeiderspartij, op rechtse oppositiepartijen gestemd. Centrumkiezers die het systeem nog niet verwerpen gingen naar CD&V-NVA. Anti-establishmentstemmen vloeiden naar Dedecker. Of die nu van ontevreden middenstand of van arbeiders kwamen. Dedecker kan die positie enkel behouden als hij ver van deelname aan het neoliberale beleid blijft - zijn eigen programma. Een samenwerking met de NVA zou zijn aantrekkingskracht al kunnen beperken. Als geïsoleerde nar kan hij, zolang de klassenstrijd geen arbeidersalternatief opwerpt, een tijd stemmen blijven trekken. Maar alleen als hij in die rol blijft steken, van één tegen allen.

Dedecker kan het Vlaams Belang tijdelijk de duivel aandoen. De vraag is in welke mate LDD figuren aantrekt die azen op postjes, en of de partij “anti-establishment” zal blijven, of zo wordt gezien. Fundamenteel zijn enkel actieve strijd tegen het neoliberale beleid en een nieuwe arbeiderspartij een efficiënt antwoord op de dreiging van exteem rechts.

Vlaanderen kent geen verrechtsing. Er is een roep naar een meer sociaal en rechtvaardiger beleid. Maar het zal het in beweging komen van belangrijke delen van de vakbonden vergen, vooraleer er stappen naar een nieuw, breed alternatief van de arbeiders kunnen worden gezet. Het potentieel voor zo’n nieuwe arbeiderspartij is in België niet minder groot dan dat van de SP in Nederland, of van Die Linke in Duitsland. De voorwaarde voor de uitbouw van zo’n alternatief is echter een duidelijke breuk met de kapitalistische besparingslogica, en de aanwezigheid van een stevige marxistische stroming om het gevecht voor een afgerond socialistisch programma, in dialoog met bredere lagen van de klasse, op de agenda te zetten.

(pd)

Test uw kennis in onze eindejaarskwis

2007-12-29T15:00:00.000+01:00

Stilaan traditiegetrouw lanceren we op de valreep van het nieuwe jaar onze sympathieke eindejaarskwis. Welke dommigheden stak de burgerij en haar politieke personeel dit jaar weer uit? En wat was de reactie daarop van de arbeidersbeweging? Weet u het nog allemaal? Test uw geheugen en politieke inzicht met onze enige echte eindejaarskwis.

Onze scherpzinnige vragen:

1/ Hoe rechtvaardigde Fientje Moerman (Open VLD) dat ze Greet Op de Beeck - de vriendin van ex-minister Patrick Dewael - 35.000 euro gemeenschapsgeld wou geven om een debat te modereren?

a) Ik dacht dat ze een economisch vluchteling was

b) Ik had schrik dat ze naar Lijst Dedecker zou overlopen

c) We leven nog altijd in een vrije markt

d) Ik had een nul teveel geschreven

e) Op die manier moet ik niet meer voor hun uitzet betalen

Antwoord: d

2/ Begin 2007 was er heel wat heisa rond de luxueuze levensstijl van Prins Laurent. Verspillende decadentie, die de prins bekostigde met geld van...

a) zijn moeder

b) het hondenasiel

c) de marine

d) Northern Rock

e) het op straat beroven van oude dametjes

Antwoord: c

3/ Wie wou de Franstalige politici tijdens de regeringsvorming “een lepel suiker” toedienen?

a) Mary Poppins van “The Sound of Music”

b) Piet Huysentruyt (VTM)

c) Bart De Wever (NVA)

d) De burgemeester van Tienen

Antwoord: c

4/ Hoe heette de nieuwe, geruchtmakende film van Michael Moore over de Amerikaanse gezondheidszorg?

a) Wacko

b) Sicko

c) Taco

d) Return of the Body Snatchers II

e) Karel Eetvelt & UNIZO: Attack of the Profit Monkeys

Antwoord: b

5/ Welke professor verwees in een opiniestuk in De Morgen als verklaring voor de SP.a-nederlaag tijdens de verkiezingen voor het eerst naar het “janettensocialisme” (een omschrijving die LSP nooit zou gebruiken)?

a) Professor Krijgskunde Luc De Vos

b) Professor Seksuologie Bo Coolsaet

c) Professor Politicologie Carl Devos

d) Professor Moleculaire Genetica Christine Van Broeckhoven

Antwoord: c

6/ Waarom lanceerde het Vlaams Belang een CD-single met een "antimoskeelied", op het moment dat de pers volstond met artikels over de koopkracht?

a) de koopkracht daalt omdat er teveel moskees zijn

b) de koopkracht daalt omdat Philip Dewinter geen noot kan zingen

c) de koopkracht daalt omdat de recordwinsten van VBO, VEV, etc. naar Marokko verdwijnen

d) de koopkracht daalt omdat vanuit de moskees een fundamentalistisch neoliberaal beleid wordt doorgevoerd

e) omdat de arbeiders verdelen, in de ogen van het VB, stukken sympathieker is dan ze te verenigen in de antikapitalistische strijd

Antwoord: e

7/ Waarvan maakte Bart De Wever (NVA) volgens Frank Vandenbroucke (SP.a) het imago “volledig kapot”?

a) Van de arbeidersbeweging

b) Van de Vlaamse Beweging

c) Van beweging tout court

d) Van de begrafenis van Bert Eriksson (aflijvig VMO-Führer, waar nog maar weinig beweging in zat)

Antwoord: b

8/ Wat deed president Sarkozy om de aandacht af te leiden van de eerste stakingsdag van de Franse spoorvakbonden?

a) Opvallend in zijn neus peuteren

b) Rampetampen met Carla Bruni op een zeilboot

c) De feitelijke scheiding van tafel en bed van Cécilia aankondigen

d) Van bil gaan met Mia Doornaert in het Louvre

e) Op zijn hondjes met Brigitte Bardot, om nog meer kiezers van het FN te winnen

Antwoord: c

9/ Hoeveel voorkeurstemmen behaalde Yves Leterme, bij benadering, tijdens de verkiezingen van juni?

a) 800.000

b) 2 (van zijn ouders)

c) 6 miljoen (bijna allemaal Vlamingen)

d) veel te veel, ’t is een bourgeois - wanneer richt het ACV zijn eigen arbeiderspartij op?

Antwoord: d en a.

10/ Wat wil de Belgische burgerij in 2008 absoluut vermijden?

a) Dat ze nog meer verdikt dan nu al het geval is

b) Dat een nieuwe arbeiderspartij de nieuwe hype zou worden (“New Workers Party for Life”, op Studio Brussel! - engagement is weer in)

c) Een goede gezondheid voor de arbeiders en hun gezinnen (niet goed voor de winsten)

d) Dat ze nog meer aan liefdadigheid moet gaan doen, om het geluid van knallende champagnekurken en scheurende Lamborghini’s te overstemmen

Antwoord: b

Prettige feesten aan alle arbeiders.

Daens à gogo

2007-12-25T20:00:00.000+01:00

Volgens de Antwerpse rechtbank, waar ze nu en dan van een grapje houden, is Abou Jahjah mede verantwoordelijk voor rellen na de racistische moord op Mohamed Achrak. Jahjah en zijn kompaan, Azzuz, zouden te weinig ondernomen hebben om de allochtone jongeren tot bedaren te brengen. Daarvoor mogen ze, als het van Vrouwe Justitie afhangt, een jaar het cachot in. Alsjeblief, kom er maar eens om.

LSP heeft steeds gesteld dat Jahjah met zijn methodes de arbeiders meer verdeelt, dan ze te verenigen. Maar met deze uitspraak opent de Antwerpse rechter een wel zeer breed gamma aan perspectieven.

De poging om Jahjah en Azzuz achter slot en grendel te draaien, gebeurt op basis van artikel 66 van het Strafwetboek. Terug naar de 19e eeuw. De tijd van Daens, en de openlijke politiedictatuur tegen de arbeidersbeweging, heeft voor het Antwerpse gerecht blijkbaar nooit aan actualiteit ingeboet. Het was een tijdperk waarin het stemrecht exclusief was voorbehouden voor een rijke minderheid. In betogingen van de arbeiders werd er af en toe nog eens geschoten, voor de burgerij de betere fazantenjacht. En wat dan nog? Voor sommige rechters zijn de wetten, ook al hebben ze een hoog Bonaparte-gehalte, daarom niet van mindere kwaliteit.

Het desbetreffende artikel is om van te smullen: het stelt onomwonden dat "diegenen die zich gedurende collectieve acties van arbeiders, mondeling of via geschriften tot die arbeiders gericht hebben, persoonlijk verantwoordelijk zijn voor wat nadien gebeurt”. Schuld door associatie: toen kon het nog. De 19e eeuw komt niet alleen economisch, maar - als noodzakelijk accessoire - ook gerechtelijk terug.

Dat je zelf niet meer feitelijk verantwoordelijk moet zijn voor illegale daden, maar daarvoor "moreel" verantwoordelijk kan worden gesteld, is een pareltje van juridische schuinsmarcheerderij. Denk er maar eens over na wat voor prachtige effecten deze uitspraak kan sorteren:

- voorstanders in woord en geschrift van het liberalisme kunnen vanaf nu voor de rechter worden gedaagd, omdat ze in België de armoede hebben doen toenemen van pakweg 500.000 mensen - in de jaren '80 - naar 1,5 miljoen vandaag: gooi Verhofstadt, Mark Eyskens en Yves Desmet in het cachot

- Etienne Schouppe van CD&V heeft als NMBS-baas het spoor mee voorbereid op de liberalisering en straks ook privatisering: door de gebrekkige investeringen in onderhoud en personeel worden we vandaag veel meer met pannes en vertragingen geconfronteerd, die Etienne ons met de glimlach uit eigen zak zal terugbetalen (10.000 euro boete en 25 maanden de bak in, lijkt ons in dit geval een billijke straf)

- door de groene toverkol Margaretha Guidone op haar kieslijst te zetten moet de SP.a moreel verantwoordelijk worden gesteld voor een groot deel van de reeds aanzienlijke bullshit in de maatschappij (Vande Lanotte vijf jaar in een Brugse kerker op water en brood, verkleed als de vervaarlijke Kapitein Haak op het voortdurend herhaalde deuntje van "Singing in the rain", zonder bezoekrecht van zijn verburgerlijkte partijgenoten die hem eerder al op het slechte pad brachten)

- met zijn lichtzinnige propaganda tegen snelheidsbeperkingen moeten we Jean-Marie Dedecker mee moreel verantwoordelijk achten voor dodelijke verkeersongevallen in België (of op z'n minst zijn geliefde Vlaanderen) als gevolg van te snel rijden (de keuze voor de rechter ligt voor de hand: levenslang, maar dan ook écht levenslang, en niet na 15 jaar weer op straat - dat snappen de mensen niet)

(pd)

Het Merk Mens

2007-12-18T08:00:00.000+01:00

Reclameman Fons Van Dyck, in een recent verleden nog adviseur van de SP.a, heeft een boekje geschreven: "Het Merk Mens" heet het ding. Van Dyck doet in zijn boek vrijelijk aan "trend watchen". Wat is er heet en wat niet, in de wereld van de reclame? Ook getuur in de dikke brij van onze toekomst wordt door Fons, met een zweem van wetenschappelijkheid, niet geschuwd.

Eerst het goede nieuws: volgens Fons worden we in de 21e eeuw rijker dan ooit. Vergeet even de 1,5 miljoen armen (ruwweg een miljoen meer dan in de jaren '80), de reeds jarenlange daling van onze koopkracht en de actuele prijsstijgingen van voedsel, elektriciteit en benzine. In de glazen bol waarmee Fons schoolmeesterachtig de toekomst surveilleert, zijn dit voorbijgaande fenomenen. Een hikje van de welvaartseconomie.

De jaren '90 waren jaren van angst en onzekerheid, vandaar de groei van extreem rechts. Maar kijk, het clubje van Dewinter zal smelten als sneeuw voor de zon, omdat het volgens Fons al deel uitmaakt van het establishment. De toekomst is eerder aan postmoderne brulboeien als Dedecker. Wie de burgemeestersvrouwen in bontjas heeft, heeft de toekomst. Lenin draait zich om in zijn graf: had hij daarvoor een splinternieuwe Internationale opgericht? Voor bejaarde dametjes in een bontjas?

Vlad? Vertel op, man.

V.I. Lenin (trendwatcher van de Russische bolsjevieken): "Ik ken die Fons niet persoonlijk, maar zijn stellingen lijken me betwistbaar. Zullen de consumenten de macht overnemen? Kluchtig gebazel van zelfingenomen windbuilen!

Ik zie zelfs dat hij op de cover van zijn boek zo'n vermeende consument met een rode vlag laat zwaaien. Een schandelijke verkrachting van alle principes van het socialisme! De arbeiders zullen hun macht niet realiseren als consumenten. Wat een reactionaire, kleinburgerlijke prietpraat! Zij zullen hun macht enkel kunnen ontplooien als producenten, door de grote bedrijven over te nemen in zelfbeheer en -management.

Het bolsjevisme, dat was pas een goed merk. 'Land, brood en vrede'. 'Alle macht aan de raden van arbeiders en soldaten'. 'Verjaag de kapitalistische ministers'. Ijzersterke slogans, die onmiddellijk aansloegen bij de massa's.

Geen wonder dat de SP.a zo'n geweldige nederlaag leed tijdens jullie laatste verkiezingen, als ze zich door dit soort adviseurs stroop aan de baard liet smeren. Niet slim, meneer bourgeois Vande Lanotte!"

"Het Merk Mens" lokte ook bij andere bekende socialisten hevige gevoelens uit. Marx himself vertelde aan links-socialisme.blogspot.com, dat hij overigens stukken geestiger vindt dan "de hele zogenaamd progressieve pers in Vlaanderen samen": "Het Merk Mens. De onbeschoftheid! Dit is wel het toppunt van warenfetisjisme. De mens, een natuurlijk en historisch wezen, wordt hier gereduceerd tot een waarderelatie onder de kapitalistische productiewijze. Een ding waar je geld voor geeft. Dit boek is geestelijke pornografie van de ergste soort. Wat is de sociaaldemocratie bij jullie laag gezakt, als ze zo'n kluchtzanger haar verkiezingscampagnes mee laat uittekenen!"

Wij probeerden Marx nog uit te leggen wie Steve Stevaert en Patrick Janssens waren en wat ze in Vlaanderen (niet de rest van de wereld, of Wallonië) voor het socialisme hadden betekend, maar dat maakte de baardige man uit Trier enkel nog kwader. "Cafébazen en gouverneurs van Limburg kunnen de limieten van hun middenklassepositie enkel overstijgen door zich op het standpunt van de arbeidersbeweging te plaatsen.

De kapitalistische klasse en de arbeidersklasse zijn de enige maatschappelijke krachten van belang. De middengroepen - notarissen, advocaten, café-uitbaters - moeten één van beide kampen kiezen in de loop van de klassenstrijd. Gratis bier voor de werkende klasse, in een socialistisch geplande economie! Voor maximumprijzen op onze pintjes!"

Met zijn "Het Merk Mens" heeft Fons Van Dyck, bij de historische boegbeelden van het socialisme althans, weinig indruk gemaakt. Wij doen, om ons goed hart te laten zien, enkele tips om zijn volgende boek wat te peperen:

- in 2009 breekt de Z-generatie door: de Zorrogeneratie, die het opneemt tegen 50-jarige zeurpieten die hen vertellen wat voor generatie ze zijn op basis van de gadgets die ze kopen ("Wij zijn geen gadgets, wij zijn woest!")

- 70-plussers zullen de komende decennia veeleisender en mondiger worden: ze vinden het kapitalisme en hun armoedig pensioentje in toenemende mate "kut, zwaar kut" en vinden dat de rijken de crisis moeten betalen

- de aarde is plat en de regen valt vanaf 2015 naar boven, zodat we niet meer nat hoeven te worden: dank u, klimaatopwarming en Total Fina

- via IPhone en de chat leren arbeiders en jongeren wereldwijd hoe ze de revolutionaire strijd tegen de burgerij moeten voeren - en hoe uitwassen als "Het Merk Mens" zich zeer handig tot rode handboekjes voor de antikapitalistische activist laten recycleren

(pd)